ΚΥΡΙΑΚΗ Η΄ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΣΧΑ. ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ (2ο)

ὑπό Ἀρχιμ. Βασιλείου Μπακογιάννη

Περί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος

«Δέν εἶχαν Ἅγιο Πνεῦμα, ἐπειδή ὁ Ἰησοῦς ἀκόμα δέν εἶχε δοξασθεῖ» ἀκοῦμε στό Εὐαγγέλιο ἀνήμερα τῆς Πεντηκοστῆς (Ἰω. 7:39). Τό Ἅγιο Πνεῦμα εἶχε ἤδη «ἐκδιωχθεῖ» ἀπό τούς Ἰουδαίους, ἕνεκα τῶν ἁμαρτιῶν τους, καί προπαντός ἕνεκα τῆς ἀπιστίας τους! (Οἱ μαθητές ἔκαναν θαύματα μέ τήν «ἐξουσία» πού τούς ἔδωσε ὁ ἴδιος ὁ Χριστός (Μτ.10:1), καί ὄχι μέ τή χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος). Ἔπρεπε λοιπόν ὁ Χριστός νά σταυρωθεῖ καί νά ἀναστηθεῖ ἐκ νεκρῶν, νά συγχωρηθοῦν οἱ ἁμαρτίες μας, γιά νά ἔρθει πάλι τό Ἅγιο Πνεῦμα (Ἰω. 7:39).

Καί μόλις ὁ Χριστός ἀναστήθηκε ἐκ νεκρῶν, τό πρῶτο πού ἔκανε, συναντώντας τούς μαθητές Του, ἦταν νά τούς δώσει τό χάρισμα τῆς ἀφέσεως τῶν ἁμαρτιῶν «Ὅποιου συγχωρήσετε τίς ἁμαρτίες, θά τοῦ συγχωρηθοῦν· καί ὅποιου θά τίς κρατήσετε ἀσυγχώρητες, θά μένουν ἀσυγχώρητες» (Ἰω. 20:22). Γιατί αὐτές, οἱ ἁμαρτίες μας ἔγιναν αἰτία νά «ἐκδιωχθεῖ» τό Ἅγιο Πνεῦμα, ἀλλά καί γι’αὐτές σταυρώθηκε ὁ Χριστός. Ἀνήμερα τῆς Πεντηκοστῆς τούς ἔδωσε ἐπί πλέον σοφία καί δύναμη (Πράξ. 1:8), γι’αὐτό ἀπό δειλοί, ἔγιναν λιοντάρια καί ἀπό ἀγράμματοι ἔγιναν μεγάλοι θεολόγοι!

Ὁ Χριστός εἶπε στή Σαμαρείτιδα: «Ὅποιος πιεῖ ἀπό τό αὐτό (τό ὑλικό νερό) θά διψάσει πάλι· ἐνῶ ὅποιος πιεῖ ἀπό τό νερό, πού θά τοῦ δώσω Ἐγώ, θά γίνει μέσα του πηγή, πού θά ἀναβλύζει τήν αἰώνιο ζωή» (Ἰω. 4:13). Καί ὁ Χριστός στή γιορτή τῆς Σκηνοπηγίας φώναξε δυνατά καί εἶπε: «Ὅποιος διψάει, νά ἔλθει σέ Μένα, νά πιεῖ!» (Ἰω. 7:37). Καί συμπλήρωσε: «Ὅποιος πιστεύει σέ Μένα, ὅπως εἶπεν ἡ Γραφή, ἀπό τήν κοιλία του θά ρεύσουν ποταμοί ζωντανοῦ νεροῦ» (=τρεχούμενου νεροῦ) (Ἰω. 7:38). (Κοιλία ἐννοεῖται ἐδῶ ἡ καρδιά: «Καί τόν νόμον σου ἐν μέσῳ τῆς κοιλίας μου» (=στήν καρδία). (Ψλμ. 39:9). Οἱ ποταμοί ὕδατος ζῶντος ἐκπηγάζουν ἀπό τήν «κοιλία» (καρδία) τοῦ Χριστοῦ, γιατί Αὐτός εἶναι ἡ πηγή τῆς Ζωῆς. Καί ὅποιος πιστεύει σέ Αὐτόν, γίνεται καί ἡ δική του «κοιλία» (καρδία) πηγή «ὕδατος ζῶντος», γιατί τό Ἅγιο Πνεῦμα εἶναι «ζωῆς χορηγός». «Αὐτό τό εἶπε ὁ Ἰησοῦς ἐννοώντας τό Πνεῦμα πού θά ἔπαιρναν, ὅσοι θά πίστευαν σ’αὐτόν» (Ἰω. 7:39).

Ὅποιος πιστέψει σέ Μένα (εἶπε ὁ Κύριος) «ἀπό τήν κοιλία του θά ρεύσουν ποταμοί ζωντανοῦ νεροῦ» (Ἰω. 7:38). Δέν εἶπε ὅτι θά τρέχει νερό ἀπό τή βρύση ἤ θά τρέχει ἔστω ἕνα ρυάκι, οὔτε ἕνα ποτάμι, ἀλλά θά τρέχουν πολλά ποτάμια! Καί ξέρουμε πόσο ὠφέλιμο εἶναι γιά τήν ξηραμένη γῆ τά πολλά ποτάμια. Μπορεῖ νά ἀλλάξουν ὅλη τήν γύρω περιοχή, νά τήν κάνουν ἐπίγειο παράδεισο, μέ ὡραῖα φυτά, μέ καρποφόρα δένδρα, μέ λουλούδια καί ὅλα τά σχετικά.

Ἔτσι γίνεται καί ὁ χριστιανός πού πιστεύει καί παραδίδεται στό Χριστό. «Τρέχει», ρέει μέσα στό σῶμα τῆς κοινωνίας ἄφθονο, πνευματικό νερό, δροσίζοντας τίς διψασμένες ψυχές. Πρῶτοι στήν κατηγορία αὐτή εἶναι οἱ ἀρχιερεῖς καί οἱ ἱερεῖς καί μάλιστα οἱ καλοί ἀρχιερεῖς καί ἱερεῖς. Μέ τά χαρίσματα τῆς ἀρχιερωσύνης καί τῆς ἱερωσύνης διαμοιράζουν στίς ἀνθρώπινες ψυχές τήν χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ὅποιος λ.χ. χριστιανός ἀσπάζεται μέ ταπείνωση τό χέρι τοῦ ἀρχιερέα ἤ τοῦ ἱερέα μπαίνει στήν καρδιά του αὐτή ἡ χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, (γιατί τά σώματά τους εἶναι δοχεῖα καί πηγές τῶν χαρισμάτων τοῦ Ἁγίου Πνεύματος). Καί ὅποιος πάλι ἐξομολογεῖται μέ ταπείνωση τίς ἁμαρτίες, λαβαίνει καί αὐτός τήν χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

«Τό πνεῦμα ὅπου θέλει πνεῖ, καί τήν φωνήν αὐτοῦ ἀκούεις, ἀλλ’ οὐκ οἶδας πόθεν ἔρχεται καί ποῦ ὑπάγει», εἶπε ὁ Κύριος (Ἰω. 3: 8). Πνεῦμα εἶναι ὁ ἀέρας, πού πνέει, ὅπου θέλει. Δηλαδή περπατεῖ, εἰσέρχεται παντοῦ χωρίς κανείς νά τόν ἐμποδίζει. «Καί τήν φωνήν αὐτοῦ ἀκούεις». Ἀκοῦς τόν θόρυβο, τήν «βοή» του, ἀλλά δέν ξέρεις ἀπό ποῦ ἔρχεται καί ποῦ πηγαίνει. Πόσο μᾶλλον αὐτό ἰσχύει γιά τό Ἅγιο Πνεῦμα. Δουλεύει λοιπόν πολύ μυστικά, χωρίς νά ξέρεις «ἀπό ποῦ ἔρχεται καί ποῦ πηγαίνει». (Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, ΚΣΤ´ εἰς Ἰωάννην P.G. 59:155). Προσφέρει τίς πολύτιμες ὑπηρεσίες του χωρίς τυμπανοκρουσίες! Ἐργάζεται στόν ἄνθρωπο ἀθόρυβα καί σιωπηλά. Σώζει, φωτίζει καί ζωοποιεῖ «ἱεροκρυφίως». Οἱ Ἅγιοι Πατέρες (Μ. Ἀθανάσιος, Ἅγιος Κύριλλος Ἱεροσολύμων) παρομοιάζουν τίς ἐνέργεις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μέ τό νερό τῆς βροχῆς. Ἡ βροχή (λένε) εἶναι μία, ἀλλά οἱ ἐνέργειές της εἶναι πολλές. Ὅταν πέφτει στό ἀμπέλι γίνεται σταφύλι, στή συκιά σῦκο, στήν ἐλιά λάδι, κ.λπ. Ἔτσι, καί τό Ἅγιο Πνεῦμα εἶναι ἕνα, ἀλλ’ οἱ ἐνέργειές του (=δωρεές) εἶναι πολλές· «παράγει» πλῆθος ἀρετῶν. «Στόν ἕνα τό Πνεῦμα δίνει τό χάρισμα νά μιλάει μέ θεία σοφία, σ’ ἕναν ἄλλο τό ἴδιο Πνεῦμα δίνει τό χάρισμα νά μιλάει μέ θεία γνώση. Στόν ἄλλον τό ἴδιο Πνεῦμα δίνει ξεχωριστή δύναμη πίστεως, σ’ ἄλλον τό ἴδιο αὐτό Πνεῦμα δίνει τή δύναμη τῆς θεραπείας τῶν ἀσθενειῶν. Σέ ἄλλον τό Πνεῦμα δίνει τήν δύναμη νά κάνει θαύματα, σ’ ἕναν ἄλλο τό δῶρο νά μεταβιβάζει μηνύματα ἀπό τό Θεό. Σέ ἄλλον, τό δῶρο νά διακρίνει τά ψεύτικα πνεύματα ἀπό τό ἀληθινό Πνεῦμα. Σ’ ἄλλον τήν δυνατότητα νά λαλεῖ διάφορα εἴδη γλωσσῶν, καί σ’ ἄλλον τήν ἱκανότητα νά ἐξηγεῖ αὐτές τίς γλῶσσες» (Α´ Κορ. 12,8-10). Σ’ ἄλλο δίδει «Πνεῦμα δυνάμεως» (Ἡσ. 4:4). Καί «Πνεῦμα σοφίας» (Ἡσ. 11:2). (Τέτοιο χάρισμα ἔλαβαν οἱ ἀπόστολοι ἀνήμερα τῆς Πεντηκοστῆς). Σ’ ἄλλο « Πνεῦμα συνέσεως» (Ἡσ. 4:4) νά σκέφτεται δηλαδή συνετά. Σ’ ἄλλο «Πνεῦμα ἀληθείας « (Ἡσ. 4:4) νά λέει δηλαδή πάντα τήν ἀλήθεια, καί οὐδέποτε νά ψεύδεται. Σ’ ἄλλο «Πνεῦμα κρίσεων» (Ἡσ. 4:4) νά κρίνει δηλαδή δίκαια κατά τό θέλημα τοῦ Θεοῦ. «Πάντα χορηγεῖ τό Πνεῦμα τό Ἅγιον» (Ἑσπερινός Πεντηκοστῆς).

Advertisement

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s