ΚΥΡΙΑΚΗ Η΄ ΛΟΥΚΑ (3ο) Τοῦ καλοῦ Σαμαρείτη                                                                       

ὑπό ἀρχιμ. Βασιλείου Μπακογιάννη 

Εὐσπλαγχνία στόν πλησίον

«Ἐγώ γιά κάθε ἀδύνατο (βασανισμένο) ἔκλαψα· ἀναστέναζα, ὅταν ἔβλεπα ἄνθρωπο, πού βρισκόταν σέ δυστυχία», ἔλεγε ὁ Ἰώβ (Ἰώβ 30:25). Παρόλο πού ζοῦσε σέ βαθύ σκοτάδι (πρό Χριστοῦ), ἡ εὐσπλαγχνία του δέν εἶχε ὅρια· συνέπασχε ἀδιάκριτα γιά ὅλους τούς ἀνθρώπους·  ἐκεῖ τόν ὁδηγοῦσε ἡ ἁγία του ψυχή! Καμία σχέση μέ τόν λευίτη καί τόν ἱερέα τῆς  παραβολῆς! (Λουκ. 10:25-36).

Ἕνας λοιπόν ἱερέας καί ἕνας λευίτης  καθώς περπατοῦσαν μέσα ἀπό ἕνα ἐρημικό καί ἐπικίνδυνο δρόμο (ὅπου κρύβονταν ληστές καί χτυποῦσαν τούς διαβάτες) εἶδαν μπροστά τους ἕναν συνάνθρωπό τους χτυπημένο καί σχεδόν ἑτοιμοθάνατο. Πῆγαν κοντά του τόν εἶδαν καί ἀπό τό φόβο τους μήν πάθουν καί αὐτοί τά ἴδια, τόν ἄφησαν καί ἔφυγαν. Πάντως, ἔκαναν κάποια κίνηση πρός τόν τραυματισμένο συνάνθρωπό τους· πῆγαν κοντά του καί τόν εἶδαν. Ἐμεῖς ἄν περνούσαμε ἀπό ἐκεῖ, μπορεῖ νά μήν πλησιάζαμε τόν πληγωμένο ἄνθρωπο. Ἀπό τόν φόβο μας θά τρέχαμε νά ἐξαφανισθοῦμε! Μᾶς κακοφαίνεται;

Ἄν ἐξετάσουμε τόν ἑαυτό μας, θά ἰδοῦμε, νά ἦταν τρόπος νά ξεφορτωθοῦμε ἀκόμα καί τόν δικό μας ἄνθρωπο· τόν πατέρα μας, τή μάνα μας, τόν ἀδερφό μας ἤ ἀκόμα καί τό παιδί μας! Καί χωρίς νά κινδυνεύουμε ἀπό ληστές, ὅπως κινδύνευαν ὁ λευίτης καί ὁ ἱερέας, πού τούς κατηγοροῦμε!

Μιά δασκάλα Δημοτικοῦ Σχολείου ἔβαλε στούς μαθητές της σάν «Ἔκθεση» τό ἑξῆς θέμα: «Τί χάρη θά ἤθελα ἀπό τό Θεό;». Ἡ δασκάλα πῆρε τά «γραπτά» στό σπίτι της γιά νά τά διορθώσει. Κάποια στιγμή ἄρχισε νά κλαίει. Ἔγραφε ἕνας  μαθητής της: «Θεέ μου! Θέλω νὰ μὲ κάνεις τηλεόραση! Γιατί ξέρω καλά, ὅταν γίνω τηλεόραση, τότε ὁ πατέρας μου θά θέλει νά εἶναι μαζί μου, νά μέ βλέπει, καί νά μέ ἀκούει, καί ὅταν ἀκόμα εἶναι κουρασμένος! Ἡ μάνα μου θά μέ κοιτάει καί θά μέ ἀκούει, ἔστω καί ἄν ἀκόμα εἶναι στενοχωρημένη γιά κάποιο πρόβλημά της. Τά ἀδέλφια μου θά μαλώνουν μεταξύ τους, γιά τό ποιό ἀπό ὅλα θά κάθεται μαζί μου ὅλο καί περισσότερο! Θέλω λοιπόν νὰ νιώσω, ὅτι ἡ οἰκογένειά μου ἐπικοινωνεῖ μαζί μου ἀληθινά, ὅτι εἶμαι ζωντανό μέλος τοῦ σώματός της, καί ὄχι νεκρό! Θεέ μου, δε ζητάω πολλά. Θέλω μόνο νὰ γίνω σὰν μιὰ τηλεόραση!». Καί αὐτός ὁ μαθητής πού ἔγραψε αὐτή τήν ἔκθεση, ἦταν ὁ γυιός τῆς  δασκάλας, πού διάβαζε τήν ἔκθεση! Ἄν τά μέλη τῆς οἰκογένειας ἔχουν μεταξύ τους τέτοια ψυχρή ἐπικοινωνία, ἄν τά ἀδέρφια μεταξύ τους ἔχουν τέτοια ἐπικοινωνία, ἄν οἱ γονεῖς μέ τά παιδιά τους ἔχουν τέτοια ἐπιφανειακή ἐπικοινωνία, σκεφθεῖτε τί ἐπικοινωνία ἔχουν μέ τούς ἀπέξω· πόσο σκύβουν στά προβλήματά τοῦ ἄλλου, πόσο συμπάσχουν! Εἶναι τέλεια ἀντίγραφα τοῦ λευίτη καί τοῦ ἱερέα τῆς παραβολῆς. Κάναμε ἐρήμους τίς πυκνοκατοικημένες πόλεις μας!

Μιά Κυριακή τοῦ 1966 στό χωριό τῆς Μάνης (Πελοπόννησος) ἔγινε κάτι πού ἀναστάτωσε ὁλόκληρη τήν πατρίδα μας. Εἶχαν στήν ἐκκλησία «μνημόσυνο». Δεκαπέντε ἄτομα πού ἔφαγαν ἀπό τά «κόλλυβα» τοῦ μνημοσύνου, πέθαναν ἀπό δηλητηρίαση! Τί εἶχε συμβεῖ; Μιά γυναίκα παράλυτη, πού ἔμεινε στό χωριό, ἔβαλε κρυφά μέσα στά «κόλλυβα» δηλητήριο. Συνελήφθη λοιπόν καί ὁδηγήθηκε στίς φυλακές. Ὁ ἱερέας (Μ.Κ.) παρόλο πού ἔμενε σέ ἄλλη, μακρυνή πόλη πῆγε στίς φυλακές καί τήν ἐπισκέφθηκε. Ἦταν τόσο πολύ ἐξαγριωμένη, πού δέν ἤθελε νά συζητήσει μέ κανένα, προπαντός μέ ἱερέα! Ὅμως ὁ ἱερέας ξαναπῆγε. Τώρα ξέσπασε. Ἄρχισε νά φωνάζει: «Ἔπρεπε νά δηλητηριάσω ὁλόκληρο τό χωριό! Ἤμουν παράλυτη καί κανένας δέν μοῦ συμπαραστάθηκε! Μέ ἔβλεπαν, μέ χαιρετοῦσαν, καί ἔφευγαν! Αὐτό δέν ἄντεχα! Ἦταν πληγή! Καί γι’ αὐτό δέν μετανιώνω γι’αὐτό πού ἔκανα!» (Βέβαια στό τέλος καί χάρη στόν ἀγώνα πού ἔκανε ὁ ἱερέας, μετάνιωσε, ἐξομολόγηθηκε, κοινώνησε, καί ὁδηγήθηκε «ἕτοιμη» στήν ἐσχάτη τῶν ποινῶν, στήν θανατική ἐκτέλεση. Καί στήθηκε στό ἀπόσπασμα κάνοντας τόν σταυρό της καί ζητώντας συγχώρηση ἀπό τόν Κύριο. Αἰωνία της ἡ μνήμη).

Χρειάζεται ἐσωτερικός, κρυφός ἀγώνας γιά νά συμπαρασταθεῖς στόν ἄλλο. Θά πρέπει ἐκείνη τήν στιγμή νά ἀλλάξεις τό πρόγραμμά σου, νά θυσιάσεις τίς δικές σου ἐπιθυμίες, νά ξεχάσεις ἀκόμα καί τήν κούρασή σου καί νά ἀφοσιωθεῖς στόν πάσχοντα συνάνθρωπό σου. Καί ἐπειδή αὐτό εἶναι δύσκολο, γι’αὐτό καί ἐλάχιστοι εἶναι αὐτοί πού συμπαραστέκονται στόν πάσχοντα συνάνθρωπό τους (ἰδιαίτερα σήμερα!).

Ἄς θυμηθοῦμε τόν Γέροντα Παϊσιο (+1994) πού παρόλη τήν ἀσθένειά του, παρόλη τήν σφοδρή του ἐπιθυμία γιά ἡσυχία καί γιά προσευχή, καθόταν μέ τίς ὧρες καί ἄκουγε μέ ἀξιοθαύμαστη ὑπομονή τά προβλήματα, τά βάσανα, τίς ἀναζητήσεις, ἀκόμα καί τίς ἀνοησίες πού τοῦ ἔλεγε ὁ καθένας πού τόν πλησίαζε! Ἀφιερώθηκε ἐξ ὁλοκληρου καί μέ τήν καρδιά του στή διακονία τοῦ ἀνθρώπου· ἔσκυβε στίς πληγές τοῦ ἄλλου, βάζοντας «λάδι καί κρασί».

Ἀδελφοί! Στά λόγια εἴμαστε ὅλοι καλοί Σαμαρεῖτες· ἄς γίνουμε ἐπί τέλους καί στήν πράξη!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s