ΕΜΒΟΛΙΟ: ΜΑΖΙΚΗ ΥΠΝΩΣΗ;

τῆς Luca Gangale Mετάφραση: Εὐάγγελος Δ. Νιάνιος

Ματίας Ντεσμέτ εἶναι καθηγητής κλινικῆς ψυχολογίας στό Πανεπιστήμιο τῆς Γάνδης στό Βέλγιο. Παραδίδει μαθήματα ἀτομικῆς ψυχανάλυσης, ψυχοθεραπείας καί ψυχολογίας πλήθους. Εἶναι εἰδικός στήν τυραννία, τόν ὁλοκληρωτισμό καί τή μαζική ὕπνωση.

Σέ μιά ἀνάρτηση στό διαδίκτυο, ὁ καθηγητής Ντεσμέτ ἐξηγεῖ πῶς σχηματίζεται ἡ μαζική ὕπνωση. Ὅταν αὐτή ἡ δυστοπική περίοδος καταλήξει στά βιβλία τῆς ἱστορίας, θά ἀναρωτηθοῦμε πῶς συνέβησαν ὅλα αὐτά, ἀλλά ἡ ἀνάλυση τοῦ Ντεσμέτ μᾶς δίνει ἤδη σήμερα ἀκριβεῖς ἐνδείξεις γιά τό τί ἐκτυλίσσεται μπροστά στά μάτια μας. Πῶς, δηλαδή, εἶναι δυνατόν ἡ ἀνθρώπινη ζωή νά ἔχει καταντήσει ἁλυσοδεμένη καί ὑποδουλωμένη σέ ἕναν Κώδικα QR, μέ τήν ἐλευθερία πού παραχωροῦν οἱ κυβερνῶντες μετά ἀπό κάποια ἐμβόλια. Πῶς ἦταν δυνατόν νά ἀνταλλάσσεται ἡ ἐλευθερία μέ ἕνα ποτό στό μπάρ καί νά διαιροῦμε τήν κοινωνία σέ ἐμβολιασμένους καί μή. Πῶς ἡ ζωή μας ἔχει περιοριστεῖ σέ σάρωση μιᾶς ἐφαρμογῆς, σάν νά ἦταν φαγητό ἀγορασμένο ἀπό τό ράφι τῆς ὑπεραγορᾶς. Πῶς ἦταν δυνατόν νά δικαιολογοῦμε αὐτή τήν ἐκτροπή στό ὄνομα μιᾶς μόνιμης ἔκτακτης ἀνάγκης, μέ ἕνα ἐκβιαστικό κράτος τό ὁποῖο, προστατευόμενο πλήρως ἀπό κάθε ποινική καί ἀστική εὐθύνη, μᾶς λέει τί νά κάνουμε μέ τό σῶμα μας στό ὄνομα ὑποτιθέμενων συλλογικῶν αἰτημάτων καί τῆς προστασίας τῆς ὑγείας. Πῶς ἦταν δυνατόν νά ἀναγορεύουμε τήν ἐπιστήμη σέ θρησκεία καί τό τοτέμ τοῦ ἐμβολίου σέ πανάκεια γιά ὅλα τά δεινά τῆς ἀνθρωπότητας. Πῶς, μεταξύ ἄλλων, ὅλα αὐτά ἦταν δυνατά σέ ἕνα ἔθνος, ὅπως ἡ Γαλλία, σέ ἀντίθεση μέ τό ὑπέροχο Σύνταγμά της, τό Διαφωτιστικό παρελθόν καί τίς ἱερές ἀρχές τῆς Ἐλευθερίας, τῆς Ἰσότητας καί τῆς Ἀδελφότητας.

Πάνω ἀπ᾽ ὅλα, καθώς μέσα σέ μόλις δύο χρόνια κατέστη δυνατό νά διαγραφοῦν δεκαετίες ἀγώνων καί αἱματοχυσίας γιά νά καθιερωθοῦν οἱ ἐλευθερίες πού μᾶς ἀνήκουν ὡς ἀνθρώπινα ὄντα.

Ὁ Βέλγος ἐρευνητής ἀναρωτιέται ἐδῶ καί καιρό γιά τή συλλογική ὕπνωση πού λαμβάνει χώρα, ἀκόμη καί μπροστά στά παράλογα καί ἀντιφατικά κυβερνητικά μέτρα. Μιά ὕπνωση πού ὁδηγεῖ τά ἄτομα νά θυσιάζουν οἰκειοθελῶς τήν ἐλευθερία τους, ἀκόμη καί τώρα πού ἡ ἐξαιρετικά μεταδοτική ἀλλά μή θανατηφόρα παραλλαγή Ὄμικρον φαίνεται νά σηματοδοτεῖ τό σημεῖο καμπῆς πρός τό τέλος τῆς πανδημίας τοῦ Covid 19.

Σύμφωνα μέ τόν Ντεσμέτ, ὑπάρχουν τέσσερις βασικές προϋποθέσεις γιά νά εἶναι ἡ κοινωνία εὐάλωτη στή μαζική ὕπνωση:

  1. Ἔλλειψη κοινωνικῶν σχέσεων, ἡ ἀπομόνωση καί ὁ συνακόλουθος φόβος.
  2. Ἔλλειψη νοήματος ἤ σκοποῦ στή ζωή.
  3. Κυμαινόμενο ἄγχος (ἁπλῶς κοιτάξτε τόν ἀριθμό τῶν φαρμάκων κατά τοῦ ἄγχους καί τῆς κατάθλιψης πού συνταγογραφοῦνται κάθε χρόνο).
  4. Ὑψηλά ἐπίπεδα ἀπογοήτευσης καί ἐπιθετικότητας.

Ψέματα καί ἀντιφάσεις ἀπό τό κυρίαρχο ρεῦμα θεωρήθηκαν ὡς ἀλήθειες ἀπό τίς μάζες, πού συνεχῶς βρίσκονται σέ ἔνταση ἀπό μιά ἀφήγηση ἐμπνευσμένη ἀπό τό φόβο τοῦ ἰοῦ καί τό μῖσος πρός τούς διστακτικούς πρός τό ἐμβόλιο ἤ ἐκείνους πού ἔχουν ἐρωτηματικά γιά τίς κυβερνητικές ἀποφάσεις. Αὐτοί θεωροῦνται παρίες γιά γέλια καί ἀποκλείονται ἀπό τήν κοινωνία, ἀκόμα κι ἄν εἶναι γιατροί, ἐπιστήμονες καί νομπελίστες.

Ὁ Ντεσμέτ λέει: «Οἱ γονεῖς πού τρυποῦν [=ἐμβολιάζουν] τόσο λαίμαργα τά παιδιά τους μπαίνουν στή συνείδηση τοῦ πλήθους πού καλεῖται «μαζικός σχηματισμός». Αὐτή ἡ κοινωνική ἀλλαγή συμβαίνει, ὅταν ὑπάρχει ἤ ὑπῆρξε μιά περίοδος αἰωρούμενου φόβου καί εἶναι ἕνα βῆμα στό δρόμο πρός ἕνα ὁλοκληρωτικό κράτος. Ὁ ὁλοκληρωτισμός ξεκινᾶ πάντα μέ ἕνα μαζικό σχηματισμό μεταξύ τοῦ πληθυσμοῦ.

Δέν εἶναι τό ἴδιο μέ μιά δικτατορία. Σέ μιά δικτατορία, οἱ ἄνθρωποι ὑπακούουν ἀπό κυρίαρχο φόβο γιά τόν δικτάτορα στήν κορυφή, ἀλλά ὁ ὁλοκληρωτισμός εἶναι τό ἀντίθετο. Ὁ κόσμος ὑπνωτίζεται νά ὑπακούει «στό καλό τῆς συλλογικότητας». […] Δέν εἶναι πιά ὀρθολογικοί ἤ ἐπικριτικοί ὅπως πρίν, δέν ἀκολουθοῦν πιά τή λογική.

Ὁ λόγος πού τόσοι πολλοί ἄνθρωποι εἶναι πρόθυμοι νά συμμετάσχουν σέ αὐτό τό συλλογικό παραλήρημα, «εἶναι ὅτι σέ αὐτή τήν ἀφήγηση βρίσκουν ἕνα νέο κοινωνικό δεσμό. Ἡ ἐπιστήμη, ἡ λογική καί ἡ ἐπιείκεια εἶναι ἄσχετες μέ ὅλα αὐτά».

Ὁ Ντεσμέτ ὑπογραμμίζει τή διαφορά μεταξύ μιᾶς ἀνερχόμενης δικτατορίας καί τοῦ ὁλοκληρωτισμοῦ: «Κατά κανόνα, σέ μιά κλασική δικτατορία, ὁ δικτάτορας γίνεται πιό ἤπιος καί λιγότερο ἐπιθετικός, μόλις φιμωθοῦν οἱ διαφωνοῦσες φωνές, ἡ ἀντιπολίτευσή του. Μόλις πάρει τήν πλήρη ἐξουσία, δέν χρειάζεται πλέον νά εἶναι ἐπιθετικός καί μπορεῖ νά καταφύγει σέ ἄλλα μέσα, γιά νά διατηρήσει τόν ἔλεγχο. Σέ ἕνα ὁλοκληρωτικό κράτος συμβαίνει τό ἀντίθετο. Αὐτό εἶναι θεμελιῶδες γιά νά τό καταλάβουμε, γιατί σέ μιά ὁλοκληρωτική κοινωνία, ἀπό τή στιγμή πού ἡ ἀντιπολίτευση φιμωθεῖ, τότε τό κράτος διαπράττει τίς μεγαλύτερες καί σκληρότερες φρικαλεότητές του». Τά τελευταῖα δύο χρόνια, οἱ ἀντίθετες ἰδέες γιά τόν Covid καί τά ἐμβόλια ἀποσιωπήθηκαν ἔγκαιρα. Ἀναρωτιόμαστε, λοιπόν, πότε ἡ ἐπιστήμη ἀποφάνθηκε ὁριστικά, κατέστη ἀδιαμφισβήτητη καί πότε ἀπέκλεισε κάθε διάλογο. Καί γιατί, μετά ἀπό δύο χρόνια, ἡ προπαγάνδα μᾶς σφυροκοπᾶ ὅλο καί περισσότερο γιά «τό μοναδικό ἐμβόλιο για ὅλους», φτάνοντας σέ πραγματικές μορφές δίωξης ὑγιῶν ἀνθρώπων, ἔνοχων μόνο γιά τήν ἄρνηση μιᾶς ἐπιβαλλόμενης ἰατρικῆς θεραπείας. Πῶς γίνεται μετά ἀπό δύο χρόνια νά σημειώνεται ὁ μεγαλύτερος ἀριθμός μολύνσεων μεταξύ τῶν κατόχων τοῦ δελτίου ὑγείας, ἀφοῦ οἱ μή ἐμβολιασμένοι μάλιστα ἐμποδίζονται νά ζοῦν καί νά κυκλοφοροῦν ἐλεύθερα; Ποῦ εἶναι ἡ λογική ὅλων αὐτῶν τῶν μέτρων πού εἶναι πολιτικά καί, φυσικά, ὄχι ὑγειονομικά;

Στήν πραγματικότητα, σήμερα, ἡ πολιτική σφετερίστηκε τή βιολογική ζωή. Ὁ περίφημος Κώδικας τῆς Νυρεμβέργης καί ἡ «ἐνημερωτική συναίνεση» γεννήθηκαν ἀκριβῶς ὡς ἄμυνα τοῦ ἀτόμου ἔναντι ὁρισμένων ἐπικίνδυνων ἐπεκτάσεων τῆς πολιτικῆς ἐξουσίας.

Ἡ ἱστορία μᾶς διδάσκει ὅτι οἱ μάζες ἀνέκαθεν πίστευαν στόν δικτάτορα τῆς συνοικίας καί ὅτι τό λάθος κράτησε ἕως ὅτου τὰ ἔθνη βυθίστηκαν στήν ἄβυσσο τῶν πολέμων καί τῆς λεηλασίας τῶν θεμελιωδῶν δικαιωμάτων τῶν λαῶν. Σήμερα, στήν ψηφιακή ἐποχή, βιώνουμε μιά ἄνευ προηγουμένου μορφή πραξικοπήματος μέ τή μορφή ὑγειονομικῆς πολιτικῆς, μεταξύ διαταγμάτων πού ἐκδίδονται στό ἅψε-σβῆσε καί ἀέναου ἐμβολιασμοῦ στηριζόμενου σέ μιά νέα μορφή σωτηριολογικῆς πίστης. Ὅλα κατακλύζονται ἀπό τή βιασύνη καί τήν ἀλαζονεία τοῦ ὑγειονομικοῦ Λεβιάθαν, πού ὅλο καί γίνεται πιό νευρικός καί πάντοτε ἀχόρταγος μέ τίς ζωές ὅλων, ἐμβολιασμένων ἤ μή. Ἡ ἱστορία μᾶς διδάσκει ὅτι ἀκόμη καί τά ξόρκια κάποτε λύνονται. Εἶναι μιά περίοδος ἐπαγρύπνησης περιμένοντας νά πέσει ἡ αὐλαία αὐτῆς τῆς κωμωδίας τοῦ παραλόγου, μέ ὅλους τούς θλιβερούς πρωταγωνιστές της, καί ἡ Ζωή πού, παρά τή βία πού συναντᾶ κατά καιρούς, κερδίζει πάντα, ἐνῶ αὐτή ἡ δῆθεν χρηστή διακυβέρνηση καταλήγει καταβροχθίζοντας τόν ἑαυτό της.

Πηγή: https://enromiosini.gr

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s