ΚΥΡΙΑΚΗ Γ΄ ΛΟΥΚΑ (2ο)

ὑπό ἀρχιμ. Βασιλείου Μπακογιάννη

Γιά τό Χριστό δέν ὑπάρχουν ἀδιέξοδα

Ἕνα καραβάκι ταξίδευε μέσα στά ἀγριεμένα κύματα. Κινδύνευε! Πάλευε, πάλευε, ἀλλά  καταποντίσθηκε! Ἦταν  μεσάνυχτα  μέ  παγωνιά!  Μερικοί  ἐπιβάτες του  κατάφεραν  καί βγῆκαν στή στεριά.  Μπῆκαν μέσα σέ μιά καλύβα καί μέ χίλιες δυό προσπάθειες ἄναψαν φωτιά.  Καί ἐκεῖ πού ἄρχισαν νά ζεσταίνονται, ἡ καλύβα  ἔπιασε φωτιά!  Πετάχθηκαν ἔξω· μέσα στήν παγωνιά!  «Πᾶμε, χαθήκαμε!», ἔλεγαν. Τή στιγμή ἐκείνη περνοῦσε ἀπό ἐκεῖ κοντά ἕνα καράβι  καί βλέποντας ὁ καπετάνιος τή φωτιά, κατάλαβε ὅτι  κάποιοι ναυαγοί θά εἶναι ἐκεῖ. Πλησίασε καί τούς συνέλεξε. Αὐτό πού οἱ ἴδιοι θεώρησαν σάν καταδίκη τους (τό κάψιμο τῆς καλύβας) ἔγινε ἀπό μόνο του, αἴτιο σωτηρίας τους.

Κάπως ἔτσι ἐνεργεῖ καί ὁ Χριστός στή ζωή μας: Μέσα ἀπό τήν καταδίκη μας, μπορεῖ νά φέρει τήν ἐλευθερία μας· μέσα ἀπό τόν σταυρό μας μπορεῖ νά φέρει τήν ἀνάστασή μας. Ἄν λοιπόν  περνᾶμε κάποια δοκιμασία καί ἔχει ἀνθρωπίνως χαθεῖ κάθε ἴχνος ἐλπίδας, ἄς μήν ἀπελπιζόμαστε, γιατί γιά τό Χριστό δέν ὑπάρχουν ἄλυτα προβλήματα! Ποιός περίμενε ὅτι τή στιγμή πού  πήγαιναν νά θάψουν τόν μοναχογυιό τῆς χήρας (Λουκ. 7:12) θά ἐρχόταν ὁ Χριστός  καί θά ξαναζωντάνευε τό νεκρό; Κανένας! Καί ὅμως ἔγινε αὐτό πού δέν περίμενε κανένας!

Ἀπό τή μιά μεριά ὁ νεκρός μοναχογυιός τῆς  χήρας μάνας καί ἀπό τήν ἄλλη ἡ ἀνάσταση αὐτοῦ τοῦ νεκροῦ ἀπό τόν Ἰησοῦ Χριστό! Ὅσο πένθιμο εἶναι τό πρῶτο γεγονός (ὁ θάνατος) τόσο χαρμόσυνο εἶναι  τό δεύτερο γεγονός, ἡ ἀνάσταση τοῦ νεκροῦ!  Ἄν δοῦμε μόνο τή μία πλευρά, μόνο  τόν θάνατο, τήν κηδεία  τοῦ νεαροῦ, χωρίς  τήν παρουσία τοῦ Χριστοῦ, χωρίς τήν ἀνάσταση  πού ἔφερε ὁ Χριστός στό νεκρό, ὅλο αὐτό τό γεγονός εἶναι σκέτη ἀπαγοήτευση, ἀπελπισία, θρῆνος! Ἄν ὅμως τό «ἑνώσουμε» μέ τήν ἀνάσταση, τότε ὅλη αὐτή ἡ μαυρίλα, ἡ ἀπελπισιά ἐξαφανίζεται καί στή θέση της μπαίνει ἡ χαρά, ἡ ἐλπίδα, τό φῶς! Ἄς μήν βλέπουμε λοιπόν τή δοκιμασία μας  ἀποκομένη  ἀπό τό Χριστό, ἀλλά ἑνωμένη μέ τό Χριστό. Δίπλα ἀπό τή δοκιμασία μας ἄς βάζουμε τό Χριστό,  δίπλα ἀπό τό σταυρό μας ἄς βάζουμε τήν ἀνάσταση πού θά «ἀνθίσει» ἀπό τό σταυρό μας. Χωρίς σταυρό δέν ὑπάρχει ἀνάσταση!

 Καί ὁ Σταυρός τοῦ Χριστοῦ χωρίς την Ἀνάστασή Του εἶναι τραγωδία, παταγώδης ἀποτυχία (τοῦ Χριστοῦ…!). Ὅμως  μέ τήν Ἀνάστασή Του  νικήθηκε  ὁ θάνατος καί ὁ Σταυρός Του πῆρε  νόημα. Γι’αὐτό καί ὁ Σταυρός Του δέν νοεῖται χωρίς τήν Ἀνάσταση! «Τόν Σταυρόν Σου προσκυνοῦμεν καί τήν ἁγίαν Σου Ἀνάστασιν ὑμνοῦμεν καί δοξάζομεν». Γι’ αὐτό στήν Ἐκκλησία μας δέν μιλᾶμε μόνο γιά θάνατο, ἀλλά καί γιά Ἀνάσταση! Δίπλα ἀπό τό θάνατο θέτουμε τήν Ἀνάσταση! 

Εἶναι ἄξιο παρατηρήσεως ὅτι κατά τήν ὥρα τῆς νεκρωσίμου ἀκολουθίας, πάνω στό σῶμα τοῦ νεκροῦ τίθεται ἡ εἰκόνα τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ. Πάνω ἀπό τό θάνατο βάζουμε τήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ· πάνω ἀπό τό σκοτάδι βάζουμε τό Φῶς, καί ἔτσι ὁ θάνατος γίνεται ἐλπίδα, φῶς!   Ἄρα τό πιό κατάλληλο φάρμακο, ἡ καλύτερη παρηγοριά γιά μιά μάνα  πού ἔχει χάσει τό παιδί της, εἶναι νά ξέρει ὅτι ὁ γυιός της  ἀναπαύεται στίς ἀγκάλες τοῦ Χριστοῦ. «Μακαρία ἡ ὁδός ἧ πορεύῃ σήμερον, ὅτι ἡτοιμάσθῃ σοι τόπος ἀναπαύσεως», λέμε στίς κηδεῖες. «Ὁδός», (ὄχι τέλος) εἶναι ὁ θάνατος, γιατί  ὁδηγεῖ τόν ἄνθρωπο σέ τόπο ἀναπαύσεως. Μέσα ἀπό τό πιό φαρμακερό γεγονός τῆς ζωῆς του, ὁδηγεῖται στό πιό εὐφρόσυνο γεγονός: Στή Βασιλεία τοῦ Κυρίου καί τοῦτο χάρη στό Σταυρό καί στήν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου!

Ὁ Γάλλος πολιτικός καί συγγραφέας Andre Malraux (+1976) παρακολούθησε ἕνα Συνέδριο τοῦ Κομμουνιστικοῦ Κόμματος τῆς Γαλλίας, στή δεκαετία (1930-1940). Ἕνας σύντροφος παρουσίαζε μέ ἐνθουσιασμό   τό πρόγραμμα   τοῦ Κόμματος, «θά κάνουμε ἐκεῖνο, θά κάνουμε τό ἄλλο, θά, θά, θά». Τή στιγμή ἐκείνη  πετάχθηκε ἕνας συνάδελφός του (πιθανώτατα μεγάλης ἡλικίας) καί τοῦ ἔθεσε ὅλος ἀγωνία, τό ἐρώτημα: «Σύντροφε! Καί τί θά γίνει μέ τόν θάνατο;!». Τί ἀπάντησε λοιπόν  ὁ λαλίστατος  σύντροφος; Καί τί ἀπάντησαν ὅλοι οἱ σύντροφοι τοῦ Συνεδρίου, πού εἶχαν λύσεις γιά ὅλα τά θέματα;! 

Ὁ αὐτόπτης μάρτυρας André Malraux μᾶς λέει ὅτι τό ἐρώτημα αὐτό  ἔμεινε χωρίς ἀπάντηση! Ἐπικράτησε σιωπή, βουβαμάρα! Πικρός ὁ θάνατος, χωρίς ἐλπίδα! (Ἁπό τό βιβλίο τοῦ Μητροπολίτου Νικοπόλεως, Τί εἶναι ὁ Χριστός;»). 

 Τό χειρότερο πρᾶγμα γιά μιά κοινωνία εἶναι, νά μήν ἀκούει  λόγο Θεοῦ, λόγια παρήγορα καί μάλιστα γιά τό ἀναπόφευκτο καί κορυφαῖο γεγονός τῆς ζωῆς, πού εἶναι ὁ θάνατος! «Λιμό» ἀποκαλεῖ ὁ Θεός τήν  ἀπουσία θείου λόγου!  (Ἀμώς 8:11). Ἐννοώντας, ὅσο  φοβερή εἶναι ἡ ἔλλειψη νεροῦ καί τροφῆς, τόσο φοβερή εἶναι καί ἡ στέρηση τοῦ θείου λόγου!  «Πές μου καί ἄλλα! Τί ὡραῖα λόγια εἶναι αὐτά πού ἀκούω!», ἔλεγε  μιά πονεμένη καί ἀπελπισμένη ἄπιστη (!) μητέρα, πού ἔχασε τήν κόρη της, σέ φίλο μου γιατρό (Δ.Σ.),  πού τῆς μιλοῦσε γιά τήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ καί γιά τήν αἰώνια Ζωή.

Εἶναι μακάριοι ὅσοι «διαδίδουν» στόν λαό  τά ζωηφόρα λόγια τοῦ Χριστοῦ. Εἶναι ἐξίσου μακάριοι ὅσοι δέχονται αὐτά τά ζωηφόρα αὐτά λόγια τοῦ Χριστοῦ, γιατί μεταβαίνουν ἀπό τό θάνατο στή Ζωή.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s