ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΖ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ (2ο)

ΤΗΣ ΧΑΝΑΝΑΙΑΣ (Ματ. 15:21-28)

Της Χαναναιας

Φαρισαῖοι καί Χαναναία

ὑπό ἀρχιμ. Βασιλείου Μπακογιάννη

Εἶναι ὠφέλιμο νά ξαναθυμοῦμε τά «χτυπήματα» πού δέχθηκε ἀπό τόν φιλάνθρωπο Χριστό αὐτή ἡ γυναίκα Χαναναία, ἀλλά καί πῶς τά ἀντιμετώπισε. Εἶχε λοιπόν τέσσερις ἀπανωτές «προσβολές» καί τίς δέχθηκε μέ προκλητική ταπείνωση.

1η. «Ἐλέησέ με, Κύριε Υἱέ Δαβίδ! Ἡ κόρη μου εἶναι δαιμονισμένη. Καί βασανίζεται πολύ ἄσχημα!», φώναζε στό Χριστό (Μτ.15:22). Καί ὁ Χριστός τῆς ἔδειξε τέλεια ἀδιαφορία (Μτ.15:23). Οὔτε κἄν γύρισε νά τήν κοιτάξει!

 2η. Αὐτή συνέχισε νὰ Τόν ἀκολουθεῖ, παρακαλώντάς Τον πάλιν καὶ πολλάκις. Καί ὁ Χριστός καί πάλι ἀδιάφορος! (Στόν πόνο της!). «Εἰπέ της κάτι νά φύγει! Γιατί ἔρχεται ἀπό πίσω μας. Καί ὅλο φωνάζει!», Τοῦ εἶπαν οἱ μαθητές Του (Μτ.15:23).

 3η. «Ἡ ἀποστολή Μου (τῆς εἶπε) δέν εἶναι, παρά μόνο γιά τά ἀπολωλότα πρόβατα τοῦ οἴκου Ἰσραήλ» (Μτ.15:24). Καί αὐτή, ὄχι μόνο δὲν θίχθηκε ἀπὸ τὸ ἀπροσδόκητο αὐτό «κτύπημα», ἀλλὰ ταπεινώθηκε ἀκόμα πιό πολύ. Ἦρθε καί προσκύνησε τὸν Κύριο, λέγοντάς Του καί πάλι: «Κύριε, βοήθησέ με!» (Μτ. 15:25).

 4η. «Δέν εἶναι σωστό νά παίρνει κανείς τό ψωμί τῶν παιδιῶν του καί νά τό ρίχνει στά σκυλιά!» (Μτ.15:26). Καί αὐτή τό παραδέχηκε! «Ναί Κύριε. Ἀλλά καί τά σκυλάκια κάτι τρῶνε! Τρῶνε τά ψίχουλα πού πέφτουν ἀπό τό τραπέζι τοῦ ἀφεντικοῦ τους!» (Μτ.15:27). Καί ἦταν εἰδωλολάτρισσα!

Ἀντίστροφα οἱ φαρισαῖοι, πού πίστευαν στόν ἀληθινό Θεό καί ἦταν ἡ πνευματική «ἀφρόκρεμα» τοῦ λαοῦ, δέν ἄντεχαν τέτοιες προσβολές. Παραδείγματα: Ὁ Χριστός μιλοῦσε στόν κόσμο γιά τόν πλοῦτο (Λκ.16:1-12). Μεταξύ τῶν ἄλλων εἶπε στό κήρυγμά Του: «Κανένας δέν μπορεῖ νά εἶναι δοῦλος σέ δύο κυρίους, γιατί ἤ θά μισήσει τόν ἕνα καί θ’ ἀγαπήσει τόν ἄλλο, ἤ θά προσκολληθεῖ στόν ἕνα, καί θά περιφρονήσει τόν ἄλλο. Δέν μπορεῖτε νά εἶστε δοῦλοι καί στό Θεό καί στό χρῆμα» (Λκ.16:13). Τόν ἄκουγαν καί οἱ φαρισαῖοι πού εἶχαν καταφάει τά σπίτια τῶν χηρῶν (Μτ.23:13) καί ἀντί νά προβληματισθοῦν, ἄρχισαν νά Τόν κοροϊδεύουν. «Ὅλα αὐτά τά ἄκουγαν οἱ φαρισαῖοι, πού ἦταν φιλάργυροι, καί Τόν χλεύαζαν!» (Λκ.16:13-14).

Σημειωθήτω, ὅτι ὁ Χριστός δέν μίλησε εἰδικά γι’αὐτούς, ἀλλά γενικά γιά κάθε ἄνθρωπο πού ἀγαπάει τό χρῆμα. Σκεφθεῖτε πῶς θά ἀντιδροῦσαν, ἄν μιλοῦσε εἰδικά γι’αὐτούς, (ὅπως ἔκανε μέ τή Χαναναία). Κάποια ἄλλη φορά μιλοῦσε στό προαύλιο τοῦ Ναοῦ. Τόν ἄκουγαν καί πάλι οἱ φαρισαῖοι. Παρόλο πού ὁ Χριστός δέν εἶπε κάτι πού νά τούς ἔθιγε, αὐτοί ἔλεγαν στόν κόσμο: «Ἔχει δαιμόνιο! Εἶναι τρελλός!» (Ἰω.10:19). Καί αὐτοί ἅρπαξαν πέτρες γιά νά Τόν λιθοβολήσουν! (Ἰω.10:31). Καί ἦταν μέσα στό Ναό! Ἀντίστροφα ἡ εἰδωλολάτρισσα Χαναναία δέχθηκε ἀπό τόν Κύριο ἀπανωτές «προσβολές» καί μάλιστα δημόσια! Καί αὐτή ὄχι μόνο δέν ἐνοχλήθηκε, ἀλλά πήγαινε πιό κοντά στό Χριστό! Μά αὐτή ἡ εἰδωλολάτρισσα θά ἔπρεπε νά ἀντιδράσει, ὅπως ἀντέδρασαν οἱ φαρισαῖοι! Καί οἱ φαρισαῖοι νά ἀντιδροῦσαν, ὅπως ἀντέδρασε ἡ εἰδωλολάτρισσα!

Ὅπως δέν ὑπάρχουν ἀρρώστιες, ἀλλά ἄνθρωποι ἄρρωστοι, ἔτσι δέν ὑπάρχουν προσβολές, ἀλλά ἄνθρωποι ἀδύνατοι, ἄρρωστοι, ὑπερήφανοι, ἐγωκεντρικοί, πού δέν σηκώνουν προσβολές! Ἡ εἰδωλολάτρισσα Χαναναία εἶχε ἐνδυθεῖ μιά «ἀλεξίσφαιρη» φορεσιά (τήν ταπείνωση) καί δέν ἔνιωθε τά «βέλη» πού ἔριχνε πάνω της ὁ Χριστός. Ἀντίθετα οἱ φαρισαῖοι ἦταν τελείως ὁλόγυμνοι καί τό παραμικρό ἐρέθισμα, ἤ ἔστω τό παραμικρό ὑπονοούμενο τό ἔνιωθαν καί πονοῦσαν, καί ἀντιδροῦσαν μέ μανία καί μέ ὀργή!

Τέτοιοι ἄνθρωποι, μέ τέτοιες ἀδυναμίες καί εὐαισθησίες εἶναι ἀνίκανοι γιά εἰρηνική συμβίωση· μέ τό παραμικρό θά ἐρεθίζονται καί θά προκαλοῦν γκρίνιες, φαγωμάρες καί τσακωμούς! Ἀντίθετα ἡ εἰδωλολάτρισσα γυναίκα μέ αὐτή τήν «ἀλεξίσφαιρη» της φορεσιά εἶχε ὅλες τίς προϋποθέσεις γιά μιά εἰρηνική συμβίωση. «Ἄς μήν ἐξαρτᾶμε τήν εἰρήνη τῆς καρδιᾶς μας καί τήν πρόοδό μας ἀπό τούς ἄλλους, πρᾶγμα πού δέν μποροῦμε νά ἐλέγξουμε καί νά κατευθύνουμε. Αὐτή ἡ εἰρήνη ἔχει ἄμεση συνάρτηση μέ τούς λογισμούς καί τά βιώματά μας καί ἐξαρτᾶται ἀποκλειστικά ἀπό ἐμᾶς τούς ἴδιους. Τό νά μήν ὀργιζόμαστε ἐπίσης, δέν πρέπει νά βασίζεται στήν τελειότητα τοῦ πλησίον μας, ἀλλά νά ἔχει ἔρεισμα τή δική μας ἀρετή. Καί αὐτή ἡ ἀρετή δέν ἀποκτᾶται διαφορετικά, οὔτε μᾶς χαρίζεται ἀπό τήν ὑπομονή τῶν ἄλλων, ἀλλά εἶναι καρπός τῆς δικῆς μας ὑπομονῆς καί μακροθυμίας. Ἄς φροντίσουμε, λοιπόν, νά ἐξαλείψουμε τά πάθη μας καί νά διορθώσουμε τό λογισμό μας. Καί ἄν τό πετύχουμε αὐτό, τότε θά ζήσουμε εὐκολότερα, ὄχι μόνο μέ τούς ἀνθρώπους, ἀλλά, καί μέ τά ἄγρια θηρία!», (Ἀββᾶ Κασσιανοῦ, συνομιλίες μέ τούς πατέρες τῆς ἐρήμου, ἐκδόσεις «Ἑτοιμασία», τ. Β΄σελ. 489).

Κάτι ἀνάλογο ἔλεγε καί ὁ Ὅσιος Ποιμένας: «Ἄν ἔχεις αὐτομεμψία (ταπείνωση) θά ἔχεις παντοῦ ἀνάπαυση», (Γεροντικόν, ἀββᾶ Ποιμένος, 95). Διαφορετικά καί μέ τό Χριστό νά ζεῖς παρέα, θά ἔχεις πρόβλημα. Θά φταῖς ἐσύ, καί θά τά βάζεις μέ τόν Χριστό! Ὅπως ἀκριβῶς ἔκαναν καί οἱ φαρισαῖοι. Ἔφταιγαν οἱ ἴδιοι καί νόμιζαν ὅτι ἔφταιγε ὁ Χριστός! Μέ ἀποτέλεσμα νά Τόν σταυρώσουν! Ὁ Θεός νά μᾶς «φυλάει» ἀπό ἕναν τέτοιο ἁμαρτωλό κατάντημα!

Advertisement

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s