Τό μεγαλεῖο τῶν ἐθνικῶν μας ἐπετείων

Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος

Ἡ ἱστορικὴ μνήμη, καλοί μου φίλοι, εἶναι ὅ,τι πολυτιμότερο διαθέτει κάθε ἔθνος. Καὶ δική μας, πέραν ἀπ’ τὶς ὁποιεσδήποτε σοβινιστικὲς κορῶνες, εἶναι ὄντως ἀνεπανάληπτη. Γι’ αὐτὸ τὸν λόγο ἔχουμε ὅλοι μας χρέος, ὄχι μόνο νὰ ἑορτάζουμε τὶς ἐθνικές μας ἐπετείους, ἀλλὰ καὶ νὰ τὶς μεταβάλλουμε σὲ προσωπικὰ βιώματα. Ὄχι μόνο νὰ τὶς τιμοῦμε, ἀλλὰ καὶ νὰ τὶς μελετοῦμε καὶ νὰ διδασκόμαστε ἀπ’ αὐτές. Ὅπως ἐπίσης καὶ ἀπ’ τὸν πατριωτισμό, τὶς ἀξίες καὶ τὰ ἰδανικὰ ποὺ διακατεῖχαν ὅλους τούς ἥρωές τους. Ὁ λόγιος δικαστὴς Γ. Τετσέρτης, ποὺ ἀρνήθηκε νὰ καταδικάσει τὸν Θ. Κολοκοτρώνη, εἶχε πεῖ γι’ αὐτούς: «Οἱ ἄνδρες τοῦ ἔτους 1821 ἦτον πολεμισταὶ καὶ ἀπόστολοι, αἰωνία τους ἡ μνήμη!…».

* * *

Ναί, οἱ ἐθνικές μας ἐπέτειοι εἶναι πράγματι τὸ μεγαλεῖο τῆς Φυλῆς μας, καὶ τὶς ἔχουμε πάρα πολὺ μεγάλη ἀνάγκη στὶς μέρες τῆς παγκοσμιοποίησης καὶ τῆς ἰσοπέδωσης ποὺ ζοῦμε. Καὶ νὰ γιατί …

► Ὅλες τους τιμοῦν ἐκεῖνο τὸ γιγάντιο ΟΧΙ τοῦ λαοῦ μας, ἐκεῖνο τὸ «Μολών λαβὲ» σὲ ἐπαναλαμβανόμενες Θερμοπύλες, πρὸς ὅλους τούς βαρβάρους καὶ τοὺς τυράννους ποὺ θέλησαν νὰ τὸ καθυποτάξουν καὶ νὰ τὸ ὑποδουλώσουν ποικιλοτρόπως. Τοὺς Πέρσες, τοὺς Ρωμαίους, τοὺς Φράγκους, τοὺς Ὀθωμανούς, τοὺς Ναζιστὲς … Ἕνα ΟΧΙ ποὺ πρέπει νὰ εἶναι ἀδιάκοπο καὶ πάντοτε ἠχηρὸ ἀπέναντι σὲ ὁποιοδήποτε κατακτητή. Τί κι ἂν εἴμαστε ὀλιγάριθμοι; Πάντοτε εἴμασταν λίγοι, πολὺ λίγοι, μπροστὰ στὰ στίφη τῶν πάνοπλων ἐχθρῶν[1].

► Ὅλες τους μᾶς τροφοδοτοῦν τὴν ἱστορικὴ μνήμη στοὺς ἀγῶνες τῶν προγόνων μας, ποὺ ὅλοι τους ἦταν ὑπὲρ βωμῶν καὶ ἑστιῶν. Ὁ Ἀλέξανδρος Ὑψηλάντης ἔγραφε, γιὰ παράδειγμα, στὴν προκήρυξή του: «Μάχου πρ Πίστεως κα Πατρίδος». Ὁ Μακρυγιάννης τόνιζε τοῦτο: «ταν μο πειράξουν τν Πατρίδα κα τν Θρησκεία μου, θ μιλήσω, θ ’νεργήσω, κι ,τι θέλουν ς μο κάνουν». Ὁ ὅρκος τῶν Ἱερολοχιτῶν ἦταν τοῦτος: «ρκίζομαι ες τ νομα τς γίας Τριάδος ν διαμείνω πιστς ες τν Θρησκείαν μου κα τν Πατρίδα μου».

► Ὅλες τους εἶναι βάσεις προβληματισμοῦ. Γιὰ τὸ πῶς νίκησαν, ποιὲς ἀρετές, ἀξίες καὶ ἰδανικὰ διακατεῖχαν τὸν λαό μας κι ὅλους μας τοὺς ἥρωες, ποιὸ ἦταν τὸ μεγάλο τους μυστικό. Ὁπότε καὶ μ’ αὐτὰ ἀκριβῶς νὰ πορευτοῦμε κι ἐμεῖς, ξεπερνώντας κρίσεις, ἐμπόδια, ἀδιέξοδα. Κι ὅσο νὰ ψάξει ἐπ’ αὐτοῦ κανείς, ἐκεῖνο ποὺ θὰ δεῖ εἶναι πώς, ὅλα, μὰ ὅλα, ἀπέρρεαν ἀπ’ τὴν βαθιά τους πίστη στὸν Θεὸ καὶ τὴν ἀγάπη τους στὴν Πατρίδα. Τόσο πολὺ ποὺ προσέλκυαν ὁλοφάνερα τὴν χάρη τοῦ Θεοῦ. Ναί!

* * *

Ἂς σταθοῦμε ἐπ’ αὐτοῦ λίγο, παίρνοντας κάποια παραδείγματα ἀπ’ τὴν ἐπανάσταση τοῦ 1821.

Ὁ ὁπλαρχηγὸς Μακρυγιάννης ἔλεγε στὸ Γάλλο ναύαρχο, ποὺ τοῦ τόνιζε ὅτι οἱ ὀχυρώσεις ἦταν ἀδύνατες καὶ ἀνεπαρκεῖς: «Ναί, εναι δύνατες ο θέσεις πως κι μες, μως εναι δυνατς Θες πο μς προστατεύει…»!

Ὁ Παπαφλέσσας καὶ ὁ Κολοκοτρώνης ἔγραψαν στὶς 23 Μαρτίου 1821 στὴν ἐπαναστατική τους προκήρυξη πρὸς τοὺς Ἀρκάδες: « Θες το παντς μεθ’ μν σεται. Μ πτοσθε ες τ παραμικρόν»!

Προηγουμένως ὁ Κολοκοτρώνης εἶχε διακηρύξει: «ταν εδα ες τ συμβούλια τς Βιέννας τι δν γινε κανένα καλ δι μς, πελπίστηκα π τος ξένους κα επα, ν μν χωμεν λπίδα λυτρώσεως λλη, παρ π τν αυτό μας κα π τν ψιστον».

Ὁ Ρήγας Φεραῖος ἔγραφε στὸν θούριό του: «λτε μ’ να ζλο σ τοτον τν καιρ ν κάμωμεν τν ρκον πάνω στν Σταυρόν».

Ὁ Κοραῆς διακήρυττε: «Μόνο το Εαγγελίου δύναμις μπορε ν σώσει τν ατονομίαν το γένους».

Ὁ Καποδίστριας ὁμολογοῦσε: « Θες εναι μετ τς λλάδος κα πρ τς λλάδος κα ατη σωθήσεται».

Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ ἑορτὴ τῆς 25ης Μαρτίου εἶναι διπλή, θριαμβική, πανένδοξη. Βλέπουμε κατ’ αὐτὴν ὁ Εὐαγγελισμὸς τῆς Παναγίας νὰ ταυτίζεται μὲ τὸν Εὐαγγελισμὸ τοῦ Ἔθνους καὶ τὸ θαῦμα ποὺ ἀκολούθησε. Τὸ «Χαῖρε» στὴν Παρθένο νὰ ταυτίζεται μὲ τὸ «Χαῖρε, ὢ χαῖρε λευτεριά».

Ἀλλ’ ἂς δοῦμε καὶ τὴν χειροπιαστὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ στοὺς ἀγῶνες τοῦ 1940 – 41.

Πρόκειται γιὰ τὶς ἴδιες τὶς ἀδιαμφισβήτητες ἐμφανίσεις τῆς Παναγίας μας στὰ βουνὰ τῆς Πίνδου καὶ σ’ ὅλα τὰ πεδία τῶν μαχῶν, γιὰ τὶς ὁποῖες ἔχουν γραφεῖ πολλὰ καὶ μάλιστα ἀπὸ ἐκείνους ποὺ τὶς ἔζησαν.

Ὥς καὶ ὁ τότε Ἄγγλος πρεσβευτὴς στὴν Ἑλλάδα Michael Palairet ἔστειλε στὸ Ὑπουργεῖο Ἐξωτερικῶν τῆς Ἀγγλίας ἐπιστολήν, στὴν ὁποία ἀναφέρει: « πίστη στ θαυματουργ πέμβαση τς Παν­αγίας χει γίνει τώρα πεποίθηση κα πάρχουν ναρίθμητες στορίες παρουσιάσεώς της στος στρατιτες στ μέτωπο… πργμα πο χι μόνο νωσε τν λλάδα, τν βοήθησε π τν ρχ μ τν πεποίθηση τι τ πλα της βοηθονταν θαυματουργικά, μία πεποίθηση ποία σ’ ατ τ χώρα τν σχυρν κα βαθιν θρησκευτικν παραδόσεων χει νεκτίμητη ξία».

Ἀκόμη καὶ ἐφημερίδες τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, ὅπως τὸ «Ἐλεύθερο Βῆμα» τῆς 23.1.1941 ἔγραψαν: «Δν εναι μόνο ο στρατιται μας πο βλέπουν τν Παναγίαν ν τος δηγ ες τν μάχην κα ν τος κατευθύνει πρς τν νίκην. ταλο αχμάλωτοι νακρινόμενοι, κατέθεσαν τι βλέπουν κα π τ μέρος τ δικν των μίαν μαυροφορεμένην γυνακα ν προχωρ μπρς π τς τάξεις το λληνικο στρατο κα ν τν δηγ ναντίον των. π τ να μέρος γκαρδιώνει τος λληνας κα π τν λλη κόβει τ γόνατα το χθρο, ες τ ποον Παναγία μ τν μφάνισίν της μβάλλει τν πανικόν».

Ὁ γνωστὸς δὲ πεζογράφος Σπῦρος Μελᾶς, ὁ ὁποῖος εἶχε λάβει μέρος στὸν ἀγῶνα τοῦ 1940, τόνιζε σὲ σχετικὸ κείμενό του: « φαντάρος πιστεύει στν Παναγία. Εναι μόνη γυναικεία μορφ πο κυκλοφορε σ χιλιάδες εκονίτσες στ μέτωπο. Εναι μικρογραφίες τς Μεγαλόχαρης τς Τήνου, διαβασμένες στν κκλησία, κρεμασμένες στν λαιμ τν παλλικαριν. Σ’ λες τς δύσκολες στι­γμές, φέρνουν τ χέρι στ στθος κι γγίζουν ατ τ φυλαχτό, μ’ νδόμυχη παράκληση, ν κάνει τ θαμα της»

Ἦταν ἑπόμενο, λοιπόν, μετὰ ἀπ’ αὐτὰ τὰ γεγονότα, ἡ ἑορτὴ τῆς Ἁγίας Σκέπης τῆς Παναγίας νὰ μετατεθεῖ ἀπὸ τὴν 1η Ὀκτωβρίου στὴν 28η Ὀκτωβρίου, ὡς ἔκφραση εὐγνωμοσύνης γιὰ τὴν προστασία, τὴν ὁποία παρεῖχε στὸ Ἔθνος μας. Ὁπότε κατὰ τὴν ἡμέρα αὐτὴ ἑορτάζουμε τὴν ἐθνική μας ἐπέτειο καὶ ὅ,τι τὴν συνοδεύει κι ἐπιπλέον τιμοῦμε καὶ τὴν Θεοτόκο γιὰ τὴ νίκη ποὺ μᾶς χάρισε.

* * *

Εἶναι γνωστό, καὶ τὸ ζοῦμε, αὐτὸ τὸ ὁποῖο ἐπιχειρεῖ, καιρὸ τώρα, ἡ «διεθνὴς τῶν πονηρῶν». Θέλει νὰ καταργήσει μὲ κάθε τρόπο τὶς ἐθνικές μας ἑορτές, γιὰ νὰ μᾶς ξεκόψει ἀπ’ τὶς ρίζες μας, νὰ μᾶς ἀλλοιώσει τὸ φρόνημα, νὰ μᾶς ἀπομακρύνει ἀπ’ τὶς ἀξίες κι ὅλα τὰ ἰδανικά μας, νὰ σβήσει μέσα μας τὴν ἀγάπη μας πρὸς τὸν Θεὸ καὶ τὴν Πατρίδα, δηλαδὴ νὰ μᾶς βλάψει καίρια καὶ ἀνεπανόρθωτα. Καὶ πρὸς τὴν κατεύθυνση αὐτὴ γίνονται ἤδη πάρα πολλά. Καὶ γιὰ νὰ θυμηθοῦμε τὸν ποιητὴ Κωστὴ Παλαμᾶ, θέλει νὰ εἴμαστε ξεμέθυστοι «π’ τ θάνατο κρασ το 21»!

Ὥς ἐδῶ! Ἂς μὴ τοὺς τὸ ἐπιτρέψουμε ἄλλο. Φθάνει πιά! Μὴ ξεχάσουμε ποτὲ τοῦτο τὸ λόγο τοῦ Μακρυγιάννη: «Χωρς ρετ κα πόνο ες τν πατρίδα κα πίστη ες τν θρησκεία τους θνη δν πάρχουν». Νὰ τὸ σύνθημά μας!

Ἐν τέλει μὲ τὶς ἐθνικές μας ἐπετείους ἑορτάζουμε τὴν Ἑλλάδα[2] καὶ τὴν Ὀρθοδοξία, ἑορτάζουμε τὴν ἴδια τὴν ταυτότητα καὶ τὴν πορεία μας ὡς λαοῦ. Καὶ γι’ αὐτὸ εἶναι ἀνάγκη νὰ εἶναι πάντοτε σημαιοστολισμένη ἡ ψυχή μας …

Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος

Πηγή: http://aktines.blogspot.com

Σημειώσεις:

[1] Ὁ Τσώρτσιλ εἶπε τὸ ’40 σὲ τηλεγράφημά του πρὸς τὸν Μεταξᾶ: «Μέγα θαυμασμμπνέει ες λους μας τκατόρθωμα τοτο (τῆς κατάληψης τῆς Κορυτσᾶς) τς λληνικς νδρείας ναντίον τοχθροτόσον περτέρου ες ριθμν καες ξοπλισμν. Τκατόρθωμα ατπενθυμίζει τλληνικτρόπαια τς κλασσικς ποχς. Ζήτω λλς»

[2] Ὑπόψη ὅτι τὴν 25η Μαρτίου ἑορτάζουμε ἀκόμη κι αὐτὴ τὴν ἵδρυση τοῦ Νεοελληνικοῦ μας Κράτους.

Advertisement

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s