ΣΥΝΑΞΙΣ ΤΑΞΙΑΡΧΩΝ ΜΙΧΑΗΛ & ΓΑΒΡΙΗΛ & ΠΑΣΩΝ ΤΩΝ ΕΠΟΥΡΑΝΙΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΑΣΩΜΑΤΩΝ (8-11-2020)

Ὑπάρχουν ἄγγελοι;

Σήμερα, ἀγαπητοί μου, εἶνε ἑορτὴ καὶ πανήγυρις, ἑορτάζουν ἄγγελοι καὶ ἄνθρωποι. Ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία ἑορτάζει τὴν σύναξι τῶν ἀρχιστρατήγων τῶν νοερῶν δυνάμεων, τῶν ταξιαρχῶν Μιχαὴλ καὶ Γαβριήλ.

Κάποιοι ἴσως δυσπιστοῦν· –Μὰ ὑπάρχουν ἄγγελοι καὶ ἀρχάγγελοι;… Δὲν πιστεύουν οἱ ἄνθρωποι σήμερα παρὰ μόνο στὰ ὑλικά, σὲ ὅ,τι συλλαμβάνουν οἱ πέντε αἰσθήσεις. Ἀλλὰ δὲν ὑπάρχουν μόνο αὐτὰ ποὺ βλέπουμε, ἀκοῦμε, γευόμεθα, ἀγγίζουμε. Αὐτὰ εἶνε ἐλάχιστα· καὶ θά ᾽νε πολὺ κοντόφθαλμος ὅποιος περιορίζεται σ᾽ αὐτά. Θέλετε παραδείγματα; Ἀπὸ μιὰ πηγὴ στὸ Βίτσι γεμίζεις ἕνα ποτήρι νερό, διαυγὲς σὰν τὸ κρύσταλλο. Εἶνε ὅμως μόνο νερό; Ἂν τὸ παρατηρήσῃς κάτω ἀπ᾽ τὸ μικροσκόπιο, θὰ δῇς ὅτι ἐκεῖ μέσα κολυμποῦν ἑκατομμύρια ζῳύφια, περισσότερα ἀπὸ τὸν πληθυσμὸ τῆς Ἑλλάδος! Τὰ βλέπεις; Δὲν τὰ βλέπεις μὲ γυμνὸ μάτι. Ὑπάρχουν ὅμως. Θέλεις ἄλλο παράδειγμα; Πάρε ἕνα κομμάτι πέτρα. Βλέπεις τίποτα; Τίποτα. Κι ὅμως μέσα στὴν πέτρα αὐτὴ ὑπάρχει κάτι ἀόρατο, μία δύναμις πυρηνική. Ἂν ἔλεγες παλαιὰ ὅτι ἀπὸ ᾽κεῖ θὰ βγῇ φωτιὰ ποὺ μπορεῖ νὰ κάψῃ ὁλόκληρες πόλεις, θὰ σ᾽ ἔκλειναν στὸ φρενοκομεῖο. Ἔγινε ὅμως διάσπασις τοῦ ἀτόμου καὶ μέσ᾽ ἀπὸ ᾽κείνη τὴν πέτρα βγαίνει ἀφάνταστη δύναμις. Σ᾽ ἕνα ποτήρι νερὸ ἑκατομμύρια μικρόβια, καὶ σ᾽ ἕνα ἄτομο οὐρανίου ἀσύλληπτη δύναμις. Ὑπάρχει λοιπὸν τὸ ὁρατό, ὑπάρχει καὶ τὸ ἀόρατο. Συνεπῶς τὸ ἐπιχείρημα ἐκείνων ποὺ λένε «Δέχομαι μόνο ὅ,τι συλλαμβάνω μὲ τὶς κεραῖες τῶν αἰσθήσεων» εἶνε σαθρό. Πέρα ἀπὸ τὶς πέντε αἰσθήσεις ὑπάρχει μιὰ ἄλλη ἕκτη αἴσθησι. Ἂν ἔχῃς μόνο πέντε αἰσθήσεις, σὲ λυπᾶμαι· πέντε ἔχουν καὶ τὰ ζῷα, καὶ μερικὰ μάλιστα τὶς ἔχουν πιὸ δυνατές. Ἂν μείνῃς μόνο μ᾽ αὐτές, τί διαφέρεις ἀπὸ τὸ κτῆνος; Πέρα ἀπ᾽ αὐτὲς ὑπάρχει ἡ ἕκτη κεραία· ἄλλοι τὴν ὀνομάζουν διόρασι ἢ διαίσθησι, οἱ Χριστιανοὶ τὴν ὀνομάζουμε πίστι. Αὐτὴ εἶνε ἡ ἕκτη αἴσθησις ποὺ πρέπει νὰ ἔχουμε. Τὸ ἐπιχείρημα «δέχομαι ὅ,τι βλέπω» δὲν στέκει οὔτε σὲ παρατήρησι οὔτε σὲ πείραμα· ὑπάρχουν καὶ ἀόρατα. Στὸν κύκλο τώρα τῶν ἀοράτων ὄντων ὑπάγονται τὰ πνεύματα, οἱ ἄγγελοι καὶ ἀρχάγγελοι. Εἶνε λοιπὸν –καὶ ἐπιστημονικῶς– δυνατὴ ἡ ὕπαρξις τῶν ἀγγέλων. Καὶ ὄχι μόνο δυνατή· εἶνε καὶ ἀναγκαία ἡ ὕπαρξί τους. Πῶς; Ὁ ὑλικὸς αἰσθητὸς κόσμος διαιρεῖται σὲ τρία βασίλεια μὲ διαβάθμισι. Πρῶτο εἶνε τὰ ὀρυκτά· τὸ χῶμα καὶ οἱ πέτρες ποὺ πατοῦμε. Εἶνε ἀναίσθητα καὶ ἀνέκφραστα· ἔχουν ἁπλῶς τὸ εἶναι, τὴν ὕπαρξι. Στὸ δεύτερο, σὲ ἀνώτερη βαθμῖδα τῆς δημιουργίας, ἀνήκουν τὰ φυτά· αὐτὰ ἐκτὸς ἀπὸ τὸ εἶναι ἔχουν καὶ τὸ αὐξάνεσθαι. Καὶ στὸ τρίτο ἀνήκουν τὰ ζῷα, ποὺ ἐκτὸς ἀπὸ τὸ εἶναι καὶ τὸ αὐξάνεσθαι ἔχουν καὶ τὸ αἰσθάνεσθαι. Στὴν τρίτη κατηγορία, ὡς πρὸς τὸ σῶμα του, ὑπάγεται καὶ ὁ ἄνθρωπος. Ἀλλ᾽ αὐτὸς δὲν ἔχει μόνο τὸ εἶναι ὅπως τὸ χῶμα, δὲν ἔχει μόνο τὸ αὐξάνεσθαι ὅπως τὸ δέντρο, δὲν ἔχει μόνο τὸ αἰσθάνεσθαι ὅπως τὸ ζῷο· ἔχει καὶ πνεῦμα – ψυχή, καὶ κατὰ τοῦτο ὑπάγεται στὸν ἀόρατο κόσμο. Ὡς ψυχὴ ἔχει συνείδησι τοῦ ἑαυτοῦ του καὶ πόθο ἐλευθερίας, κάτι ποὺ συγκινεῖ κατ᾽ ἐξοχὴν τὸν Ἕλληνα. Χάσμα μέγα ὑπάρχει μεταξὺ ἀνθρώπου καὶ τοῦ ὑπολοίπου ὁρατοῦ κόσμου. Ὁ ἄνθρωπος ὑπερέχει, εἶνε ἡ κορυφὴ τῆς πυραμίδος τῶν ὁρατῶν· καί, ἐνῷ κατὰ τὸ σῶμα ἀνήκει στὰ ὁρατά, κατὰ τὴν ψυχὴ ἀνήκει στὰ ἀόρατα. Ἀρχίσαμε ἀπὸ τὰ ἀτελέστερα καὶ φτάσαμε στὴν κορυφή. Γεννᾶται τώρα τὸ ἐρώτημα· Ἡ δημιουργία σταμάτησε ἐκεῖ; Ὁ Θεός, ποὺ ἔπλασε αὐτὴ τὴν ἀσύλληπτη ποικιλία ὄντων, τελείωσε μὲ τὸν ἄνθρωπο; Ὄχι. Ὑπάρχει καὶ πάνω ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο ἕνα τελειότερο ὄν· οἱ ἄγγελοι! Καὶ ποῦ ἔγκειται ἡ ὑπεροχή τους; στὸ ὅτι δὲν ἔχουν σῶμα. Τὸ λέει ἡ Ἐκκλησία φιλοσοφοῦσα ποὺ τοὺς ὀνομάζει ἀσωμάτους. Τὸ λέει κάπου καὶ ὁ Σωκράτης σὲ ἕνα διάλογο. Ἕνας ἄλλος σοφὸς ἀπέφευγε νὰ τρώῃ μπροστὰ σὲ κόσμο. Ντρέπομαι ὅταν τρώω, ἔλεγε, διότι τότε γίνομαι σὰν τὰ ζῷα· ὅπως τρῶνε ἐκεῖνα ἔτσι τρώω κ᾽ ἐγώ. Ἐμεῖς ἔχουμε ἀνάγκες (ὕπνου, τροφῆς, ποτοῦ κ.λπ.), ὁ ἄγγελος εἶνε ἀπηλλαγμένος ἀπὸ αὐτές. Ὅπως εἶπε ὁ Χριστός, στὸν ἄλλο κόσμο δὲν παντρεύονται· οὔτε ἔρχονται σὲ γάμο οὔτε δίδονται σὲ γάμο, ἀλλὰ ζοῦν σὰν ἄγγελοι τοῦ Θεοῦ (βλ. Ματθ. 22,30). Οἱ ἄγγελοι εἶνε ἀνώτερα ὄντα. Τροφή τους εἶνε ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ, ἡ θέα τοῦ ὑψίστου Ὄντος, ἡ τήρησις τοῦ θελήματος τοῦ Ὑψίστου. Ἔργο τους εἶνε ὁ ὕμνος τοῦ Θεοῦ, τὸ ἀκατάπαυστο «Ἀλληλούϊα». Ἔργο τους εἶνε ἐπίσης ἡ φρούρησις τῶν ἀνθρώπων – εἶνε οἱ καλύτεροι φίλοι μας, προστάτες καὶ φύλακες. Οἱ ἅγιοι ἄγγελοι εἶνε ἀκόμη ἀγγελιαφόροι. Δὲν φέρνουν μηνύματα μικρά· κομίζουν τὰ ὑψηλότερα μηνύματα. Θέλετε νὰ σᾶς ἀναφέρω μερικὰ ἀπὸ αὐτά; • Τὸ πρῶτο μήνυμα· «Ἄγγελος πρωτοστάτης οὐρανόθεν ἐπέμφθη εἰπεῖν τῇ Θεοτόκῳ τὸ Χαῖρε» (Ἀκάθ. ὕμν. Α). • Δεύτερο μήνυμα αὐτὸ ποὺ ἄκουσαν οἱ βοσκοὶ τῆς Βηθλεέμ, ὅτι «Ἐτέχθη ὑμῖν σήμερον σωτήρ» (Λουκ. 2,11). • Τρίτο μήνυμα, ποὺ τὸ ἄκουσαν οἱ μυροφόρες ὅταν ὄρθρου βαθέος πῆγαν στὸν τάφο τοῦ Κυρίου, ἦταν τὸ «Χριστὸς ἀνέστη» (βλ. Ματθ. 28,6-7. Μᾶρκ. 16,6. Λουκ. 24,6). • Ὑπάρχει ὅμως κ᾽ ἕνα ἄλλο τελευταῖο μήνυμα. Ἐσεῖς εἶστε ἐν τάξει καὶ δὲν τὸ φοβᾶστε· ἐγώ, ποὺ θεωρῶ τὸν ἑαυτό μου ἁμαρτωλό, πολὺ τὸ φοβᾶμαι. Ποιό εἶν᾽ αὐτό; Ὅταν οἱ ἄγγελοι καὶ ἀρχάγγελοι θὰ σαλπίσουν· Νεκροὶ ἀναστηθῆτε κ᾽ ἐλᾶτε νὰ κριθῆτε ἐνώπιον τοῦ Κριτοῦ! Ἐκεῖ θὰ τρέμουν τότε ὅλοι ὠχροὶ καὶ γυμνοί. Προσθέτω κάτι ἀκόμη καὶ τελειώνω. Οἱ ἄγγελοι εἶνε ἀθάνατοι, εἶνε καὶ ἐλεύθεροι. Ἔχουν ἐλευθερία· καὶ ἀκριβῶς λόγῳ τῆς ἐλευθερίας δὲν ἔμειναν ὅλοι πιστοὶ στὸ Θεό. Κάποιοι ἀπὸ αὐτοὺς δυστυχῶς ἔπεσαν, ἁμάρτησαν. Τὸ λέει τὸ εὐαγγέλιο σήμερα (βλ. Λουκ. 10,18). Καλὰ ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι, θὰ πῆτε, ἀλλὰ καὶ οἱ ἄγγελοι; Γιατί ἔπεσαν; καὶ τί ἁμαρτίες μπορεῖ νὰ κάνῃ ἕνας ἄγγελος; κλοπή, μοιχεία, πορνεία; Αὐτὰ γίνονται μὲ τὸ σῶμα, μὰ ὁ ἄγγελος δὲν ἔχει σῶμα. Ποιό εἶνε λοιπὸν τὸ ἁμάρτημά του; Εἶνε ἡ ὑπερηφάνεια! Ἕνας πόρνος, μοιχός, κλέφτης μπορεῖ νὰ μετανοήσῃ· ποιός δὲν μετανοεῖ; Ὁ ὑπερήφανος. Τὸ μεγαλύτερο ἁμάρτημα εἶνε ἡ ὑπερηφάνεια. Ὁ πιὸ φωτεινὸς ἄγγελος, ὁ Ἑωσφόρος, ποὺ ἔλαμπε σὰν τὸν αὐγερινό, εἶπε μὲ τὸ νοῦ του· «Θ᾽ ἀνεβῶ στὸν οὐρανό, θὰ στήσω τὸ θρόνο μου πάνω ἀπὸ τὰ ἄστρα, θὰ γίνω ὅμοιος μὲ τὸν Ὕψιστο» (βλ. ᾽Ησ. 14,13) – κάτι παρόμοιο δὲν λέει καὶ ἡ ἐπιστήμη σήμερα μὲ τοὺς πυραύλους της;… Καὶ μόλις τὸ σκέφτηκε ἀμέσως «ἔπεσε σὰν ἀστραπὴ» (ἔ.ἀ.) στὰ σκοτεινὰ τάρταρα τοῦ ᾅδου. Ἦταν ἡ τιμωρία τῆς ὑπερηφανείας. Καὶ τότε τί ἔγινε; Τὴν ὥρα ποὺ ἔπεφτε ὁ Ἑωσφόρος καὶ παρέσυρε μαζί του καὶ ἄλλους ἀγγέλους, ὁ ἀρχάγγελος Μιχαήλ, κατὰ ἀρχαία παράδοσι τῆς Ἐκκλησίας μας, σήμανε συναγερμὸ καὶ φώναξε «Στῶμεν καλῶς!», νὰ μείνουμε σταθεροὶ στὴ θέσι μας. Ἔτσι σταμάτησε ἡ διαρροή. Ὅσοι ἔπεσαν, ἔγιναν πλέον πονηροὶ δαίμονες· οἱ ὑπόλοιποι σταθεροποιήθηκαν στὸ ἀγαθό. Τὴ φωνὴ αὐτή, ποὺ ἀφυπνίζει ἀπὸ ῥαθυμία καὶ ἀπροσεξία, ἀκοῦμε καὶ στὴν θεία λειτουργία ὅταν φτάνει ἡ ἱερὰ στιγμὴ τῆς ἀναιμάκτου θυσίας· «Στῶμεν καλῶς· στῶμεν μετὰ φόβου…».

Ἀπὸ τὰ πολλὰ διδάγματα, ποὺ προσφέρει ἡ σημερινὴ ἑορτή, θέλω, ἀδελφοί μου, νὰ κρατήσετε ἕνα· ὅτι ἡ πτῶσις τῶν ἀγγέλων ἦταν ἀποτέλεσμα τῆς ὑπερηφανείας, καθὼς καὶ τὴν κραυγὴ τοῦ Μιχαὴλ «Στῶμεν καλῶς!». Κ᾽ ἐγὼ ὡς ἐπίσκοπος –«ἄγγελος» κατὰ τὴν Ἀποκάλυψι (βλ. Ἀπ.1,20· 2,1,8,12,18· 3,1,7,14)– κρατῶ τὴ σάλπιγγα τοῦ Εὐαγγελίου καὶ σαλπίζω ἐπὶ δεκαετίες τώρα στὴν πατρίδα μας· «Στῶμεν καλῶς!» πάντες· οἱ κληρικοὶ καὶ οἱ λαϊκοί, οἱ ἐκπαιδευτικοί, οἱ στρατιωτικοί, οἱ δικαστικοί, οἱ πολιτικοί, ἀπὸ τὸν πρόεδρο δημοκρατίας μέχρι τὸν τελευταῖο. Τρία «Στῶμεν καλῶς!». «Στῶμεν καλῶς» ὡς ἄνθρωποι· μηδὲν πράττοντες ἀνάξιον τοῦ ἀνθρώπου. Διότι «εἶνε πολὺ χαριτωμένο πλάσμα ὁ ἄνθρωπος» – πότε· «ὅταν εἶνε ἄνθρωπος» (Μένανδρος παρὰ Στοβαίῳ 5,11· Πάπυρος Λαροὺς 155/3· Μιχ. Ἰατροῦ, Πόθεν καὶ διατί, σ. 216). «Στῶμεν καλῶς» ὡς Ἕλληνες· μὴ ἀτιμάσουμε τὴν ὡραιότερη πατρίδα τοῦ κόσμου. Καὶ ἀκόμη περισσότερο «Στῶμεν καλῶς» ὡς Χριστιανοί, μὴ πράττοντες πράγματα ἀνάξια τῶν Χριστιανῶν. Μηδὲν ἀνάξιον ἀνθρώπου, μηδὲν ἀνάξιον Ἕλληνος, μηδὲν ἀνάξιον Χριστιανοῦ. Ἔρχονται ἡμέρες πονηρές. Καὶ ἐνῷ θὰ γίνουν τὰ ἄνω κάτω, ἐμεῖς, ἄντρες γυναῖκες παιδιά, νὰ γίνουμε μαγιὰ – ζύμη ἑνὸς νέου κόσμου. Τὸ Εὐαγγέλιο δὲν θὰ πεθάνῃ, καὶ ἡ πατρίδα μας θὰ μείνῃ γιὰ νὰ φωτίζῃ τὸν κόσμο καὶ νὰ φωνάζῃ σὲ ὅλους «Στῶμεν καλῶς!». Ὅταν τὸ 1922 καιγόταν ἡ Σμύρνη, ἔφυγαν ὅλοι· ἔμεινε μόνο ἡ Ἐκκλησία, ὁ ἐπίσκοπος Χρυσόστομος, ποὺ ἔβαψε μὲ τὸ αἷμα του τὰ καλντερίμια. Ἀνήκουμε σ᾽ αὐτὴ τὴν ἱστορικὴ γενεὰ τῶν ἐπισκόπων· καὶ ἂν ὅλοι φύγουν, ἐμεῖς θὰ μείνουμε καὶ θὰ φωνάζουμε καὶ ἀπ᾽ ἐδῶ καὶ ἀπὸ τὸ ὑπερπέραν «Στῶμεν καλῶς!».

 (†) Μητροπολίτη Φλωρίνης Αὐγουστῖνου Καντιώτη

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s