ΚΥΡΙΑΚΗ Β΄ΛΟΥΚΑ

Ἡ Κλήση τῶν μαθητῶν

(Λουκ. 6:31-36 & Ματ. 5:38-48)

Ἡ ἰδιαιτερότητα τῶν χριστιανῶν

ὑπό ἀρχιμ. Βασιλείου Μπακογιάννη

«Ἡ χριστιανική θρησκεία εἶναι ἡ δυσκολότερη, ἡ πιό ἀνεφάρμοστη καί ἀντίθετη στή φύση τοῦ ἀνθρώπου, γιατί ζητάει θυσίες μή παραδεκτές. Ἐάν ἕνας ὑλιστής, μέσα στόν χῶρο του, φανεῖ καλός καί ἀφοσιωμένος στήν ἰδέα του, ἱκανός νά προσφέρει καί μερικές θυσίες, ἤδη μᾶς ἐκπλήττει ἀπό τό μεγαλεῖο τῆς ψυχῆς του καί τόν φέρνουμε μάλιστα ὡς παράδειγμα. Ἀλλά, γιά ἕνα χριστιανό τό νά ἀρθεῖ στό ὕψος τῆς πίστεώς του, εἶναι ἀπείρως πιό δύσκολο, γιατί θά πρέπει νά ἀγαπήσει τούς ἐχθρούς του, νά σηκώσει τό σταυρό του, νά ἀντιμετωπίσει ἡρωϊκά τούς πειρασμούς τοῦ κό­σμου, κάτι πού δέν χρειάζεται νά κάνει οὔτε ὁ πιστός Ἑβραῖος, οὔτε ὁ μωαμεθανός, οὔτε ὁ ματεριαλιστής. Ὁ Χριστιανισμός προσανατολίζει τή ζωή του πρός τά ἐκεῖ ὅπου ὑπάρχει ἡ μεγαλύτερη ἀντίσταση. Ἡ ζωή τοῦ χριστιανοῦ εἶναι μιά σταύρωση τοῦ ἴδιου τοῦ ἑαυτοῦ του». (Ν. Berdiagief, Pour un christianisme de creation et de liberte, Cerf, Paris 2009, p.100, ἐλεύθερη ἀπόδοση).

«Φωτιά ἦρθα νά βάλω πάνω στή γῆ καί τί ἄλλο θέλω, ἄν ἔχει κιόλας ἀνάψει» (Λουκ. 12:49). Καί βέβαια ὁ Κύριος ἔβαλε φωτιά στή γῆ. Ἔκαψε ὅλα τά παλιά καί στή θέση τους ἔβαλε καινούργια πράγματα!

Παλιά (στή Παλαιά Διαθήκη) ὑπῆρχε ἡ ἐκδίκηση, ἡ ἀνταπόδοση τοῦ κακοῦ. «Ὀφθαλμόν ἀντί ὀφθαλμοῦ καί ὀδόντα ἀντί ὀδόντος» (Ἔξοδ. 21:23). Δηλαδή: Σοῦ ἔβγαλε ὁ ἄλλος τό δόντι; Κάνε του καί σύ τό ἴδιο. Σοῦ ἔκοψε τό χέρι; Κόψε καί σύ τό δικό του. Ἔτσι, μέσα σέ αὐτό τό κλῖμα τῆς ἐκδικήσεως μεγάλωσαν οἱ Ἑβραῖοι! Ἡ ἐκδίκηση εἶχε μπεῖ στό D.N.A. τους. (Τό ἴδιο ἴσχυε φυσικά καί γιά ὅλους τούς ἀνθρωπους, πού ἔζησαν πρό Χριστοῦ: Βία στή βία, κακό στό κακό, μῖσος στό μῖσος, κ.λ.π.).

Ἔρχεται ὅμως ὁ Κύριος καί «πυρπολεῖ» ὅλο αὐτό τό κατεστημένο. Τέρμα πιά στήν ἐκδίκηση, στήν ἀνταπόδωση κακοῦ. Ἀπό τώρα καί στό ἑξῆς ὅσοι εἶναι τοῦ Χριστοῦ, καλοῦνται ἀντί γιά μῖσος στόν ἐχθρό τους, νά δώσουν ἀγάπη. «Ἀγαπᾶτε τους ἐχθρούς σας», εἶναι τό σύνθημά Του (Λουκ. 6:35). Γιατί « ἄν κάνετε τό καλό σ’ αὐτούς πού σᾶς κάνουν καλό, ποιά εὔνοια περιμένετε ἀπό τόν Θεό;» (Λουκ. 6:33, 14:12-14). Αὐτό εἶναι τόσο εὔκολο, πού «καί οἱ ἁμαρτωλοί τό ἴδιο κάνουν» (Λουκ. 6:33). Ἐσεῖς (οἱ δικοί Μου) θά κάνετε αὐτό πού δέν μποροῦν νά κάνουν οἱ ἄλλοι: Νά κάνετε τό καλό στούς ἐχθρούς σας (Λουκ. 6:35). Καί ἔτσι θά εἶστε γνήσια τέκνα τοῦ Θεοῦ Πατέρα (Λουκ. 6:35), γιατί ἀκριβῶς ἔτσι συμπεριφέρεται καί ὁ Θεός Πατέρας: Εἶναι «καλός καί μέ τούς ἀχαρίστους καί μέ τούς κακούς» (Λουκ. 6:35).

Καί ἄλλοι μίλησαν γιά ἀγάπη, ἀλλά ἔβαλαν ὅρια στήν ἀγάπη· μίλησαν γιά ἀγάπη στούς γονεῖς, στούς ἀδερφούς, στούς συγγενεῖς, στούς φίλους, στούς συνεργάτες, στούς εὐεργέτες, ποτέ ὅμως γιά ἀγάπη στούς ἐχθρούς. Ὁ Χριστός ἦταν ὁ πρῶτος πού δίδαξε γιά ἀγάπη στούς ἐχθρούς. Μιά βασική λοιπόν διαφορά ἀνάμεσα στό χριστιανό καί στόν εἰδωλολάτρη εἶναι, ὅτι ὁ πρῶτος ἀγαπάει τούς ἐχθρούς του, τούς εὐεργετεῖ, προσεύχεται γι’ αὐτούς ἐνῶ ὁ δεύτερος μισεῖ τούς ἐχθρούς του· θέλει τό κακό τους, ἀκόμα καί τό θάνατό τους. Πρᾶγμα πού σημαίνει ὅτι ὅταν ὁ χριστιανός μισεῖ, ἐκδικεῖται τούς ἐχθρούς του, δέν διαφέρει, στόν τομέα αὐτό, οὔτε ἕνα ἐλάχιστο ἀπό ἕναν εἰδωλολάτρη!

Ἕνας εὐσεβέστατος χριστιανός, πατέρας εἶχε τρία παιδιά. Κάποια μέρα καθώς συζητοῦσε μαζί τους, τούς ρώτησε νά τοῦ εἰποῦν, τί καλό εἶχαν κάνει μέχρι τώρα στή ζωή τους.

Τί καλό κάνεις στή ζωή σου; Ρώτησε τόν μικρότερο γυιό του.

-Συντηρῶ μιά φτωχειά οἰκογένεια!

-Μπράβο σου!

-Ἐσύ, παιδί μου, τί καλό κάνεις στή ζωή σου; Ρώτησε τόν δεύτερο γυιό του.

– Συντηρῶ, δυό οἰκογένειες!

Μπράβο σου! Μπράβο σου!

Καί ἐσύ, παιδί μου, τί κάνεις; Ρώτησε τόν τρίτο, μεγαλύτερο γυιό του.

– Ἕνας χωρικός μοῦ ἔκανε κακό· μέ ἀδίκησε· μέ πλήγωσε! Μιά μέρα τόν βρῆκα πού κοιμόταν στήν ἄκρη ἑνός γκρεμοῦ. Μοῦ πέρασε ἡ σκέψη νά τόν ἀφήσω, νά κατατρακυλίσει στό γκρεμό καί νά χτυπήσει. Ὅμως ἀμέσως θυμήθηκα τά λόγια τοῦ Χριστοῦ «ἀγαπᾶτε τους ἐχθρούς σας· νά κάνετε τό καλό» (Λουκ. 6:35) καί πῆγα σιγά-σιγά κοντά του (γιά νά μήν τόν ξυπνήσω) τόν ἔβγαλα ἀπό τήν ἄκρη τοῦ γκρεμοῦ, καί τόν ἔβαλα σέ τόπο ἀσφαλῆ καί ἔφυγα! Μόνο αὐτό μπόρεσα νά κάνω μέχρι τώρα!

Ἐσύ παιδί μου ἔκανες τό μεγαλύτερο καλό ἀπό ὅλα τά ἀδέρφια σου! Ἐσύ ἔσωσες τόν ἐχθρό σου! Μπράβο γυιέ μου!

Χρειάζεται ἀγώνας γιά νά κάνεις τό καλό σέ αὐτόν πού σοῦ κάνει κακό, σέ αὐτόν πού σέ πληγώνει καί σέ βασανίζει, ἔστω καί ἄν αὐτός εἶναι ὁ ἀδερφός σου! Ἕναν ἄγνωστο, ξένο ἄνθρωπο μπορεῖ νὰ τὸν βοηθήσεις. Ὅμως τὸν ἀδερφό σου, ποὺ σὲ πλήγωσε, εἶναι δύσκολο, ἂν ὄχι ἀδύνατο νὰ τόν βοηθήσεις. Γι’ αὐτό ὅταν κάνεις καλό, σέ ἕναν τέτοιο ἄνθρωπο (πού σοῦ «χάλασε» τήν καρδιά) ὁ Κύριος «θά σᾶς ἀνταμείψει μέ τό παραπάνω» (Λουκ. 6:35). «Τίποτε δὲν ἐξευμενίζει τόσο πολύ τόν Κύριο, ὅσο τὸ νὰ ἀγαποῦμε τοὺς ἐχθρούς μας, καὶ νὰ τοὺς εὐεργετοῦμε!». (Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος ὁμιλ. 84 εἰς τό κατά Ἰωάννη Εὐαγγέλιο).

«Ἡ ἀγάπη καλύψει πλῆθος ἁμαρτιῶν» (Α΄ Πέτ. 4:8) «Ἔχουν συγχωρηθεῖ οἱ ἁμαρτίες της οἱ πολλές, γιατί ἀγάπησε πολύ» εἶπε ὁ Κύριος γιά τήν πόρνη, πού ἔδειξε ἐμπράκτως τήν ἀγάπη της στόν Κύριο (Λουκ. 7:47). Σκεφθεῖτε τώρα τί ἔλεος καί τί συγχώρηση λαμβάνει ἀπό τόν Κύριο αὐτός πού δείχνει τήν ἀγάπη του στόν ἐχθρό του! «Κάνε τὸ καλὸ σ’ ἐκεῖνον, ποὺ σοῦ κάνει κακό, καὶ θὰ ἔχεις φίλο τὸ Θεὸ! ». (Μ. Ἀντώνιος, Συμβουλὲς, κεφ. 165. Φιλοκαλία. τομ. Α’).

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s