ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΥΨΩΣΗ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ (3ο)

ὑπό ἀρχιμ. Βασιλείου Μπακογιάννη

Πῶς ἀκολουθοῦμε τό Χριστό;

Ὅσοι (κατά τήν Ρωμαϊκή αὐτοκρατορία) καταδικάζονταν σέ σταυρικό θάνατο, ἔπαιρναν, κατά τό νόμο, τό σταυρό τους στόν ὦμο καί πήγαιναν στόν τόπο τῆς ἐκτελέσεώς τους. Κάτι ἀνάλογο ἔκανε καί ὁ Χριστός: Σήκωσε τό Σταυρό Του στόν ὦμο καί ἀνέβαινε τό Γολγοθᾶ γιά νά θανατωθεῖ. Αὐτό μᾶς λέει νά κάνουμε καί ἐμεῖς πρός χάρη Του: «Ὅστις θέλει ὀπίσω Μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν καί ἀράτω τόν σταυρόν αὐτοῦ καί ἀκολουθείτω μοι» (Μαρ. 8:34). Προσοχή: Ὁ ἀγαθός Χριστός δέν μᾶς ὑποχρεώνει νά  σταυρωθοῦμε πρός χάρη Του, ἀλλά  «ὅστις θέλει». Μᾶς τό ἀφήνει στήν καλή διαθέσή μας. Καί ὅπως ὁ Ἴδιος σταυρώθηκε ἑκούσια πρός χάρη μας, ἔτσι καί ἐμεῖς νά σταυρωθοῦμε ἑκούσια πρός χάρη Του. Ἡ ἀγάπη Του γιά μᾶς Τόν «ἀνάγκασε» νά σταυρωθεῖ γιά μᾶς. Ἄν Τόν ἀγαπᾶμε καί ἐμεῖς, θά κάνουμε καί ἐμεῖς τό ἴδιο πρός χάρη Του: Θά σταυρωθοῦμε· θά σηκώσουμε τόν σταυρό μας καί θά Τόν ἀκολουθήσουμε!

Ὅμως πῶς γίνεται αὐτό στήν πράξη; Πῶς ἀκολουθοῦμε τό Χριστό; Πῶς ἀπαρνούμαστε τόν ἑαυτό μας; Πῶς σταυρωνόμαστε, πῶς πεθαίνουμε πρός χάρη Του; Σταυρώνοντας τό θέλημά μας! Ἤ καλύτερα: Ἐναρμονίζοντας τό θέλημά μας μέ τό ἅγιο θέλημά Του. Τηρώντας τό θέλημά Του.

«Τό θέλημά μας εἶναι ἕνα χάλκινο τεῖχος ἀνάμεσα σέ μᾶς καί στόν Θεό!» (Ὅσιος Ποιμένας, Γεροντικό, ἀββᾶ Ποιμένος, 54, ἐλεύθερη ἀπόδοση). Εἶναι δηλαδή τό θέλημά μας χωρισμός ἀπό τό Θεό. Μέ ὅτι αὐτό σημαίνει γιά τήν πνευματική μας ζωή! Καί ὅσο ἐμμένουμε στό θέλημά μας, τόσο ὁ χωρισμός μας ἀπό τό Θεό μεγαλώνει, μέ ἀποτέλεσμα  νά ἀπομακρυνόμαστε καί νά χανόμαστε τελείως ἀπό τό Θεό! Ἄν λοιπόν θέλουμε νά ἑνωθοῦμε μέ τόν Κύριο, θά πρέπει νά σταυρώσουμε τό θέλημά μας, τηρώντας παντοῦ καί πάντοτε τό θέλημα τοῦ Κυρίου.

Ὅμως αὐτό  εἶναι ἕνας πραγματικός σταυρός, γιατί πᾶμε ἐνάντια στό δικό μας θέλημα. «Διά τούς λόγους τῶν χειλέων σου ἐγώ φύλαξα ὁδούς σκληράς», ἔλεγε ὁ Δαβίδ (Ψαλ.16:4) ἐννοώντας ὅτι πρός χάρη τῶν ἐντολῶν τοῦ Κυρίου πονοῦσε ψυχικά. Ἄλλα τοῦ ἔλεγε νά κάνει ὁ ἑαυτός του (λ.χ. νά ἀνταποδώσει κατάκριση στήν κατάκριση, ὕβρη στήν ὕβρη, θυμό στόν θυμό, κ.ἄ) καί ἄλλα τοῦ ἔλεγε ἡ ἐντολή τοῦ Κυρίου· νά μήν ἁμαρτήσει οὔτε κατά διάνοια· «πρόσεχε σεαυτῷ, μήποτε γένηται ρῆμα κρυπτόν ἐν τῇ καρδίᾳ σου ἀνόμημα» (Δευτ.15:9). Καί ὁ Δαδίβ θυσίαζε τό δικό του θέλημα πρός χάρη τῆς ἐντολῆς τοῦ Κυρίου. Ἀπαρνεῖτο τόν ἑαυτόν του, σήκωνε τόν σταυρόν του καί ἀκολουθοῦσε τόν Κύριο, γι’αὐτό καί ἔγινε ἄλλος (ἅγιος) ἄνθρωπος!

«Καί ἀράτω τόν σταυρόν αὐτοῦ» (Μαρ. 8:34). Δέν σηκώνουν ὅλοι τόν ἴδιο σταυρό, ἀλλά ὁ καθένας σηκώνει τό  δικό του σταυρό· ὁ καθένας ἔχει νά κάνει μέ τόν δικό του «παλαιό» ἑαυτό (ἄλλος εἶναι περισσότερο φιλήδονος, ἄλλος λιγότερο, ἄλλος περισσότερο θυμώδης, ἄλλος λιγότερο κ.λ.π.). Ὁ καθένας ἔχει νά κάνει μέ τά δικά του πάθη, πού πρέπει νά σταυρώσει, προκειμένου νά ἀκολουθήσει τόν Κύριο (γιατί Χριστός καί πάθη, ἁμαρτίες δέν πᾶνε μαζί). Ἔλεγε ὁ Γέροντας Παϊσιος: «Ἄς μήν ἀπαγοητευόμαστε γιά τά πάθη μας, οὔτε νά ἐνθαρρυνόμαστε γιά τίς ἀρετές μας· γιατί ὁ καλός Θεός, θά λάβει ὑπόψη Του τόν ἀγώνα πού κάνουμε πάνω στόν ἑαυτόν μας».

Καί ὁ Χριστός στή συνέχεια πρόσθεσε: «Γιατί τί θά ὠφεληθεῖ ὁ ἄνθρωπος, ἄν κερδίσει ὁλόκληρο τόν κόσμο, ἀλλά ὑποστεῖ ζημία στήν ψυχή του;» (Μαρ. 8:36). Δέν λέει «ἀπωλέσει τήν ψυχή του», ἀλλά  «ὑποστεῖ ζημία στήν ψυχή του». Ἄλλο πρᾶγμα εἶναι, νά χάνω τό σπίτι μου καί ἄλλο πρᾶγμα εἶναι, νά παθαίνει τό σπίτι μου ζημιά. Ἄλλο πρᾶγμα εἶναι, νά ζημιώνω τήν ψυχή μου καί ἄλλο πρᾶγμα εἶναι, νά χάνω τήν ψυχή μου. Τό δεύτερο εἶναι πολύ χειρότερο ἀπό τό πρῶτο. Εἶναι λοιπόν προτιμότερο νά χάσεις τά πάντα, σπίτια, χωράφια, κ.λ.π., παρά νά ζημιώσεις, ἔστω καί ἕνα ἐλάχιστο τήν ψυχή σου, γιατί καί μέ αὐτή τήν ἐλάχιστη ζημία, χάνεις τόσα ἐπουράνια, πού δέν ἀξίζουν, οὔτε ἀκόμα καί νά κερδίσεις ἐπί γῆς ὁλόκληρον τόν κόσμον!

Στή μάχη του Μαραθῶνος (490 π.Χ.) ἕνας ἀθηναῖος πολεμιστής, ὀνόματι Κυναίγερος (ἀδελφός τοῦ ποιητοῦ Αἰσχύλου) στεκόταν μέσα σέ μιά βάρκα καί πολεμοῦσε τούς Πέρσες. Μέ τό ἕνα του χέρι κρατοῦσε τήν βάρκα καί μέ τό ἄλλο ἔριχνε βέλη στόν ἐχθρό. Καθώς λοιπόν πολεμοῦσε, ἕνας Πέρσης τοῦ ἔκοψε τό χέρι…! Παρόλο αὐτό συνέχισε τόν ἀγώνα του! Μέ τό χέρι πού τοῦ ἀπέμεινε,  βαστοῦσε τή βάρκα! Ὥσπου ὁ ἐχθρός τοῦ ἔκοψε καί αὐτό τό χέρι! Οὔτε καί τώρα παρέδωσε τά ὅπλα! Κρατοῦσε τή βάρκα μέ τά δόντια του! Ὥσπου τοῦ ἔκοψαν τό κεφάλι του! Ἰδού ὁ ἄνθρωπος! Πόσο ἡρωϊκά ἀντιδρᾶ, ὅταν «στριμωχθεῖ»! Τί δύναμη καί τί δυνατότητες κρύβει μέσα του!

Μακάρι νά δείχναμε ἐξίσου τήν ἴδια δύναμη καί σέ θέματα πού ἔχουν σχέση μέ τόν ἀγώνα ἐναντίον τοῦ παλαιοῦ μας ἑαυτοῦ· μέ τόν ἀγώνα γιά τήν σωτηρία τῆς ψυχῆς μας· γιά τήν πορεία μας πρός τόν Χριστό! Καί ὅμως ἐδῶ μέ τό παραμικρό ἐμπόδιο, παραδίδουμε τά ὅπλα, ἐγκαταλείποντας τόν ἀγώνα! «Πῶς, λοιπόν, δέν εἶναι ἀπόδειξη τῆς πιό φοβερῆς ἀνοησίας, τό νά μή δείχνουμε τόν ἴδιο ἀνδρισμό; Καί ὅλα αὐτή  τήν στιγμή πού πρόκειται νά κερδίσωμε τόσους στεφάνους!», (Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, Ομιλ. ΝΕ΄-55η) εἰς τό κατά Ματθαῖον P.G. 542).

Advertisement

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s