ΚΥΡΙΑΚΗ Γ΄ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΣΧΑ. «ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ»

Η ταφη του Χριστού

(Μαρ.15:43-47, 16:1-8)

Ἡ ταφή τοῦ Χριστοῦ

ὑπό Ἀρχιμ. Βασιλείου Μπακογιάννη

Τό πρῶτο μέρος (Μαρ. 15:42-47) τῆς εὐαγγελικῆς αὐτῆς περικοπῆς μᾶς δίδει τήν ἀφορμή γιά νά μιλήσουμε, γιά τό πῶς ἔγινε αὐτή ἡ ταφή τοῦ Κυρίου (καί νά δοξολογήσουμε τόν Κύριο γιά τήν μεγάλη συγκατάβαση πού ἔκανε πρός σωτηρία μας).

Γιά τόν σταυρωμένο ὑπῆρχαν δύο «τυπικά»: Τό ἕνα (τό ρωμαϊκό) ἔλεγε: Τό νεκρό του σῶμα ἔπρεπε νά μείνει γιά πολύ καιρό πάνω στόν σταυρό· νά «χτυπιέται» ἀπό τόν ἥλιο, τό κρύο, τή ζέστη, τόν ἀέρα, ἀλλά καί νά κατεβαίνουν τά κοράκια νά τό τρῶνε. Τό ἄλλο «τυπικό» (τό ἰουδαϊκό) ἔλεγε ὅτι ὁ ἐσταυρωμένος ἔπρεπε νά θάβεται τήν ἴδια μέρα (Δευτ. 21:23). Ἄν δέν εἶχε ξεψυχήσει, τοῦ ἔσπαζαν μέ ρόπαλα τά κόκκαλα ἀπό τά πόδια του, ὁπότε πέθαινε ἀμέσως ἀπό ἀσφυξία. (Σκεφθεῖτε μέ πόση δύναμη τούς κτυποῦσαν γιά νά τούς σπάσουν τά κόκκαλα!). Μετά ἔπαιρναν τό νεκρό σῶμα (γιατί σάν καταραμένο δέν ἔπρεπε νά μείνει στόν σταυρό) καί τό πετοῦσαν στή «γέεννα τοῦ πυρός» (Ματ. 5:22). (Ἦταν μιά κοιλάδα Ν.Α. τῆς Ἱερουσαλήμ, ὅπου ἔριχναν ὅ,τι ἀκάθαρτο ὑπῆρχε ἀκόμα καί ψόφια ζῶα! Καί γιά νά μήν μολύνεται ἡ ἀτμόσφαιρα ἀπό τίς ἀναθυμιάσεις, ὑπῆρχε ἐκεῖ φωτιά ἀναμμένη πού ἔκαιγε τά πάντα, γι’αὐτό καί λεγόταν «γέεννα τοῦ πυρός»).

Καί τώρα στό Χριστό ἔπρεπε νά τηρηθεῖ ἤ τό ρωμαϊκό τυπικό ἤ τό ἰουδαϊκό. Αὐτό θά τό ἀποφάσιζε ὁ Πιλάτος. Ὅμως οἱ ἀρχιερεῖς καί λοιποί ἤθελαν νά τηρηθεῖ τό δικό τους τυπικό, γιατί ἤθελαν γιά μιά ἀκόμα φορά νά ἐκδικηθοῦν τό Χριστό (νά Τόν κάνουν νά πονέσει καί ἄλλο καί νά πετάξουν τό Σῶμα Του στόν σκουπιδότοπο!). Ἄρχιζε μάλιστα καί ἡ γιορτή τοῦ Πάσχα, καί δέν ἐπιτρεπόταν τέτοια ἅγια μέρα νά εἶναι στό σταυρό ἕνας τέτοιος ἐσταυρωμένος. Θά τούς μόλυνε τό περιβάλλον!

Πῆγαν λοιπόν οἱ Ἰουδαῖοι στόν Πιλᾶτο καί τόν παρακάλεσαν νά τηρηθεῖ ἐδῶ τό δικό τους, τό ἰουδαϊκό τυπικό. Καί ὁ Πιλάτος τούς ἔκανε τή χάρη. Ἔστειλε στρατιῶτες γιά νά ἀποτελειώσουν τούς ἐσταυρωμένους, τσακίζοντας τά κόκκαλά τους. Ἔσπασαν πρῶτα τά κόκκαλα τῶν δύο ληστῶν μετά πῆγαν καί στό Χριστό. Ὅμως εἶδαν ὅτι εἶχε ἤδη ξεψυχήσει. Γιά νά σιγουρευθοῦν, ἕνας στρατιώτης τρύπησε μέ τήν λόγχη[1] τήν πλευρά Του καί ἐβγῆκε ἀμέσως αἷμα καί νερό (Ἰωαν. 19:31-34). Ἄρα ὁ Χριστός ἦταν νεκρός, ὁπότε δέν Τοῦ τσάκισαν τά κόκκαλα, ὅπως προφήτεψε ἡ Γραφή (Ἔξοδ. 12:45).

Οἱ σταυρωτές ἔπρεπε τώρα νά πάρουν τό Σῶμα Του καί νά τό πετάξουν στόν σκουπιδότοπο. Ὅμως δέν πρόλαβαν! Γιατί στόν Πιλάτο δέν πῆγαν μόνο αὐτοί (Ἰωαν. 19:31), ἀλλά μετά ἀπό αὐτούς πῆγε ἀμέσως καί ὁ Ἰωσήφ ἀπό τήν Ἀριμαθαία (κρυφός μαθητής τοῦ Κυρίου) καί τόν παρακάλεσε νά τοῦ ἐπιτρέψει, νά πάρει τό Σῶμα τοῦ Ἰησοῦ. Καί ὁ Πιλάτος τοῦ τό ἐπέτρεψε! (Ἰωαν. 19:38). (Ψυχρολουσία γιά τούς σταυρωτές! Πέταξαν στά σκουπίδια μόνο τά σώματα τῶν ληστῶν!).

Καί ὁ Ἰωσήφ παρέα μέ τόν Νικόδημο κατέβασαν τό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ ἀπό τό Σταυρό, τό τύλιξαν μέ καθαρό σινδόνι, τό ξάπλωσαν πάνω σέ μιά μεγάλη καί ἐπίπεδη πέτρα (μέ αὐτή πού κάλυψαν τόν τάφο) τό καθάρισαν ἀπό τά αἵματα, «τό ἄλειψαν μέ ἀρώματα» (Ἰωαν. 19:40) περιτύλιξαν τό κεφάλι Του μέ τό σουδάριο, καί τό κορμί Του μέ τά ὀθόνια, (μέ ζῶνες ἀπό ὕφασμα)· τό φάσκιωσαν, «ὅπως εἶναι τό ἔθιμο τῶν Ἰουδαίων νά ἑτοιμάζουν τό νεκρό γιά ἐνταφιασμό» (Ἰωαν. 19:40). Καί τό ἔθαψαν «ἐκεῖ κοντά, κοντά στόν τόπο πού ἐσταυρώθη» (Ἰωαν. 19:41).

Σκέψου καί θαύμαζε: Ὁ Χριστός πέθανε, σαβανώθηκε, θάφθηκε σέ τάφο! Ναί! Μέσα ἐκεῖ θάφθηκε ὁ Χριστός (πού ἦρθε γιά νά μᾶς σώσει!). Στόν τάφο ποῦ θάφθηκε ὁ παπποῦς μας, ὁ πατέρας μας, ἡ μάνα μας, ἐκεῖ ποῦ θά θαφθοῦμε καί ἐμεῖς, ἔχει θαφθεῖ καί ὁ Θεός μας καί ὁ Σωτῆρας μας! Μπῆκε στόν τάφο, γιά νά νικήσει μέ τόν θάνατό Του τόν θάνατο, χαρίζοντας σέ μᾶς τήν αἰώνια Ζωή. Ἐνῶ ἐμεῖς μπαίνουμε στόν τάφο γιά νά «ἀποκτήσουμε» τήν αἰώνια Ζωή, πού βγῆκε μέσα ἀπό τόν τάφο τοῦ Χριστοῦ. «Τί θά ἀνταποδώσουμε στόν Κύριο, γιά ὅλα ὅσα ἔκανε γιά μᾶς; Ἦταν Θεός καί ἔγινε ἄνθρωπος γιά μᾶς! Ἦταν ἀναμάρτητος καί ἀνέβηκε στόν Σταυρό γιά μᾶς! Ἦταν ἡ Ζωή καί τέθηκε στόν τάφο γιά μᾶς! Ἦταν τό Φῶς καί κατέβηκε γιά μᾶς στόν Ἅδη! Δόξα σοι ὁ Θεός ἡμῶν δόξα σοι!» (Ὄρθρος, Κυριακή πρωί, ἦχος Βαρύς, ἐλεύθερη ἀπόδοση).

[1] Ἡ λόγχη ἦταν μιά σιδερένια, μακρόστενη ράβδος ἔχοντας στήν ἄκρη μιά «αἰχμή» . Ὁ στρατιώτης καθώς ἦταν ἀπό κάτω ἀπό τόν Σταυρό, ἔδωσε μέ αὐτή τή λόγχη μιά δυνατή καρφωσιά στό νεκρό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ. Ἦταν τόσο μεγάλο αὐτό τό ἄνοιγμα τοῦ ἔκανε, ὥστε ξεκινοῦσε ἀπό τή δεξιά πλευρά καί ἔφθανε στήν ἀριστερή! Θέαμα ἀνατριχιαστικό! Οἱ σχισμένες πλευρές πού φέρνει τό στιχάριο, ἄμφιο τοῦ ἱερέα, -ἀρχικά ἦταν μόνο μία σχισμή- συμβολιζουν αὐτή τήν τρυπημένη πλευρά τοῦ Χριστοῦ. Καί ἐπειδή ἡ Θ. Λειτουργία εἶναι ἀνάμνηση τῆς σταυρικῆς θυσίας τοῦ Χριστοῦ, γι’αὐτό καί τά ἄμφια πού ἐνδύεται ὁ ἱερέας γιά νά ἐπιτελέσει τή θυσία αὐτή, ἔχουν σχέση μέ αὐτή τή θυσία. Τό ἐπιτραχήλιο: Θυμίζει τό σχοινί, πού οἱ Ἰουδαῖοι ἔδεσαν «ἐπί τόν τράχηλον», τοῦ Χριστοῦ, (ἐξ’οὗ καί ἐπιτραχήλιο), καί Τόν ἔσερναν σάν ζῶο, λίγο πρίν τήν Σταύρωσή Του. Ἡ ζώνη: Θυμίζει τό «λέντιο» πού ζώσθηκε ὁ Χριστός καί ἔπλυνε τά πόδια τῶν μαθητῶν Του, λίγο πρίν ἀπό τό Πάθος Του. Τά ἐπιμάνικα: Θυμίζουν τίς χειροπέδες, πού ἔβαλαν στό Χριστό οἱ Ἰουδαῖοι, ὅταν Τόν ἔπιασαν στό ὄρος τῶν Ἐλαιῶν, καί τόν πῆγαν στόν Ἄννα καί στόν Πόντιο Πιλάτο. Τό φαιλόνιο: Θυμίζει τήν κόκκινη χλαμύδα, πού φόρεσαν στό Χριστό, τήν στιγμή τοῦ Πάθους.

Advertisement

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s