ΚΥΡΙΑΚΗ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ. Δ΄ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ

Δ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ

Ὅταν τό φῶς εἶναι σβηστό

ὑπό Ἀρχιμ. Βασιλείου Μπακογιάννη

«Σεῖς εἶστε τό φῶς τοῦ κόσμου», εἶπε ὁ Χριστός γιά τούς μαθητές Του (Ματ.5:14). Γιά νά καταλάβουμε τί σημαίνει φῶς, θά πρέπει νά καταλάβουμε πρῶτα τί εἶναι τό σκοτάδι. Εἶναι (τό σκοτάδι) φοβερό πρᾶγμα. Νά φαντασθεῖτε, ὅτι ὁ Θεός ἔστειλε κλιμακωτά δέκα πληγές στό Φαραώ· ἀρχίζοντας ἀπό τίς πιό ἐλαφρές· προτελευταία πληγή ἦταν τό σκοτάδι. Οἱ Αἰγύπτιοι δέν μποροῦσαν νά κάνουν οὔτε ἕνα βῆμα· δέν μποροῦσαν νά ἰδοῦν ὁ ἕνας τόν ἄλλο· ἐπί τρεῖς μέρες καθηλώθηκαν στά κρεββάτια τους! (Ἔξοδ.10:23). (Γι’αὐτό καί ἡ Κόλαση καλεῖται σκοτάδι!). Φαντασθεῖτε τώρα μέσα στό μαῦρο τό σκοτάδι, νά ἀνάψεις ἕνα κεράκι! Τά μάτια μας θά πέσουν κατευθεῖαν στό κεράκι! Χαρά Θεοῦ! Ἐλπίδα! Παρηγοριά!

Ναί! Ἔτσι, ἀναμμένο κερί μέσα στό σκοτάδι πρέπει νά εἶναι οἱ ἱερεῖς. Ἐλπίδα, παρηγοριά! Φαντασθεῖτε, ἄν κάθε ἱερέας, ἀρχιερέας, ἐργάτης τῆς ἐκκλησίας ἦταν ἕνα κεράκι σέ αὐτό τό σκοτάδι, πῶς θά ἦταν ὁ κόσμος!

Σέ ἕνα μεγάλο στάδιο τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν ἕνας ἱεραπόστολος μιλοῦσε ἕνα βράδυ γιά τό πόσο μεγάλη σημασία ἔχει μέσα στόν κόσμο αὐτό, νά εἶναι ὁ κάθε χριστιανός ἕνα κεράκι ἀναμμένο. Καί ἔκανε ἕνα πείραμα: Ἔκλεισε ὅλα τά ἠλεκτρικά φῶτα τοῦ Σταδίου. Ἔπεσε σκοτάδι. Καί τούς εἶπε: «Βλέπετε, τί σημαίνει σκοτάδι; Ἔτσι εἶναι ὁ κόσμος τῆς ἁμαρτίας! Ἀνάψτε τώρα ὅλοι σας ἀπό ἕνα κεράκι, καί κρατεῖστο το στό χέρι σας». Τό Στάδιο γέμισε ἀπό ἀναμμένα κεράκια! Καί ὁ ἱεραπόστολος τούς ἐξήγησε: «Ὅλοι σας κρατᾶτε ἕνα κεράκι ἀναμμένο! Κοιτάξτε τί διαφορά! Τί ὡραῖο θέαμα! Ἔτσι λοιπόν θά γίνει καί ὁ κόσμος μας, ὅταν ὅλοι ἐμεῖς οἱ χριστιανοί εἴμαστε μέσα σέ αὐτόν τόν κόσμο ἕνα κεράκι ἀναμμένο!»

Ὁ Χριστός δέν λέει, ἀγωνισθεῖτε, ὥστε νά γίνετε τό φῶς τοῦ κόσμου, ἀλλά σάν πρόσωπα ἱερά πού εἶστε, ἤδη εἶστε γιά τόν κόσμο τό φῶς· πρότυπο, παράδειγμα πρός μίμηση, Εἶστε ἕνα ἀναμμένο λυχνάρι, πάνω στόν λυχνοστάτη. (Ματ.5:14). Τό ἴδιο ἰσχύει, ἀλλά σέ λιγότερο βαθμό καί γιά ὅποιον ἐργάζεται στήν Ἐκκλησία, ψάλτη, ἐπίτροπο, νεωκόρο κ.λ.π. ἤ ἀνήκει ἁπλά στήν Ἐκκλησία. Αὐτό λοιπόν πού θά πρέπει πραγματικά νά μᾶς ἀπασχολεῖ, εἶναι, ἄν εἴμαστε πράγματι φῶς τοῦ κόσμου αὐτοῦ, ἄν τόν φωτίζουμε μέ τήν ἁπλῆ παρουσία μας ἤ μέ τά λόγια ἤ μέ τά ἔργα μας ἤ εἴμαστε ἁπλά ἕνα λυχνάρι σβηστό, πού κανένας δέν τοῦ δίνει σημασία!

Παλαιότερα πού δέν ὑπῆρχε ἡ σύγχρονη τεχνολογία στίς διασταυρώσεις τῶν σιδηροδρομικῶν γραμμῶν, ὑπηρετοῦσαν εἰδικοί ὑπάλληλοι πού μέ ἀναμένα κόκκινα φαναράκια ἔδιναν «σῆμα» στά αὐτοκίνητα, ὅτι ἔφθασε ἡ ὥρα νά περάσει τό τραῖνο καί πρέπει (τά αὐτοκίνητα) νά κάνουν στόπ. Ἕνας τέτοιος ὑπάλληλος ἐργαζόταν πάνω σέ μιά τέτοια μεγάλη διασταύρωση (ἀπό τήν ὁριζόντια πλευρά της περνοῦσε τό τραῖνο καί ἀπό τήν κάθετη περνοῦσαν τά αὐτοκίνητα). Μιά νύχτα ὁ ὑπάλληλος ἀποκοιμήθηκε. Ἡ ὥρα πού θά περνοῦσε τό τραῖνο, πλησίαζε. Τό τραῖνο σφύριζε! Ὁ ὑπάλληλος πετάχθηκε ἀπό τόν ὕπνο, πῆρε γρήγορα τό φανάρι, βγῆκε στήν ἄκρη τοῦ σιδηρόδρομου νά προλάβει τό κακό. Ὅμως ἕνα λεωφορεῖο γεμάτο ἀπό ἐπιβάτες ἐρχόταν μέ ταχύτητα! Κίνδυνος! Ἐκείνη ἀκριβῶς τή στιγμή ἐρχόταν καί τό τραῖνο! Καί ἐπεσε πάνω στο λεωφορεῖο…! Οἱ περισσότερο ἐπιβάτες σκοτώθηκαν ἐπί τόπου, ἄλλοι τραυματίσθηκαν βαριά, ἄλλοι ἐλαφρά. Ἦταν μιά κακή στιγμή!

Ἔγινε δικαστήριο. Ἐκληθη πρός ἀπολογία καί ὁ συγκεκριμένος ὑπάλληλος. Ὁ δικαστής τόν ἀνέκρινε. Στό τέλος τοῦ ἔκανε τήν πιό κρίσιμη ἐρώτηση:

Τή στιγμή πού ἐρχόταν τό τραῖνο καί σφύριζε, προειδοποιώντας, κρατοῦσες τό κόκκινο φαναράκι στά χέρια σου;

-Τό κρατοῦσα!

-Μήπως λές ψέματα!

Ὄχι!

-Ἄθῶος! Ἀποφαίνεται ὁ δικαστής.

Τήν δίκη παρακολουθοῦσε καί ἕνας παρόμοιος ὑπάλληλος. Ὅταν ἄκουσε ὅτι ὁ συνάδελφός του ἀθωώθηκε, τόν πλησίασε καί τόν συνεχάρη. Καί τόν ρώτησε κρυφά:

Μεταξύ μας· θά σέ ρωτήσω κάτι, πού ὁ δικαστής λόγῳ ἀπειρίας δέν σκέφθηκε νά σέ ρωτήσει: Τό φανάρι, πού κρατοῦσες εἶχε φῶς;»

Δυστυχῶς, ὄχι! Ἦταν σβηστό! Δέν πρόλαβα νά τό ἀνάψω!

Καί αὐτό, (τό σβηστό φανάρι!) ἔγινε αἰτία νά μήν φρενάρει τό λεωφορεῖο, μέ ἀποτέλεσμα νά γίνει τό φοβερό δυστύχημα!

Καί ὁ ἱερέας, ὅταν μέσα στόν κόσμο αὐτό εἶναι ἁπλά ἕνα «φανάρι» χωρίς φῶς, ὅταν δέν διαφέρει ἀπό τήν ζωή τῶν κοσμικῶν ἀνθρώπων, ὅταν τό κύριο θέμα στίς συζητήσεις τους μέ αὐτούς εἶναι τό χρῆμα, ἡ πολιτική καί τά σχετικά (χωρίς νά ἀνάβει φῶς σέ θέματα πνευματικά, χωρίς νά τούς ἀφυπνίζει), εἶναι αἴτιος ἀπωλείας πολλῶν ψυχῶν!

«Ὅταν τό φῶς τοῦ Θεοῦ δέν καίει μέσα στήν ψυχή τοῦ ἀνθρώπου, τότε ὁ ἄνθρωπος (ἰδιαίτερα ὁ ἱερέας) εἶναι ἕνα ἀδύναμο καί δυστυχισμένο πλᾶσμα» (Λέων Τολστόυ). «Τόν συμφέρει (λέει ὁ Χριστός) νά δέσουν στό λαιμό του μιά μεγάλη μυλόπετρα, πού τήν γυρίζει γάϊδαρος, καί νά τόν καταποντίσουν στό πέλαγος» (Ματ.18:6). Ἐννοώντας ὅτι εἶναι τόση μεγάλη ἡ ζημια πού κάνει, ὥστε εἶναι ἀνάξιος ὄχι ἁπλά νά ζεῖ, ἀλλά καί νά ὑπάρχει πάνω στή γῆ, ἔστω καί σάν νεκρός! Θά πρέπει νά ἐξαφανισθεῖ κάθε ἴχνος ὑπάρξεώς του. Λόγια τοῦ φιλανθρώπου Χριστοῦ! Θά πρέπει νά μᾶς καλλιεργήσουν τήν «καλή ἀνησυχία», νά μᾶς ἀφυπνίσουν. Μακάρι!

Advertisement

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s