ΚΥΡΙΑΚΗ Δ΄ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΣΧΑ. ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ (2ο)

(Ἰω. 5:1-15)

ὑπό Ἀρχιμ. Βασιλείου Μπακογιάννη

Οἱ ἀρετές τοῦ παραλύτου

Ὁ παράλυτος ἦταν, φαίνεται, ἄρρωστος μόνο σωματικά, ἐνῶ ψυχικά ἦταν ὑγιής. Καί ὅταν ὁ Χριστός τόν θεράπευσε, ἔγινε ἀκόμα πιό ὑγιής (ψυχικά).

«Θέλεις νά γίνεις καλά;» (Ἰω. 5:6), τόν ρώτησε ὁ Χριστός, (ὄχι «θέλεις νά σέ κάνω καλά», γιατί ὁ Χριστός ἦταν ἄγνωστος γι’αὐτόν καί δέν θά Τόν πίστευε, ἄν τοῦ ἔλεγε «ἐγώ θά σέ κάνω καλά». Βλέπετε πόσο «προσεκτικός» ἦταν ὁ Χριστός στά λόγια Του). Καί αὐτό «θέλεις νά γίνεις καλά;» ὁ Χριστός δέν τοῦ τό εἶπε ξηρά, τυπικά, μηχανικά, ἀλλά μέ ἀγάπη, μέ συμπόνοια πού ἔκανε τόν παράλυτο νά τοῦ ἀνοίξει τήν καρδιά του καί νά τοῦ εἰπεῖ μέ πόνο ψυχῆς: «Κύριε, δέν ἔχω ἄνθρωπο νά μέ ρίξει μέσα στήν κολυμβήθρα, μόλις ταραχθῆ τό νερό. Ἔτσι, ὅσο νά κάμω ἐγώ ἕνα βῆμα, κάποιος ἄλλος ἔχει κιόλας μπεῖ στό νερό» (Ἰω. 5:7). (Ἄν ὁ Χριστός τοῦ μιλοῦσε ξηρά, τυπικά, πιθανόν ὁ παράλυτος νά Τοῦ ἔλεγε: «Κοροϊδεύεις παράλυτο ἄνθρωπο;! Εἶναι δυνατόν νά μήν θέλω τήν ὑγειά μου;»).

«Ὅσο νά κάμω ἐγώ ἕνα βῆμα, κάποιος ἄλλος ἔχει κιόλας μπεῖ στό νερό», εἶπε στό Χριστό (Ἰω. 5:7). Φαντασθεῖτε νά βλέπαμε μπροστά μας αὐτό τό σκηνικό: Νά ταράζεται τό νερό τῆς κολυμβήθρας καί ὁ παράλυτος νά σέρνεται, νά προσπαθεῖ ἀπό μόνος του νά πέσει στό νερό, νά πλησιάζει στήν κολυμβήθρα καί τελικά ἄλλοι νά τόν προσπερνᾶνε! Καί αὐτό νά γίνεται ἐπί τριανταοχτώ χρόνια! Θά θαυμάζαμε τήν ὑπομονή του! (Ἐμεῖς δείχνουμε τέτοια ὑπομονή σέ θέματα πνευματικά; Ἐπιμένουμε τόσα χρόνια στήν προσευχή γιά κάποιο αἴτημά μας;). Ἐπί πλέον: Δέν κατέκρινε, δέν ὕβριζε αὐτούς πού ἐπί τόσα χρόνια τόν προσπερνοῦσαν καί τοῦ «ἔτρωγαν» τή σειρά. «Ὅσο νά κάμω ἐγώ ἕνα βῆμα, κάποιος ἄλλος ἔχει κιόλας μπεῖ στό νερό», εἶπε στό Χριστό! (Ἰω. 5:7). Κανένα σχόλιο εἰς βάρος τους! Τέτοια ταπείνωση καί ἀνεξικακία!

Ὁ Χριστός τοῦ εἶπε: «Σήκω, πάρε τό κρεβάτι σου καί περιπάτα!» (Ἰω. 5:8). Ὁ παράλυτος θά μποροῦσε καί πάλι νά εἰπεῖ σέ αὐτόν τόν ἄγνωστο «κύριο», «γιατί μέ κοροϊδεύεις; Εἶμαι 38 χρόνια παράλυτος! Ἐδῶ κατεβαίνει ἕνας ἄγγελος καί κάνει καλά ἕναν ἄρρωστο κάθε χρόνο, καί θά μέ κάνεις ἐσύ καλά, ἐσύ, ἕνας ἁπλός ἄνθρωπος, καί μάλιστα μόνο μέ τό λόγο;». Ἐπειδή ὅμως ἦταν ταπεινός, ὑπάκουσε στά λόγια τοῦ Χριστοῦ. «Καί ὁ ἄνθρωπος ἔγινε ἀμέσως καλά!» (Ἰω. 5:9). Καί ὁ Χριστός πού τόν θεράπευσε, ἐξαφανίσθηκε ἀπό μπροστά του! (Ἰω. 5:13). Καί «ἦταν ἐκεῖ πολύς κόσμος!» (Ἰω. 5:9). Κι ἔμειναν στήν κολυμβήθρα ὁ (πρώην) παράλυτος καί οἱ ἄρρωστοι μέ τούς συγγενεῖς τους. Φαντασθεῖτε τώρα τήν χαρά καί τήν ἔκπληξη τοῦ πρώην παραλύτου, ἀλλά καί τήν ἔκπληξη ὅλων τῶν ὑπολοίπων ἀρρώστων καί συγγενῶν τους, πού εἶδαν τόν παράλυτο νά γίνεται καλά!

Ἦταν Σάββατο. Οἱ φαρισαῖοι τέτοια μέρα δέν ἐπέτρεπαν στό λαό νά σηκώνει φορτία. Ἄν ἔπεφτε κάτω μιά βελόνα (σάν αὐτή πού χρησιμοποιοῦσε ὁ ράπτης), ἀπαγορευόταν νά σκύψουν καί νά τήν πάρουν. Θά τήν ἄφηναν γιά τήν ἄλλη μέρα! Καί ὁ παράλυτος εἶχε ἐντολή ἀπό τό Χριστό: «Σήκω, πάρε τό κρεβάτι σου καί περιπάτει!» (Ἰω. 5:8). Ὁ δέ Χριστός πού τοῦ ἔδωσε τήν ἐντολή εἶχε ἐξαφανισθεῖ! Ἄρα ἦταν γιά τόν παράλυτο εὔκολο νά καταφρονήσει τήν ἐντολή τοῦ Κυρίου. Ἄν ὅμως δέν την καταφρονοῦσε (καί σήκωνε τό κρεβάτι του) τότε οἱ φαρισαῖοι καί λοιποί θά τόν «πυροβολοῦσαν», γιατί θά κατέλυε τήν ἀργία τοῦ Σαββάτου. Καί τί ἔκανε;

Δέν ἤθελε νά φανεῖ ἀχάριστός στόν Εὐεργέτη του. Εἶχε τόσο πολύ σαγηνευθεῖ ἀπό τήν ἀγαθότητά Του, ὥστε δέν τοῦ ἔκανε «καρδιά» νά καταφρονήσει τήν ἐντολή Του! «Καί ἐπῆρε τό κρεβάτι του καί ἄρχισε νά περπατεῖ!» (Ἰω. 5:9). Καί δέχθηκε τήν πρώτη ἐπίθεση: «Σάββατο σήμερα! Δέν κάνει νά κουβαλᾶς τό κρεβάτι σου!», τοῦ εἶπαν οἱ φαρισαῖοι (Ἰω. 5:9). (Ἐνῶ θά ἔπρεπε νά τοῦ εἰποῦν: «Μά ἐσύ ἤσουν ἄρρωστος! Πόσο χαιρόμαστε πού ἔγινες καλά!»). Τούς ἀπάντησε: «Ἐκεῖνος πού μέ ἔκαμε καλά μοῦ εἶπε: «Πάρε τό κρεβάτι σου καί περιπάτει»» (Ἰω. 5:9). Σάν νά τούς ἔλεγε: «Ἐγώ αὐτόν ἀναγνωρίζω σάν δάσκαλο στή ζωή μου, πού μοῦ μίλησε μέ ἀγάπη, καί ὄχι ἐσᾶς!». Αὐτός εἶναι κύριος τοῦ Σαββάτου, ὄχι ἐσεῖς!

Ὁ πρώην παράλυτος σάν εὐλαβής Ἰουδαῖος τέτοιες μέρες (μέρες τοῦ Πάσχα) σύχναζε στό Ναό. Τό ἴδιο ἔκανε καί ὁ Χριστός. Καί μιά μέρα, ἐκεῖ στό Ναό, ὁ Χριστός τόν πλησίασε καί τοῦ εἶπε: «Βλέπεις; Ἔγινες καλά» (Ἰω. 5:14). (Δέν τοῦ εἶπε: «Βλέπεις, σέ ἔκανα καλά», γιά νά μᾶς διδάξει τήν ταπεινοφροσύνη). Ὅμως ὁ πρώην ὁ παράλυτος δέν ἤξερε ὅτι οἱ φαρισαῖοι φθονοῦσαν τό Χριστό. Καί προκειμένου νά κάνει καί αὐτούς νά πιστέψουν στό Χριστό, τούς ἀνήγγειλε «ὅτι ἐκεῖνος πού τόν ἔκαμε καλά εἶναι ὁ Ἰησοῦς» (Ἰω. 5:15). Καί μόλις τό ἔμαθαν, «ἐστράφησαν ἐναντίον τοῦ Ἰησοῦ καί ἔψαχναν νά βροῦν τρόπο νά Τόν ἐξοντώσουν:τό ὅτι αὐτά τά ἔκαμε ἡμέρα Σάββατο» (Ἰω. 5:16). Ποῦ νά φανταζόταν ὁ πρώην παράλυτος, τήν μεγάλη κακία , πού ἔτρεφαν κατά τοῦ Χριστοῦ! Πραγματικά παράλυτοι ἦταν οἱ φαρισαῖοι! Καί δέν ἤθελαν νά θεραπευθοῦν! Ὁ Θεός νά μᾶς φυλάει ἀπό τέτοια ἀρρώστια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s