ΚΥΡΙΑΚΗ Γ’ ΛΟΥΚΑ

Ἀνάσταση τοῦ γυιοῦ τῆς χήρας τῆς Ναϊν

(Λουκ. 7:11-16)

Ανασταση Ναϊν

Ὁ σκοπός τοῦ θαύματος

Ὁ Χριστός μέχρι τώρα ἔκανε πολλά θαύματα· θεράπευσε δαιμονισμένους καί ἄλλους πολλούς ἀρρώστους, ἀλλά δέν ἀνέστησε νεκρό καί ἄρα ὁ κόσμος δέν εἶχε πλήρη εἰκόνα τῆς ἐξουσίας τοῦ Χριστοῦ. Καί ἔπρεπε λοιπόν νά δείξει στόν κόσμο, ὅτι δέν θεραπεύει μόνο ἀρρώστους, ἀλλά ἀνασταίνει καί νεκρούς. Ὅτι δέν ἔχει ἐξουσία μόνο σέ ζωντανούς, ἀλλά καί σέ νεκρούς. Καί ἔκρινε ὅτι τώρα ἦρθε ἡ κατάλληλη στιγμή γιά νά δείξει στόν κόσμο καί αὐτή Του τήν ἐξουσία.

Ἡ Ναϊν ἦταν μιά πόλη πού ἀπεῖχε ἀπό τήν Καπερναούμ 35 χιλιόμετρα· μέ δρόμο ἀνηφορικό· χρειαζόταν κάποιος κάπου ὀχτώ ὧρες γιά νά φθάσει. («Ναϊν» σημαίνει ὡραία, καλλονή. Καί ἡ Ναϊν σάν πόλη ἦταν ὡραία· ἦταν κτισμένη σέ μαγευτική τοποθεσία). Καί καθώς ὁ Ἰησοῦς βρισκόταν στήν Καπερναούμ, εἶδε ὅτι στήν ὡραία αὐτή πόλη πέθανε ὁ μοναχογυιός μιᾶς χήρας. Καί χωρίς κανένας νά Τόν εἰδοποιήσει ἤ νά Τόν προσκαλέσει, ὅπως ἔγινε μέ τήν κόρη τοῦ Ἰαείρου (Λουκ.8:41) καί μέ τόν φίλο Του τόν Λάζαρο (Ἰωαν.11:3) ξεκίνησε πρωί-πρωί γιά τή Ναϊν (Λουκ.7:10-11) χωρίς νά ἔχει ἄγχος, ἄν θά φθάσει ἐγκαίρως, ἤ μήπως δέν θά τά καταφέρει γιά νά ἀναστήσει τό νεκρό.

«Μόλις πλησίαζε τήν πύλη τῆς πόλης, ἔβγαζαν ἕνα νεκρό, τό μονάκριβο γιό μιᾶς μάνας, πού μάλιστα ἦταν χήρα» (Λουκ.7:12). Μπροστά-μπροστά πήγαιναν οἱ εἰδικοί θρηνωδοί καί αὐλητές (πού ἔπαιζαν εἰδική, πένθιμη μουσική). Ἀκολουθοῦσαν ἡ μάνα καί στενοί συγγενεῖς τοῦ νεκροῦ. Μετά ἀκολουθοῦσε ὁ νεκρός πάνω σέ εἰδικό νεκροκρέββατο, καί πίσω ἀκολουθοῦσαν οἱ διάφοροι φίλοι του καί οἱ γνωστοί. Καί ἐπειδή ὁ νεκρός ἦταν νέος καί μοναχογυιός, εἶχε ἔρθει στήν κηδεία του πολύς κόσμος γιά νά συμπαρασταθεῖ στή χήρα (Λουκ.7:12).

«Μήν κλαῖς» εἶπε ὁ Χριστός στή χήρα μάνα (Λουκ.7:13) ὄχι γιατί δέν ἔπρεπε νά κλαίει, ἀλλά ἐπειδή τώρα θά ἔβλεπε τό γυιό της καί πάλι ζωντανό. Καί προχώρησε (ὁ Χριστός) πρός τό νεκρό. Αὐτοί πού μετέφεραν τό νεκρό, σταμάτησαν. Ὁ Χριστός ἀκούμπησε τό νεκρό παιδί καί χωρίς νά προσευχηθεῖ, γιά νά ζητήσει ἄνωθεν βοήθεια (γιατί ἦταν Θεός, ἄρα δέν εἶχε ἀνάγκη θείας βοηθείας) μίλησε στόν νεκρό, ὅπως ἐμεῖς μιλᾶμε σέ ἄνθρωπο ζωντανό. Καί γιά να μήν νομίσει κανείς ὅτι μιλάει σέ κάποιον ἄλλον, εἶπε στόν νεκρό: «Νεαρέ, σέ σένα μιλάω, σήκω!» (Λουκ.7:14)· «Καί ἀνακάθισεν ὁ νεκρός, κι’ἄρχισε νά μιλάει!» (Λουκ. 7:14-15). Τόν πῆρε ἀπό τό χέρι «καί τόν παρέδωσε στή μητέρα του» (Λουκ.7:15). Δέν τόν ἄφησε νά πάει μόνος του στή μάνα του, οὔτε εἶπε σέ ἄλλους νά τόν πᾶνε (ὅπως ἔκανε σέ ἄλλες περιπτώσεις, «ἔδωσε ἐντολή νά τόν φέρουν (τόν τυφλό) κοντά Του»). (Λουκ.18:40). Φαντασθεῖτε αὐτό τό ὡραῖο σκηνικό: Τόν Χριστό νά κρατάει ἀπό τό χέρι τόν ἀναστημένο γυιό καί νά τόν παραδίδει στήν χήρα μάνα (πάντα «ἀνθρώπινος» ὁ Κύριος!). Στέλνοντας παράλληλα, μέ τήν κίνησή Του αὐτή καί τό ἐλπιδοφόρο μήνυμα ὅτι «Ἐγώ εἶμαι κύριος ζώντων καί νεκρῶν! Νά πιστεύετε σέ Μένα!».

Ὄντως εἶναι ἐκπληκτικό νά ἀνασταίνεται ἕνας νεκρός καί στήν περίπτωσή μας ὁ μοναχογυιός τῆς χήρας τῆς Ναϊν. Τό ἐξίσου ἐκπληκτικό εἶναι ὅτι ὁ νεκρός δέν ἀναστήθηκε σιγά-σιγά, ὅπως ἀναρρώνει αὐτός πού εἶναι σέ «κῶμα», ἀλλά ἀναστήθηκε ταχύτατα. Ὅπως ἐπίσης ταχύτατα ἐπανῆλθε στούς κανονικούς ρυθμούς τῆς ζωῆς «ἀνακάθισεν ὁ νεκρός, κι’ἄρχισε νά μιλάει!» (Λουκ.7:14-15). Φαντασθεῖτε καί πάλι νά κηδεύεται στήν ἐκκλησία τῆς ἐνορίας σας ἕνα παλικάρι, νά σταθεῖ κάποιος μπροστά του καί νά τοῦ εἰπεῖ, «νεκρέ· σέ σένα μιλάω· σήκω ἀπό τό φέρετρο!» καί ἀμέσως νά σηκωθεῖ, νά μιλάει καί νά περπατάει! Δέν θά σοκαρισθεῖτε;! Δέν θά εἰπεῖτε ποιός εἶναι αὐτός πού ἔχει τέτοια δύναμη, ὥστε νά ἀνασταίνει νεκρούς, καί μάλιστα τόσο ἄνετα;! Τό ἴδιο ἀκριβῶς «σόκ» ἔπαθαν, καί αὐτοί πού εἶδαν τήν ἀνάσταση τοῦ γυιοῦ τῆς χήρας τῆς Ναϊν: «Καί ὅλους τούς κυρίεψε δέος καί δόξαζαν τό Θεό λέγοντας: «Μεγάλος Προφήτης ἐμφανίσθηκε ἀνάμεσά μας», καί «ὁ Θεός ἦρθε νά σώσει τό λαό Του» (Λουκ.7:16-17).

Μπορεῖ νά προβληματισθοῦμε, γιατί ὁ Χριστός μέ δική Του πρωτοβουλία, ἀνέστησε μόνο αὐτόν τό γυιό αὐτῆς τῆς χήρας καί ὄχι καί ἄλλα παιδιά πού ἔτυχαν νά πεθάνουν ἐπί τῶν ἡμερῶν Του. Ἀπάντηση: Ὁ Χριστός δέν ἦρθε στή γῆ γιά νά κάνει ἀναστάσεις νεκρῶν σωμάτων, ἀλλά γιά νά κάνει, μέ τό σωτήριο κήρυγμά Του, ἀναστάσεις νεκρῶν ψυχῶν! Ποιό τό «κέρδος» Του, ἄν ἀνάσταινε νεκρούς, ἀδειάζοντας τά νεκροταφεῖα, ἀλλά οἱ ἀνθρώπινες ψυχές παρέμειναν νεκρές; Ἄν χάριζε ζωή στά νεκρά σώματα, ἐνῶ οἱ ψυχές τους παρέμεναν νεκρές;

Καί ὅσο εὔκολο Τοῦ ἦταν νά ἀναστήσει ἕνα νεκρό σῶμα, τόσο δύσκολο Τοῦ ἦταν νά ἀναστήσει μιά νεκρή ψυχή, γιατί ἡ νεκρή ψυχή θά πρέπει ἀπό μόνη της νά πάρει τήν πρωτοβουλία, κάνοντας τό πρῶτο της βῆμα. Πρᾶγμα πολύ δύσκολο, γιατί πρόκειται περί νεκρῆς ψυχῆς! Γι’αὐτό καί τό πιό μεγάλο πρᾶγμα πάνω στή γῆ, εἶναι ἡ ἀνάσταση (ἡ μετάνοια) μιᾶς νεκρῆς ψυχῆς καί ὄχι ἡ ἀνάσταση ἑνός νεκροῦ ἀνθρωπίνου σώματος, πού γίνεται μέ τόση ἄνεση ἀπό τόν παντοδύναμο Κύριο.

Οὔτε ἀκόμα ὁ Χριστός ἦρθε στή γῆ γιά νά δείξει τίς θαυματουργικές Του «ἱκανότητες», ἀλλά ἦρθε γιά νά ἐργασθεῖ γιά τήν ἀνάσταση, σωτηρία τοῦ κόσμου. Καί τά θαύματα πού ἔκανε, τά ἔκανε γι’αὐτόν τόν σκοπό: Γιά νά «ἐνισχυθεῖ» τό κήρυγμά Του καί νά Τόν πιστέψουν οἱ ἄνθρωποι σάν Υἱό τοῦ Θεοῦ καί σωτῆρα τοῦ κόσμου καί ὄχι σάν θαυματουργό!

Καί ἕνα τελευταῖο: Ὁ Χριστός μέ τήν Ἀνάστασή Του νίκησε τόν θάνατο πρός χάρη μας. Παρόλο αὐτό ὁ θάνατος ἐξακολουθεῖ νά ὑπάρχει. Ὅπως πέθαιναν (σωματικά) πρίν ἀπό τήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, πεθαίνουν καί μετά τήν Ἀνάστασή Του. Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος γράφει: Ὁ ἄνθρωπος μέ τήν ἁμαρτία τοῦ Ἀδάμ, ἔγινε ἀλαζόνας. Καί ὁ θάνατος εἶναι γιά ἕναν τέτοιο ἄνθρωπο, ἡ ἐσχάτη ταπείνωσή του· ὁ ἔσχατος ξευτελισμός του. Ὅμως αὐτό ἀποτελεῖ ταυτόχρονα καί τό καλύτερο φάρμακό του, τό καλύτερο ἀντίδοτο κατά τῆς ἀλαζονίας του. Γι’αὐτό καί ὁ Θεός δέν ἔκαμε ἁπλά τό ἀνθρώπινο σῶμα θνητό, ἀλλά τό ἔκανε, πεθαίνοντας, καί νά σαπίζει, καί νά μυρίζει ἀνυπόφορα, καί νά βγάζει σκουλήκια, νά ὁδηγεῖται σέ τελεία ἀποσύνθεση! Ὁδηγώντας ἔτσι σέ ταπείνωση τόν ἀλαζόνα ἄνθρωπο (Ὁμιλία εἰς Γότθους P.G. 63: 505.).

Φαντασθεῖτε, λοιπόν, πόσο μεγάλο κακό θά ἦταν γιά τόν ἄνθρωπο , νά μήν ὑπῆρχε αὐτό τό «φόβητρο» πού λέγεται θάνατος! Δέν θά ὑπῆρχε τίποτε στόν κόσμο πού νά τόν τρομάζει γιά νά τόν συνεφέρει. Τό κακό θά ἦταν ἀκόμα πιό κακό! Γι’αὐτό λοιπόν ὁ Κύριος, παρόλο πού νίκησε πρός χάρη μας τόν θάνατο, ἐπιτρέπει νά ὑπάρχει ὁ θάνατος, μέχρι τήν ἡμέρα τῆς δευτέρας Του Παρουσίας.

Ὅπως ἰσχύει «ὅλα τά ἔφτιαξε σοφά», ἰσχύει καί «μέ σοφία ἐργάζεται σέ αὐτή τή γῆ», πρός σωτηρίαν ἡμῶν.

ὑπό Ἀρχιμ. Βασιλείου Μπακογιάννη

 

Advertisement

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s