ΚΥΡΙΑΚΗ Θ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

Ὁ Χριστός περπατᾶ πάνω στή θάλασσα

(Ματ. 14:24-36 & Μαρκ. 6:47-56. Ἰωαν. 6:16-21)

ὑπό ἀρχιμ. Βασιλείου Μπακογιάννη

Ὁ Χριστός σάν παιδαγωγός μας

Ὁ ἥλιος εἶχε ἤδη βασιλέψει καί ἐρχόταν τό σκοτάδι. Ὁ Χριστός (ἀφοῦ προηγουμένως μέ δυό ψάρια καί πέντε ψωμιά χόρτασε μιά λαοθάλασσα), «ἀνέβηκε στό βουνό μόνος Του. Νά προσευχηθεῖ» (Μτ. 14:23). Καί «οἱ μαθητές Του κατέβηκαν στήν θάλασσα καί μπῆκαν στό πλοῖο καί ξεκίνησαν γιά τήν ἀντίπερα παραλία τῆς θάλασσας, γιά τήν Καπερναούμ» (Ἰω. 6:16). Ἦταν ἤδη κουρασμένοι, γιατί μέχρι τό βράδυ ἦταν κοντά στό Χριστό· πάνω στήν βουνοπλαγιά. Καί τώρα ταξίδευαν μέ πανιά καί κουπιά· κωπηλατώντας! Πολύ κουραστικό γιά τούς ναῦτες, μαθητές!

Ἡ ἀπόσταση ἀπό τήν μία ἄκρη στήν ἄλλη ἦταν περίπου 12 χιλιόμετρα. Μέ ἤρεμη θάλασσα χρειάζονταν τότε τέσσερις περίπου ὧρες γιά νά τή διασχίσουν καί νά περάσουν ἀπέναντι στήν Καπερναούμ. Ἔτσι, ἄν οἱ μαθητές ξεκίνησαν κατά τίς 8 ὥρα τό βράδυ, θά ἔφθαναν στόν προορισμό τους κατά τίς δώδεκα τά μεσάνυχτα. Ὅμως ἔφθασαν πολύ ἀργά· χαράματα· γιατί βρῆκαν «ἀντίθετο ἄνεμο» (Μτ. 14:24). Ξέσπασε φουρτούνα! Καί βρίσκονταν ἀκόμα στή μέση τῆς θάλασσας! (Μτ. 14:24). Γιά τήν ἀκρίβεια εἶχαν διανύσει «εἴκοσι πέντε ἤ τριάντα στάδια» (Ἰω. 6:19) κάπου πέντε χιλιόμετρα, ἐνῶ ἤθελαν ἀκόμα ἄλλα ἑπτά. Καί ἦταν ξημερώματα! (Μκ. 6:48). «Καί τό καραβάκι βασανιζόταν ἀπό τά κύματα» (Μτ. 14:24). Καί οἱ μαθητές «παιδεύονταν στήν κωπηλασία» (Μκ. 6:48). Θά εἶχαν περίπου ἕνα ὀχτάωρο πού βασανίζονταν κωπηλατώντας!

Καί ὁ Δάσκαλός τους, ὁ Χριστός προσευχόταν μέ τήν ἡσυχία Του στό βουνό! Καί ἐνῶ σάν Θεός τούς ἔβλεπε πού χαροπάλευαν μέ τήν ἀγριεμένη θάλασσα (Μκ. 6:48) συνέχιζε ἀμέριμνα τήν προσευχή Του! Ὅταν πιά κόντευε νά ξημερώσει (Μτ. 14:25) «ἔρχεται πρός αὐτούς περπατώντας πάνω στή λίμνη, καί πήγαινε νά τούς προσπεράσει!» (Μκ. 6:48). Μόλις Τόν εἶδαν, πανικοβλήθηκαν, γιατί ἦταν νύχτα, καί Τόν πέρασαν γιά φάντασμα (Μτ. 14:26). Φαντασθεῖτε πόσο πιό πολύ θά πανικοβάλονταν, ἄν αὐτό τό «φάντασμα» ἔμπαινε μέσα στό καράβι τους! Ὅμως αὐτό τό «φάντασμα» δέν μπῆκε στό καράβι τους, ἀλλά «πήγαινε νά τούς προσπεράσει». (Μκ. 6:48). Ἦταν ἕνα «τέχνασμα» τοῦ Χριστοῦ γιά νά τούς κάνει νά ἠρεμήσουν! Τούς εἶπε: «Θάρρος! Μή φοβεῖσθε! Ἐγώ εἶμαι!» (Μτ. 14:27). (Ἀνάσταση γιά τούς μαθητές!). Μπῆκε στό καράβι τους! Ὁ ἀέρας σταμάτησε! Ἡ θάλασσα γαλήνεψε! (Μτ. 14:32).

Ὅμως βρίσκονταν ἀκόμα στή μέση τῆς θάλασσας! Οἱ ναῦτες, οἱ μαθητές εἶχαν ἐξαντληθεῖ ἀπό τήν πολύωρη κωπηλασία. Καί εἶχαν ἀκόμα μπροστά τους «δρόμο!». Ὅμως ὁ παντοδύναμος καί ἀγαθός Χριστός φρόντισε νά τούς περάσει ἀπέναντι χωρίς καθόλου νά τό καταλάβουν· μέ τρόπο θαυματουργικό «ἔφερε» αὐτόματα τό καραβάκι στή στεριά! «Ἀμέσως διαπίστωσαν, ὅτι τό πλοῖο τους εἶχε φθάσει στό σημεῖο τῆς ξηρᾶς, πού ἤθελαν νά πᾶνε» (Ἰω. 6:21). «Καί ἐκεῖνοι (οἱ μαθητές) πού ἦσαν στό πλοῖο, ἐπῆγαν καί Τόν προσκύνησαν, λέγοντας: «Πραγματικά, εἶσαι Υἱός τοῦ Θεοῦ»» (Μτ. 14:32-33).

Σίγουρα θά διερωτηθοῦμε: Γιατί ὁ φιλάνθρωπος Χριστός ἄφησε ἐπί τόσες ὥρες τούς μαθητές Του νά βασανίζονται; Μέ ἄλλα λόγια, γιατί αὐτό πού ἔκανε μετά ἀπό τόσες ὧρες (κατάπαυση τρικυμίας) δέν τόν ἔκανε ἀπό τήν πρώτη στιγμή, πού ξέσπασε φορτούνα; Γιά τό καλό τους! (Ὅ, τι κάνει, τό κάνει γιά τό καλό μας, ἄσχετα ἄν ἐμεῖς δέν τό καταλαβαίνουμε!).

Πρῶτο: Ἤθελε νά τούς ἀφήσει νά παλαίψουν, γιά νά «ψηθοῦν», νά γίνουν πιό ὥριμοι, πιό γενναῖοι, πιό πεπειραμένοι, (γιατί σέ λίγο θά ξεχύνονταν στόν κόσμο γιά νά κηρύξουν Ἰησοῦ Χριστό, καί θά ἀντιμετώπιζαν πολύ χειρότερες καταστάσεις). Δεύτερο: Ἄν τούς βοηθοῦσε ἀπό τήν πρώτη στιγμή πού ξέσπασε ἡ φορτούνα, χωρίς νά κοπιάσουν τό παραμικρό, δέν θά ἔνιωθαν, ὅσο θά ἔπρεπε τήν βοήθειά Του. Τώρα πού εἶχαν ἐξαντληθεῖ σωματικά καί ψυχικά, τώρα ἔνιωσαν τό Χριστό σάν πραγματικό σωτῆρα τους. Δέν μποροῦμε νά περιγράψουμε μέ πόση ἀγαλλίαση ἄκουσαν ἐκείνη τή δύσκολη νύκτα τά λόγια Του: «Θάρρος! Μή φοβεῖσθε! Ἐγώ εἶμαι!» (Μτ. 14:27). Ἀλλά καί μέ πόση ἀκόμα πιό μεγάλη ἀγαλλίαση δέχθηκαν τήν παρουσία Του μέσα στό καράβι τους! Καί τρίτο: Βλέποντας τό Χριστό νά ἔρχεται μετά ἀπό τόσες ὥρες δοκιμασίας, πῆραν τό μήνυμα ὅτι ὁ Χριστός μπορεῖ νά μήν ἦταν δίπλα τους, ἀλλά εἶχε τήν «ἔγνοιά» τους, τούς ἔβλεπε, τούς παρακολουθοῦσε, καί περίμενε τήν κατάλληλη στιγμή γιά νά τούς βοηθήσει. Ἔμαθαν ὅτι πάντα ὑπάρχει «Φῶς» στό τοῦνελ. Μπορεῖ λοιπόν νά πέσουν σέ δυσκολίες, σέ φουρτοῦνες, ἀλλά δέν θά εἶναι ποτέ μόνοι τους. Ὁ Χριστός θά τούς βλέπει, θά τούς παρακολουθεῖ καί ὅταν ὁ ἴδιος κρίνει, θά δώσει τή σωτήρια λύση. Ἔτσι «δουλεύει» γιά ὅλους μας ὁ Χριστός.

«Ἐγώ δέ παιδευτής ὑμῶν», εἶμαι ὁ δάσκαλός σας, ὁ παιδαγωγός σας ἔλεγε ὁ ἴδιος στούς Ἰσραηλίτες (Ὠσηέ 5:2). Εἶναι ὁ πιό «ἐξειδικευμένος» δάσκαλος· γιατί εἶναι πάνσοφος καί φιλάνθρωπος. Παιδεύει, ὅπως ὁ ἴδιος θέλει. Ξέρει ἀκόμα πῶς καί πότε νὰ μᾶς κάνει νὰ πονᾶμε ( Ἰώβ 5:18-19). «Ὁ κεραμοποιός ξέρει πόσο πρέπει νὰ μείνει ἡ λάσπη στὴ φωτιὰ γιὰ νὰ γίνει κεραμίδι. Οὔτε πολὺ ,ὥστε νὰ ἀχρηστευθεῖ, οὔτε λίγο ὥστε νὰ γίνει εὔθραυστη. Τὴν ἀφήνει, ὅσο χρειάζεται. Καὶ ὁ Θεὸς γνωρίζει πόσο πρέπει νὰ μᾶς ἀφήσει στήν κάμινο τοῦ πειρασμοῦ» (Ἅγιος Ἐφραίμ ὁ Σῦρος, Εὐεργετινός, τ.Α΄., Ὑπόθεση ΚΘ΄, Κεφ.ΣΤ΄) Κάθε δοκιμασία πού μᾶς ἔρχεται, εἶναι «κομμένη καί ραμμένη» στὰ μέτρα μας. «Οὐκ ἐάσει ὑμᾶς πειρασθῆναι ὑπὲρ ὅ δύνασθε» (Α΄ Κορ. 10:13). «Ὁ Κύριος μὲ τὴ δοκιμασία, δὲν μὲ ἐξόντωσε», ἔλεγε ὁ Δαβίδ (Ψλμ. 117:8). Πάντοτε φιλάνθρωπος ὁ Κύριος!

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s