ΚΟΙΜΗΣΙΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ    

 (Λουκ. 10,38-42· 11,27-28)

Νὰ σταματήσῃ ἡ ἀσέβεια

«Τίς αὕτη ἡ ἀναβαίνουσα…; τίς αὕτη ἡ ἐκκύπτουσα ὡσεὶ ὄρθρος, καλὴ ὡς σελήνη, ἐκλεκτὴ ὡς ὁ ἥλιος, θάμβος ὡς τεταγμέναι;» (Άσμ. 3:6,10)

Ἑορτή καὶ πανήγυρις μεγάλη, ἀγαπητοί μου, σήμερα. Λαὸς πολὺς συρρέει στοὺς ναοὺς τῆς Ὀρθοδοξίας, γιὰ νὰ ἑορτάσῃ καὶ νὰ πανηγυρίσῃ τὸ γεγονός. Τιμᾶται πρόσωπο ἱερό. Καὶ τὸ πρόσωπο ποὺ τιμᾶται σήμερα εἶνε ἡ ὑπεραγία Θεοτόκος.

Ἡ Παναγία γιὰ ἐμᾶς τοὺς ὀρθοδόξους ἔχει τελείως ἰδιαίτερη θέσι· μέσα στὴν Ὀρθόδοξο Ἐκκλησία τιμᾶται μετὰ τὸν Θεό. Ὅποιος μπαίνει στὸν ὀρθόδοξο ναό, τὴν ὥρα ποὺ πατάει τὸ κατώφλι βρίσκεται στὰ οὐράνια. Ἐκεῖ, στὸν οὐρανό, νοητὸς ἥλιος εἶνε ὁ Κύριος, σελήνη ἡ Παναγία, ἀστέρια οἱ ἅγιοι καὶ οἱ πατέρες.

Τί εἶνε ἡ Παναγία γιὰ τὴν Ὀρθόδοξο Ἐκκλησία; Εἶνε ἡ γυναίκα τῆς ὁποίας ὁ Υἱὸς ἔθραυσε τὴν κεφαλὴ τοῦ δράκοντος κατὰ τὸ πρωτευαγγέλιο (βλ. Γέν. 3,15), εἶνε ἡ κλῖμαξ ποὺ εἶδε ὁ Ἰακὼβ νὰ ἑνώνῃ γῆ καὶ οὐρανό (βλ. ἔ.ἀ. 28,10-22), εἶνε ὁ «πόκος» τοῦ μαλλιοῦ ποὺ εἶδε ὁ Γεδεὼν ἄλλοτε νὰ μένῃ δροσερὸς καὶ ἄλλοτε στεγνός (βλ. Κριτ. 6,36-40), εἶνε ἡ πύλη ἀπὸ τὴν ὁποία θὰ εἰσέλθῃ μόνο ὁ Κύριος καὶ ποὺ κατὰ τὸν προφήτη Ἰεζεκιὴλ θὰ μείνῃ γιὰ πάντα «κεκλεισμένη» (Ἰεζ. 44,1-3), εἶνε…. Πλῆθος οἱ προφητικὲς εἰκόνες. Ὁ Σολομῶν στὸ Άσμα ᾀσμάτων ἔχει τὴν εἰκόνα τῆς σελήνης ποὺ ἀνεβαίνει στὸν οὐρανό (βλ. Άσμ. 3,6· 6,10)· ἂν εἶνε ὡραία ἡ σελήνη, πόσο μᾶλλον ἡ Παναγία!

Μοναδικὴ πράγματι ἡ θέσι καὶ ἡ τιμή της. Γι᾿ αὐτὸ πολλὲς εἶνε καὶ οἱ ἑορτές τηςμέσα στὸ ἐκκλησιαστικὸ ἔτος· στὶς 8 Σεπτεμβρίου τιμᾶται ἡ γέννησί της, στὶς 21 Νοεμβρίου τὰ εἰσόδιά της στὸ ναό, στὶς 25 Μαρτίου ὁ εὐαγγελισμός της, στὶς 26 Δεκεμβρίου ἡ σύναξίς της. Καὶ σήμερα ἑορτάζουμε τὸ τέλος τοῦ ἐπιγείου βίου της, τὴν ἔξοδο τῆς Θεοτόκου ἀπὸ τὸν κόσμο, τὴν κοίμησί της.

Τί διδάσκει ἡ Ἐκκλησία γιὰ τὴν κοίμησι τῆς Μητέρας τοῦ Κυρίου καὶ τί θὰ διδαχθοῦμε ἐμεῖς; Ἡ ἁγία Γραφὴ δὲν λέει κάτι γιὰ τὴν κοίμησι τῆς Παναγίας. Αὐτὰ ποὺ ἑορτάζουμε σήμερα καὶ αὐτὰ ποὺ ψάλλουμε ἀπὸ ποῦ τὰ ἔχουμε; Μεγάλο ζήτημα. Ὅ,τι γνωρίζουμε γιὰ τὴν κοίμησι τῆς Θεοτόκου τὸ ἔχουμε ἀπὸ τὴν ἱερὰ παράδοσι.

Ἐμεῖς δὲν εἴμαστε σὰν τοὺς προτεστάντες, ποὺ δέχονται μόνο τὴ Γραφή· ἐμεῖς μαζὶ μὲ τὴν ἁγία Γραφὴ δεχόμαστε καὶ τὴν ἱερὰ παράδοσι. Πολλὰ πράγματα μέσα στὴν Ἐκκλησία τὰ ἔχουμε ἀπὸ τὴν ἱερὰ παράδοσι. Ἀπὸ τὴν ἱερὰ παράδοσι μάθαμε π.χ. τὴν ὥρα τῆς προσευχῆς νὰ στρεφώμεθα πρὸς τὴν ἀνατολή, νὰ κάνουμε τὸ σημεῖο τοῦ σταυροῦ, νὰ δεχώμαστε τὰ συγκεκριμένα 27 βιβλία ὡς τὰ μόνα κανονικὰ τῆς Καινῆς Διαθήκης κ.λπ..

Γιὰ τὴν κοίμησι τῆς Παναγίας τί διηγεῖται ἡ παράδοσις; Μετὰ τὴν ἀνάστασι καὶ τὴν ἀνάληψι τοῦ Κυρίου ἡ Παναγία ἔμεινε στὴ φροντίδα τοῦ εὐαγγελιστοῦ ᾿Ιωάννου. Κατοικοῦσε σὲ ἕνα ταπεινὸ καλυβάκι καὶ κάθε βράδυ συνήθιζε νὰ κάνῃ ἕνα περίπατο. Ποῦ; Στὴ Γεθσημανῆ, στὶς ἐλιές. Ὅταν λοιπὸν ἔφθασε τὸ τέλος της, τὴν εἰδοποίησε ὁ Θεὸς δι᾿ ἀγγέλου. Ὅπως τότε στὴν ἀρχὴ «ἄγγελος πρωτοστάτης» (Ἀκάθ. ὕμν. Α) τῆς ἔφερε τὸ μήνυμα ὅτι θὰ γεννήσῃ τὸν Υἱὸ τοῦ Θεοῦ, ἔτσι καὶ τώρα ἄγγελος ἦρθε νὰ τὴν εἰδοποιήσῃ γιὰ τὴν ἀναχώρησι. Τότε ὁ ἄγγελος κρατοῦσε κρίνο, σύμβολο τῆς ἁγνότητος· τώρα ὁ ἄγγελος δὲν κρατοῦσε κρίνο, ἀλλὰ κρατοῦσε φοίνικα, σύμβολο τῆς νίκης. Καὶ τῆς εἶπε· Μετὰ ἀπὸ τρεῖς ἡμέρες θὰ ἀναχωρήσῃς.

Ἡ προειδοποίησις εἶνε ἔνδειξις τῆς εὐνοίας τοῦ Θεοῦ. Σὲ ἁγίους ἀνθρώπους ὁ Θεὸς στέλνει προειδοποίησι. Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος π.χ. δὲν πέθανε στὸ θρόνο του, ἀλλὰ πέθανε στὴν ἔρημο. Τὴν παραμονὴ ὅμως τῆς ἐξόδου του εἶδε σὲ ὅραμα τὸν ἅγιο τῆς ἑπομένης ἡμέρας, τὸν μάρτυρα Βασιλίσκο, ὁ ὁποῖος τοῦ εἶπε· «Θάρσει, ἀδελφὲ ᾿Ιωάννη, αὔριο θὰ εἴμεθα μαζί». Οἱ ἅγιοι ἔχουν σημάδια, καταλαβαίνουν ὅτι πλησιάζει τὸ τέλος, καὶ ἑτοιμάζονται.

Τώρα στὴ νεώτερη ἐποχή, γιὰ τιμωρία μας, παρουσιάστηκε καὶ ὁ αἰφνίδιος θάνατος. Γι᾿ αὐτὸ ἡ Ἐκκλησία μας εὔχεται καὶ «ὑπὲρ τοῦ διαφυλαχθῆναι ἡμᾶς ἀπὸ… αἰφνιδίου θανάτου» (ἀρτοκλ.). Εἶνε κακὸ ὁ αἰφνίδιος θάνατος, εἶνε κεραυνὸς ἐν αἰθρίᾳ, μεγάλη συμφορά. Γιατί; Διότι δὲν προλαβαίνεις νὰ πῇς «Μνήσθητί μου, Κύριε…» (Λουκ. 23,42).

Πῶς λοιπὸν ἡ Παναγία ἄκουσε τὴν εἴδησι ὅτι θὰ πεθάνῃ; Σήμερα –κακῶς– χτυπᾶνε ξύλο· τὸν φοβόμαστε τὸ θάνατο, γιατὶ εἴμαστε ἁμαρτωλοί. Ἀλλὰ ἡ Παναγία, ποὺ ἦταν τὸ κατ᾽ ἐξοχὴν «σκεῦος ἐκλογῆς» (πρβλ. Πράξ. 9,15), δέχθηκε τὴν εἴδησι μὲ χαρά. Ὅπως μιὰ μάνα ποὺ πάει στὴν πόλι ὅπου τὸ παιδί της ἔχει ἀξίωμα πηγαίνει μὲ χαρά, ἔτσι καὶ ἡ Παναγία· πήγαινε στὸν οὐρανό, ὅπου βασιλεύει ὁ Υἱός της.

Γενικά, γιὰ τὸν πιστὸ ὁ θάνατος δὲν εἶνε τρομερός. Γι᾿ αὐτὸ στὰ παλιὰ τὰ χρόνια ὁ τόπος ὅπου θάβονται οἱ νεκροὶ λεγόταν «κοιμητήριο», ὄχι «νεκροταφεῖο»· καὶ στὶς ἐπιγραφὲς τῶν τάφων δὲν ἔγραφαν «Ἀπέθανε», ἀλλὰ «ἐκοιμήθη ἐν Κυρίῳ». Ὁ ὕπνος, λέει ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, εἶνε ἕνας μικρὸς θάνατος, καὶ ὁ θάνατος ἕνας μεγάλος ὕπνος.

Στὸ διάστημα λοιπὸν τῶν τριῶν ἡμερῶν, ποὺ τῆς ἀπέμεναν νὰ ζήσῃ στὴ γῆ, ἡ Παναγία μία σκέψι εἶχε· πῶς θὰ προετοιμάσῃ τὸν ἑαυτό της. Γι᾽ αὐτὸ μοίρασε ὅ,τι εἶχε στοὺς φτωχούς. Γιατὶ τὸ καλύτερο διαβατήριο γιὰ τὸ ταξίδι στὸν ἄλλο κόσμο εἶνε ἡ ἐλεημοσύνη. Ἐλεημοσύνη βέβαια ὄχι ἀπὸ τὰ κλεμμένα, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν τίμια δουλειὰ καὶ τὸν ἱδρῶτα τοῦ προσώπου· ἐλεημοσύνη ὄχι ψίχουλα, ἀλλὰ γενναία εἰσφορά· ἐλεημοσύνη ὄχι μετὰ θάνατον, ἀλλὰ τώρα ἐν ζωῇ. Ἔτσι καὶ ὁ καθένας μας ὅπως ἡ Παναγία νὰ κάνῃ τὸ καλὸ στὸν κόσμο. Διδακτικὸς ἀκόμη εἶνε καὶ ὁ τρόπος ποὺ ἔγινε ἡ κηδείατῆς Θεοτόκου. Μήπως φαντάζεστε ὅτι εἶχε τρομπέττες καὶ κόσμο πολύ; Ἡ κηδεία της ἦταν κηδεία μιᾶς φτωχιᾶς γυναίκας, ἀλλὰ εἶχε ἕνα μεγαλεῖο ἀφάνταστο. Τὴν συνώδευαν ἄγγελοι καὶ ἀρχάγγελοι. «Ἀπόστολοι ἐκ περάτων» ἔφθασαν (ἐξαποστειλ.). Μὲ ἀσύρματο πνευματικὸ εἰδοποιήθηκαν καὶ ἦρθαν σὰν ἀετοί. Καὶ οἱ φτωχοὶ ποὺ εἶχε βοηθήσει, καὶ οἱ ἀπόστολοι ποὺ ἦρθαν ἀπὸ τὰ πέρατα τοῦ κόσμου, καὶ οἱ ἄγγελοι ποὺ κατέβηκαν ἀπὸ τὰ οὐράνια, ὅλοι μαζὶ ἔψαλαν.

Συνέβη ὅμως κατὰ τὴν κηδεία καὶ ἕνα θλιβερὸ γεγονός. Ἕνας Ἑβραῖος ἄρχισε νὰ τὴν ὑβρίζῃ. Πλησίασε δὲ τὸ σκήνωμα καὶ ἅπλωσε τὰ χέρια του νὰ τὸ ἀνατρέψῃ. Ἀλλὰ μέχρι ἐκεῖ ἐπέτρεψε ὁ Θεὸς νὰ ἐκδηλωθῇ ἡ ἀσέβειά του. Μόλις πῆγε ν᾿ ἁπλώσῃ τὰ βέβηλα χέρια του, ἕνα κρὰκ ἀκούστηκε καὶ ἄγγελος τοῦ ἔκοψε τὰ χέρια. Ἂν πᾶτε στὸ Ἅγιο Ὄρος, θὰ τὸ δῆτε αὐτὸ νὰ εἰκονίζεται.

Ἀλλὰ ἐγώ, ἀδελφοί μου, ἔχω λύπη, μιὰ λύπη καίει τὴν καρδιά μου. Διότι τὴν ἀσέβεια, ποὺ πῆγε νὰ κάνῃ ὁ Ἑβραῖος μιὰ φορά, τὴν ἐπαναλαμβάνουμε ἐμεῖς οἱ ὀρθόδοξοι τώρα ἀμέτρητες φορές. 8.000 περίπου χωριὰ ἔχει ἡ Ἑλλάδα· δεῖξτε μου ἕνα, στὸ ὁποῖο νὰ μὴν ἀκούγεται ἡ βλαστήμια κατὰ τῆς Μητέρας τοῦ Κυρίου. Παντοῦ, ἀκόμη καὶ πάνω στὰ ἀεροπλάνα βλαστημοῦν. Καὶ αὐτὰ ποῦ; Στὴν ἁγιασμένη Ἑλλάδα! Πρὶν 200 χρόνια ἐδῶ κατοικοῦσαν ἁγιασμένες ψυχές. Οὔτε ἕνας Ἕλληνας δὲν βλαστημοῦσε. Γι᾿ αὐτὸ ἔπειτα μᾶς τιμώρησε ὁ Θεός. Δύο ἔθνη ἦταν τὰ πιὸ βλάστημα, ἡ ᾿Ιταλία καὶ ἡ Ἑλλάδα. Ἀλλὰ στὴν ᾿Ιταλία ὁ πάπας καὶ ἡ κυβερνῆτες ἀπαγόρευσαν τὴ βλαστήμια, καὶ μείναμε τώρα μόνο ἐμεῖς. Ποῦ εἶνε ἡ εὐλάβεια καὶ ὁ σεβασμός μας στὴν ὑπεραγία Θεοτόκο; Δὲν εἴμαστε ἀναρχικοί, ἀλλὰ θὰ πῶ τοῦτο· ἂς τολμήσῃ κάποιος νὰ πῇ κακὸ λόγο γιὰ τοὺς ἄρχοντές μας. Καὶ τί εἶνε οἱ ἄρχοντές μας μπροστὰ στὴν Παναγία μας· ἕνα μηδέν. Δὲν εἴμαστε χριστιανικὸ κράτος· χρειάζεται ἔμπρακτη πίστι στὸ Θεὸ καὶ τὴν Παναγία μητέρα του. Διότι σᾶς προειδοποιῶ, θὰ ἔρθῃ τιμωρία. Μακροθυμεῖ ὁ Θεός· ἂν θέλῃ, μπορεῖ νὰ μᾶς τιμωρήσῃ. Τὸ δαχτυλάκι της νὰ κουνήσῃ ἡ Παναγία, θὰ φουσκώσῃ ἡ θάλασσα, οἱ πέτρες θὰ γίνουν φίδια.

Ἀδελφοί μου, ἡ Παναγία παρακαλεῖ· ἂν εἶστε Χριστιανοί, ἂν εἶστε πιστοὶ στὸ Θεό, ἂν συγκινῆσθε, σταματῆστε νὰ βλαστημᾶτε, καὶ μὴν ἀφήνετε κανένα στόμα νὰ βλαστημάῃ τὴν Παναγία. Ἂν ἀκουστῇ κανεὶς νὰ βλαστημάῃ, ἔχεις χέρι; χτύπα τὸ βλάστημο. Χέρι, ποὺ θὰ χτυπήσῃ βλάστημο, θὰ ἁγιάσῃ. Νὰ πάψῃἐπὶ τέλους ἡ βλαστήμια, αὐτὴ ἡ μεγάλη ἀσέβεια. Εὔχομαι στὸ Θεό, ἡ πατρίδα μας νὰ γίνῃ μιὰ κιθάραποὺ θὰ ψάλλῃ γιὰ τὸν Κύριο· «Ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε αὐτὸν εἰς τοὺς αἰῶνας» (Δαν. προσευχή τριῶν παίδων)· ἀμήν.

(†) ἐπισκόπου Φλωρίνης Αὐγουστῖνου Καντιώτη

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s