ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΓ΄ ΛΟΥΚΑ (3ο). Τοῦ πλουσίου ἄρχοντα (Λουκ. 18:18-27)

ὑπό ἀρχιμ. Βασιλείου Μπακογιάννη 

Τό θέμα εἶναι σοβαρό!

Ἕνας ἄθεος ἔκανε μιά ὁμιλία σέ ἀπίστους. Τούς ἀποδείκνυε μέ ἐπιχειρήματα, ὅτι αὐτά πού λέει τό Εὐαγγέλιο «περί αἰωνίου ζωῆς», εἶναι ψέμα. Εἶχαν ἔρθει πολλοί ἀκροατές· ἀνάμεσά τους ἦταν καί ἕνας μεθυσμένος (ἄπιστος). Κάποια στιγμή ὁ μεθυσμένος πετάχθηκε καί τοῦ φώναξε: «Πέστα μας καλά! Ἀπό σένα κρεμόμαστε! Πρόσεξε μήν μᾶς πάρεις στό λαιμό σου!». Ὁ μεθυσμένος μίλησε ἐλεύθερα. Καί «πρόδωσε» τή βαθιά του ἀμφιβολία γιά τήν ἀπιστία του.

Καί γιατί δέν ἦταν σίγουρος γιά τό «πιστεύω» του; Γιατί ὁ φύσει ἀθάνατος Θεός ἔπλασε τόν ἄνθρωπο «κατ’ εἰκόνα Του» (Γέν. 1:27) «Ἀντίγραφο» Του. Καί ὅπως κύριο γνώρισμα τοῦ Θεοῦ εἶναι ἡ ἀθανασία, ἔτσι καί κύριο γνώρισμα τοῦ «ἀντιγράφου» Του, τῆς ἀνθρώπινης ψυχῆς εἶναι ἡ πίστη στήν ἀθανασία. Πόθος, νοσταλγία, «καϋμός»  γιά ἀθάνατη ζωή. Γι’ αὐτό καί τό σύνολο τῶν ἀνθρώπων πιστεύει (ἔστω καί  ὑποσυνείδητα) ὅτι «κάτι» ὑπάρχει μετά θάνατον! Γι’αὐτό καί ὁ θάνατος εἶναι ἀφύσικος γιά τήν ἀθάνατη ψυχή! Γι’αὐτό οὐδείς θνητός νιώθει ἄνετα, νορμάλ, μπρός στίς κηδεῖες (στό θάνατο) ἀλλά νιώθει ἀφύσικα, ἀμήχανα, πληκτικά.

Αὐτή  ἡ ἔμφυτη πίστη στήν μετά θάνατο ζωή, ἔκανε τόν πάμπλουτο ἄρχοντα πού μᾶς ἀναφέρει ὁ Λουκᾶς (Λουκ. 18:18-27) νά τρέξει στό Χριστό καί νά Τόν ρωτήσει, τί νά κάνω, ὥστε νά κληρονομήσω τήν αἰώνια ζωή. Βλέπετε, ὅτι τά πολλά του πλούτη δέν στάθηκαν ἱκανά, νά νεκρώσουν ἀπό μέσα του τήν ἔμφυτη «ἰδιότητα», πού ἔχει μέσα του ὁ ἄνθρωπος: Πίστη στήν αἰωνιότητα. Καί αὐτό ἰσχύει γιά κάθε ἄνθρωπο, ἀκόμα γιά τόν ἄπιστο, γιατί ὅλοι ἀνεξαιρέτως οἱ ἄνθρωποι εἶναι «κατ’ εἰκόνα τοῦ ἀθανάτου Θεοῦ».

Ἔτσι ἐξηγεῖται, γιατί ἀκόμα καί τό ἀθεϊστικό ἐπιστημονικό «Λιτερατούρναγα Ρωσσία», (ἔτος 1966 τ. 33), τῆς πρώην Σοβιετικῆς Ἕνωσης ἀσχολήθηκε μέ αὐτό τό θέμα. Συγκεκριμένα: Παρουσίαζε δύο ρώσους ἐπιστήμονας τόν Ἠλία Σελβίνσκι καί τόν Λέβ Ὄζερωφ νά συζητοῦν τό θέμα!  Καί κατέληξαν στό συμπέρασμα: «Τό θέμα αὐτό εἶναι πολύ σοβαρό! Εἶναι ἕνα πολύ μεγάλο φιλοσοφικό, ἱστορικό καί λογοτεχνικό πεδίο ἔρευνας μέ πολύ μεγάλον μέλλον»

«Ὁ ἄνθρωπος εἶναι ὄν λογικό, ἔχοντας τήν τάση νά παραλογίζεται!» ἔλεγε ὁ μεγάλος συγγραφέας Ἐμμανουήλ Ροΐδης (+1904). Καί αὐτός ὁ παραλογισμός του, φαίνεται ἀπό τήν στάση πού τηρεῖ στό μεγάλο θέμα, πού λέγεται μετά θάνατο ζωή! Παρόλο πού τόν ἀπασχολεῖ εἴτε συνειδητά, εἴτε ὑποσυνείδητα, δέν τολμᾶ νά τό συζητήσει, νά τό ψάξει, ἀλλά τό καταβυθίζει μέσα του ἀκόμα πιό βαθιά, μιμούμενος μέ τέλειο τρόπο τήν ἀφέλεια τῆς στρουθοκαμήλου! (Ἡ στρουθοκάμηλος με τό «δίκιο» της, γιατί εἶναι ἄλογο ζῶο!). Καί παράλληλα αὐτοθαυμάζεται γιά τή σοφία του καί γιά τή λεβεντιά του! Ἐκτός ἄν ἡ αἰώνια ζωή εἶναι μιά ἀσήμαντη λεπτομέρεια, πού δέν ἀξίζει κανείς νά ἀσχοληθεῖ οὔτε γιά ἕνα δευτερόλεπτο!

Ὁ ρῶσος φιλόσοφος Νικολάϊ Φεοντόρωφ, (+1903) ὅλη του τήν φιλοσοφία του, τήν σκέψη του, τήν εἶχε ἐπικεντρώσει γύρω ἀπό τή μετά θάνατο ζωή. Καί ὅταν τόν ρωτοῦσαν, «γιατί ἀσχολεῖσαι συνεχῶς μέ αὐτό τό θέμα;», τούς ἀπαντοῦσε: «Ἄν στό θέμα αὐτό ἀστοχήσουμε, τί θέλουμε καί ζοῦμε;». Μέ ἄλλα λόγια, ἄν δέν ξέρουμε, ποῦ θά πᾶμε, ὅταν τελειώσει αὐτό τό ἐπίγειο, μακρυνό καί κοπιαστικό ταξίδι μας, ποιός ὁ λόγος νά ταξιδεύουμε;! Καί μέ τί ψυχολογία ταξιδεύουμε; Ἄν ὅμως ξέρουμε τό τέλος αὐτοῦ τοῦ μεγάλου ταξιδιοῦ μας, τότε  ἔχει νόημα τό ταξίδι μας! Μέ ἄλλα λόγια ξέρουμε, νά ζοῦμε! Καί ὅμως ἐλάχιστοι ἀπό τούς ἀνθρώπους, προικισμένους μέ τό δῶρο τῆς λογικῆς, ἀσχολοῦνται στά σοβαρά μέ τό σοβαρό αὐτό θέμα τῆς ἐπιγείου ζωῆς μας!

Εἶναι γνωστό ὅτι ὁ φιλόσοφος Διογένης (4ος αί. π.Χ.) ἕνα μεσημέρι γύριζε τήν πολυσύχναστη «πλατεία» (ἀγορά) τῆς ἀρχαίας Κορίνθου, κρατώντας στό χέρι του ἀναμμένο φανάρι, σάν κάτι νά ἔψαχνε ἐναγωνίως! «Τί σοῦ χρειάζεται τό φανάρι μέρα-μεσημέρι;», τόν ρώτησε κάποιος. «Ψάχνω νά βρῶ ἕναν ἄνθρωπο!». Καί ἦταν ἀνάμεσα σέ ἀνθρωποθάλασσα! Τό μήνυμά του ἦταν σαφές: Ἔψαχνε γιά ἄνθρωπο πού νά ἔχει σωστό σκεπτικό, προβληματισμό, στόχο στή ζωή του. Τέτοιοι ἄνθρωποι σπανίζουν!

Ὁ πλούσιος  ἄρχοντας μπορεῖ νά ἦταν κολλημένος στά πλούτη του, ἀλλά τουλάχιστον ὡς ἄνθρωπος εἶχε ἕναν σοβαρό προβληματισμό γύρω ἀπό τήν αἰώνια ζωή, πού λείπει ἀπό πολλούς. Ἄς πάρουμε λοιπόν καί ἐμεῖς  αὐτόν τόν ὑγιῆ προβληματισμό του, «γιά τό τί πρέπει νά κάνουμε προκειμένου νά κερδίσουμε τήν αἰώνια ζωή», καί ἄς κάνουμε αὐτό πού δεν μπόρεσε νά κάνει αὐτός ὁ ἄρχοντας· ἄς ἀγωνισθοῦμε γιά τήν αἰώνια ζωή· ἄς κάνουμε θυσίες! Θά εἶναι ἡ καλύτερη θυσία πού θά κάνουμε στή ζωή μας! Καί ἔτσι ἡ ζωή μας θά «ἀναβαθμισθεῖ», θά δροσισθεῖ ἀπό τά δροσερά καί ζωηφόρα νερά τῆς αἰωνιότητος. Τότε θά χαιρόμαστε τή ζωή, ἀλλά καί τό θάνατο, γιατί ἀκριβῶς ὁ θάνατος θά εἶναι ἡ ὁδός πού θά μᾶς ὁδηγήσει στήν αἰώνια ζωή.

Advertisement

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s