ΚΥΡΙΑΚΗ Θ’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ (2ο)

Ὁ Χριστός εἶναι κύριος τῆς κτίσεως

Ο Χριστος στα Κυματα

ὑπό Ἀρχιμ. Βασιλείου Μπακογιάννη

Νύχτα. Ὁ Ἰησοῦς προσευχόταν πάνω στό βουνό. (Μτ. 14:23). Οἱ μαθητές Του μέ τήν ψυχή στό στόμα πάλευαν μέσα στό σκοτάδι μέ τά ἀγριεμένα κύματα τῆς θάλασσας (Ἰω. 6:19). Καί ξαφνικά βλέπουν τόν Ἰησοῦ μέσα στή θάλασσα νά ἔρχεται κοντά τους· δέν ἐρχόταν μέ «σωσσίβιο», οὔτε κολυμβώντας, ἀλλά περπατώντας πάνω στά κύματα τῆς θάλασσας! (Μκ. 6:48). Πράγματα ἀδύνατα γιά ἄνθρωπο! Γι’αὐτό, οἱ μαθητές Του ὅταν «τόν εἶδαν νά περπατεῖ πάνω στήν λίμνη, νόμισαν ὅτι εἶναι φάντασμα, καί ἔβγαλαν κραυγή τρόμου! Ὅλοι δέ ταράχθηκαν! (Μκ. 6:49-50).

Ἕνας ἁπλός ἄνθρωπος ὅση προπόνηση καί νά κάνει, δέν θά καταφέρει νά περπατήσει πάνω στή θάλασσα. Μπορεῖ νά εἶναι περίφημος ἀκροβάτης καί νά περπατάει πάνω σέ λεπτό συρματόσχοινο, πού νά κρέμεται στό χάος (νά τόν βλέπεις καί νά φοβᾶσαι!), ὅμως στά νερά τῆς θάλασσας δέν θά τά καταφέρει νά περπατήσει. Μέ τό πρῶτο βῆμα πού θά κάνει, θά βουλιάξει. Ὅμως ὁ Χριστός ἔκανε αὐτό πού δέν μπορεῖ νά κάνει κανένας ἄνθρωπος ἐπί γῆς: Περπάτησε πάνω στά νερά τῆς θάλασσας, γιατί ἀκριβῶς ἦταν Θεός!

Ἦταν στό βουνό! Καί οἱ μαθητές Του εἶχαν ἤδη διανύσει «εἴκοσι πέντε ἤ τριάντα στάδια» (Ἰω. 6:19) κάπου πέντε χιλιόμετρα! Πῶς ἀπό τό βουνό πῆγε στό λιμάνι; Καί πῶς ἀπό τό λιμάνι βρέθηκε μπροστά τους; Περπατώντας ἀπό τήν ἀρχή πάνω στή θάλασσα ἤ πετώντας σάν τά πουλιά πάνω ἀπό τή θάλασσα καί φθάνοντας στό καραβάκι κατέβηκε στή θάλασσα, καί ἄρχισε νά περπατάει; Γιά τό Χριστό ὅλα αὐτά ἦταν δυνατά, ὅπως ἐπίσης ἦταν δυνατά καί ἄλλα πράγματα (πού δέν περνᾶνε ἀπό τό δικό μας τό μυαλό). Τό πιό πιθανό ἦταν, νά ἐπέλεξε νά ἔρθει «πετώντας», καί μόλις πλησίαζε στούς μαθητές Του, νά «κατέβηκε» στή θάλασσα, καί νά ἄρχισε νά περπατάει! Ἡ συνέχεια:

«Πάτησε» γερά πάνω στά νερά τῆς θάλασσας, καί ἔπιασε ἀπό τό χέρι τόν Πέτρο πού πνιγόταν! (Μτ. 14:30-31). Κρατώντάς τον ἀπό τό χέρι, «μπῆκαν καί αὐτοί μέσα στό πλοῖο» (Μτ. 14:32). Καί μετά; Ἔδωσε ἐντολή στόν δυνατό ἀέρα νά ἡσυχάσει· «ἀμέσως κόπασε ὁ ἄνεμος!». (Μτ. 14:32. & Μκ. 4:37-39). Ὁ Ἰησοῦς μέ τίς ἐνέργειές Του αὐτές, ἀπέδειξε στούς μαθητές Του, ὅτι ἦταν κύριος καί τοῦ ἀέρα καί τῆς θαλάσσης· ὅλης τῆς κτίσεως![1]

Ἐπειδή εἶναι κύριος τῆς κτίσεως (φύσεως) μπορεῖ νά τῆς δώσει ἐντολή, ὥστε νά βρέχει ἐπί σαράντα μέρες ἀσταμάτητα! Καί τό ἔκανε στήν ἐποχή τοῦ Νῶε! Μέ τήν ἐντολή Του «οἱ καταρράκται τοῦ οὐρανοῦ ἠνεώχθησαν» (Γέν. 7:10) ἔπεφταν ἀπό πάνω κύματα ὑδάτων. Καί «ἐρράγησαν πᾶσαι αἱ πηγαί τῆς ἀβύσσου» (Γεν. 7:10). Ἔσπασαν ὅλες οἱ πηγές τῶν ὑπογείων ὑδάτων καί ξεπηδοῦσαν κύματα νεροῦ καί ἀπό τή γῆ! Ἔτσι ὅλη ἡ γῆ σκεπάσθηκε ἀπό νερό. Ἔγινε μιά τεράστια θάλασσα! (Γεν. 7:16) Καί πάνω ἀπό τή θάλασσα αὐτή ἔπλεε ἡ κιβωτός τοῦ Νῶε! Καί ὅλα αὐτά μέ ἐντολή Θεοῦ τοῦ δημιουργοῦ καί κυβερνήτου τῆς κτίσεως!

Μπορεῖ ἐπίσης νά δώσει ἐντολή στή θάλασσα ἤ νά κοπεῖ στή μέση ἤ νά γίνει ἕνας μεγάλος διάδρομος καί τά νερά της νά στέκονται ἀπό μόνα τους δεξιά καί ἀριστερά (χωρίς φράγμα) ὅπως ἔγινε μέ τήν Ἐρυθρά θάλασσα! (Ἔξοδ. 14: 15-31). Ἔγινε ἕνας πανύψηλος ὑδάτινος τεῖχος μέ ὕψος 30-40 μέτρα καί μῆκος 8-10 χιλιόμετρα καί κάτω στεριά! Καί μόνο πού τό ἔβλεπες, σέ ἔπιανε ρῖγος! Μπορεῖ ἀκόμα νά δώσει ἐντολή στή θάλασσα νά στερέψει καί νά γίνει στεριά ἤ νά δώσει ἐντολή στή γῆ νά «μετακομίσει» ἀπό τή θέση της, καί νά ἀνεβεῖ ψηλά στόν οὐρανό καί νά «ἐγκατασταθεῖ» δίπλα ἀπό τή σελήνη ἤ νά δώσει ἐντολή στά ἀστέρια νά ἐξαφανισθοῦν ἀπό τό στερέωμα, ἤ νά ἐξαφανίσει ὁλόκληρο τό σύμπαν καί στή θέση του νά δημιουργήσει ἕνα καινούργιο!

Αὐτός εἶναι ὁ Θεός μας! Αὐτόν προσκυνᾶμε καί αὐτόν πιστεύουμε! Αὐτός καί κανένας ἄλλος, ἔγινε ἄνθρωπος γιά τή σωτηρία μας· γιά νά μᾶς βγάλει ἀπό τά βάθη τῆς ἁμαρτίας, καί νά μᾶς φέρει ὄχι ἁπλά στή γῆ, ἀλλά στόν Οὐρανό! Ἄς Τόν προσκυνοῦμε, ἄς Τόν δοξολογοῦμε, ἄς Τόν λατρεύουμε μέ ὅλη μας τήν καρδιά μας καί σέ ὅλη μας τή ζωή

[1] «Ὁ Δάσκαλός σας, πληρώνει τούς φόρους» ρώτησαν οἱ εἰσπράκτορες τοῦ Ναοῦ τόν Πέτρο. «Ναί», τούς ἀπάντησε. (Μτ. 17:24-26). (Ἦταν ἕνα δίδραχμο πού οἱ Ἰουδαῖοι ἔδιναν κάθε χρόνο στό Ναό). (Ἔξοδ. 30:13). Καί ὁ Χριστός εἶπε στόν Πέτρο: «Πήγαινε στή θάλασσα, ρίξε τό ἀγκίστρι, πάρε τό πρῶτο ψάρι, πού θά πιάσεις, ἄνοιξε τό στόμα του, καί θά εὕρεις μέσα ἕνα τετράδραχμο. Πάρε το καί δός τους γιά Μένα καί γιά σένα» (Μτ. 17:27). Καί ὅπως εἶπε ὁ Κύριος ἔγινε! Πῶς τό ψάρι ξεγελάσθηκε καί ἔβαλε στό στόμα του ἕνα νόμισμα; Καί γιατί δέν τό κατάπιε ἤ δέν τό ἔφτυσε, ἀλλά τό κράταγε στό στόμα του; Καί πῶς ὁ Χριστός ἦταν σίγουρος, ὅτι τό πρῶτο ψάρι πού θά ἔπιανε ὁ Πέτρος, (ἀπό τά χιλιάδες πού εἶχε ἡ θάλασσα) θά εἶχε στό στόμα του ἕνα τετράδραχμο;! Αὐτός ὁ Ἴδιος πού εἶναι κύριος τῆς κτίσεως, ἔδωσε ἐντολή στό ψάρι καί στή θάλασσα! Ἀνάλογη ἐντολή ἔδωσε (στό ξεκίνημα τοῦ δημοσίου βίου Του), σέ ἑκατοντάδες ψάρια νά πᾶνε στό δίκτυ τῶν ψαράδων, μαθητῶν Του καί νά τό γεμίσουν! «Ἔπιασαν πάρα πολλά ψάρια, τόσα πού ἄρχισε νά σκίζεται τό δίκτυ τους!» (Λκ. 5:6). (Βλ. & Ἰω. 21:6-7)

Advertisement

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s