ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΑ’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ (2ο)

Παραβολή τοῦ ἀσπλάγχνου δούλου

Ο Ασπλαχνος Δουλος

Παιδιά τοῦ Χριστοῦ ἤ τοῦ διαβόλου;

Ὁ Βασιλιάς διέγραψε τό τεράστιο χρέος πού τοῦ χρωστοῦσε ἕνας ὑπάλληλός του. Ὅμως αὐτός ὁ ὑπάλληλος δέν θέλησε νά διαγράψει ἕνα ἐλάχιστο χρέος πού τοῦ χρωστοῦσε ἕνας συνάδελφός του. Καί ὁ Βασιλιάς διέταξε νά τόν βασανίσουν σκληρά. Καί ὁ Κύριος κλείνοντας τήν παραβολή αὐτή, εἶπε: «Μέ τόν ἴδιο τρόπο θά σᾶς φερθεῖ ὁ ἐπουράνιος Πατέρας Μου, ἄν δέν συγχωρεῖτε ὁ καθένας σας τόν ἀδελφό του, γιά ὅσα σᾶς κάνει, μέσα ἀπό τήν καρδιά σας» (Ματ.18:25).

Καί γιατί ὁ Κύριος ἀπαιτεῖ νά συγχωρέσουμε τόν πλησίον μας, «ἀπειλώντάς» μας μάλιστα, ὅτι ἄν δέν τόν συγχωρέσουμε, οὔτε ὁ Ἴδιος θά συγχωρέσει τίς δικές μας ἁμαρτίες;

Τό «ἀπαιτεῖ» ὄχι βέβαια γιά τό δικό Του καλό, ἀλλά γιά τό δικό μας. («Συγχωρέστε! Κάνει καλό στήν ὑγεία σας. Ἀργεῖτε νά γεράσετε!» Καί ὅταν γεράσετε, διατηρεῖτε τίς δυνάμεις σας. Νά λέτε καί τό «Πάτερ ἡμῶν», γιατί μιλάει γιά συγχώρηση», συμβουλεύει ὁμάδα ἀμερικανῶν γιατρῶν). Δέν θέλει νά ἔχουμε ἐχθρούς, πού κάνουν τή ζωή μας Κόλαση, ἀλλά θέλει νά ἔχουμε φίλους καί ἀδελφούς, πού κάνουν τή ζωή μας Παράδεισο. Δέν θέλει νά ἔχουμε μῖσος στήν καρδιά μας, πού δηλητηριάζει τή ζωή μας, ἀλλά θέλει νά ἔχουμε ἀγάπη στήν καρδιά μας, πού γλυκαίνει τή ζωή μας. Καί ὅταν ἔχουμε στήν καρδιά μας συγχώρηση, ἀγάπη, ἀνεξικακία, τότε εἴμαστε παιδιά Του, γιατί ἔτσι, μέ ἀγάπη, μέ συγχώρηση μέ ἀνεξικακία μᾶς συμπεριφέρεται ὁ ἴδιος. Διαφορετικά δέν θά μᾶς «ἀναγνωρίζει» σάν παιδιά Του, καί θά μᾶς φερθεῖ, ὅπως φέρθηκε ὁ Βασιλιάς στόν ἄσπλαγχνο ὑπάλληλό του. «Μέ τόν ἴδιο τρόπο θά σᾶς φερθεῖ ὁ ἐπουράνιος Πατέρας Μου» (Ματ.18:35). Ὁ «Πατέρας Μου» εἶπε καί ὄχι ὁ Πατέρας μας, ὅπως Τόν ἀποκαλεῖ σέ ἄλλες περιπτώσεις (Ματ.6:32). «Ὅποιος δέν συγχωρεῖ τόν πλησίον του, εἶναι ἀνάξιος νά ἔχει τόν Θεό Πατέρα, καί ἄρα εἶναι ἀνάξιος νά λογίζεται υἱός Του». (Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, ΞΣΤ’ (66) εἰς τό κατά Ματθαῖον P.G. 58: 594).

Ὅποιος δέν ἔχει τό Θεό Πατέρα, τότε ἔχει τόν διάβολο πατέρα. Καί ὅταν ἔχει τόν διάβολο πατέρα, τότε μοιάζει στόν πατέρα του, στόν διάβολο· τοῦ μοιάζει στήν κακία, στό μῖσος, στή μνησικακία! «Θά πᾶς νά μείνεις στό σπίτι της ἕνα βράδυ», εἶπε ὁ Ἅγιος Νικόλαος Πλανᾶς (+1932) σέ μιά πνευματική του θυγατέρα, πού εἶχε μαλώσει μέ μιά γειτόνισσά της. Ὑπάκουσε. Καθώς λοιπόν κοιμόταν στό σπίτι της, τῆς ἐμφανίζεται ὀργισμένος ὁ διάβολος καί τῆς εἶπε: «Φτοῦ σου! Σέ αὐτή ἦρθες καί ἔμεινες μωρή;!». Φανερό, ὅτι ὁ διάβολος δέν ἤθελε τήν συμφιλίωση, ἀλλά τήν ἔχθρα! Μιά ἀκόμα ἀπόδειξη ὅτι ὅσοι δέν θέλουν, νά συγχωρήσουν τόν πλησίον, μοιάζουν στόν διάβολο.

Τά παιδιά τοῦ Θεοῦ ἀκοῦνε τόν Θεό Πατέρα τους, πού τούς λέει: «Νά συγχωρεῖτε ὁ καθένας σας τόν ἀδελφό του, γιά ὅσα σᾶς κάνει, μέσα ἀπό τήν καρδιά σας» (Ματ.18: 35) καί συγχωροῦν τόν πλησίον τους![1]

Ὁ Σέργιος, ἀδερφός τοῦ τσάρου τῆς Ρωσίας Ἀλέξάνδρου Γ΄, ἦταν κυβερνήτης τῆς Μόσχας. Ἐπί θητείας του, ξέσπασαν στή Μόσχα πολιτικές ἀναταραχές, μέ ἀποτέλεσμα νά δολοφονηθεῖ (1905). Δολοφόνος του ὁ Ἰβάν Καλίεβ. Ἡ Ἐλισσάβετ, ἡ γυναίκα τοῦ θύματος, ἔχοντας σάν ὁδηγό τόν νόμο τοῦ Χριστοῦ, πού μιλάει γιά συγχώρηση, ἔστησε στόν τόπο τοῦ ἐγκλήματος ἕνα σταυρό, μέ τήν ἐπιγραφή: «Πάτερ ἄφες αὐτοῖς, οὐ γάρ οἴδασι τί ποιοῦσιν» (Λουκ.23:34) . Ἀλλά δέν ἔμεινε σέ αὐτό. Πῆγε κρυφά στή φυλακή, καί παρακάλεσε τόν δολοφόνο νά ζητήσει συγχώρηση ἀπό τό Κύριο. «Ποιά εἶσαι ἐσύ», τή ρώτησε. «Εἶμαι ἡ συζυγος τοῦ ἄνδρα πού σκοτώσατε». Συγκινήθηκε μέν ἀπό τήν κίνηση αὐτή τῆς χήρας, ἀλλά ἦταν ἀπρόθυμος νά μετανοήσει καί νά ζητήσει συγχώρηση ἀπό τό Θεό! «Ὁ φόνος πού ἔκανα ἦταν θέμα ἀρχῆς», ἐπέμεινε. Ἡ χήρα λυπήθηκε γιά τήν ἀμετανοησία του. Τοῦ ἄφησε μιά εἰκόνα στό κελλί του, τόν ἀποχαιρέτησε καί ἔφυγε. Ὁ δολοφόνος, πού δέν δέχθηκε νά συγχωρήσει, μετά ἀπό τρεῖς μῆνες (Μάης 1905) ἀπαγχονίσθηκε.

Πρῶτα κρεμάσθηκε ἀπό μέσα του, πρῶτα δηλαδή ἔπνιξε τήν ψυχή του μέ τό χονδρό σχοινί τοῦ ἐγωϊσμοῦ, καί μετά ἀπέξω, στό λαιμό του. (Ἡ συγχώρεση εἶναι λύτρωση, σωτηρία, ἐπίσκεψη τῆς θείας χάριτος. Φῶς! Ἡ μή συγχώρεση εἶναι αὐτοκαταδίκη· ἀπελπισιά καί σκοτάδι στήν καρδιά).

Κάτι ἀνάλογο θά πάθαινε καί ἡ Ἐλισάβετ, ἄν δέν τόν συγχωροῦσε· θά «πνιγόταν» ἀπό μέσα της, θά βασανιζόταν! Τηρώντας ὅμως τήν ἐντολή τοῦ Θεοῦ, βρῆκε τήν ὑγεία της καί τή σωτηρία της. Τό 1982 ἄνοιξαν τόν τάφο, ὅπου εἶχε τεθεῖ τό λείψανο τῆς Ἐλισάβετ. Ἦταν ἄφθαρτο· καί εὐωδίαζε! Χάρη στήν ἀνεξικακία της.

[1] Ἀκόμα καί αὐτή ἡ ψεύτικη συγχώρηση πού βγαίνει ἀπό τό στόμα μας, μᾶς βοηθεῖ νά διώξουμε τήν μνησικακία. Ἡ ψυχή μας (λέει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος) ἀκολουθεῖ τό στόμα μας. Ἔτσι, ὅταν συγχωροῦμε τόν πλησίον μας μέ τό στόμα μας, τότε ἡ ψυχή μας θά ἀκολουθήσει καί αὐτή τό στόμα μας καί σιγά-σιγά θά συγχωρέσουμε τόν ἐχθρό μας μέσα ἀπό τήν ψυχή μας. (Εἰς Δαβὶδ καὶ Σαούλ Α΄ P.G. 54: 686). Τό ἀξιοσημείωτο εἶναι ἐδῶ ὅτι αὐτό πού ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ἔλεγε πρίν ἀπό 1.600 περίπου χρόνια, τό λέει σήμερα ἡ ψυχολογία: «Ἀπαγορεύει» νά λές ἔστω καί γιά ἀστεῖα λ.χ. τό «δέν μπορῶ», γιατί ἀπό τό στόμα περνάει στήν ψυχή, καί γίνεται «βίωμα». «Τό ὑποσυνείδητο πιστεύει σ’ ὅ,τι ἀκούει, καί ὄχι σ’ ὅ,τι εἶναι ἀληθινό!». (Susan Jeffers, Ph.D).

ὑπό Ἀρχιμ. Βασιλείου Μπακογιάννη

 

Advertisement

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s