ΚΥΡΙΑΚΗ Δ’ ΛΟΥΚΑ

Παραβολή τοῦ σπορέα (2ο)

(Λουκ. 8:5-16)

Παραβολη του Σπορέα

Τό χειρότερο χωράφι

Ὁ Ἰησοῦς μᾶς εἶπε στήν συγκεκριμένη παραβολή, ὅτι ὁ πιό πολύς σπόρος πῆγε χαμένος· ἔπεσε σέ δρόμο, σέ πέτρες, σέ ἀγκάθια! Ἐλάχιστος σπόρος ἔπεσε σέ καλό χωράφι καί ἔφερε καρπό! Καί ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος ἔχοντας ὑπόψη του αὐτό, σχολιάζει: «Τά ¾ ἀπό τό σπόρο πού χρησιμοποίησε ὁ γεωργός πῆγε χαμένο· μόνο τό ¼ καρποφόρησε! Καί αὐτό ὁ Χριστός τό ἤξερε ἐκ τῶν προτέρων· παρόλο αὐτό συνέχισε τήν «σπορά». Διδάσκοντας σέ μᾶς, νά μήν ἀπαγοητευόμαστε ἀπό τό ἀποτέλεσμα, ἀλλά νά συνεχίζουμε νά «σπέρνουμε» τό λόγο τοῦ Θεοῦ ἁπλόχειρα. Καί τό ἐξίσου σημαντικό: Οἱ σπόροι πού χάθηκαν, δέν χάθηκαν ὅλοι στήν ἴδια μεριά· ἄλλοι χάθηκαν, γιατί ἔπεσαν σέ πέτρες, ἄλλοι γιατί ἔπεσαν στά ἀγκάθια, καί ἄλλοι ἐπειδή ἔπεσαν στό δρόμο. Πρᾶγμα πού σημαίνει ὅτι ἡ ὁδός τῆς ἀπωλείας δέν εἶναι ἡ ἴδια γιά ὅλους· δέν ὑπάρχει δηλαδή μόνος ἕνας δρόμος πού ὁδηγεῖ στήν Κόλαση!» ( ΜΔ΄ εἰς τό κατά Ματθαῖο, P.G. 469-470) .

Ὅσο καλός καί ἄν εἶναι ὁ σπόρος, ὅταν πέσει σέ δρόμο, σέ πέτρα καί σέ ἀγκάθια δέν θά «πιάσει», ἀλλά θά νεκρωθεῖ καί θά διαλυθεῖ καί γι’αὐτό δέν θά φταίει ὁ σπόρος. Καί αὐτό σημαίνει: Ὅσο καλός καί ἄν εἶναι ὁ κήρυκας τοῦ θείου λόγου, ὅταν μιλάει σέ «δρόμους», σέ «πέτρες» καί σέ «ἀγκάθια», δέν θά ἔχει τό ποθούμενο ἀποτέλεσμα. Βροντερό παράδειγμα: Τό πιό ἄριστο, τό πιό τέλειο κήρυγμα πού ἔγινε πάνω στή γῆ, ἔγινε ἀπό τό Χριστό. Κανένας δέν μίλησε μέ τέτοια σοφία, μέ τέτοια διάκριση, μέ τέτοια ἀγάπη, μέ τέτοια καλωσύνη πού μίλησε ὁ Χριστός! Καί ὅμως οἱ φαρισαῖοι, πού ἦταν ἕνα μεγάλο μηδενικό ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, δέν ὠφελήθηκαν ἀπό τό κήρυγμά Του οὔτε στό ἐλάχιστο! Δέν τούς ἄγγιξε καθόλου! Λές καί ὁ Χριστός μιλοῦσε σέ ἄψυχες πέτρες! Καί ἀσφαλῶς δέν ἔφταιγε γι’αὐτό ἡ Σοφία, (ὁ Χριστός) ἀλλά ἔφταιγαν αὐτοί πού ἄκουγαν τή Σοφία! (Καί αὐτό μᾶς δίδει τήν εὐκαιρία νά εἰποῦμε, ὅτι δέν φταῖνε οἱ ἱερεῖς, πού δέν πᾶνε οἱ ἄνθρωποι στήν ἐκκλησία, ἀλλά φταῖνε οἱ ἄνθρωποι πού ἔκαναν τίς καρδιές τους πέτρες, δρόμους καί ἀγκάθια!).

Ἀντίστροφα, ὅσο ἀδύνατος καί ἄν εἶναι ὁ σπόρος, ὅταν πέσει σέ γόνιμο χωράφι, κάτι θά κάνει, κάτι θά παράγει, ἔστω καί ἕνα ἐλάχιστο. Πρᾶγμα πού σημαίνει ὅτι ὅσο ἄσχημα καί νά μιλάει ἕνας κήρυκας τοῦ θείου λόγου, ὁ ἀκροατής πού τόν ἀκούει, ἄν ἔχει καλή, γόνιμη καρδιά, κάτι θά ἁρπάξει, κάτι θά ὠφεληθεῖ, γιατί τό ζητάει ἡ καρδιά του. Εἶναι σάν τόν ὑγιῆ πεινασμένο: Ὅταν βρεῖ ἕνα σταφύλι, πού νά ἔχει μία ρόγα καλή καί δέκα χαλασμένες, θά πετάξει τίς δέκα καί θά φάει αὐτή τήν μία, τήν καλή, γιατί πεινάει, τό ζητάει ὁ ὀργανισμός του. Μπορεῖ, λοιπόν, καί ὁ κήρυκας τοῦ θείου λόγου νά μᾶς εἰπεῖ δέκα ἄχρηστες κουβέντες καί μία καλή. Αὐτός πού πεινάει, πού ἔχει ὄρεξη, διάθεση γιά νά ἀκούσει κάτι τό ὠφέλιμο, θά ἁρπάξει αὐτή τή μία καλή κουβέντα καί θά τή κάνει πράξη. Ἐνῶ αὐτός πού ἔχει κακή διάθεση, θά πετάξει αὐτή τήν μία καλή κουβέντα καί θά κολλήσει στίς δέκα κακές κουβέντες.

Τό χειρότερο ὅμως δέν εἶναι, ὅταν ὁ σπόρος πέφτει ἤ σέ πέτρα ἤ σέ δρόμο ἤ σέ ἀγκάθια, ἀλλά τό χειρότερο εἶναι, νά ἔχει ὁ ἄλλος μέσα του ἕνα σατανικό «μηχανισμό», πού νά μήν ἀφήνει τόν σπόρο νά πέσει κἄν πάνω στήν πέτρα ἤ στό δρόμο ἤ στ’ἀγκάθια, ἀλλά νά τόν ἐκσφεντονίζει μακρυά, πρίν ἀκόμα προλάβει καί πέσει στή γῆ! Νά κλείνει δηλαδή ἐκ τῶν προτέρων τά αὐτιά του, γιά νά μήν ἀκούσει τόν σωτήριο λόγο Κυρίου. Φοβερό παράδειγμα: Ὁ πρωτομάρτυρας Στέφανος ἀπολογεῖτο στό Μ. Συνέδριο. Οἱ σύνεδροι «εἶδαν ὅτι τό πρόσωπό του ἔλαμπε σάν νά ἦταν πρόσωπο ἀγγέλου» (Πράξ.6:15). Καί ὅμως αὐτοί οἱ σύνεδροι ἀκούγοντας αὐτόν τόν ἄγγελο νά τούς μιλάει γιά τό Χριστό, «ἐξαγριώθηκαν καί ἔτριζαν τά δόντια τους ἐναντίον του» (Πράξ.7:54). «Τόν ἔσυραν ἔξω ἀπό τήν πόλη καί τόν λιθοβόλησαν» (Πράξ.7:58).

Σέ αὐτή τήν φοβερή κατάσταση εἶχαν φθάσει καί οἱ φαρισαῖοι: Δέν ἄντεχαν νά ἀκοῦν τό κήρυγμα τοῦ Χριστοῦ. Μόλις ὁ Χριστός ἄνοιγε τό πανάγιο στόμα Του, αὐτοί ἐκνευρίζονταν. Καί τοῦ ἐπετίθεντο! Πόσες φορές προσπάθησαν νά Τόν σκοτώσουν, ἐξ αἰτίας τοῦ κηρύγματός Του! (Ἰωαν.10:31). Καί ἦταν γιά τό λαό ἡ «ἀφρόκρεμα» τῆς εὐσεβείας! Ἰδού κατάντημα ἀνθρώπου! Καί τέτοιοι ἄνθρωποι ὑπάρχουν παντοῦ καί πάντοτε! Καί σήμερα! Θυμᾶμαι: Πρίν ἀπό μερικά χρόνια, καθώς σάν ἱερέας περπατοῦσα μέσα στό κέντρο τῶν Ἀθηνῶν (πρός τήν πλατεία «Κάνιγγος»), μέ πλησίασε ἕνας ἄγνωστος νεαρός, καί μέ ρώτησε: «Τί λέτε κύριε γιά τήν μετενσάρκωση;!». Τοῦ ἀπάντησα: «Πῶς τό ξέρεις ὅτι μετά θάνατον ὑπάρχει μετενσάρκωση; Πέθανες καί εἶδες;». Μοῦ ἀνταπάντησε: «Καί ἐσύ πῶς τό ξέρεις, ὅτι δέν ὑπάρχει; Πέθανες καί εἶδες;». Τοῦ ἀπάντησα ξανά: «Εἴμαστε μέσα στό δρόμο καί δέν μποροῦμε νά συνεχίσουμε τήν συζήτηση. Θά σᾶς εἰπῶ μόνο τοῦτο: Ὅπως βλέπετε, εἶμαι ὀρθόδοξος κληρικός. Καί πιστεύω στήν διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ πού λέει ὅτι ὑπάρχει Παράδεισος καί Κόλαση. Γιά μένα λοιπόν εἶναι σίγουρο, ὅτι μετά θάνατον, δέν ὑπάρχει μετανσάρκωση. Ἐσύ λοιπόν σκέψου, πώς ἄν ὑπάρχει Κόλαση, ποιά θά εἶναι ἡ τύχη σου;!». Καί ἡ ἀντίδρασή του; «Εἶσαι πωρρωμένος;!», μοῦ φώναξε ὀργισμένος, καί ἔφυγε τρέχοντας ἀπό κοντά μου! Ὁ Θεός νά μᾶς φυλάει ἀπό ἕναν τέτοιο κατάντημα, πνευματικό θάνατο.

ὑπό Ἀρχιμ. Βασιλείου Μπακογιάννη

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s