ΘΑΒΕΤΑΙ Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ;

Ηλιοβασιλεμα

Το 1789 έγινε η «μεγάλη» Γαλλική Επανάσταση. Οι επαναστάτες κατάφεραν και ανέτρεψαν τον βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκο ΙΣΤ’. Και τον έπιασαν αιχμάλωτο. Αλλά έχοντας τον «στα χέρια» έτρεμαν! Με την σκέψη:
– Και αν ξαναγυρίσει; Και αν ξαναπάρει τον θρόνο του; Τί γίνεται τότε;
Και τότε ένας ακραίος, ο Ροβεσπιέρος, είπε:
– Για να μην υπάρχει τέτοιος κίνδυνος, να τον σκοτώσουμε! Οι πεθαμένοι δεν ξαναγυρίζουν. Οι πεθαμένοι σβήνουν!
Και τον εκτέλεσαν.
Την ίδια σκέψη είχαν κάμει δέκα οχτώ αιώνες παλαιοτέρα και οι άρχοντες των Ιουδαίων: οι Γραμματείς και οι Φαρισαίοι.
Διαπίστωναν κάθε ημέρα, όλο και πιο πολύ, ότι ο Χριστός τους ήταν επιζήμιος, και έπρεπε γι’ αυτό να λείψει, και να σβήσει. Και επήραν την απόφαση. Να τον βγάλουν από την μέση. «Έβουλεύσαντο, ίνα Αυτόν απολέσωσι» (Ίω. 11, 52).
Και μετήλθαν τα πάντα. Έκαμαν συνωμοτικές διαβουλεύσεις. Έψαξαν για καταδότες. Πλήρωσαν ανθρώπους να σφίξουν την συνείδηση τους. Ενέργησαν δόλια και παλιανθρωπίστικα. Και όταν ο Νικόδημος τους θύμισε, ότι αυτά πού έκαναν ήταν αμαρτία, το είπαν ξεκάθαρα, ότι δεν ενεργούσαν με βάση το Νόμο του Θεού, αλλά με ανθρώπινους υπολογισμούς! Του είπαν: Μας συμφέρει, να πεθάνει! Και με κριτήριο την εθνική τους επιβίωση, Τον καταδίκασαν. Σε θάνατο. Και τον εσταύρωσαν. Και άρχοντες και λαός, σαν ντοπαρισμένοι από εθνικό φανατισμό, Τον έβριζαν Τον έφτυναν Τον εξευτέλιζαν Του φώναζαν: «Αν είσαι ο Υιός του Θεού, κατέβα από τον Σταυρό. Και θα Σε πιστεύσωμε!»
Επίστευαν, ότι με τα λόγια τους αυτά Τον πικάριζαν!
Αλλά ο Κύριος δεν επηρεάστηκε! Δεν τους άκουσε. Αντί να κατέβη από τον Σταυρό, προτίμησε να κάμει κάτι άλλο, πιο μεγάλο, πιο δυνατό. Προτίμησε να βγη από τον τάφο.
Προτίμησε να αναστηθή εκ νεκρών. Και αναστήθηκε! Αλλά όχι προκλητικά. Σαν να το είχε ο ίδιος πρόβλημα, μη και θιγή η τιμή Του ή το κυρός Του! Αναστήθηκε ήρεμα και αθόρυβα. Για να μας αφήσει, να συνειδητοποιήσωμε μόνοι μας την αλήθεια, να κάνωμε εμείς μόνοι μας πρόβλημα μας:
•Και την ανάσταση του Χριστού!
•Και τη δική μας ανάσταση!
Αθόρυβα γεννήθηκε! Σε σπήλαιο! Αθόρυβα έζησε! Σαν φτωχός και ταπεινός! Αθόρυβα πέθανε! Καταφρονεμένος! Σαν ληστής Και κακούργος! Στον Σταυρό! Και τον έβαλαν σε τάφο υπό επιτήρηση!
Άλλα να. Εκείνος βγήκε από τον τάφο. Αθόρυβα!
«Ουκ έγνωσαν, πώς εσαρκώθης, οι ασώματοι σου άγγελοι, ουκ ήσθοντο, πότε ανέστης, οι φυλάσσοντές Σε στρατιώται!…»
Και αν καταλάβαιναν, τί πια;
Σημασία δεν έχει, ΠΩΣ και ΠΟΤΕ : αναστήθηκε.
Σημασία έχει, ΌΤΙ αναστήθηκε.
Οι πεθαμένοι δεν ξαναγυρίζουν στην ζωή! Αλλά ο Χριστός ξαναγύρισε! Χριστός ανέστη εκ νεκρών. Θανάτω θάνατον πάτησας!… Και σαράντα ολόκληρες ημέρες παρουσιαζόταν στους μαθητές Του.
Πότε δύο. Πότε πέντε, Πότε δέκα. Πότε πεντακόσιοι μαζί! Τον έβλεπαν. Τον αγκάλιαζαν. Τον φιλούσαν. Ζούσαν μαζί. Τρώγανε μαζί. Πίνανε μαζί. Όπως Και πρώτα!… Η ανάσταση δεν ήταν ιδέα.
Ήταν πραγματικότητα.
Ήταν ιστορία.
Ήταν αλήθεια.
Υπάρχει μεγαλύτερη χαρά, από το «προσδοκώ Ανάστασιν νεκρών και ζωήν του μέλλοντος αιώνος»;
Ας παρακαλέσωμε, λοιπόν, το Φως του κόσμου, τον Χριστό, να μας φωτίσει με το φως της Αναστάσεως Του, και να μας γεμίσει με τη χαρά και την ειρήνη της Αναστάσεως Του.

 + Ο Ν. Μ.

Πηγή: Μηνιαίο Περιοδικό Ι. Μ. Νικοπόλεως & Πρεβέζης «Λυχνία» Αρ. Φύλλου 213, Απρίλιος 2001

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s