ΚΥΡΙΑΚΗ Ζ΄ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΣΧΑ

Τῶν Ἁγίων Πατέρων[1]

(Ἰωαν. 17:1-13)

318 Πατερες

Ὁ Χριστός προσεύχεται γιά τούς μαθητές Του

ὑπό Ἀρχιμ. Βασιλείου Μπακογιάννη

Μεγάλη Πέμπτη βράδυ. Ὁ Χριστός περνοῦσε μέ τούς μαθητές Του τίς τελευταῖες Του στιγμές, πρίν ἀπό τήν σταύρωσή Του. Συνέφαγε μαζί τους στό ἱστορικό «ὑπερῶον»· (Ματ. 26:17-20)· τούς ἀνακοίνωσε, μέ μεγάλη θλίψη στήν καρδιά Του, ὅτι κάποιος θά Τόν πρόδιδε (Ἰωαν. 13:21) καί στή συνέχεια τούς πῆρε μαζί Του (ὁ Ἰούδας εἶχε ἤδη φύγει γιά νά Τόν προδώσει) καί ἀνέβηκαν γιά τελευταία φορά γιά τό Ὄρος τῶν Ἐλαιῶν (Ματ. 26:30).

Καθ’ ὁδόν κάθισε (φαίνεται) σέ μιά ἄκρη καί τούς δίδαξε γιά τελευταία φορά, ἀφήνοντάς τους καί τίς τελευταῖες του συμβουλές. (Ἰωαν. 14,15,16). Τελειώνοντας, τούς εἶπε: «Νά ἔρχεται ὥρα, καί ἔφθασε κιόλας, νά σκορπισθῆτε, νά πάρει ὁ καθένας σας τό δρόμο γιά τό σπίτι του καί Ἐμένα νά Μέ ἀφήσετε μόνον. Βέβαια Ἐγώ δέν εἶμαι ποτέ μόνος Μου· γιατί ὁ Πατέρας εἶναι πάντα μαζί Μου. Αὐτά σᾶς τά λέγω, γιά νά μπορέσετε νά βρεῖτε κοντά Μου εἰρήνη. Στόν κόσμο θά ἔχετε θλίψη καί πόνο. Μά ἔχετε θάρρος! Ἐγώ τόν ἐνίκησα τόν κόσμο!» (Ἰωαν. 16:32-33).

Οἱ μαθητές Του ταράχθηκαν! Ἔχαναν τόν Δάσκαλό τους, τό στήριγμά τους καί ἔνιωθαν ξεκρέμαστοι! Ὅμως ὁ Κύριος ἀμέσως μετά ἔκανε μιά «κίνηση», πού τούς ἔδωσε ἐλπίδα: «Σήκωσε τά μάτια Του στόν οὐρανό» (Ἰωαν. 17:1). Ἦταν σάν νά τούς ἔλεγε: «Ἐκεῖ, ἐπάνω, στό Θεό Πατέρα νά ἔχετε τήν ἐλπίδα σας!». Καί ἔτσι (μέ τά μάτια Του ψηλά) ἄρχισε νά προσεύχεται γι’αὐτούς! Ἦταν πρώτη φορά πού ἔβλεπαν τόν Δάσκαλό τους (μέσα στό σκοτάδι καί ὑπό τό φῶς τῶν φαναριῶν!) νά προσεύχεται εἰδικά γι’αὐτούς. Πιθανόν νά γονάτισαν καί ἔτσι, γονατιστοί νά ἄκουγαν τήν προσευχή Του!

Εἶπε λοιπόν στήν προσευχή Του: «Πατέρα» (Ἰωαν. 17:1), «Ἐγώ τώρα σέ παρακαλῶ γι’αὐτούς (τούς μαθητές Μου). Ναί, τώρα δέν σέ παρακαλῶ γιά τόν κόσμο ὅλο, ἀλλά μόνο γι’αὐτούς πού Μοῦ ἔδωκες· γιατί αὐτοί εἶναι δικοί Σου» (Ἰωαν. 17:9). Βέβαια ὅλοι οἱ ἄνθρωποι εἶναι τοῦ Θεοῦ, ὅμως οἱ μαθητές Του ἦταν ἰδιαίτερα δικοί Του, γιατί σέ λίγο θά ἐργάζονταν γι’ Αὐτόν. Καί ὅσοι ἐργάζονται γι’ Αὐτόν (ἀρχιερεῖς, ἱερεῖς) εἶναι ἐπίσης ἰδιαίτερα δικοί Του. Καί ζήτησε ἀπό τόν Θεό Πατέρα Του ὅλους αὐτούς νά τούς προστατεύει, γιά νά ἀφοσιωθοῦν στό ἔργο τους: «Πατέρα Μου, ἅγιε, φύλαξέ τους μέ τήν δύναμη τοῦ Ὀνόματός Σου» (Ἰωαν. 17:12). Καί στή συνέχεια ζήτησε, ὥστε ὅλοι οἱ μαθητές Του νά εἶναι ἑνωμένοι μεταξύ τους: «Κάμε νά εἶναι καί αὐτοί ἕνα, ὅπως εἴμαστε Ἐμεῖς!» (Ἰωαν. 17:12). Ὅπως ὁ Κύριος εἶναι ἀχώριστος μέ τόν Πατέρα Του, ἔτσι, ἀχώριστοι νά εἶναι μεταξύ τους καί οἱ μαθητές Του σέ αὐτόν τόν κόσμο. Τήν ἴδια ἑνότητα, θέλει ὁ Χριστός νά ἔχουν μεταξύ τους καί οἱ διάδοχοί τους· ἀρχιερεῖς καί ἱερεῖς.

Ἄν τό μῖσος μεταξύ ἁπλῶν, λαϊκῶν χριστιανῶν ἀποτελεῖ γιά τόν ἄθεο ἕνα κίνητρο γιά νά μείνει κολλημένος στήν ἀπιστία του, σκεφθεῖτε τώρα τί μεγάλο κίνητρο εἶναι γι’αὐτόν, ὅταν αὐτό τό μῖσος κυριαρχεῖ μεταξύ τῶν κληρικῶν! Πόσο μεγάλο κακό κάνουν στή συνείδηση του οἱ δημόσιες ἀντιπαραθέσεις μεταξύ ἀρχιερέων, μεταξύ ἱερέων ἤ μεταξύ ἀρχιερέων καί ἱερέων! Ἰσχύει καί τό ἀντίστροφο: Ἄν ἡ ἀγάπη μεταξύ τῶν χριστιανῶν εἶναι γιά τόν ἄθεο ἕνα κίνητρο, γιά νά προβληματισθεῖ καί νά ξεκολλήσει ἀπό τήν ἀπιστία του, σκεφθεῖτε τώρα τί μεγάλο κίνητρο θά εἶναι γι’ αὐτόν, ὅταν αὐτή ἡ ἀγάπη κυριαρχεῖ ἀνάμεσα στούς κληρικούς! Καί πόσο ἀκόμα πιό μεγάλο κίνητρο θά ἔχει ὅταν μεταξύ ὅλων τῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας, λαϊκῶν καί κληρικῶν, βασιλεύει ἡ ἀγάπη, ἡ ὁμόνοια, ἡ ὁμοψυχία!

Ὁ Κύριος προσευχήθηκε καί γι’ αὐτήν τήν ἀγάπη: «Ὅμως δέν σέ παρακαλῶ μόνον γι’αὐτούς (τούς μαθητές Μου) ἀλλά καί γιά ὅλους ἐκείνους πού θά πιστέψουν σέ Μένα μέ τό λόγο τους. Καί Σοῦ ζητῶ, νά εἶναι ὅλοι ἕνα (κληρικοί καί λαϊκοί)· ὅπως σύ, Πατέρα, εἶσαι ἕνα μέ Μένα καί Ἐγώ μέ Σένα· ἔτσι καί αὐτοί νά εἶναι ἕνα μέ Ἐμᾶς!» (Ἰωαν. 17:20-21). Καί προσθέτει: «Γιατί μόνο τότε θά τό πιστέψει ὁ κόσμος, ὅτι Σύ Μέ ἔστειλες!» (Ἰωαν. 17:20-21). Ἐννοώντας, ὅτι τό μεγαλύτερο κίνητρο γιά νά πιστέψει ὁ ἄπιστος, δέν εἶναι τά θαύματα, ἀλλά ἡ ἀγάπη μεταξύ τῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας! Ὅταν βλέπει τούς κληρικούς καί λαϊκούς σφιγκταγκαλιασμένους, ἑνωμένους, ἀδιαίρετους, ἀχώριστους ὅπως εἶναι ὁ Χριστός μέ τόν Πατέρα Του! (Πρᾶγμα πού σημαίνει ὅτι μιά τέτοια ἀγάπη λειτουργεῖ στή συνείδηση τοῦ ἀπίστου πιό δυνατά ἀπό ὅτι λειτουργεῖ ἕνα θαῦμα, ἄρα αὐτή ἡ ἀγάπη εἶναι ἀνώτερη ἀπό θαῦμα!).

Μακάρι μιά τέτοια ἀγάπη, ἑνότητα νά βασιλεύει πάντοτε στήν Ἐκκλησία μας, γιά νά εὐφραίνεται ὁ Ἐσταυρωμένος Ἰησοῦς.

[1] Γιορτάζουμε τούς 318 Θεοφόρους Πατέρες, πού συμμετεῖχαν στήν Α΄Οἰκουμενική Σύνοδο (325) καί διακήρυξαν ὅτι ὁ Χριστός εἶναι Υἱός Θεοῦ ὁμοούσιος τοῦ Πατρός. Ἤθελε ἡ Ἐκκλησία μετά τίς γιορτές τῆς Ἀναστάσεως καί τῆς Ἀναλήψεως τοῦ Κυρίου (πού προηγήθηκαν) νά διακηρύξει καί τώρα τήν ἁγία αὐτή Πίστη, καί γι’αὐτό σήμερα τιμᾶ τήν μνήμη τῶν ἁγίων αὐτῶν Πατέρων, πού συγκρότησαν τήν Ἁγία Πρώτη Οἰκουμενική Σύνοδο. Σημειωθήτω ὅτι ἡ Σύνοδος συνεκλήθη ἐπί Μεγάλου Κω/νου καί ἀπό τόν Μεγάλο Κων/νο. Ἔτσι ἦταν τότε τό «σύστημα». Τίς Συνόδους δέν τίς συγκαλοῦσαν οἱ Πατριάρχες, ἀλλά οἱ αὐτοκράτορες! Θεωροῦσαν τούς ἑαυτούς τους ὑπευθύνους καί γιά τά ἐκκλησιαστικά πράγματα. Τήν «εἰκονομαχία» τήν ξεκίνησε (717) ὁ αὐτοκράτορας Λέων ὁ Γ΄ καί τήν σταμάτησε (843) ἡ αὐτοκράτειρα Θεοδώρα! (Περισσότερα: Ἀρχιμ. Βασιλείου Στεφανίδου, Ἐκκλησιαστική Ἱστορία, σελ. 149-152).

 

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s