ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΟ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΟΥ ΓΕΝΝΗΣΕΩΣ (2ο)

Ριζα Ιεσσαι

(Ματ. 1:1-15 & Λουκ. 2:8-20)

Ὑπάρχει τόπος γιά τό Χριστό;

Ὁ Ἰωσήφ καί ἡ Μαριάμ ξεκίνησαν καβάλα στό γαϊδουράκι τους ἀπό τήν Ναζαρέτ τῆς Γαλιλαίας γιά νά ἀπογραφοῦν στή Βηθλεέμ (Λκ. 2:1-3). Καί ἐπειδή, ἀπό τήν πολλή « κίνηση», ὅλα τά δωμάτια τοῦ «ξενοδοχείου» τῆς Βηθλεέμ ἦταν «κατειλημμένα» (Λκ. 2:7) ἀναγκάσθηκαν καί ἔμειναν ἐκεῖ πού οἱ «πελάτες» τοῦ «ξενοδοχείου» ἔβαζαν τά ζῶα τους, πού ἦταν μιά σπηλιά δίπλα ἤ κάτω ἀπό τό «ξενοδοχεῖο». (Ἡ Γραφή δέν λέει ὅτι ὁ Χριστός γεννήθηκε σέ σπηλιά, ἀλλά ὅτι ἡ Μαριάμ ἔβαλε τό Βρέφος της στή φάτνη (Λκ. 2:7)· ἀπό αὐτό συμπεραίνουμε, ὅτι ὁ Ἰησοῦς γεννήθηκε σέ σταῦλο). Καί μέσα ἐκεῖ, σέ αὐτόν τόν σκοτεινό σταῦλο, ἔχοντας σάν φῶτα πρόχειρες λυχνίες, ἡ Μαριάμ γέννησε τό Φῶς τοῦ κόσμου· τόν Υἱόν τοῦ Θεοῦ! «Τόν σπαργάνωσε καί τόν ξάπλωσε μέσα στό παχνί» (Λκ. 2:7). Δέν ξέρουμε πόσες μέρες ἔμεινε τό Βρέφος, ὁ Θεός, μέσα στό παχνί, ἔχοντας σάν συγκάτοικους τά ζῶα!

Γεννήθηκε σε σταῦλο, γιά νά μᾶς δείξει ὅτι ἡ ἀνθρωπότητα εἶχε καταντήσει ἕνας μεγάλος σταῦλος…! Ὅπως δηλαδή ζοῦσαν τά ἄλογα ζῶα (ὑλικά, βιολογικά) ζοῦσαν καί οἱ ἄνθρωποι μέσα σέ αὐτόν τόν κόσμο. Νύχτα γεννήθηκε, γιατί νύκτα βαθύ (πνευματικό) σκοτάδι ἐπικρατοῦσε σέ ὅλο τό μεγάλο σταῦλο· καί «ὁ λαός πού μέχρι τώρα ζοῦσε στό σκοτάδι, εἶδε ἕνα μεγάλο φῶς» (Μτ. 4:16). Καί ἔτσι μέ τή Γέννηση τοῦ Ἰησοῦ, αὐτός ὁ μεγάλος σταῦλος «μεταβλήθηκε» σέ ἐπίγειο Παράδεισο! «Δόξα στόν ὕψιστο Θεό, καί στή γῆ εἰρήνη (=ὅλα τά οὐράνια ἀγαθά)[1] καί στούς ἀνθρώπους εὐτυχία». (Λκ. 2:14) ἔλεγαν οἱ ἄγγελοι ἀνήμερα τῆς Γεννήσεως τοῦ Ἰησοῦ.

«Οὐκ ἦν αὐτοῖς τόπος ἐν τῷ καταλύματι» (Λκ. 2:7). Δέν ὑπῆρχε στή Βηθλέεμ κενό δωμάτιο, ἐλεύθερος τόπος στό «κατάλυμα» γιά νά γεννηθεῖ ὁ Χριστός. Ὅμως ὁ Χριστός ἀπό τότε μέχρι σήμερα ψάχνει γιά «κατάλυμα» (τίς καρδιές μας) γιά νά γεννηθεῖ! Τό «κατάλυμα» γιά τό ὁποῖο ψάχνει, εἶναι πολύ χειρότερο ἀπό τόν σταῦλο, πού γεννήθηκε, γιατί τά πάθη μας εἶναι πολύ χειρότερα ἀπό τά ζῶα πού ἦταν μέσα στόν σταῦλο. Τό σκοτάδι πού ἔχουμε μέσα μας εἶναι πολύ χειρότερο ἀπό τό φυσικό σκοτάδι τῆς νύχτας, πού ἐπικρατοῦσε, ὅταν γεννήθηκε στό σταῦλο.Ἡ δυσωδία τῶν παθῶν μας εἶναι πολύ χειρότερη ἀπό τή δυσωδία τῶν ἀκαθαρσιῶν τῶν ἀλόγων ζώων! Τό θέμα ὅμως εἶναι, ἄν ὑπάρχει «τόπος στό κατάλυμά μας» γιά νά γεννηθεῖ ἐντός μας ὁ Σωτῆρας μας! Ἄν τό «κατάλυμά» μας εἶναι «κατειλημμένο» ἀπό ἄλλα, ξένα πράγματα. Καί ἔτσι Τοῦ παραχωρήσουμε τό «ὑπόγειο» τῆς καρδιᾶς μας! Ὅμως ὁ Χριστός θέλει ὁλόκληρη τήν καρδιά μας! «Υἱέ μου δός μοι σήν καρδίαν!» (Παρ. 23:26).

Βομβαρδιζόμαστε καθημερινά ἀπό χίλιες δυό «πληροφορίες» πού ἔρχονται ἀπό τήν τηλεόραση, ἀπό τό ἰντερνέτ, ἀπό κινητά το ραδιόφωνο, ἀπό τίς ἐφημερίδες, ἀπό τίς συναναστροφές! Ἔχει ὑπολογισθεῖ ἀπό εἰδικούς (ἀπό ἐρευνητές ἀπό τό Πανεπιστήμιο San Diego τῆς Καλιφόρνιας), ὅτι σέ ἕνα δευτερόλεπτο δεχόμαστε πληροφορίες, πού ἀντιστοιχοῦν σέ 23 λέξεις! Ἄς σκεφθοῦμε λοιπόν πόσο φορτώνεται καθημερινά ὁ ἐγκέφαλός μας! Ἄς σκεφθοῦμε ἀκόμα πόση ἐνέργεια, καί τί δουλειά χρειάζεται, ὥστε νά ἐλέγξει αὐτές τίς πληροφορίες, καί στή συνέχεια ὅσες ἀπό αὐτές τίς θεωρήσει «θετικές», νά τίς ἐπεξεργασθεῖ! Καί μετά ἀπό μιά τέτοια διαδικασία, τί ἐνέργεια, τί διάθεση τί «ψυχικά ἀποθέματα» μένουν γιά τό Χριστό;

Ἐξαρτᾶται σέ ποιό σημεῖο τῆς καρδιᾶς μας ἔχουμε βάλει τό Χριστό. Ἄν Τόν ἔχουμε ἐνθρονίσει στό κέντρο τῆς καρδιᾶς μας, τότε ὅλη ἡ ὄρεξή μας καί ὅλη ἡ δύναμή μας «διοχετεύονται» στό Χριστό, καί ἔτσι καταλαβαίνουμε τί σημαίνει Χριστός καί τί ἡ Γέννησή Του! Πόσο μεγάλο καί σωτήριο γεγονός εἶναι αὐτή ἡ Γέννηση γιά τή δική μας σωτηρία καί στή συνέχεια γιά τή σωτηρία ὁλόκληρου τοῦ κόσμου! Τότε τό χαρμόσυνο μήνυμα «στήν πόλη τοῦ Δαβίδ γεννήθηκε γιά χάρη σας σωτῆρας» (Λκ.2:11) πού μετέφερε ὁ ἄγγελος στούς ποιμένες, θά φέρει καί στήν δική μας καρδιά φῶς καί ἀγαλλίαση. Διαφορετικά τήν μεγάλη αὐτή εἴδηση, θά τήν ἀκοῦμε σάν ἕνα ξένο πρᾶγμα· σάν μήν μᾶς ἀφορᾶ προσωπικά!

Ὁ καθένας στή ζωή αὐτή ἔχει ἕνα «κέντρο», πού ἐπικεντρώνει τή ζωή του. Ὁ πλούσιος ἔχει κέντρο τό χρῆμα, ὁ πολιτικός τήν πολιτική, ὁ ποδοσφαιριστής τό ποδόσφαιρο, ἡ πόρνη τήν πορνεία, ὁ ὑλιστής τήν ὕλη, ὁ ἄθεος τήν ἀθεϊα, ὁ βουδιστής τόν Βούδα, ὁ Ἰσλαμιστής τόν Μωάμεθ. Καί ὁ Χριστιανός;! Τόν Χριστό…! (Ἀλίμονο…!). Σ’ Αὐτόν θά πρέπει (ὑποχρεωτικά!) νά ἐπικεντρώνει τή ζωή του· τίς πράξεις του, τά λόγια του, τίς σκέψεις του! Ἔτσι καί μόνο ἔτσι θά Τόν νιώσει σάν προσωπικό του σωτῆρα, (καί ὄχι σάν σωτῆρα τοῦ «ξένου» κόσμου).

ὑπό Ἀρχιμ. Βασιλείου Μπακογιάννη

[1] Ἡ λέξη «εἰρήνη» στήν ἐκκλησιαστική μας γλῶσσα σημαίνει πρωτίστως τήν εἰρήνη πού ξέρουμε (τή γαλήνη, τήν ἠρεμία). Σημαίνει ὅμως καί ἕνα «πακέτο» ἀπό θεῖα ἀγαθά· σωτηρία, ἔλεος, φωτισμός κ.λ.π. «Σέ ὅποιο σπίτι μπεῖτε (ἔλεγε ὁ Χριστός στούς μαθητές Του) πρῶτα νά λέτε «εἰρήνη σέ τοῦτο τό σπίτι» (Λουκ. 10: 5) ἐννοώντας, ὅλα τά ἀγαθά τοῦ Θεοῦ, ἄς ἔρθουν σέ αὐτό τό σπίτι. Τήν ἴδια σημασία ἔχει τό «εἰρήνη πᾶσι», πού λέει ὁ Ἱερέας στήν Ἐκκλησία μας.

Advertisement

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s