Ο ΑΚΑΘΙΣΤΟΣ ΥΜΝΟΣ

Ὑπάρχει σήμερα ἡ πίστις;

Σήμερα ἀγαπητοί μου, ψάλλεται στοὺς ναοὺς τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ὁ Ἀκάθιστος ὕμνος. Καὶ ὄχι μόνο στὴν Ἑλλάδα, ἀλλὰ σὲ ὅλες τὶς τοπικὲς ὀρθόδοξες ἐκκλησίες· ψάλλεται ἀκόμα καὶ στὶς ἑλληνικὲς κοινότητες τοῦ ἐξωτερικοῦ. Παντοῦ ὅπου ὑπάρχουν Ἕλληνες ὀρθόδοξοι, μέχρι καὶ τὴν Αὐστραλία, συγκεντρώνονται σήμερα καὶ ψάλλουν τὸ «Τῇ ὑπερμάχῳ στρατηγῷ τὰ νικητήρια…». Ὁ Ἀκάθιστος ὕμνος εἶνε ἕνα ἀριστούργημα τῆς ἐκκλησιαστικῆς μας ποιήσεως. Ὅλοι οἱ θεολόγοι νὰ μαζευτοῦν σήμερα, δὲν μποροῦν νὰ γράψουν ἕνα ἀπὸ τὰ «Χαῖρε» αὐτά, ποὺ φωτίζουν τὸν οὐρανὸ τῆς Ἐκκλησίας μας. Νὰ ἑρμηνεύσουμε τὸν Ἀκάθιστο ὕμνο; Οὔτε ἐγὼ ὁ γέροντας ἐπίσκοπος ἔχω δυνάμεις, μὰ οὔτε κ᾽ ἐσεῖς ἔχετε διάθεσι. Ζοῦμε δυστυχῶς σὲ ἐποχὴ ὑλιστική. Κάθονται μέσ᾿ στὰ νυχτερινὰ κέντρα μέχρι τὶς πρωινὲς ὧρες κι ἀκοῦνε διάφορα τραγούδια ποὺ ἀπομακρύνουν ἀπ᾽ τὸ Θεό. Ποιός τώρα ἔχει διάθεσι ν᾽ ἀκούσῃ γι᾽ αὐτὸ τὸν ὕμνο τοῦ Θεοῦ; Παρ᾽ ὅλα αὐτὰ θὰ τολμήσουμε νὰ ποῦμε λίγες λέξεις.

Ποιό εἶνε τὸ ἱστορικὸ τῆς ὑποθέσεως; Θὰ ταξιδέψουμε. Πῶς θὰ ταξιδέψουμε; Μὲ τὸ ταχύτερο μέσο συγκοινωνίας. Τὸ ταχύτερο μέσο δὲν εἶνε τὸ διαστημόπλοιο, ποὺ ταξιδεύει καὶ φτάνει μέχρι τὴ σελήνη ἢ ἄλλα ἄστρα· τὸ ταχύτερο διαστημόπλοιο εἶνε ἡ φαντασία τοῦ ἀνθρώπου. Ὤ ἡ φαντασία! Ταξιδεύουμε μ᾽ αὐτήν· βρισκόμαστε ἐδῶ, ἀλλὰ τὸ πνεῦμα μας ταξιδεύει ἀλλοῦ μακριά. Ταξιδεύουμε λοιπόν. Εἶστε ἕτοιμοι; Μπρός!

…Φθάσαμε στὴν πόλι τῶν ὀνείρων μας, τὴν Κωνσταντινούπολι. Εἶνε τὸ ἔτος 626 μ.Χ.. Ἡ Πόλις βρίσκεται σὲ μεγάλο κίνδυνο. Ὁ αὐτοκράτωρ Ἡράκλειος, ἕνας ἀπὸ τοὺς πιὸ ἔνδοξους αὐτοκράτορες τοῦ Βυζαντίου, βρίσκεται σὲ ἐκστρατεία μαζὶ μὲ τὸ στρατό, τὸ γενναῖο στρατό του. Πέρασε τὸν Ἑλλήσποντο, ἔφτασε στὸ Σαγγάριο ποταμό, προχώρησε βαθύτερα καὶ πολεμοῦσε ἐναντίον τῶν Περσῶν, οἱ ὁποῖοι εἶχαν κυριεύσει τὰ Ἰεροσόλυμα καὶ εἶχαν ἁρπάξει τὸν τίμιο Σταυρό. Ἔτσι ἡ Πόλις ἔμεινε μὲ μία μικρὴ φρουρά, ποὺ ὑπερασπιζόταν τὰ τείχη της, καὶ μὲ πνευματικὸ ἡγέτη τὸν πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Σέργιο.

Ἀλλὰ τὶς ἡμέρες ἐκεῖνες βαρβαρικὸς στρατὸς τῶν Ἀβάρων μὲ ἐπὶ κεφαλῆς τὸν χαγᾶνο, τὸν ἡγεμόνα τους δηλαδή, ἔφθασε μέχρι τὰ πρόθυρα τῆς Πόλεως καὶ ἄρχισε νὰ τὴν πολιορκῇ ἀπ᾿ ὅλα τὰ μέρη. Οἱ πρόγονοί μας, οἱ Βυζαντινοί, προσπάθησαν νὰ ἔρθουν σὲ ἐπαφὴ μὲ τοὺς ἐχθρούς, γιὰ νὰ πετύχουν κάποιο συμβιβασμό, ἀλλὰ ἐκεῖνοι ἦταν ἀσυμβίβαστοι. Ἀπαιτοῦσαν νὰ παραδοθοῦν οἱ Βυζαντινοὶ ἄνευ ὅρων. Αὐτοὶ ἀπήντησαν «Ὄχι». Κ᾽ ἐκεῖνοι οἱ ἐχθροὶ τί εἶπαν· «Μόνο ἂν γίνετε πουλιὰ νὰ πετάξετε ἢ ψάρια νὰ κολυμπήσετε θὰ σωθῆτε». Μετὰ ἀπὸ αὐτὸ οἱ Βυζαντινοὶ κρέμασαν ὅλες τὶς ἐλπίδες τους στὴ βοήθεια τῆς Παναγίας. Καὶ τὸ θαῦμα ἔγινε. Ἂς μὴν πιστεύουν οἱ ἄπιστοι, δικαίωμά τους εἶνε· ἐμεῖς πιστεύουμε, ὅτι ὑπάρχει θεία δύναμις, ἡ ὁποία ἐνισχύει τοὺς ἀδυνάτους ποὺ μένουν πιστοί. Σκοτείνιασε ὁ οὐρανός, ἔγινε καταιγίδα, σηκώθηκε ἀέρας τρομερός, μεγάλη θύελλα, ποὺ σάρωσε τὰ πλοῖα τῶν βαρβάρων. Τὴν ἄλλη μέρα εἶχαν φύγει ὅλοι, καὶ ἡ Πόλις ἐλευθερώθηκε. Τότε οἱ Χριστιανοὶ μὲ τὸν πατριάρχη Σέργιο πῆγαν στὸ ναὸ καὶ ὄρθιοι ὅλη νύχτα ἔψαλαν γιὰ πρώτη φορὰ τὸν Ἀκάθιστο ὕμνο.

Κάποιοι θὰ ποῦν· Αὐτὰ συνέβαιναν τὰ παλιὰ χρόνια· τώρα; ποῦ εἶνε τὰ θαύματα;… Θέλουν λοιπὸν θαύματα; Ἂς δοξάσουμε τὸ Θεό, γιατὶ κάτι παρόμοιο ἔγινε καὶ στὶς μέρες μας. Στὶς 28 Ὀκτωβρίου 1940 ἕνας ἄλλος χαγᾶνος, χειρότερος ἀπὸ τὸ χαγᾶνο ποὺ πολιόρκησε τὴν Κωνσταντινούπολι, ὁ δικτάτορας τῆς Ἰταλίας Μουσσολίνι, ἀξίωσε ἐν καιρῷ νυκτὸς νὰ παραδοθῇ ἡ πατρίδα μας ἄνευ ὅρων. Καὶ ἡ Ἑλλάδα ἀπήντησε «ΟΧΙ»· ἕνα «ΟΧΙ» πανελλήνιο, ποὺ τὸ εἶπαν χωρὶς ἐξαίρεσι ὅλοι οἱ Ἕλληνες. Ὁ κόσμος ἔντρομος παρακολουθοῦσε τὸ δρᾶμα μιᾶς μικρῆς Ἑλλάδος νὰ ἀγωνίζεται ἐναντίον μιᾶς πανισχύρου τότε δυνάμεως.

Οἱ στρατιῶτες μας ἔδωσαν ὅλοι τὸ παρών· κανείς λιποτάκτης. Μὲ χαρὰ ἔφυγαν γιὰ τὸ μέτωπο καὶ ἀνέβηκαν στὰ ψηλὰ βουνά. Ἐκεῖ ἐπιστρατεύθηκαν καὶ οἱ γυναῖκες τῆς Πίνδου· φορτωμένες πολεμοφόδια τὰ μετέφεραν στοὺς μαχητάς, ποὺ ἔδιναν σκληρὴ μάχη μὲ διοικητὴ τὸν γενναῖο Δαβάκη.

Ἔτσι ἔγινε ὁ πόλεμος ἐκεῖνος. Τὶς ἡμέρες ἐκεῖνες οἱ μαχηταί μας στὶς τσέπες τους εἶχαν ὄχι τὴ φωτογραφία τῆς γυναίκας καὶ τῶν παιδιῶν τους ἀλλὰ τὴν εἰκόνα τῆς ὑπεραγίας Θεοτόκου, ποὺ μοίρασε ὁ ἀείμνηστος ἔξοχος ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν Χρύσανθος ὁ ἀπὸ Τραπεζοῦντος. Κι ὅταν μετὰ ἀπὸ δύσκολες μάχες κατελάμβαναν κάποια κορυφή, τότε γύρω ἀπὸ τὴν Ἑλληνικὴ σημαία ποὺ ὕψωναν ἔψαλλαν ὅλοι «Τῇ ὑπερμάχῳ στρατηγῷ τὰ νικητήρια…». Ἀρχιστράτηγος ἦταν ἡ ὑπεραγία Θεοτόκος. Πίστευαν, ὅτι ἐκείνη ἔκανε τὸ θαῦμα της· διότι τὴν ἡμέρα τῆς ἑορτῆς τῆς Παναγίας στὴν Τῆνο οἱ Ἰταλοὶ τορπίλλισαν τὸ θωρηκτό μας «Ἕλλη» προσβάλλοντας τὴ μνήμη της.

Συνεπῶς, τὰ νεώτερα θαύματα τῆς Παναγίας βεβαιώνουν τὸ θαῦμα τοῦ Βυζαντίου, τοῦ ὁποίου τὸ ἱστορικὸ εἴδαμε στὴν ἀρχή. Ἐμεῖς ὀφείλουμε νὰ συνεχίζουμε τὴν παράδοσι.

Σήμερα βέβαια ἐμεῖς εἴμαστε ἕνα μικρὸ ἔθνος, τὸ ὁποῖο δυστυχῶς φθονοῦν οἱ μεγάλες δυνάμεις. Ὑπολογίζουν περισσότερο τὴν Τουρκία παρὰ τὴν Ἑλλάδα. Σ᾿ αὐτὸ ὅμως εἴμαστε κ᾽ ἐμεῖς ἔνοχοι· ὑπερτερεῖ σὲ πληθυσμὸ ἡ Τουρκία, διότι οἱ Ἕλληνες –«φρίξον ἥλιε, ἀναστέναξον γῆ»– διαπράττουν τὸ στυγερὸ ἔγκλημα τῆς παιδοκτονίας. Τεραστία ἡ εὐθύνη μας! Εἶνε βαρὺ τὸ ἔγκλημα· οἱ Ἕλληνες δὲν γεννοῦν παιδιά· κάνουν 500.000 ἐκτρώσεις τὸ χρόνο! Φρίκη. Καὶ μόνο γι᾽ αὐτὸ πρέπει ν᾽ ἀνοίξῃ ἡ γῆ νὰ μᾶς καταπιῇ. Μόνο σὲ ἕνα σημεῖο τῆς Ἑλλάδος γεννοῦν παιδιά, στὸν συνοικισμὸ νεοφωτίστων τῆς Φλωρίνης· ἀλλὰ κ᾽ ἐκεῖ τώρα οἱ γυναῖκες, ἐπηρεασμένες ἀπὸ τὶς ἄλλες, δὲν γεννοῦν κι αὐτές. Ὅταν τοὺς βάπτισα, ἦταν ἑκατό· καὶ τώρα εἶνε τριακόσοι – τετρακόσοι. Ἂν αὐξανόταν ἔτσι ὅλη ἡ Ἑλλάδα, θὰ εἶχε πολλὰ ἑκατομμύρια περισσότερο πληθυσμό, ποὺ σήμερα δὲν τὸν ἔχει. Ἐνῷ οἱ Τοῦρκοι; ἕνας Τοῦρκος πεθαίνει τὸ πρωί, καὶ μέχρι τὸ βράδυ γεννιῶνται δώδεκα. Θεέ μου, ποῦ κατάντησε τὸ γένος τῶν Ἑλλήνων!

Τὸ ἄλλο δυστύχημά μας εἶνε ἡ βλασφημία· ἐνῷ στὴν ἐκκλησία τιμοῦμε καὶ ὑμνοῦμε τὴν Παναγία, ἐν τούτοις ἀνάμεσα στοὺς Ἕλληνες ὑπάρχουν ἀκόμη στόματα ποὺ βλασφημοῦν τὸ ἅγιο ὄνομά της. Θὰ μᾶς συγχωρήσῃ ὁ Θεός; Γι᾽ αὐτὸ στερούμεθα τὴν θεία προστασία.

Καὶ ἐνῷ ἀγαποῦμε τὴν εἰρήνη καὶ εὐχόμεθα στὴ θεία λειτουργία «ὑπὲρ εἰρήνης» στὸν κόσμο καὶ στὰ Βαλκάνια, ἔχουμε δίπλα μας τοὺς Σκοπιανούς, ποὺ φθονοῦν τὴν πατρίδα μας. Καὶ οἱ μεγάλες δυνάμεις ἀδιαφοροῦν γιὰ τὰ δίκαιά μας καὶ λησμονοῦν ὅτι, ὅταν οἱ Ἕλληνες νικοῦσαν στὰ ψηλὰ βουνά, αὐτοὶ χαρακτήριζαν τὴ νίκη τῶν Ἑλλήνων ὡς μεγάλη νίκη τῶν «Δυνάμεων τῆς Ἐλευθερίας».

Ὄντως τότε ἡ μικρὴ Ἑλλάδα πολέμησε ἐναντίον καὶ τοῦ μαύρου καὶ τοῦ κόκκινου φασισμοῦ, καὶ ἔγραψε σελίδες δόξης. Ὅταν ἔπεσε ἡ Κορυτσὰ καὶ τὸ Ἀργυρόκαστρο, ἡ ἐφημερίδα στὸ Λονδῖνο ἔγραφε, ὅτι στὴν Ἑλλάδα, μέσα στὴν ψυχὴ στρατιωτῶν καὶ ἀξιωματικῶν, δὲν ὑπῆρχε καμμία ἄλλη γυναικεία μορφή· μόνο ἡ μορφὴ τῆς Θεοτόκου, ἡ ὑπέρμαχος Στρατηγός, σελάγιζε.

Ὑπάρχει σήμερα, ἀγαπητοί μου, αὐτὴ ἡ πίστις; Ἀμφιβάλλω. Ἀλλ᾽ ἐν πάσῃ περιπτώσει ὑπάρχει τὸ «λεῖμμα» (῾Ρωμ. 11,5), πιστὸς λαός, ἄντρες καὶ γυναῖκες, ποὺ πιστεύουν στὸ θαῦμα, καὶ ἡ πατρίδα μας θ᾽ ἀγωνιστῇ καὶ πάλι.

Χθὲς – προχθὲς ἤμουν στὸ στρατόπεδο καὶ κατ᾽ ἀπαίτησιν τῶν ἀξιωματικῶν καὶ τοῦ στρατηγοῦ καταθέσαμε θεμέλιο λίθο, γιὰ νὰ χτίσουμε ναὸ πρὸς χρῆσιν τοῦ στρατοῦ. Αὐτὸ δείχνει, ὅτι οἱ ἀξιωματικοὶ καὶ οἱ στρατιῶτες μας πιστεύουν. Μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ, ἂν ἐχθρὸς μᾶς ἐπιτεθῇ, εἴτε ἐκ βορρᾶ εἴτε ἐκ νότου εἴτε ἐκ δυσμῶν εἴτε ἐξ ἀνατολῶν, θ᾽ ἀγωνιστοῦμε· πάλι μὲ τὴ βοήθεια τῆς ὑπεραγίας Θεοτόκου θὰ ψάλουμε τὸ «Τῇ ὑπερμάχῳ Στρατηγῷ τὰ νικητήρια…»· καὶ πάλι ἡ Ἑλλάδα θὰ πῇ τὸ ἱστορικό της «ΟΧΙ» καὶ τὸ «Μολὼν λαβέ». Καὶ ἔτσι ἡ Μακεδονία μας, ἡ χώρα τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου, ἡ χώρα τῶν μαρτύρων καὶ τῶν ἡρῴων, -τὸ ἐπαναλαμβάνω ὡς ἐπῳδὸ καὶ δὲ θὰ πάψω νὰ τὸ λέω, γιατὶ τὸ πιστεύω ἐγὼ ὁ γέροντας ἐπίσκοπος, ποὺ ἐνενήντα περίπου χρόνια ὑπηρετῶ τὴν Ἐκκλησία καὶ τὸ γένος, τὸ πιστεύω καὶ τὸ λέω- ἡ Μακεδονία μας ἦταν, εἶνε καὶ θὰ εἶνε πάντα Ἑλληνική!

(†) ἐπισκόπου Φλωρίνης Αὐγουστῖνου Καντιώτη

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s