ΚΥΡΙΑΚΗ Δ΄ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΣΧΑ. ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ

θεραπεια Παραλυτικου

(Ἰωαν. 5:1-15)

Ὁ Κύριος δέν μᾶς ἐγκαταλείπει

ὑπό Ἀρχιμ. Βασιλείου Μπακογιάννη

Ἡ θεραπεία τοῦ παραλύτου ἔγινε στά Ἱεροσόλυμα κατά τό Πάσχα, τοῦ δευτέρου ἔτος τοῦ δημοσίου βίου τοῦ Κυρίου (περίπου τέλη Μαρτίου). «Ἐκεῖ λοιπόν στήν Ἱερουσαλήμ, κοντά στήν προβατική πύλη (στήν πόρτα τοῦ τείχους, πού ἔμπαιναν τά πρόβατα στήν Πόλη), ὑπάρχει μιά κολυμβήθρα, πού ἑβραϊκά λέγεται Βηθεσθά (=σπίτι ἐλέους), καί ἔχει πέντε στοές» (Ἰωαν. 5:2).

Ἡ κολυμβήθρα, (δεξαμενή) εἶχε διαστάσεις 120Χ60 τ.μ. καί ἦταν κάτι σάν ἕνα μεγάλο πηγάδι, μέ λίγο βάθος. Μιά φορά τό χρόνο (κατά τή γιορτή τοῦ Πάσχα) κατέβαινε ἄγγελος Κυρίου καί «τάραζε» τό νερό. Ὅποιος ἀπό τούς ἀρρώστους κατάφερνε καί ἔμπαινε πρῶτος μέσα στό νερό, γινόταν ἀμέσως καλά, ὁποιαδήποτε ἀρρώστια καί ἄν εἶχε. Ἔτσι λοιπόν τέτοιες μέρες μαζεύονταν στήν κολυμβήθρα πολλοί ἄρρωστοι, τυφλοί, παράλυτοι καί ἄλλοι καί περίμεναν πότε θά ἔρθει ὁ ἄγγελος νά ταράξει τό νερό. Ἀνάμεσα σέ αὐτούς ἦταν καί ὁ παράλυτος πού μᾶς περιγράφει ὁ εὐαγγελιστής Ἰωάννης, (πού ὅπως φαίνεται δέν ἦταν τελείως παράλυτος, γιατί προσπαθοῦσε ἀπό μόνος του νά μπεῖ στήν κολυμβήθρα). (Ἰωαν. 5:7).

Ὅταν λοιπόν ὁ ἄγγελος κατέβαινε καί τάραζε τό νερό, γινόταν…! Ποιός νά φάει τόν ἄλλο! «Ὅσο νά κάμω ἐγώ ἕνα βῆμα, κάποιος ἄλλος ἔχει κιόλας μπεῖ μέσα στό νερό», θά εἰπεῖ ὁ παράλυτος στό Χριστό (Ἰωαν. 5:7). Οἱ ἄλλοι εἶχαν μαζί τους καί τούς συγγενεῖς τους, πού ἅρπαζαν τόν ἄνθρωπό τους καί τόν βουτοῦσαν στό νερό. Ἐνῶ αὐτός ὁ παράλυτος ἦταν μόνος του. «Κύριε, δέν ἔχω ἄνθρωπο νά μέ ρίξει μέσα στήν κολυμβήθρα», εἶπε στό Χριστό (Ἰωαν. 5:7). Σίγουρα εἶχε φίλους, εἶχε γνωστούς, εἶχε γείτονες. Στήν ἀρχή κάποιοι θά προσφέρθηκαν νά τόν βοηθήσουν, νά τόν πᾶνε στήν κολυμβήθρα, νά περιμένουν λίγο μαζί του, ὥσπου νά ἔρθει ἐκείνη ἡ μεγάλη ὥρα, γιά νά τόν βοηθήσουν, ὥστε νά μπεῖ πρῶτος στό νερό. Μπορεῖ στήν ἀρχή νά τό ἔκαναν μέ ζῆλο. Ὅμως σιγά-σιγά κουράσθηκαν, ἔχασαν τήν ὑπομονή τους καί τόν ἐγκατέλειψαν. Ἔτσι εἶναι οἱ ἄνθρωποι: Συμπαραστέκονται στόν ἄλλο μέχρι ἐκεῖ πού δέν πονᾶνε. Ὅταν ἀρχίσουν καί πονᾶνε, τόν ἐγκαταλείπουν, ἐκτός ἄν ὑπάρχει στή μέση συμφέρον.

Καί ἐνῶ λοιπόν ὅλοι οἱ γύρω ἔβλεπαν αὐτόν τόν παράλυτο νά παλεύει ἐπί χρόνια μόνος του, δέν βρέθηκε ἕνας νά εἰπεῖ: «Ἄς περάσει αὐτός ὁ καϋμένος πού εἶναι μόνος καί περιμένει ἐδῶ τόσο καιρό πού ἦρθε πιό νωρίς ἀπό ἐμᾶς! Ὅσο περισσότερη καλωσύνη δείξουμε καί ἀγαθότητα, τόσο πιό πολύ ὁ ἄγγελος θά ἔρχεται νά ταράζει τό νερό καί νά γίνουμε ὅλοι καλά! Καί ἅμα ὁ Θεός θέλει, θά στέλνει τόν ἄγγελό Του, ὄχι μιά φορά τόν χρόνο, ἀλλά 500 φορές τήν ἡμέρα!». Κανένας δέν σκέφθηκε ἔτσι οὔτε ἀπό τούς ἀρρώστους οὔτε ἀπό τούς συγγενεῖς τους! Ὁ ἐγωκεντρισμός τους καί ἡ σκληροκαρδία τους δέν τούς ἄφηναν νά σκεφθοῦν τέτοια πράγματα. Ὁ καθένας γιά τόν ἑαυτό του! Καί «κατάντησε» ἡ δωρεά τοῦ Θεοῦ «ἀντικείμενο» σκληροκαρδίας καί ἐκμεταλλεύσεως. Γι’ αὐτό καί ὁ Θεός ἔστελνε τόν ἄγγελό Του μιά φορά τό χρόνο! Τί θά «κόστιζε» Τοῦ Θεοῦ ἄν τόν ἔστελνε κάθε μέρα; (Γιατί τάχα λιγοστεύουν σήμερα τά θαύματα; Ὄχι ἐπειδή «κουράσθηκε» ὁ Θεός, ἀλλά ἐπειδή «πάγωσε» ἡ καρδιά μας, ἡ πίστη μας!).

Αὐτόν λοιπόν τόν παράλυτο πού πάλευε τόσα χρόνια γιά νά μπεῖ στό νερό καί τόν ἐγκατέλειψαν οἱ πάντες, αὐτόν καί μόνον αὐτόν πλησίασε ἀπό μόνος του ὁ Χριστός: «Μόλις ὁ Ἰησοῦς τόν εἶδε ξαπλωμένο κάπου ἐκεῖ, καί ἔμαθε ὅτι εὑρισκόταν στή θέση αὐτή πολύ καιρό, τοῦ εἶπε «θέλεις νά γίνεις καλά;» (Ἰωαν.5:6). Γιά νά μᾶς διδάξει ὅτι μπορεῖ ὅλοι νά μᾶς ξεχάσουν, ἀλλά Αὐτός ποτέ δέν μᾶς ξεχνᾶ! «Εἶναι ποτὲ δυνατὸν νὰ λησμονήσει ἡ μάνα τὸ παιδί; Κι ν ἀκόμα τὸ λησμονήσει, Ἐγὼ ποτὲ δὲν θὰ τό ξεχάσω!», μᾶς λέει ὁ Ἴδιος στή Γραφή (Ἡσ. 49:15). Καί ἀσφαλῶς ἔτσι εἶναι!

Ἕνας χριστιανός εἶδε σάν σέ ὅραμα τή ζωή του. Ἔβλεπε τὸν ἑαυτό του νὰ περπατᾶ ξυπόλυτο στὴν ἄμμο, ἔβλεπε τὶς περπατησιές του πού χαράζονταν στὴν ἄμμο, ἔβλεπε πίσω ἀπό τίς δικές του πατημασιές καί τίς πατημασιές τοῦ Χριστοῦ· δεῖγμα ὅτι ὁ Χριστός τόν ἀκολουθοῦσε στή ζωή του. Μὲ ἔκπληξη, ὅμως, παρατήρησε ὅτι κάθε φορά πού ἔβλεπε καί ἕνα θλιβερό γεγονός ἀπό τή ζωή του, χαράζονταν στήν ἄμμο οἱ δικές του καί μόνο οἱ δικές του περπατησιές. «Κύριε (εἶπε στό Χριστό) γιατί στὶς δύσκολες στιγμές ἔφυγες ἀπό κοντά μου; Γιατί μέ ἐγκατέλειψες;». Καί ὁ Χριστός τοῦ ἀπάντησε: «Παιδί Μου! Τὶς δύσκολες ἐκεῖνες στιγμὲς σ’ ἔπαιρνα σὰν τὴ μάνα στὴν ἀγκαλιά Μου!». Αὐτός εἶναι ὁ Χριστός μας. «Δεῦτε προσκυνήσωμεν αὐτῷ».

Advertisement

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s