Δάσκαλοι Ὀρθοδοξίας

«Αὐτό εἶπε ὁ Παϊσιος γιά τόν Οἰκουμενισμό», λένε μερικοί, καί τό κάνουν «σημαία». Καί ἐπειδή τό εἶπε ὁ Ὅσιος Παϊσιος εἶναι δόγμα ἀδιαπραγμάτευτο; Καί ὁ Πορφύριος (ὁ Μπαραϊκτάρης) ἦταν Ὅσιος, ὅμως διαφωνοῦσε μέ τόν Ὅσιο Παϊσιο. Π.χ. ἄλλη ἄποψη εἶχε ὁ πρῶτος γιά τό «666» (τό θεωροῦσε ἀσήμαντο), καί ἄλλη ὁ δεύτερος. Μάλιστα, ὁ δεύτερος (Παϊσιος) ἐξέδωσε καί εἰδικό φυλλάδιο, γιά νά ἐνημερώσει τό κοινό.  Λοιπόν; Σέ ποιόν ἀπό τούς δύο μίλησε τό Ἅγιο Πνεῦμα;

Μπορεῖ νά εἶχαν Ἅγιο Πνεῦμα, ἀλλά τό Ἅγιο Πνεῦμα δέν «κατέλαβε» τή θέση τοῦ μυαλοῦ τους. Δούλευε τό μυαλό τους, ἀλλά ὅποτε ἔκρινε τό Ἅγιο Πνεῦμα, ἔκανε τίς «ἐπεμβάσεις» Του. Δηλαδή, «δούλευε» καί ἡ προσωπική τους κρίση, μάλιστα πιό πολύ «δούλευε» ἡ προσωπική τους κρίση, παρά τό Ἅγιο Πνεῦμα!   Οὔτε οἱ Δώδεκα Ἀπόστολοι «κινοῦντο» πάντα ἐξ Ἁγίου Πνεύματος, ἀλλά καί ἐξ ἰδίας κρίσεως.

Ὁ Μ. Βασίλειος χρησιμοποιεῖ ἕνα ὡραῖο παράδειγμα: Εἶναι κάποιος ξυλουργός. Τό ἐπάγγελμα δέν τό ἐξασκεῖ ὅλο τό εἰκοσιτετράωρο, παρά μόνο ὅταν ἐργάζεται. Τόν ὑπόλοιπο καιρό ξέρει μέν τή τέχνη, ἀλλά δέν τήν ἀσκεῖ. Κάτι ἀνάλογο ἴσχυε καί μέ τούς Δώδεκα Ἀποστόλους. Εἶχαν Ἅγιο Πνεῦμα, ἀλλά δέν «κινοῦντο» πάντα ἐξ Ἁγίου Πνεύματος, πάρα μόνο ὅταν ὑπῆρχε λόγος. (Περί Ἁγίου Πνεύματος, ΚΣΤ’, 61 P.G.32,180).

Οἱ Δώδεκα Ἀπόστολοι, μέ τήν ἐπιφοίτηση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἀπό ἄσοφοι ἔγιναν σοφοί. Ὅμως, αὐτό ἔγινε μιά φορά, καί δέν ξαναγίνεται, γιατί μιά φορά παραδόθηκε ἡ πίστη. Μπορεῖ, λοιπόν οἱ Ὅσιοι Παϊσιος, Πορφύριος (καί ὄχι μόνο), νά εἶχαν Ἅγιο Πνεῦμα, ἀλλά αὐτό τό Ἅγιο Πνεῦμα δέν τούς δίδαξε οὔτε θεολογία, οὔτε δογματική, οὔτε ἐκκλησιαστική ἱστορία. Μέ τίς γνώσεις πού εἶχαν, μέ αὐτές ἔμειναν.  Π.χ. ὁ Μ. Ἀντώνιος ἦταν μεγάλος Ὅσιος. Ὅμως, ἀγράμματος ἦταν, ἀγράμματος παρέμενε. Γι’αὐτό δέν εἶχε τίς ἀπαραίτητες θεολογικές γνώσεις γιά νά νά ἀντιμετωπίσει τήν αἵρεση τοῦ Ἀρείου, πού κυριαρχοῦσε στήν ἐποχή του. Ὅσοι τόν ρωτοῦσαν, τούς ἔστελνε στόν Μ. Ἀθανάσιο, πού εἶχε γνώσεις θεολογικές.

Τά ἀνωτέρω μᾶς λένε, ὅτι Δάσκαλοι Ὀρθοδοξίας δέν εἶναι οἱ Ὅσιοι Ἀντώνιος ὁ Μέγας, Παχώμιος ὁ Μέγας, Σισώης ὁ Μέγας κ.λ.π., ἀλλά οἱ ἐγγράμματοι Ἅγιοι, Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, Μ. Βασίλειος, Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός, Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς κ.λ.π. Ὅμως, οὔτε καί αὐτοί κατεῖχαν τό ἀλάθητο, γιατί τό ἀλάθητο τό κατέχει μόνο ἡ Ἐκκλησία, ἡ ὁποία εἶναι ὁ στύλος καί τό ἑδραίωμα (θεμέλιο) τῆς ἀληθείας (Α΄ Τιμ. 3:15).

Αρχιμ. Βασιλείου Μπακογιάννη

Αναστάσιος (03-06-2020)

6 comments on “Δάσκαλοι Ὀρθοδοξίας

  1. Παράθεμα: Οι Άγιοι Πάντες Διδάσκαλοι Ορθοδοξίας. | ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ

  2. Με όλο το σεβασμό και την αγάπη που έχω στον π.Βασίλειο που τον γνωρίζω μόνο εξ όψεως και από τις ομιλίες του στο ραδιόφωνο και τον τηλεοπτικό σταθμό της Ι.Μητροπόλεως Πατρών, το κείμενο αυτό εύχομαι να μην το είχα διαβάσει ποτέ διότι είναι ύμνος στον κακώς νοούμενο ορθολογισμό που υποτιμά την πίστη στον Κύριό μας και τη δύναμη της Χάριτός Του που είναι υπέρλογη. Πάμε λοιπόν να δούμε αν μετράει η κοσμική-θεολογική μόρφωση για τους Αγίους όταν ομιλούν σε θέματα πίστεως:

    1) Όταν φωτισθεί ο άνθρωπος του Θεού όπως ήταν οι Άγιοι Παΐσιος και Πορφύριος, η γνώση που τους δίνεται είναι απευθείας από τον Παράκλητο που σίγουρα είναι πάνσοφος και απείρως ανώτερος από οποιαδήποτε ανθρώπινη διανόηση και γνώση.
    2) Ο Άγιος Παΐσιος είχε δώσει άμεσες και ορθές απαντήσεις σε ελάχιστη ώρα σε ερωτήματα 20 ετών θεολογικής έρευνας του καθηγητή θεολογικής σχολής και μακαρίτη πλέον Στυλιανού Παπαδόπουλου. Το έχει καταγράψει σε κείμενο ο ίδιος ο καθηγητής προ δεκαετιών. Άρα η γνώση των ανθρώπων όσο και να μελετήσουν στα βιβλία ακόμη και στα Ιερά, είναι πεπερασμένη. Μόνο ο Θεός την έχει ολόκληρη και την δίνει όταν κρίνει στους δικούς Του, όχι στους κατέχοντες πτυχία.
    3) Ο Άγιος Πορφύριος έδινε ιατρικές και ψυχιατρικές συμβουλές που αποδεικνύονταν μετέπειτα σωστές σε ανθρώπους που πριν είχαν απευθυνθεί σε επιστήμονες και βρίσκονταν σε αδιέξοδο από άστοχες συμβουλές. Και εδώ λοιπόν φαίνεται το ίδιο πράγμα.
    4) Άλλο πράγμα η γνώση που είχαν για τα γεγονότα των εσχάτων καιρών οι Άγιοι Παΐσιος και Πορφύριος και άλλο πράγμα ο διαφορετικός χαρακτήρας τους που αντιμετώπιζε διαφορετικά την επερχόμενη κατάσταση. Και οι 2 ήξεραν τι έρχεται και προσπαθούσαν να φέρουν τους ανθρώπους κοντά στο Θεό για να αντέξουν στα δύσκολα. Κανείς τους δεν ήθελε κοιμισμένους τους πιστούς. Αυτή είναι η ουσία. Και οι μάρτυρες μπροστά στο μαρτύριο (άλλος υπέφερε και πονούσε περισσότερο, άλλος χαμογελούσε όταν τον έγδερναν) δεν είχαν την ίδια ψυχολογία, όμως δεν λύγισαν τελικά και έλαβαν το στεφάνι.
    5) Στα θέματα τα δογματικά επίσης είχαν την ίδια αντιμετώπιση στους αιρετικούς και τον συγκρητισμό. Ποτέ συμπροσευχή με αιρετικούς. Ούτε το Πάτερ ημών. Ποιος αποδεδειγμένα Άγιος άραγε είχε ποτέ άλλη στάση; Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς, Άγιος Νεκτάριος και άλλοι με σοβαρές σπουδές είχαν καταδικάσει με αναλυτικότατα κείμενά τους τον Παπισμό ως αίρεση και όχι ως σχίσμα.
    Έχουμε διαβάσει κι άλλα παρόμοιας επιχειρηματολογίας κείμενα από τον π.Βασίλειο τα τελευταία χρόνια που προσπαθούν να καλύψουν τις οικουμενιστικές κινήσεις του Οικουμενικού Πατριαρχείου και όχι μόνο. Αλλά σε τέτοιο σημείο που να αναιρεί τη δύναμη της Θείας γνώσεως να απαντά σε δογματικά θέματα μέσα από Αγίους δεν είχε ξαναφθάσει ο αγαπητός ιερέας. Το θαύμα με το κεραμίδι του βοσκού-επισκόπου Αγίου Σπυρίδωνος που ταπείνωσε τον Άρειο περισσότερο από τα λόγια των μορφωμένων τότε Αγίων Πατέρων το γνωρίζει σίγουρα ο π.Βασίλειος. Εύχομαι να έχει καταλάβει ήδη το ατόπημα και με επόμενη δημοσίευση να διορθώσει.

  3. Παράθεμα: Απάντηση στον π. Βασίλειο Μπακογιάννη. | ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ

  4. ΩΦΕΙΛΩΜΕΝΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗΣ ΣΕ ΑΓΑΠΗΤΟΥΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ
    ΓΙΑ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ π. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ
    «Δάσκαλοι Ὀρθοδοξίας»

    Αγαπητοί μου εν Χριστώ αδελφοί, τον π. Βασίλειο τον γνωρίζω προσωπικά πάνω από μια 20ετία και τον έχουμε πνευματικό καθοδηγό μας. Πιστεύω ότι τον αδικείτε με όσα γράφετε σχολιάζοντας το προαναφερθέν άρθρο του. Δεν λέει τίποτε περισσότερο και τίποτε λιγότερο απ΄ ότι και η εκκλησία μας πιστεύει.

    Ο αείμνηστος και εκλεκτός καθηγητής Πατρολογίας κ. Στυλιανός Παπαδόπουλος στο περισπούδαστο σύγγραμμά του «ΠΑΤΡΟΛΟΓΙΑ Α΄» στην εκτενή Εισαγωγή του, αναλύει σε βάθος και με πολλά επιχειρήματα την διάκριση μεταξύ Πατέρων γενικά και Πατρός και Διδασκάλου ειδικότερα… Η αλήθεια περί Θεού ή Θεανθρώπου Χριστού, είναι μια πραγματικότης άπειρη και ανεξάντλητη, γι’ αυτό αποκαλύπτεται στου θεοφόρους Πατέρες σταδιακά και για συγκεκριμένα θέματα που τάρασσαν κατά διαστήματα την εκκλησία. Ουδέποτε όμως απεκαλύπτετο όλο το βάθος και το εύρος της αλήθειας για Τον Θεό, παρά μόνο ότι ήτο αναγκαίο για τις περιστάσεις. Έτσι εξηγείται και το γεγονός ότι κάποιοι εκ των αγίων πατέρων, όταν προσπαθούσαν στοχαστικά και χωρίς θείο φωτισμό να απαντήσουν σε κάποια θεολογικά ζητήματα που δεν υπήρχε ιδιαίτερος λόγος να επιλυθούν, έπεφταν σε σφάλματα! π.χ. ο άγιος Γρηγόριος Νύσσης μιλάει για την σωτηρία και των ασεβών, κάτι που η Εκκλησία το έχει χαρακτηρίσει λάθος Συνοδικά! Και ο άγιος Αυγουστίνος ερμηνεύει την εν Χριστώ Σωτηρία δικανικά και πάλι είναι λάθος, μια και συγκρούεται ευθέως με την πίστη των άλλων αγίων πατέρων. Μάλιστα θέσεις του αγίου Αυγουστίνου όπως το Filioque, αποτέλεσαν αφορμές ρήξης με τη Δυτική εκκλησία…

    Ο άγιος Φώτιος επ’ αυτού γράφει χαρακτηριστικά: «…Ακόμη, πόσες δυσκολίες των καταστάσεων ανάγκαζαν πολλούς Πατέρες άλλα να τα παραποιούν, άλλα να τα λεν με πνεύμα συγκατάβασης, άλλα να τα λεν όταν ξεσηκώνονταν οι απείθαρχοι, άλλα να τα λεν από άγνοια, καθώς βέβαια είναι ανθρώπινο να σφάλει κανείς. Και αν παραποίησαν κάτι ή για κάποιο λόγο που εμείς τώρα αγνοούμε, παρεξέκλιναν από την ορθή πορεία, τη στιγμή μάλιστα που δεν τους ζητήθηκε να εκφέρουν άποψη ούτε κανείς τους παρακάλεσε να του διδάξουν την αλήθεια, τους αναγνωρίζουμε το ίδιο ως Πατέρες, όπως θα τους αναγνωρίζαμε και αν δεν εξέφραζαν αυτή την άποψη… τη διδασκαλία τους στην οποία πλανήθηκαν δε θα την ακολουθήσουμε…» (Φωτίου, Επι-στολή Ε΄, Προς τον Ακυλουΐας Ιωάννην ι΄, εις Ι. Βαλέττα, Φωτίου Επιστολαί, Λονδίνο 1864, σ. 196).

    Η Εκκλησία, είναι Εκκλησία αληθείας. Και είναι πάντα ενωμένη με τον Ζώντα Χριστό. Δεν εξαρτάται από κείμενα. Δεν προσκολλάται σε κείμενα και προσωπικές θέσεις, όταν τα στοιχεία δείχνουν κάτι διαφορετικό, ούτε έχει πρόβλημα να πει ότι όλα τα μέλη της είναι δυνατόν (ως άνθρωποι) να κάνουν λάθη. Και αυτό το ξεκαθαρίζει στο ανωτέρω κείμενο ένας άγιος Πατέρας, ο άγιος Φώτιος. Το ότι οι άγιοι Πατέρες έκαναν και λάθη, είναι Πατερική διδασκαλία!
    Το να επιμένει κάποιος, να αναζητάει μεταξύ των αγίων της Εκκλησίας το «αλάθητο», είναι λάθος και παραπέμπει στον Παπισμό! Εάν οι όσιοι και οι χαρισματικοί μοναχοί είχαν το «αλάθητο» και είχαν απλανή σοφία για όλα τα θέματα, τότε γιατί συγκροτούντο οι Οικουμενικές Σύνοδοι και να μην ζητήσουν από έναν ή και περισσοτέρους διακριτικούς γέροντες την διασάφηση των αληθειών της πίστεώς μας;

    Ο Μητροπ. Αργολίδος Νεκτάριος σε κείμενό του με τίτλο: «Η γη είναι τετράγωνη!» (20-5-2020), μεταξύ άλλων γράφει: «Παρεμπιπτόντως, θα ήθελα να αναφερθώ στον σύγχρονο άγιο των ημερών μας Εφραίμ τον Κατουνακιώτη. Μπορούσε να σου μιλάει ώρες για πνευματικά θέματα, την προσευχή, την υπακοή κ.λ.π. Όταν όμως του έθετες θεολογικά θέματα, σταματούσε. “Παιδί μου, εγώ δεν είμαι θεολόγος. Δεν μπορώ να δογματίσω, μήπως πέσω και σε κανένα δογματικό λάθος. Πήγαινε στον π. Γεώργιο Καψάνη, στον π. Αιμιλιανό. Αυτοί είναι θεολόγοι και ξέρουν!” Αυτή είναι η στάση των αγίων. Η αγία ταπείνωση και η αυτογνωσία, η επίγνωση των ορίων…»
    https://www.liberal.gr/news/argolidos-nektarios-i-gi-einai-tetragoni-/303182.

    Ο σύγχρονός μας επίσης άγιος Νικόλαος Πλανάς, μπορεί να ήταν θεοφώτιστος να είχε εμπειρίες πνευματικές, αλλά λόγω της ελαχίστης παιδείας που έλαβε, όταν διάβαζε το ιερό Ευαγγέλιο έκανε πολλά λεκτικά λάθη. Αυτό δεν μείωνε την αρετή του, αλλά και δεν αρκούσε μόνο η αρετή και η Θ. Χάρις, για να διατυπώσει και να εκφράσει την θεολογία της εκκλησίας μας, εάν του εζητείτο…
    Οι άγιοι δεν ήταν «κάτοχοι» της αλήθειας αλλά «μέτοχοι» της αλήθειας. Εννοείται κατά το μέτρο και την Χάρη που ο Θεός τους έδιδε και ανάλογα της δεκτικότητας και καθαρότητας που οι ίδιοι είχαν. Αυτό επισημαίνει χαρακτηριστικά και το απολυτίκιο της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος: «Μετεμορφώθης ἐν τῷ ὄρει Χριστὲ ὁ Θεός, δείξας τοῖς Μαθηταῖς σου τὴν δόξαν σου, καθὼς ἠδυναντο»
    Δεν αρκεί αδελφοί μου για να αντιμετωπιστούν οι παραχαράξεις και οι διαστρεβλώσεις των αιρετικών να έχει κανείς μόνο εμπειρίες πνευματικές. Σαφώς αυτό είναι απαραίτητο. Για να διατυπωθούν όμως ορθά και να διασαφησθούν με επιχειρήματα οι αλήθειες της πίστεώς μας, ώστε να μην γίνουν παρανοήσεις χρειάζεται και η ανάλογη παιδεία και γνώση της Αγίας Γραφής και της Αγιοπατερικής παράδοσης. Αυτή τη γνώση είχαν οι μεγάλοι Πατέρες και διδάσκαλοι της Εκκλησίας μας.

    Ως Ορθόδοξος ο γέροντας (π. Βασίλειος), φυσικά δεν είναι υπέρμαχος των συμπροσευχών μέ αιρετικούς. Αν ο Πατριάρχης συμπροσεύχεται με τους αιρετικούς, παραβαίνοντας τούς Ἱ . Κανόνες, αυτός (και όχι εμείς) θα δώσει λόγο στον Κύριο, γιατί αυτός παραβαίνει τούς Κανόνες. Εμείς ἀπό τή μεριά μας θα δώσουμε λόγο για τις δικές μας παραβάσεις. Θα πείτε, με τις συμπροσευχές κινδυνεύει ἡ Πίστη. Έχει μήπως χαθεί η Ορθόδοξη Πίστη με τις «συμπροσευχές» του Πατριάρχη μας; Αν ναί, τότε είμαστε όλοι αιρετικοί….! Όχι, αδελφοί μου δεν κινδυνεύει ἡ Πίστη, γιατί «καί πύλαι ἅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς». (Ματ.16:18).

    Αυτό που είναι απαράδεκτο από εμάς τους Ορθόδοξους είναι να κρατάμε τον τύπο σε κάποιους Κανόνες επιλεκτικά και να θυσιάζουμε για χάρη τους την ουσία, που είναι η σωτηρία των άλλων.
    Αγωνίζονται κάποιοι για την τήρηση του ΜΕ΄ Αποστολικού Κανόνα που μιλάει για συμπροσευχή με αιρετικούς, αλλά προσπερνούν χωρίς καμία δυσκολία τον ΞΘ΄ Αποστολικό Κανόνα, πού μιλάει για νηστεία (ξηροφαγία) Τετάρτη, Παρασκευή καί τή Μ. Τεσσαρακοστή! Το επιτίμιο δε για την συγκεκριμένη περίπτωση είναι καθαίρεση για τους κληρικούς και αφορισμός για του λαϊκούς! Και εδώ δεν κινδυνεύει «γενικά» η πίστη μας, αλλά εμείς οι ίδιοι, η σωτηρία μας!

    Στο θέμα της συναναστροφής με ετεροδόξους και αιρετικούς χρειάζεται στρατηγική και όχι αφορισμοί, αν βέβαια μας ενδιαφέρει να τους κερδίσουμε εις Χριστόν. Ακόμη και οι άγιοι της Εκκλησίας μας ελίσσονταν κατά περίπτωση, προκειμένου να τους φέρουν πιο κοντά στην Αλήθεια. Ο Απόστολος Παύλος μιλώντας στους ειδωλολάτρες Αθηναίους και βλέποντας την πόλη τους γεμάτη είδωλα («κατείδωλον» Πραξ.17:16), τους αποκαλεί «δεισιδαιμονεστέρους» (Πραξ.17:22) δηλ. ευλαβέστατους. Και πιο κάτω αποκάλεσε τον Ιησού απλά «ἄνδρα» και όχι Θεό…! (Πρ. 17:31). Εκείνη τη στιγμή αυτό έπρεπε να ΄πει, και όχι αυτό πού πίστευε! Κάποιοι όμως σύγχρονοι Σούπερ Ορθόδοξοι, θα τον χαρακτήριζαν Ιεχωβά και αρνητή του Χριστού!

    Ας προσέξουμε λοιπόν να μην βγάζουμε βιαστικά συμπεράσματα και μάλιστα για κληρικούς που δίνουν την μαρτυρία τους ανά πάσα στιγμή, με τον λόγο τους προφορικό και γραπτό, αλλά και με την αγία βιωτή τους.

    π. Δημήτριος Σαββόπουλος

  5. «Οὐ μέλει ημῖν τί εἶπον, ἢ τί ἐφρόνησαν μερικοὶ Πατέρες. ᾿Αλλὰ τί λέγει ἡ Γραφή, καὶ αἱ Οἰκουμενικαὶ Σύνοδοι, καὶ ἡ κοινὴ τῶν Θεούμενων Πατέρων δόξα…» ~ Ιερό Πηδάλιο, Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης

    Κανείς δεν επιθυμεί σήμερα να πράξει όπως οι Θεούμενοι Πατέρες. Διότι πρώτον σπανίως να πάσχει την θέωση, αλλά κυρίως στοχάζεται, είτε είναι ιερέας, είτε μοναχός, είτε Επίσκοπος.

    Οι περισσότεροι έχουν άγνοια κυκλικής νοεράς προσευχής.

    Και πραγματικά λυπούμαι να αναφέρω, του λόγου μου ως λαϊκός, σε ιερείς τι έκαναν οι Άγιοι, και τι δεν κάνουν αυτοί ως κατεξοχήν αρμόδιοι. Άλλωστε σε εμάς αρμόζει η σιωπή διότι δεν »γνωρίσουμε», κλπ.

    Συμπαθής ο π. Βασίλειος, αλλά όταν θέλει να γίνεται πιο συμπαθής στήν εκκλησιαστική εξουσία, απο οτι στον Χριστό, δικαιολογώντας τα αδικαιολόγητα, και όταν προβάλει την ακαδημαϊκή θεολογική γνώση, είς βάρος της άνωθεν Σοφίας πράγματι λυπούμαι. Διότι αστοχεί.

    Τα υπόλοιπα στη Φιλοκαλία για όποιον επιθυμεί.

    »Θα έπρεπε να πούμε, μαζί με το μεγάλο διδάσκαλο (άγιο Ιωάννη Χρυσόστομο), ότι θα έπρεπε να μη χρειαζόμαστε τη βοήθεια των Γραφών ή των άλλων πατερικών λόγων, θαυμάσιε Λογγίνε, αλλά να είμαστε θεοδίδακτοι, σύμφωνα με το ρητό: «Θα διδάσκει όλους ο ίδιος ο Θεός» (Ησ. 54, 13) ώστε να μαθαίνομε και να διδασκόμαστε από το Θεό και μέσω του Θεού αυτά που μας ωφελούν.

    Κι όχι μόνον εμείς, αλλά και κάθε πιστός, ώστε ο νόμος του Πνεύματος να είναι γραμμένος στις πλάκες των καρδιών μας (Εβρ. 8, 10)

    Kαι να αξιωνόμαστε —πράγμα εξαίσιο— να συνομιλούμε με το Χριστό μέσω της καθαρής προσευχής με τρόπο άμεσο και χερουβικό…» ~ Άγιος Γρηγόριος ο Σιναΐτης. (Δέκα κεφάλαια περί ησυχίας και προσευχής και περί των τεκμηρίων της χάρης και της πλάνης)

    • Αγαπητέ μου κ. «Pneumatoskoinwnia» (29/07/2020, 15:07), το ότι δεν φθάνουμε όλοι στη Θέωση και έχουμε «άγνοια της κυκλικής νοεράς προσευχής», όπως γράφετε, δεν σημαίνει ότι αποτύχαμε ως ορθόδοξοι χριστιανοί και είμαστε για πέταμα στην κόλαση!
      Υπάρχουν οι άγιοι της εκκλησίας μας αλλά υπάρχουν και οι σεσωσμένοι. Έλεγε ο άγιος Γέροντας Παΐσιος ο Αγιορείτης: Υπάρχουν διαβαθμίσεις στην πνευματική ζωή όπως και στην εκπαίδευση. Ένας μαθητής προάγεται με άριστα (10), ένας άλλος με 7 ή 8, κάποιοι και με λιγότερο ίσως και με τη βάση το 5. Έτσι και οι χριστιανοί, βαθμολογούμαστε απ΄τον Θεό ανάλογα με τα φιλότιμό μας και την προσπάθειά μας να ευαρεστήσουμε σε Αυτόν. Το λέγει και ο ίδιος ο Κύριος παραβολικά: «ὁ τὸν λόγον ἀκούων καὶ συνιῶν· ὃς δὴ καρποφορεῖ καὶ ποιεῖ ὃ μὲν ἑκατόν, ὃ δὲ ἑξήκοντα, ὃ δὲ τριάκοντα.» (Ματθ. 13:23). Ο δε πτωχός Λάζαρος της γνωστής παραβολής που είπε ο Κύριός μας (Λουκ. 16:19-31), φαίνεται ότι βρέθηκε «εἰς τὸν κόλπον Ἀβραάμ» δηλ. στον Παράδεισο, όχι γιατί είχε νοερά προσευχή, αλλά επειδή υπέμεινε την δυστυχία του αγόγγυστα!
      Σε ένα δεύτερο σημείο γράφετε: «Συμπαθής ο π. Βασίλειος, αλλά όταν θέλει να γίνεται πιο συμπαθής στην εκκλησιαστική εξουσία, από ότι στον Χριστό, δικαιολογώντας τα αδικαιολόγητα, και όταν προβάλει την ακαδημαϊκή θεολογική γνώση, εις βάρος της άνωθεν Σοφίας πράγματι λυπούμαι. Διότι αστοχεί.»
      Αυτά που γράφετε είναι μάλλον αστοχία δική σας και ευθεία προσβολή και απαξίωση του γέροντα! Μπορείτε να τα αποδείξετε σε κάποιο κείμενό του; Ο γέροντας αν έχετε υπ’ όψη σας τα βιβλία του και τα άρθρα του (που μπορείτε αρκετά να τα βρείτε και στην ιστοσελίδα μας), κατ΄ επανάληψη έχει θίξει τα κακώς κείμενα στον εκκλησιαστικό χώρο και μάλιστα της εκκλησιαστικής ηγεσίας, με παρρησία, χωρίς να υπολογίζει το κόστος! Απορώ δε, πώς εσείς βγάλατε ένα τέτοιο συμπέρασμα! Από πού ορμώμενος; Ποιά είναι τα αδικαιολόγητα που δικαιολογεί;
      Όσο δε για «την ακαδημαϊκή θεολογική γνώση, είς βάρος της άνωθεν Σοφίας» σας παραπέμπω να διαβάσετε τα βιβλία του (1) ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ; Εκδ. Ν. Παναγόπουλος, (2) ΙΣΤΟΡΙΑ & ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ ΜΑΣ ΕΟΡΤΩΝ, & (3) ΠΛΗΓΗ ΣΤΟ ΣΩΜΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ, Εκδόσεις: Θαβώρ.

      Με αγάπη αδελφική εν Χριστώ
      π. Δημήτριος Σαββόπουλος

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s