ΚΥΡΙΑΚΗ Ε΄ΛΟΥΚΑ

Τοῦ πλουσίου καί τοῦ φτωχοῦ Λαζάρου

(Λουκ. 16:19-31).

Ἕνα τέκνο Ἀβραάμ στήν Κόλαση

ὑπό ἀρχιμ. Βασιλείου Μπακογιάννη

Ὅταν κάποιον δέν τόν θεωρεῖς κἄν ἄνθρωπο, θέλεις νά ξεχάσεις τό ὄνομά του. Τό ἴδιο ἔκανε ἐδῶ καί ὁ Χριστός· τόν μέν πτωχό τόν ἀναφέρει μέ τό ὄνομά του (Λάζαρο) τόν δέ πλούσιο, ἐπειδή ἦταν σκληρός σάν πέτρα, ἄρα δέν ἦταν ἄνθρωπος, τόν ἀναφέρει χωρίς ὄνομα, κατά τό λόγο τῆς Γραφῆς: «Οὐ μή μνησθῶ τῶν ὀνομάτων αὐτῶν διά χειλέων μου» (Ψαλμ. 15:4). Καί κάτι ἀκόμα: Ὑπάρχουν πάθη πού ταπεινώνουν τόν ἄνθρωπο, καί πάθη πού τόν «ἀνυψώνουν»· τό πάθος λ.χ. τῆς πορνείας τόν ταπεινώνει, ἐνῶ τό πάθος τῆς φιλαργυρίας τόν «φουσκώνει»· τόν κάνει ἐγωκεντρικό. Καί αὐτός ὁ ἐγωκεντρισμός τόν κάνει, νά καταφρονεῖ τόν συνάνθρωπό του· παράδειγμα ὁ πλούσιος τῆς παραβολῆς. Θά τό δοῦμε.

Ὁ Ἀβραάμ ἦταν γιά τούς Ἰουδαίους τό πιό ἀξιοσέβαστο καί ἀγαπητό τους πρόσωπο. «Εἴμαστε ἀπόγονοι τοῦ Ἀβραάμ» (Ἰωαν. 8:33), ἔλεγαν μέ καμάρι. Γι’ αὐτό καί ὁ Χριστός παρουσιάζει τόν Παράδεισο σάν ἀγκαλιά τοῦ Ἀβραάμ, πού ἦταν ὅτι τό καλύτερο γιά ἕναν Ἰουδαῖο! (Ὁ πλούσιος «εἶδε τόν πτωχό Λάζαρο στήν ἀγκαλιά τοῦ Ἀβραάμ!» Λουκ. 16:23). Ὅμως αὐτή ἡ αἴσθηση (ὅτι ἦταν ἀπόγονοι τοῦ Ἀβραάμ), τούς ἔκανε ταυτόχρονα νά πιστεύουν ὅτι ἦταν ἤδη σεσωσμένοι· «ἄν θέλετε νά γλυτώσετε, κάνετε ἔργα πού ταιριάζουν σ’αὐτούς πού πραγματικά μετανοοῦν. Καί μήν αὐταπατάστε λέγοντας, καταγόμαστε ἀπό τόν Ἀβραάμ», τούς ἔλεγε ὁ Πρόδρομος. (Ματ. 3:9). Καί ὁ Χριστός γιά νά τούς συνετίσει, τούς παρουσίασε ἕνα τέκνο τοῦ Ἀβραάμ στήν Κόλαση! Νά παρακαλεῖ ἀπό τήν Κόλαση τόν Ἀβραάμ γιά νά τοῦ στείλει λίγο νερό μέ τό δακτυλάκι τοῦ πτωχοῦ Λαζάρου, καί ὁ Ἀβραάμ νά τοῦ τό ἀρνεῖται! (Λουκ. 16:24-25). Στέλνοντας ἔτσι τό μήνυμα στούς σκληρόκαρδους καί φιλάργυρους φαρισαίους (Λουκ. 16:14) πού κατέτρωγαν τίς περιουσίες τῶν χηρῶν (Ματ. 23:13), ὅτι καί ἀπό μόνη της ἡ σκληροκαρδία ἦταν ἱκανή νά τούς κολάσει, ἄς ἦταν τέκνα τοῦ Ἀβραάμ! Τό ἴδιο φυσικά ἰσχύει καί γιά κάθε σκληρόκαρδο ἄνθρωπο, ὅποιος καί ὅπου ἄν εἶναι αὐτός! Λειτούργησα (1989) στίς φυλακές Ἁγίου Στεφάνου Πατρῶν. Νεωκόρος τοῦ Ναοῦ ἦταν ἕνας φυλακισμένος, ὀνόματι Περικλῆς, ἀπό χωριό τῆς Ἀρκαδίας. Στό τέλος μοῦ ἀνέφερε ἀναστενάζοντας: «Εἶμαι φυλακισμένος 17 χρόνια! Κάποιος μοῦ «πείραξε» τήν γυναίκα μου. Θόλωσε τό μυαλό μου, πῆρα τό ὅπλο καί τόν σκότωσα καί θά μέ φάει ἡ φυλακή». Μεγάλο κακό νά ἀφαιρεῖς τή ζωή τοῦ ἄλλου! Ὅμως, τή ζωή τοῦ ἄλλου τήν ἀφαιρεῖς καί χωρίς ὅπλα· ὅταν τόν ἀφήνεις νά πεινᾶ καί νά πεθάνει ἀπό τήν πεῖνα! (Οἱ Ἱεροί Κανόνες λένε ὅτι ὅποιος μπορεῖ νά βοηθήσει ἕνα πτωχό καί δέν τόν βοηθᾶ, εἶναι νά σάν σκοτώνει τόν πτωχό!). (ΝΘ΄ Κανών Ἁγίων Ἀποστόλων). Καί ποιός ἀπό τούς δύο εἶναι πιό ἀξιοκατάκριτος (ἄρα πιό ἐπικίνδυνος); Ὁ φυλακισμένος πού σέ ἀναβρασμό ψυχῆς σκότωσε τόν συγχώριανό του ἤ αὐτός (ὁ πλούσιος) πού ἀφήνει τόν ἄλλο νά πεινᾶ καί νά πεθαίνει ἀπό τήν πεῖνα; Καί βέβαια ὁ δεύτερος! Ἔτσι ἀκριβῶς (σκληρόκαρδος) ἦταν καί ὁ πλούσιος τῆς παραβολῆς.

Δέν καταδικάσθηκε δηλαδή, ἐπειδή ἔτρωγε τά καλύτερα φαγητά, οὔτε ἐπειδή ντυνόταν λαμπρά φορέματα, οὔτε ἐπειδή εἶχε μεγάλη βίλα, ἀλλά κολάσθηκε γιά τήν καθημερινή προκλητική ἀδιαφορία, σκληροκαρδία, πού ἐπέδειξε στόν πτωχό συνάνθρωπό του, πού ἦταν συνεχῶς μπροστά του! Ἐπειδή ἔβλεπε μόνο τόν ἑαυτό του καί κανέναν ἄλλο!

Λοιπόν. Ὁ Χριστός στήν συγκεκριμένη παραβολή, τόν φτωχό Λάζαρο δέν τόν ἔβαλε νά κάθεται στούς δρόμους, στίς πλατεῖες κ.λ.π. ἀλλά στήν αὐλόπορτα τῆς βίλας τοῦ πλουσίου. Ἄρα ὁ πλούσιος κάθε φορά πού ἔβγαινε ἀπό τή βίλα του (μπορεῖ νά ἔβγαινε πολλές φορές τήν ἡμέρα), τόν ἔβλεπε μπροστά του! Παρόλο αὐτό δέν νοιάσθηκε οὔτε μία φορά! Προσέξτε τήν σκληροκαρδία του:

Ἔμενε σέ βίλα, ἐνῶ ὁ Λάζαρος ἔμενε στήν ἐξώπορτα τῆς βίλας του. Ὁ πλούσιος ἦταν ὑγιέστατος, ἐνῶ ὁ Λάζαρος ἦταν γεμᾶτος πληγές· ἐρχόταν τά σκυλιά καί τοῦ τίς ἄγλειφαν (Λουκ. 16:20). Ὁ πλούσιος φοροῦσε τά πλέον πολυτελῆ καί πανάκριβα ροῦχα (πορφύρα: ἐξωτερικό φόρεμα, βαμμένο ἀπό κόκκινο χυμό κοκχύλης τῆς θαλάσσης τῆς Τύρου. Καί βύσσος, ἐσωτερικό φόρεμα λευκό σάν χιόνι, κατασκευασμένο ἀπό λεπτό λινό αἰγυπτιακοῦ ὑφάσματος!). Ἐνῶ ὁ φτωχός ἦταν σχεδόν γυμνός! Ὁ πλούσιος κάθε μέρα ἔτρωγε τά καλύτερα φαγητά, ἐνῶ ὁ φτωχός προσπαθοῦσε νά χορτάσει ἀπό τά ψίχουλα πού ἔπεφταν ἀπό τό τραπέζι τοῦ πλουσίου (Λουκ. 16:21).

Ἦρθε ἡ ὥρα πού καί ὁ πλούσιος καί ὁ πτωχός πέθαναν! (Λουκ. 16:22). (Δέν μποροῦσε νά γίνει ἀλλιῶς!). Τώρα ὁ πτωχός χαιρόταν (Λουκ. 16:22) ἐνῶ ὁ πλούσιος βασανιζόταν (Λουκ. 16:24). Ὅσο ὁ πλούσιος ἦταν ἐπί γῆς, δέν ἔδωσε στόν φτωχό οὔτε μιά σταγόνα ἀπό νερό. Τώρα, πού βρίσκεται μέσα στή φωτιά, ζητάει ἀπό τόν Ἀβραάμ, νά τοῦ στείλει μέ αὐτόν τόν φτωχό Λάζαρο μιά σταγόνα ἀπό νερό! Ὅμως δέν τοῦ ἔγινε ἡ χάρη (Λουκ. 16:24). «Παιδί μου, θυμήσου ὅτι ἐσύ ἀπόλαυσες τά ἀγαθά σου στή ζωή σου, ὅπως καί ὁ Λάζαρος τά κακά», τοῦ ἀπάντησε ὁ Ἀβραάμ (Λουκ. 16:25). Τά «ἀγαθά σου» τοῦ εἶπε, γιατί ἦταν δική του ἐπιλογή αὐτή ἡ ἀπόλαυση, ἐνῶ γιά τόν φτωχό Λάζαρο εἶπε «τά κακά», γιατί δέν ἦταν ἐπιλογή του (Λουκ. 16:25). Ἀφοῦ δέν τοῦ ἔγινε αὐτή ἡ χάρη, προχώρησε παραπέρα· «εἶπε σέ παρακαλῶ, πατέρα, στεῖλε στό σπίτι τοῦ πατέρα μου, νά προειδοποιήσει τούς πέντε ἀδερφούς μου, ὥστε νά μήν ἔλθουν κι αὐτοί στόν τόπο τῶν βασάνων» (Λουκ. 16:28). Καί τά δυό αἰτήματα πού ζήτησε ὁ πλούσιος ἀπευθύνονταν στόν Λάζαρο! Ἡ σκληροκαρδία του δέν ἄντεχε νά τόν βλέπει στήν ἀγκαλιά τοῦ πατριάρχου Ἀβραάμ· ἤθελε γιά λίγο νά τόν ἀποσπάσει! Ἔτσι εἶναι! Στήν Κόλαση δέν ὑπάρχει ἀγάπη, ἀλλά φοβερή σκληροκαρδία, φοβερός ἀτομικισμός!

Ὁ Θ. Ντοστογιέφσκι (στό βιβλίο του «Ἀδελφοὺς Καραμάζωφ») διασώζει τήν ἑξῆς σχετική, διδακτική ἱστορία: Μιά σκληρόκαρδη λοιπόν γριά ὁδηγήθηκε στήν Κόλαση. Ὁ φύλακας ἄγγελος της ἔκανε τά πάντα γιά νά τήν βγάλει ἀπό ἐκεῖ. Τή μόνη καλὴ πράξη πού τῆς βρῆκε, ἦταν, ὅτι κάποτε εἶχε δώσει ἕνα κρεμμυδόφυλλο σὲ μιὰ ζητιάνα. Ὁ ἄγγελος πῆρε τό κρεμμυδόφυλλο, καί εἶπε στὴ γριά νά πιασθεῖ ἀπό αὐτό καί σιγά-σιγά νά τή βγάλει ἀπό τήν Κόλαση. Καί πραγματικά ἡ γριά ἄρχισε νά βγαίνει! Τήν εἶδαν καί ἄλλοι κολασμένοι καί ἔτρεξαν, καὶ κρεμάστηκαν πάνω της. Καί ἔτσι ὅλοι μαζί ἔβγαιναν ἔξω! Ὅμως ἡ γριά ἄρχιζε νά τούς φωνάζει: «Δικό μου εἶναι τὸ κρεμμύδι, ὄχι δικό σας· ἐμένα βγάζει ὁ ἄγγελος, ὄχι ἐσᾶς!». Καί ἀμέσως τό κρεμμύδι κόπηκε καί ἔτσι ἔπεσαν ὅλοι ξανά στήν Κόλαση! Καί ἡ γριά πῆρε τό μάθημά της, ὅτι ἐκεῖνο πού τήν κόλασε, ἦταν ὅτι ὁ φοβερός ἀτομικισμός της! «Ὅποιος σκέπτεται μόνο τόν ἑαυτό του, (ἔλεγε ὁ Γέροντας Παϊσιος) ἀπομονώνεται καί ἀπό τούς ἀνθρώπους καί ἀπό τό Θεό -διπλῆ ἀπομόνωση- ὁπότε δέν ἔχει τή Θεία Χάρη. Εἶναι ἄχρηστος ἄνθρωπος». Κατάλληλος μόνο γιά τήν Κόλαση! Θεός νά μᾶς φυλάει ἀπό τέτοια σκληροκαρδία!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s