ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΒ΄ ΛΟΥΚΑ

(Λουκ. 17:11-19)

ὑπό ἀρχιμ. Βασιλείου Μπακογιάννη

Θεραπεία δέκα λεπρῶν

Λέπρα καί ἁμαρτία

Γιά νά καταλάβουμε πόσο μεγάλο καλό ἔκανε ὁ Χριστός στούς δέκα λεπρούς (πού τούς θεράπευσε) θά πρέπει πρῶτα νά ἰδοῦμε πόσο μεγάλο κακό ἦταν αὐτή ἡ φοβερή ἀρρώστια τῆς λέπρας.

Ἡ λέπρα γιά τήν ἐποχή ἐκείνη ἦταν μία ἀπό τίς χειρότερες ἀρρώστιες. Ὁ ἄρρωστος ἀπό τό κεφάλι μέχρι τά πόδια γινόταν ἄσπρος σάν τό χιόνι. (Ἀριθμ. 12:10). Τό πρόσωπό του γέμιζε ἀπό ἐξογκώματα. Ὅταν ἔσπαζαν, προκαλοῦσαν δυσωδία. Ταυτόχρονα παραμορφωνόταν ὁλόκληρο τό πρόσωπο. Τά δάκτυλα τῶν χεριῶν του γύριζαν ἤ πρός τά πάνω ἤ πρός τά πλάγια· τό ἴδιο γινόταν καί μέ τά δάκτυλα τῶν ποδιῶν. Μέ ἀποτέλεσμα ὁ λεπρός νά περπατάει μέ τά γόνατα! Πάθαινε τέτοια παραμόρφωση πού δέν ξεχώριζες, ἄν αὐτός πού εἶχες ἀπέναντί σου ἦταν ἄνδρας ἤ γυναίκα ἤ νέος ἤ γέρος ἤ ἀφρικανός ἤ εὐρωπαῖος. Ὅσοι ἔβλεπαν λεπρό, ἀπό τήν φρίκη τους σκέπαζαν τό πρόσωπό τους, μή δυνάμενοι νά τόν ἀτενίσουν!

Ἡ ἀρρώστια ἀκολουθοῦσε μιά κατιοῦσα πορεία, πού ὁδηγοῦσε τόν ἄνθρωπο βῆμα- βῆμα πρός τό θάνατο. Στήν ἀρχή ὁ ἄρρωστος εἶχε μιά ὑπερευαισθησία στόν πόνο· πονοῦσε φρικτά· ἔνιωθε σάν νά τόν τρυποῦσαν μέ βελόνες. Στή συνέχεια ἔπεφτε σέ πλήρη ἀναισθησία! Τρυποῦσες τό σῶμα του μέ βελόνες καί δέν ἔνιωθε τίποτε, λές καί «τρυποῦσες» πέτρα. Σιγά-σιγά κόβονταν ἀπό τό σῶμα του ἡ μύτη του, τά αὐτιά του καί τά ἄκρα (χέρια καί πόδια) καί ἔπεφταν κάτω, χωρίς νά νιώθει ὅτι κόπηκε κάτι ἀπό τό σῶμα του· τό καταλάβαινε, ὅταν ἔβλεπε στό χῶμα τήν μύτη του, τά χέρια, τά πόδια του! Ὥσπου σιγά-σιγά ὁδηγεῖτο στό θάνατο!

Καί ὁ λεπρός αὐτόν τόν βαρύ σταυρό ἦταν ὑποχρεωμένος νά τόν σηκώσει ἀπό μόνος του. Γιατί δέν τοῦ ἐπιτρεπόταν νά πλησιάσει καί νά χαιρετίσει τούς ὑγιεῖς, εἴτε αὐτοί ἦταν οἱ γονεῖς του, εἴτε τά ἀδέρφια του, εἴτε τά παιδιά του. Οἱ δέ ὑγιεῖς ἔπρεπε νά στέκονταν δύο μέτρα, τό λιγότερο, μακρυά του! (Ὁ Χριστός ἄφηνε τόν λεπρό νά Τόν πλησιάζει· τόν ἀκουμποῦσε, τόν ἄγγιζε μέ τό Ἅγιό Του χέρι! (Ματ.8:2). Ἐνῶ οἱ φαρισαῖοι μόλις ἔβλεπαν λεπρό ἐξαφανίζονταν!). Στήν δέ ἑβραϊκή κοινωνία, ὅταν ἕνας λεπρός ἔβγαινε στούς δρόμους, ἔπρεπε νά ἔχει τά μαλλιά του ἀχτένιστα, ἀνακατεμένα, τό στόμα του καί τό σιαγόνι του σκεπασμένο, καί νά φωνάζει «ἀκάθαρτος, ἀκάθαρτος».

Ὁ Χριστός ἀνεβαίνοντας γιά τήν Ἱερουσαλήμ καί μπαίνοντας σέ ἕνα χωριό (μεταξύ Σαμάρειας καί Γαλιλαίας) Τόν συνάντησαν δέκα λεπροί. Στάθηκαν μακρυά Του καί Τοῦ φώναζαν ὅλοι μαζί καί δυνατά: «Κύριε ἐλέησέ μας» (Λουκ. 17:11-13). Φαντασθεῖτε νά βλέπαμε μπροστά μας αὐτό τό θέαμα: Δέκα παραμορφωμένους ἄνδρες νά στέκονται καί νά κραυγάζουν ὅλοι μαζί μέ ἕνα στόμα: «Κύριε λυπήσου μας». (Κύριε ἐλέησέ μας!).   Ὁ Χριστός ἀπό τή μεριά Του, γιά νά τούς δοκιμάσει, δέν τούς εἶπε, «σᾶς θεραπεύω», ἀλλά «πηγαίνετε καί δείξατε τόν ἑαυτόν σας στούς ἱερεῖς» (Λουκ.17: 14). Ἐννοώντας: Νά πᾶνε στούς ἱερεῖς καί νά πάρουν, κατά τό νόμο «πιστοποιητικό ὑγείας», πού νά ἀποδεικνύει ὅτι θεραπεύθηκαν καί εἶναι πιά ἀκίνδυνοι γιά τήν κοινωνία. Θά μποροῦσαν νά Τοῦ εἰποῦν, «πρέπει πρῶτα νά γίνουμε καλά, καί μετά νά πᾶμε! Ἄρρωστοι θά πᾶμε;!». Ὅμως ἔδειξαν ἀπόλυτη ἐμπιστοσύνη στά λόγια Του καί ξεκίνησαν γιά γιά τούς ἱερεῖς τῆς περιοχῆς τους. «Καί καθώς πήγαιναν, καθαρίσθηκαν ἀπό τή λέπρα» (Λουκ.17:14).

Ἡ πίστη τους, ἡ ὑπακοή στά λόγια τοῦ Χριστοῦ ἔκανε τό θαῦμα. Λυτρώθηκαν ἀπό αὐτή τή μεγάλη ἀρρώστια τῆς λέπρας πού (ἐπαναλαμβάνουμε) τούς εἶχε ἀποκόψει ἀπό τήν κοινωνία, τούς εἶχε παραμορφώσει, τούς εἶχε κάνει τό σῶμα τους ἀναίσθητο καί τούς ὁδηγοῦσε πρός τό θάνατο!

Ὄντως ἡ λέπρα ἦταν μεγάλο κακό. Ὅμως σέ σύγκριση μέ τό κακό τῆς ἁμαρτίας ἦταν ἕνα τίποτε! Ἡ λέπρα ἀπέκοβε τόν ἄνθρωπο ἀπό τό σῶμα τῆς κοινωνίας, ἐνῶ ἡ ἁμαρτία ἀποκόβει τόν ἄνθρωπο ἀπό τό σωτήριο σῶμα τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ λέπρα παραμόρφωνε τό σῶμα, ἡ ἁμαρτία παραμορφώνει τήν ψυχή. Ἡ λέπρα ἀναισθητοποιοῦσε τό σῶμα, ἡ ἁμαρτία ἀναισθητοποιεῖ τήν ψυχή. Ἡ λέπρα ὁδηγοῦσε τόν ἄνθρωπο στόν σωματικό θάνατο, ἐνῶ ἡ ἁμαρτία ὁδηγεῖ ὁλόκληρο τόν ἄνθρωπο καί τό σῶμα του καί τήν ψυχή του πρός τόν αἰώνιο θάνατο. Τό σπουδαιότερο: Ἡ λέπρα, ὅπως καί κάθε βαριά ἀρρώστια καθαρίζει τήν ψυχή σου ἀπό τίς ἁμαρτίες (ἄν βέβαια κάνεις ὑπομονή) καί ἔτσι σώζεις τήν ψυχή σου. Ἐνῶ ἡ ἁμαρτία μολύνει τήν ψυχή σου καί τήν κολάζει! Ἄρα καλύτερα λεπρός στό σῶμα! Καλύτερα ἄρρωστος στό σῶμα, παρά ἁμαρτία στήν ψυχή! Καί ἄρα τό μεγλύτερο κακό στόν ἄνθρωπο δέν εἶναι ἡ ἀρρώστια, ἀλλά ἡ ἁμαρτία, γιατί αὐτή καί μόνο αὐτή κολάζει τόν ἄνθρωπο!

Οἱ δέκα λεπροί θεραπεύθηκαν, ἐπειδή πίστεψαν στό Χριστό, ἐπειδή ὑπάκουσαν στό Χριστό πού τούς ἔστειλε στούς ἱερεῖς. Καί ὅσοι εἶναι ἄρρωστοι ἀπό τήν ἁμαρτία, θεραπεύονται ὅταν πιστεύουν στό Χριστό. Ὅταν πηγαίνουν κατ’ ἐντολή Του στούς ἱερεῖς γιά νά πάρουν τό «πιστοποιητικό ἀφέσεως ἁμαρτιῶν, μέσα ἀπό τήν ἐξομολόγησή τους. Καί ἄν ἡ ἐξάλειψη τῆς λέπρας ἀπό τό σῶμα εἶναι ἕνα μεγάλο γεγονός, ἄς σκεφθοῦμε πόσο πιό μεγάλο γεγονός, εἶναι ἡ ἐξάλειψη τῆς ἁμαρτίας ἀπό τήν ἀνθρώπινη ψυχή. «Κύριε ἐλέησέ μας», φώναζαν οἱ δέκα λεπροί πρός τό Χριστό. Τό ἴδιο πρᾶγμα καί μέ τόν ἴδιο τρόπο (ἴδιο πόνο ψυχῆς) ἄς φωνάζουμε καί ἐμεῖς πρός τόν φιλάνθρωπο Χριστό.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s