ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΙΣ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ

(Β΄ Πέτρ. 1,10-19)

Ὑπόμνησις «Δίκαιον ἡγοῦμαι, ἐφ᾿ ὅσον εἰμὶ ἐν τούτῳ τῷ σκηνώματι, διεγείρειν ὑμᾶς ἐν ὑπομνήσει» (Β΄ Πέτρ. 1,13)

Σήμερα, ἀγαπητοί μου, εἶνε ἡ μεγάλη δεσποτικὴ ἑορτὴ τῆς Μεταμορφώσεως. Ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς ἔλαμψε πάνω στὸ Θαβὼρ ἀπὸ θεϊκὴ δόξα ἐνώπιον τῶν μαθητῶν του.

Οἱ τρεῖς μαθηταί, ὁ Πέτρος ὁ Ἰάκωβος καὶ ὁ Ἰωάννης, ποὺ ἀξιώθηκαν νὰ δοῦν –ὅσο μποροῦσαν– τὴ δόξα του, δὲν τὴν λησμόνησαν πλέον ποτέ. Αὐτὸ ποὺ ἔζησαν τὴν ἡμέρα ἐκείνη ἦταν τόσο μεγάλο, ὥστε τοὺς στήριξε στὶς δύσκολες στιγμὲς τῶν πειρασμῶν, τῶν διωγμῶν, τοῦ μαρτυρίου. Ἀπὸ αὐτὸ ἀντλοῦσαν δύναμι γιὰ νὰ στηριχθοῦν οἱ ἴδιοι, ἀλλὰ καὶ γιὰ νὰ στηρίξουν τὸ ποίμνιο τοῦ Χριστοῦ.

Αὐτὸ λέει σήμερα ὁ ἕνας ἀπὸ τοὺς τρεῖς θεατὰς τῆς Μεταμορφώσεως, ὁ Πέτρος, στὴν ἀποστολικὴ περικοπὴ ποὺ διαβάστηκε. Εἶνε ἕνα κομμάτι ἀπὸ τὴν Δευτέρα καθολική του Ἐπιστολή, στὸ ὁποῖο λέει· Ὅσο ζῶ, θεωρῶ καθῆκον μου νὰ σᾶς ξυπνῶ καὶ νὰ σᾶς ὑπενθυμίζω τὴν κλῆσι σας στὸ δρόμο τοῦ Χριστοῦ. Διότι δὲν σᾶς διδάξαμε τὸ Χριστὸ στηριζόμενοι σὲ πλαστοὺς μύθους· σᾶς δείξαμε τὴ δύναμι καὶ παρουσία του, ἀφοῦ εἴδαμε μὲ τὰ μάτια μας τὸ μεγαλεῖο του τὴν ἡμέρα ἐκείνη πάνω στὸ ὄρος καὶ ἀκούσαμε μὲ τ᾿ αὐτιά μας τὴν τιμητικὴ φωνὴ τοῦ δοξασμένου οὐρανίου Πατέρα νὰ λέῃ γι᾿ αὐτόν· «Οὗτός ἐστιν ὁ υἱός μου ὁ ἀγαπητός, εἰς ὃν ἐγὼ εὐδόκησα» (Β΄ Πέτρ. 1,17).

Μὲ ἀφορμὴ τὴν ὑπενθύμισι τοῦ Πέτρου ἂς μιλήσουμε κ᾿ ἐμεῖς σήμερα περὶ ὑπομνήσεως.

‘Ενας, ἀγαπητοί μου, ἕνας ποὺ χρωστάει σὲ κάποιον δὲν ξεχνάει τὸ χρέος του. Τὸ θυμᾶται καὶ προσπαθεῖ νὰ τὸ ἐξοφλήσῃ. Ἀλλ᾿ ἂν τὸ ξεχάσῃ καὶ περάσῃ ἡ προθεσμία τῆς ἐξοφλήσεως, ἡ τράπεζα τοῦ στέλνει ἕνα χαρτί, ποὺ λέγεται «ὑπόμνησις»· τοῦ ὑπενθυμίζει δηλαδὴ τὸ χρέος ποὺ ξέχασε καὶ τὸν καλεῖ νὰ τὸ ἐξοφλήσῃ. Γιατὶ ἂν δὲν τὸ ἐξοφλήσῃ ἐγκαίρως, θὰ ἔχῃ ὡρισμένες συνέπειες.

Ἐκτὸς ὅμως ἀπὸ τὰ χρέη, ποὺ χρωστοῦν οἱ ἄνθρωποι σὲ διάφορα πρόσωπα, τράπεζες καὶ ὀργανισμούς, ὑπάρχουν κι ἄλλα χρέη. Χρέη, ποὺ ἔχουν ὅλοι γενικὰ οἱ ἄνθρωποι. Καὶ τὸ περίεργο εἶνε, ὅτι ὅσο κανεὶς γίνεται πιὸ πλούσιος, τόσο καὶ τὰ χρέη του αὐξάνουν.

Χρέη εἶνε οἱ ὑποχρεώσεις, τὰ καθήκοντα ποὺ ἔχουμε ἀπέναντι στὸν ἑαυτό μας, στὸν πλησίον μας, καὶ στὸ Θεό. Χρέος εἶνε ἡ σωτηρία τῆς ψυχῆς μας, δηλαδὴ νὰ πιστέψουμε, νὰ μετανοήσουμε καὶ νὰ κλάψουμε γιὰ ὅσα ἁμαρτήματα ἔχουμε κάνει. Χρέος μας εἶνε νὰ διορθώσουμε τὸ χαρακτῆρα μας, ν᾿ ἀπαλλαγοῦμε ἀπὸ κακίες καὶ ἐλαττώματα, καὶ νὰ προοδεύουμε στὴν ἀρετή. Χρέος μας εἶνε ἡ σωτηρία τοῦ πλησίον, ἡ βοήθεια δηλαδὴ ποὺ πρέπει νὰ προσφέρουμε στοὺς συνανθρώπους μας στὶς διάφορες ὑλικὲς καὶ πνευματικὲς ἀνάγκες. Χρέος μας εἶνε νὰ κλάψουμε μαζὶ μὲ τὸν πονεμένο, χρέος μας εἶνε νὰ χαροῦμε στὶς χαρές του. Χρέος μας εἶνε ἡ διάδοσι καὶ ἐξάπλωσι τοῦ εὐαγγελίου σὲ ὅλο τὸν κόσμο. Χρέος μας εἶνε νὰ συγχωροῦμε κι αὐτοὺς ἀκόμα τοὺς ἐχθρούς μας. Ἀπέναντι δὲ στὸ Θεὸ ἔχουμε χρέος νὰ τὸν εὐχαριστοῦμε ἀπ᾿ ὅλα τὰ βάθη τῆς καρδιᾶς μας μέρα καὶ νύχτα γιὰ ὅλα τὰ καλὰ ποὺ μᾶς δίνει, νὰ τὸν δοξολογοῦμε γιὰ ὅλα τὰ μεγάλα καὶ θαυμαστὰ πράγματα ποὺ βλέπουμε μέσα στὸ φυσικὸ καὶ πνευματικὸ κόσμο. Χρέος μας εἶνε νὰ παρακαλοῦμε τὸ Θεὸ νὰ συγχωρήσῃ τὰ ἁμαρτήματά μας καὶ νὰ μᾶς δώσῃ τὴ χάρι του γιὰ νὰ ἐκτελοῦμε τὸ θέλημά του μὲ προθυμία καὶ ζῆλο. Χρέος…

Ὤ, ὅλο χρέη, ὅλο ὑποχρεώσεις εἶνε ὁ ἄνθρωπος! Καί, ὅπως εἴπαμε, ὅσο γίνεται πιὸ πλούσιος, πιὸ δυνατός, πιὸ ἔνδοξος, τόσο καὶ τὸ χρέος του αὐξάνει. Οἱ φτωχοί, οἱ ἀγράμματοι καὶ οἱ ἄσημοι λίγες ὑποχρεώσεις ἔχουν· ἔνῷ αὐτοὶ ποὺ ἔχουν τὰ ἑκατομμύρια, αὐτοὶ ποὺ ἔχουν ἀνεβῆ στὰ μεγάλα ἀξιώματα, αὐτοὶ ἔχουν μεγάλες ὑποχρεώσεις.

Ὑπάρχουν ἄνθρωποι ποὺ θυμοῦνται τὶς ὑποχρεώσεις τους καὶ φροντίζουν νὰ εἶνε συνεπεῖς. Ἀλλὰ δυστυχῶς οἱ πιὸ πολλοὶ ξεχνοῦν τὶς ὑποχρεώσεις τους καὶ ζοῦν ἀδιάφοροι. Παραμελοῦν τὸν ἑαυτό τους· ἀφήνουν τὸ γείτονα νὰ πεθάνῃ ἀπ᾿ τὴν πεῖνα καὶ τὴ δυστυχία· τὸ Θεὸ ποτέ δὲν τὸν θυμοῦνται. Τί πρέπει νὰ γίνῃ μὲ τοὺς ἀνθρώπους αὐτούς; Νὰ μείνουν ἔτσι; νὰ ζοῦν ἀδιάφοροι καὶ ἀσυναίσθητοι; Ὄχι. Πρέπει νὰ βρεθοῦν ἄλλοι, ποὺ νὰ τοὺς θυμίζουν τὰ καθήκοντά τους.

Αὐτὸ τὸ καθῆκον, ποὺ ἔχουν οἱ πνευματικοὶ ἄνθρωποι ἀπέναντι τῶν ἄλλων ἀνθρώπων, τονίζει ὁ ἀπόστολος Πέτρος στὴν ἀποστολικὴ περικοπὴ ποὺ διαβάστηκε σήμερα, ἑορτὴ τῆς Μεταμορφώσεως. Τί ἦταν ὁ Πέτρος; Ἀπόστολος τοῦ Χριστοῦ, ποὺ εἶχε πάρει ἀπ᾿ τὸ Χριστὸ τὴν ἐντολὴ νὰ κηρύξῃ σὲ ὅλο τὸν κόσμο τὸ εὐαγγέλιο. Καὶ τὴν ἐντολὴ αὐτὴ δὲν ἔπαυσε νὰ τὴν ἐκτελῇ. Συνεχῶς ὁ Πέτρος δίδασκε, προέτρεπε καὶ ἤλεγχε τὸν κόσμο. Δὲν θὰ πάψω, γράφει στοὺς Χριστιανούς, νὰ σᾶς θυμίζω τὶς ὑποχρεώσεις σας. Γιατὶ ἤξερε ὁ Πέτρος πόσο εὔκολα ὁ ἄνθρωπος ξεχνάει τὸ καλὸ ποὺ ἀκούει. Ἐνῷ τὸ κακό, μιὰ φορὰ νὰ τὸ ἀκούσῃ κανείς, φτάνει γιὰ νὰ τὸ τυπώσῃ ζωηρὰ στὸ μυαλό του κι ἀπὸ ᾿κεῖ νὰ μὴν ξεκολλᾷ. Τὸ ἄκουσε ὅταν ἦταν παιδί, καὶ τὸ θυμᾶται τώρα ποὺ γέρασε. Ἐνῷ τὸ καλὸ ποὺ ἀκούει εὔκολα τὸ ξεχνάει. Γι᾿ αὐτὸ πρέπει ὁ πατέρας, ἡ μάνα, ὁ δάσκαλος, ὁ ἱερεύς, ὁ κήρυκας συχνὰ νὰ ὑπενθυμίζουν στὰ παιδιὰ τὴν καλὴ διδασκαλία. Δὲν θὰ πάψω, λέει ὁ Πέτρος στοὺς Χριστιανούς, νὰ σᾶς θυμίζω τὰ ὅσα σᾶς ἔχω διδάξει. Ὄχι ἁπλῶς νὰ σᾶς θυμίζω, ἀλλὰ νὰ σᾶς διεγείρω, νὰ σᾶς μιλῶ δηλαδὴ μὲ ζωηρότητα, γιὰ νὰ σᾶς ξυπνῶ καὶ νὰ σᾶς παρακινῶ στὸ καλό. Κάτι παρόμοιο ἔλεγε κ᾿ ἕνας ἀρχαῖος φιλόσοφος τῆς πατρίδος μας, ὁ Σωκράτης. Ἐγώ, ἔλεγε ὁ Σωκράτης στοὺς ἀρχαίους Ἀθηναίους, εἶμαι σὰν μιὰ βουκέντρα. Τί κάνει ἡ βουκέντρα; Τὰ βόδια, ποὺ κάθονται ὀκνηρὰ στὸ στάβλο, ὁ γεωργὸς τὰ κεντάει μὲ τὴ βουκέντρα καὶ τὰ κάνει νὰ βγοῦν ἀπ᾿ τὸ στάβλο καὶ νὰ μποῦν στὸ ζυγὸ καὶ νὰ κάνουν ἀλέτρι. Ὅταν ὀργώνῃ ὁ γεωργός, δὲν λείπει ἀπ᾿ τὰ χέρια του ἡ βουκέντρα. Ἅμα λείψῃ, τὰ βόδια θὰ σταματήσουν. Τὸ κέντρισμα, βλέπετε, εἶνε ἀναγκαῖο. Αὐτὸ λοιπὸν ποὺ κάνει ὁ γεωργὸς στὰ βόδια, κάνω κ᾿ ἐγὼ σ᾿ ἐσᾶς, λέει ὁ Σωκράτης. Βουκέντρα εἶνε τὰ λόγια μου· ὅσο αὐστηρὰ καὶ πικρὰ κι ἂν φαίνωνται, γίνονται ἀφορμὴ γιὰ νὰ δῇ ὁ καθένας τὴν ἄγνοιά του, τὴν κακία καὶ τὴ διαφθορά του, καὶ νὰ φροντίσῃ νὰ διορθωθῇ. Ἐσεῖς βέβαια ἐνοχλεῖσθε ἀπ᾽ τὸν ἔλεγχό μου καὶ θέλετε νὰ πάψω νὰ σᾶς διδάσκω καὶ νὰ σᾶς ἐλέγχω. Θέλετε, δηλαδή, νὰ σπάσω τὴ βουκέντρα. Εἶστε ἕτοιμοι νὰ μὲ καταδικάσετε σὲ θάνατο. Ἂν μὲ θανατώσετε, τότε πιὰ δὲν θὰ ὑπάρχῃ ἄλλος νὰ σᾶς ξυπνάῃ καὶ νὰ σᾶς ὑπενθυμίζῃ τὰ καθήκοντά σας. Τότε χωρὶς βουκέντρα θὰ ζῆτε ἀδιάφοροι καὶ θὰ κοιμᾶστε σὰν τὰ ζῷα μέσ᾿ στοὺς στάβλους. Θὰ κοιμᾶστε, ἕως ὅτου ὁ καλὸς Θεὸς σᾶς λυπηθῇ καὶ σᾶς στείλῃ κάποιον ἄλλον, ποὺ θὰ ἔρθῃ γιὰ νὰ σᾶς ξυπνήσῃ.

Διαρκὴς λοιπὸν διδασκαλία, διαρκὴς ὑπόμνησις χρειάζεται. Γίνεται; Δυστυχῶς ὄχι. Αὐτοὶ ποὺ εἶνε ὑποχρεωμένοι νὰ διδάσκουν, νὰ κατηχοῦν καὶ νὰ ἐλέγχουν τὸ λαό, παραμελοῦν τὰ καθήκοντά τους. Ἕνας Πέτρος καὶ ἕνας Παῦλος στὴ φυλακὴ ἦταν, κι ἀπὸ μέσα ἀπ᾿ τὴ φυλακὴ δὲν ἔπαυαν νὰ στέλνουν γράμματα καὶ μὲ ζωηρὸ τρόπο νὰ ὑπενθυμίζουν τὸ κήρυγμά τους στοὺς Χριστιανούς. Ἐμεῖς, οἱ σημερινοὶ διδάσκαλοι καὶ διάδοχοι στὸ ἕργο τους, τί κάνουμε; Ὑπενθυμίζουμε διαρκῶς τὰ καθήκοντα στοὺς Χριστιανούς μας; Οἱ περισσότεροι ἀπὸ μᾶς νομίζουμε, πὼς μὲ μιὰ ὁμιλία –κι αὐτὴ ὄχι ζωντανή, ἀλλὰ χλιαρή–, ποὺ κάνουμε μιὰ φορὰ τὴ βδομάδα ἢ καὶ ἀραιότερα, νομίζουμε πὼς ἐκπληρώσαμε τὸ καθῆκον μας. Ἀλλοίμονό μας! Πόσο ὑστεροῦμε, πόσο μακριὰ ἀπ᾽ τὸ καθῆκον μας εἴμαστε! Στὴν ἐποχή μας, ποὺ εἶνε ὅπως ἡ ἐποχὴ Σοδόμων καὶ Γομόρρας, χρειάζονται βούκεντρα πολλά, χρειάζονται κηρύγματα ζωηρὰ καὶ ἐλεγκτικά, χρειάζονται διαρκῶς ὑπομνήσεις, ποὺ θ᾿ ἀπευθύνωνται πρὸς ὅλους ἀνεξαιρέτως, ὑπομνήσεις γραμμένες μὲ πόνο καὶ δάκρυα καὶ αἷμα ἀκόμη, μὲ αἷμα σὰν τὸ αἷμα ποὺ ἔχυσαν οἱ μάρτυρες τοῦ εὐαγγελικοῦ κηρύγματος γιὰ νὰ ξυπνήσουν τὶς συνειδήσεις τῶν ἁμαρτωλῶν καὶ τῶν ἐνόχων.

Ἅγιε Πέτρε! Ἐσύ, ποὺ πάνω στὴν κορυφὴ τοῦ Θαβὼρ ἀξιώθηκες νὰ δῇς τὴ δόξα τοῦ Χριστοῦ μας, σὲ παρακαλοῦμε, παρακάλεσε τὸν Κύριο νὰ δίνῃ δύναμι στοὺς κήρυκες τοῦ εὐαγγελίου, νὰ μὴν κουραστοῦν, ἀλλὰ συνεχῶς καὶ ζωηρὰ νὰ ὑπενθυμίζουν στὸ λαὸ τὰ πνευματικὰ χρέη, νὰ κηρύττουν τὴν ἀλήθεια τοῦ εὐαγγελίου μέχρι θανάτου.

(†) ἐπισκόπου Φλωρίνης Αὐγουστῖνου Καντιώτη

Advertisement

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s