ΚΥΡΙΑΚΗ Β΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ (2ο). Ἡ Κλήση τῶν μαθητῶν

(Ματ. 4:18-23)

«Οἱ δέ εὐθέως ἀφέντες τά δίκτυα» (Ματ. 4:22)

ὑπό Ἀρχιμ. Βασιλείου Μπακογιάννη

Ἡ λίμνη τῆς Γεννησαρέτ ἦταν, θά λέγαμε «ψαρομάνα», γιατί ἔβγαζε πολλά καί καλά ψάρια. Γι’ αὐτό καί στήθηκαν στήν Καπερναούμ ἐπιχειρήσεις, πού ἀσχολοῦντο μέ τό ἐμπόριο ψαριῶν. Μιά τέτοια ἐπιχείρηση εἶχαν στήσει τά ἀδέρφια Ἀνδρέας καί Πέτρος μαζί μέ τά ἄλλα ἀδέρφια Ἰάκωβο καί Ἰωάννη. (Αὐτό ἐννοεῖ ὁ εὐαγγελιστής Λουκᾶς, ὅταν λέει: «Μέ νεύματα εἰδοποίησαν (ὁ Πέτρος καί Ἀνδρέας) τούς συνεταίρους τους, (Ἰάκωβο καί Ἰωάννη) πού ἦταν στό ἄλλο πλοῖο, νά τούς βοηθήσουν» (Λκ. 5:7). Δηλαδή, οἱ ψαράδες Ἀνδρέας καί Πέτρος, Ἰωάννης καί Ἰάκωβος μπορεῖ νά ἦταν ἀγράμματοι ἀλλά ὄχι πτωχοί. Ἦταν ἐπιχειρηματίες!

 «Ἀκολουθεῖστε Με», εἶπε ὁ Χριστός στά ἀδέρφια Ἀνδρέα καί Πέτρο. «Οἱ δέ εὐθέως ἀφέντες τά δίκτυα ἠκολούθησαν αὐτῷ» (Μτ. 4: 20). Τό ἴδιο ἔκαναν καί τά ἄλλα δύο ἀδέρφια, Ἰάκωβος καίἸωάννης, «εὐθέως ἀφέντες τό πλοῖον καί τόν πατέρα αὐτῶν ἠκολούθησαν αὐτῷ». (Μτ. 4:22). Αὐτό, τό «εὐθέως» εἶναι τό κοινό σημεῖο καί τῶν δυό αὐτῶν «ὁμάδων». Ἀποκόπηκαν, ἐκτινάχθηκαν, πετάχθηκαν σάν ἐλατήριο ἀπό τήν περιουσία τους καί «κόλλησαν» στό Χριστό! Μεγαλεῖο ψυχῆς ἀπό ἁπλοϊκούς, ἀγράμματους ψαράδες!

Ἄς κάνουμε τήν ἑξῆς ὑπόθεση: Ἄν δέν καταφρονοῦσαν τήν περιουσία τους, καί δέν ἀκολουθοῦσαν τό Χριστό, τί θά κέρδιζαν; Ἔ! Θά συνέχιζαν νά ἐργάζονται στήν ἐπιχείρησή τους· νά θρέφουν τόν κόσμο μέ ψάρια καί νά βγάζουν χρήματα πολλά. Ὅμως αὐτό δέν θά γινόταν αἰωνίως, γιατί στή ζωή αὐτή ὅλα ἔχουν ἕνα τέλος. Κάποτε, λοιπόν, θά σταματοῦσαν τή δουλειά τους. Καί μετά; Θά ζοῦσαν σάν συνταξιοῦχοι! Καί μετά; Θά πέθαιναν! Τήν περιουσία τους, πού οἱ ἴδιοι ἀπόκτησαν μέ ἀγωνία καί ἱδρῶτα, θά τήν κληρονομοῦσαν τά παιδιά τους, τά ἐγγόνια τους, ἐνῶ αὐτοι σάν ἄνθρωποι θά ἔσβηναν ἀπό τήν ἱστορία. Ὅμως, κάνοντας αὐτό πού ἔκαναν (χάρη τοῦ Χριστοῦ) ἔμειναν αἰώνια στήν ἱστορία, ἀφήνοντας πίσω τους μιά μεγάλη «περιουσία», ἀνεκτίμητη κληρονομιά: Τό κήρυγμά τους γιά τό Χριστό! Ἀπό τότε μέχρι σήμερα (2.000 χρόνια) θρέφονται γενεές-γενεῶν, καί θά θρέφονται μέχρι στό τέλος αὐτοῦ τοῦ κόσμου. Καί αὐτή ἡ τροφή πού προσφέρουν αἰωνίως στόν κόσμο εἶναι πολύ ἀνώτερη ἀπό τά ψάρια πού ἔδιναν τότε στόν κόσμο! Ἐνῶ αὐτοί ἐν οὐρανοῖς ἀπολαμβάνουν αἰώνια, ἀνεκτίμητα ἀγαθά (Μτ. 19:27-29) πού δέν ἔχουν καμία σχέση μέ τήν ἐπιχείρηση πού εἶχαν στήν Καπερναούμ καί μέ τά χρήματα πού ἔβγαζαν!

Ἐμεῖς δέν ὑποχρεούμαστε, νά κάνουμε αὐτό πού ἔκαναν αὐτοί οἱ ψαράδες, νά ἀφήσουμε δηλαδή τόν πατέρα μας, τή γυναίκα μας, τά παιδιά μας, τόν ἀδερφό μας, τήν περιουσία μας χάρη τοῦ Χριστοῦ, (γιατί ὁ Χριστός δέν μᾶς καλεῖ εὐθέως καί προσωπικά, ὅπως κάλεσε τούς ψαράδες), ὅμως ὑποχρεούμαστε νά ἀφήσουμε «πάντα τά πάθη μας», ὅλες μας τίς ἁμαρτίες, τίς ἀδυναμίες μας, πρός χάρη τοῦ Χριστοῦ! Δέν ὑποχρεούμαστε νά ἀφήσουμε τούς δικούς μας χάρη τοῦ Χριστοῦ, ὅμως ὑποχρεούμαστε νά συμπεριφερόμαστε στούς δικούς μας (καί ὄχι μόνο) μέ ἀγάπη, μέ καλωσύνη καί πάνω ἀπό ὅλα μέ ἐνδιαφέρον γιά τή σωτηρία τῆς ψυχῆς τους. Δέν ὑποχρεούμαστε νά ἀφήσουμε τήν περιουσία μας καί νά ἀκολουθήσουμε τό Χριστό, ἀλλά ὑποχρεούμαστε ἕνα μερίδιο ἀπό τήν περιουσία μας νά τό δίνουμε καί στό Χριστό (βοηθώντας δηλαδή τούς φτωχούς Του ἀδερφούς). Καί τότε ὁ Κύριος θά μᾶς ἀνταμείψει μέ τό παραπάνω!

Ἄς προσέξουμε τήν ἑξῆς σχετική καί διδακτική ἱστορία: Ἕνας ἔμπορος γύριζε μέσα στά Ἱεροσόλυμα, πουλώντας σιτάρι, φορτωμένο στο γαϊδουράκι του. «Ὡραῖο σιτάρι γιά ψωμί», φώναζε στό δρόμο. Ὅμως μιά μέρα δέν κατάφερε νά πουλήσει οὔτε μιά χούφτα σιτάρι. Στενοχωρημένος γύριζε στό σπίτι του. Στό δρόμο τόν σταμάτησε ἕνας πτωχός καί τόν παρακάλεσε: «Δέν ἔχω λεπτά! Δός μου δωρεάν σιτάρι! Τό ἔχω ἀνάγκη!». Ὁ ἔμπορος δέν ἤθελε. Ὁ φτωχός ἐπέμεινε. Τελικά τοῦ ἔδωσε μέ βαριά καρδιά μιά χούφτα σιτάρι καί ἔφθασε στό σπίτι του. Ξεφόρτωσε τό γαϊδούρι, καί ξαναέβαλε τό σιτάρι στήν ἀποθήκη του. Καί τί νά ἰδεῖ;! Ἀπό τό τσουβάλι πού ἔδωσε τό σιτάρι στόν φτωχό, εἶδε μιά χούφτα χρυσάφι! Κτυποῦσε τό κεφάλι του, γιατί νά μήν δώσει στόν φτωχό ὅλο τό σιτάρι! Αὐτός ὁ φτωχός ἦταν ὁ Χριστός!  Ἔτσι εἶναι! Ὅ,τι δίνουμε στό Χριστό, ὅσο καί ἀσήμαντο καί ἄν εἶναι αὐτό, θά μᾶς τό ἀνταποδώσει μέ χρυσάφι. Θά τό συνειδητοποιήσουμε στήν ὥρα τοῦ θανάτου μας! Ἄς εἴμαστε λοιπόν ἁπλοχέρηδες πρός χάρη τοῦ Χριστοῦ. Οὕτως ὥστε, ὅταν ἔρθει ἡ ὥρα νἀ φύγουμε ἀπό τόν κόσμο αὐτό, οἱ «ἀποσκευές» μας νά εἶναι γεμάτες μέ ἔργα ἀγαθά, γιά νά τίς «παραλάβει» μέ χαρά καί ἀγαλλίαση ὁ Κύριός μας καί νά μᾶς χαρίσει τήν αἰώνια Ζωή. «Ὅταν γεννιόσουν ἐσύ ἔκλαιγες, οἱ ἄλλοι χαιρόντουσαν. Φρόντισε ὅταν πεθάνεις, ἐσύ νά χαίρεσαι, οἱ ἄλλοι νά κλαῖνε».

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s