ΚΥΡΙΑΚΗ Ε’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ. Θεραπεία δαιμονισμένων (2ο)

Θεραπεια Δαιμονισμενων

(Ματ. 8:28-34, 9:1)

Πῶς κατάλαβαν ὅτι ἦταν Υἱός Θεοῦ;

ὑπό Ἀρχιμ. Βασιλείου Μπακογιάννη

«Ἄν εἶσαι Υἱός Θεοῦ» εἶπε ὁ διάβολος στόν Ἰησοῦ, πρᾶγμα πού σημαίνει ὅτι δέν ἦταν σίγουρος ὅτι ὁ Ἰησοῦς ἦταν Θεός (Ματ. 4:4). Ὅμως ἀκούσαμε τούς δαιμονισμένους νά λένε στόν Ἰησοῦ: «Τί ἔχουμε ἐμεῖς μέ Σένα Ἰησοῦ, Υἱέ τοῦ Θεοῦ;» (Ματ. 8:29 & Μαρ. 1:34). Περιληπτικά: Οἱ ἄγγελοι ἔπεφταν μέχρι τήν ἡμέρα τῆς Σταυρώσεως τοῦ Ἰησοῦ. Βλέποντας τήν ἄκρα ταπείνωσή Του, «σοκαρίσθηκαν» καί ἔμειναν γιά πάντα πιστοί Του. Αὐτοί λοιπόν πού ἔπεσαν πρῶτοι-πρῶτοι σέ σχέση μέ αὐτούς πού ἔπεσαν τελευταῖα, ἔχουν βαθύτερο σκοτάδι, γιατί ἔχουν αἰῶνες μακρυά ἀπό τό Φῶς. Ὑπάρχει δηλαδή διαφορά ἀνάμεσα στούς δαίμονες· ἄλλοι εἶναι πολύ κακοί, καί ἄλλοι λιγότερο κακοί. Τό ἄφησε νά ἐννοηθεῖ καί ὁ ἴδιος Χριστός, ὅταν εἶπε: «Πάει λοιπόν, (τό δαιμόνιο) καί παίρνει μαζί του ἄλλα ἑπτά πνεύματα, πολύ χειρότερα ἀπό ὅ,τι εἶναι τό ἴδιο» (Ματ. 12:45).

Καί αὐτό σημαίνει ὅτι ἀλλιῶς ἔβλεπαν τόν Ἰησοῦ οἱ πολύ κακοί δαίμονες (οἱ παλαιότεροι) καί ἀλλιῶς οἱ λιγότερο κακοί (οἱ νεώτεροι), σάν λιγότερο σκοτισμένοι. Καί ἀπό ὅτι φαίνεται, οἱ νεώτεροι ἔβλεπαν τόν Ἰησοῦ σάν Θεό. «Τί ἔχουμε ἐμεῖς μέ Σένα Ἰησοῦ, Υἱέ τοῦ Θεοῦ;», Τοῦ εἶπαν (Ματ. 8:29 & Μαρ. 1:34). Ἀντίστροφα, οἱ μαθητές δέν Τόν ἀναγνώριζαν σάν Θεό! Δέν εἶχαν πιστέψει, ὅτι ὁ Χριστός ἦταν Θεός! Βλέποντάς Τον λ.χ. νά «κόβει» τήν τρικυμία, εἶπαν: «Τί εἶναι αὐτός! Ἀκόμη καί ὁ ἄνεμος καί ἡ θάλασσα ὑπακούουν σ’Αὐτόν!» (Ματ. 8:26-27).

Ὅμως, ἄλλο μαθητές, ἄλλο δαίμονες. Οἱ μαθητές ἦταν ἄνθρωποι, ἐνῶ οἱ δαίμονες δέν ἦταν. Καί ὁ ἄνθρωπος σέ σχέση μέ τόν διάβολο ἔχει ἕνα «μειονέκτημα»: Τόν πνεῦμα του εἶναι περιορισμένο, φυλακισμένο μέσα στό σῶμα· ὁπότε δέν λειτουργεῖ ἐλεύθερα, ἀνεξάρτητα. Γι’ αὐτό καί δέν μποροεῖ νά ἰδεῖ καί νά ἀντιληφθεῖ πολλά πράγματα (πνευματικά). Ὅταν ὅμως βγεῖ, «ἀπελευθερωθεῖ» ἀπό τό σῶμα του, τότε θά ἰδεῖ πράγματα, πού δέν μπρροῦσε νά ἰδεῖ, ὅσο ἦταν μέσα στό σῶμα. Ὁ πλούσιος λ.χ. τῆς παραβολῆς ὅσο ἦταν μέσα στό σῶμα, ζοῦσε στόν κόσμο του. Ὅταν ὅμως τό πνεῦμα του (ἡ ψυχή του) βγῆκε ἀπό τό σῶμα, εἶδε φοβερά πράγματα· τήν Κόλαση, τόν Παράδεισο, τόν νεκρό Λάζαρο καί ἄλλα φοβερά (Λουκ. 16:19-31). Ὅμως ἀπό τήν ἄλλη, τό σῶμα εἶναι σωτήριο γιά τόν ἄνθρωπο. Ἡ πεῖνα, ἡ ἀρρώστια, ὁ πόνος, ὁ σωματικός θάνατος ἐπηρεάζουν τό πνεῦμα του· τόν ταρακουνοῦν, τόν ταπεινώνουν καί τόν ὁδηγοῦν στή μετάνοια.

Ἀντίστροφα ὁ διάβολος, ἐπειδή δέν ἔχει σῶμα, δέν ἔχει κάτι ἀπό τόν «ἑαυτό» του, κάτι ἀπό τό «σῶμα» του, πού νά τόν ταπεινώνει καί νά τόν ὁδηγεῖ στή μετάνοια. Γι’ αὐτό καί μένει πάντα ἀμετανόητος, ἄς ξέρει ὅτι τόν περιμένει ἡ Κόλαση! Καί ἐπειδή τό πνεῦμα του δέν ἐπηρεάζεται ἀπό τό σῶμα, (γιατί δέν ἔχει) λειτουργεῖ (τό πνεῦμα του) ἐλεύθερα, χωρίς τήν «πίεση» τοῦ σώματος, γι’ αὐτό καί βλέπει πράγματα πού δέν βλέπουν οἱ ἄνθρωποι. Ἔτσι ἐξηγεῖται ὅτι ἀναγνώρισε τόν Ἰησοῦ ὡς Υἱό τοῦ Θεοῦ. Καί σάν πνεῦμα πού ἦταν, ἔνιωσε ἔντονα τήν ἐνέργεια τῆς Θεότητας τοῦ Ἰησοῦ. «Μόλις τό πνεῦμα (τό δαιμόνιο) εἶδε τόν Ἰησοῦ, ἀμέσως τάραξε τό παιδί, κι ἐκεῖνο ἔπεσε καταγῆς καί κυλιόταν βγάζοντας ἀφρούς» (Μαρ. 9:20).

«Γιατί ἦρθες ἐδῶ; Νά μᾶς βασανίσεις πρίν ἔλθει ἡ ὥρα μας;» (Ματ. 8:29). Ἔτσι, σάν βασανιστή ἔβλεπαν οἱ δαίμονες τόν Υἱό τοῦ Θεοῦ καί Σωτῆρα τοῦ κόσμου. Βέβαια γι’ αὐτό δέν ἔφταιγε ὁ Χριστός (πού ἦρθε στή γῆ γιά νά σώσει τόν κόσμο) ἀλλά ἔφταιγε ἡ διαστροφή τῶν δαιμονίων. Ἔτσι, σάν βασανιστή πού θά τούς τιμωρήσει, βλέπουν τόν Υἱό τοῦ Θεοῦ καί ὅσοι ἄνθρωποι ἔχουν τό φρόνημα τῶν δαιμόνων καί κάνουν τά ἔργα τους. Αὐτή ἡ διαστροφή ἔκανε τόν ὀκνηρό δοῦλο τῆς παραβολῆς τῶν ταλάντων (Ματ. 25:14-30, Λουκ. 19:11-27) νά βλέπει τόν ἀγαθό κύριό του σάν σκληρό καί τρομοκράτη! «Κύριε, ἤξερα πώς εἶσαι σκληρός ἄνθρωπος. Θερίζεις ἐκεῖ ὅπου δέν ἔσπειρες καί συνάζεις καρπούς ἐκεῖ πού δέν φύτεψες. Γι αὐτό φοβήθηκα καί πῆγα καί ἔκρυψα τό τάλαντό σου στή γῆ» (Ματ. 25:24-25).

Καί ὅπως ὁ ἀσώματος διάβολος ἀναγνωρίζει ὅτι εἶναι ἄξιος αἰωνίας καταδίκης, ἕνεκα τῶν ἔργων του («γιατί ἦλθες νά μᾶς βασανίσεις, πρίν ἔλθει ἡ ὥρα μας;» εἶπαν στόν Ἰησοῦ οἱ δαιμονισμένοι τῶν Γεργεσηνῶν) ἔτσι καί ὁ ἄπιστος καί διεστραμμένος ἄνθρωπος, ὅταν τό πνεῦμα του βγεῖ ἀπό τό σῶμα του, ἀναχωρήσει γιά τήν ἄλλη ζωή, καί πεταχθεῖ στή φωτιά τῆς κολάσεως, θά ἀναγνωρίζει τότε καί αὐτός, ὅτι εἶναι ἄξιος τῆς καταδίκης του. Θά ἰδεῖ ὅτι ὁ Κύριος εἶναι δίκαιος καί ὄχι τιμωρός, γι’ αὐτό καί δέν θά τά βάζει μέ τόν ἀγαθό καί φιλάνθρωπο Κύριο ἀλλά μέ τόν κακό του ἑαυτό, ὅπως συνέβη καί μέ τόν πλούσιο τῆς παραβολῆς, πού δέχθηκε ἀδιαμαρτύρητα τήν αἰώνια κόλασή του! (Λουκ. 16:22-24).

Ἄς καθαρίζουμε λοιπόν τήν καρδιά μας ἀπό τίς ἁμαρτίες καί ἀπό τά πάθη μας, γιά νά ἀγαπήσουμε τό Χριστό μέ τήν καρδιά μας καί νά Τόν νιώσουμε μέ τήν καρδιά μας σάν Θεό μας καί Σωτῆρα μας.

Advertisement

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s