Ανυπόστατα τα περί ‘’κοινών αξιών’’ με το Ισλάμ

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

Οι διαπροσωπικές σχέσεις, καθώς και η πρέπουσα αγάπη προς κάθε άνθρωπο, δεν πρέπει να εκλαμβάνονται ως αφορμή διαθρησκειακών ατοπημάτων στις συναντήσεις που πραγματοποιούνται με μωαμεθανούς.  Η αγωνιώδης αναζήτηση «κοινών αξιών», καταλήγει συνήθως σε συγκρητιστικά ατοπήματα και όχι σε ουσιαστικό διάλογο. 

Πολλές φορές καταντούν να ομιλούν οι στηρίζοντες τέτοιας μορφής «διαλόγους», με κοινωνιολογισμούς περί δήθεν «ετεροφοβίας» και ότι αυτό γίνεται στα πλαίσια «να γνωρίσουν δήθεν τον άλλο».  Για ποια συνάντηση και γνωριμία με τον άλλο ομιλούν;  Ουδεμία αμφιβολία υπάρχει για την αντιτριαδική αυτή πλάνη,  μέσα από το πλήθος αιρέσεων που περιμάζεψε ο Μωάμεθ.  Για ποια «ετεροφοβία» λοιπόν ομιλούν; Το πράττουν για να γνωρίσουν δήθεν τον άλλο, του οποίου την πλάνη γνωρίζουν;  Τα περί δήθεν προκατάληψης μπροστά στο άγνωστο που προβάλλουν δεν υφίστανται.   

Στα πλαίσια της επιχειρηματολογίας που χρησιμοποιούν, παραπέμπουν σε προηγούμενους διαλόγους Χριστιανών με μωαμεθανούς.  Όσες φορές όμως έγινε διάλογος Χριστιανού με μωαμεθανό, κατέληξε σε ομολογητική απάντηση του Χριστιανού και ουδέποτε έγινε διαφυγή στο μεγάλο ατόπημα περί δήθεν «κοινών αξιών».  Η εφεύρεση των «κοινών αξιών» γίνεται προς ευαρέσκεια των μωαμεθανών. 

Ομιλώντας για «κοινές αξίες» με τον μωαμεθανισμό, αλλοιώνουν τις αξίες αυτές που θεωρούν ως «κοινές». Προσδίδοντας τον χαρακτηρισμό «κοινή αξία» σε αξίες που ο Χριστός προσέδωσε το πραγματικό τους κάλλος, προσδίδουν άλλο εννοιολογικό περιεχόμενο στις αξίες αυτές. 

Έχουμε την αγάπη ως κοινή αξία με το Ισλάμ;  Στο κοράνι ποια «αγάπη» διδάσκεται;  Η κορανική βία ποια αγάπη αφήνει να κηρυχθεί;   Μπορεί να θεωρηθεί η χριστιανική αγάπη με όλο της το μεγαλείο, ως «κοινή αξία» με τη μωαμεθανική θρησκεία, όπου η προτρεπόμενη κορανική βία προκαλεί αποτροπιασμό; 

Περί ποια ειρήνης μπορούν να ομιλούν ως δήθεν κοινής αξίας.  «Ειρήνην αφίημι υμίν, ειρήνην την εμήν δίδωμι υμίν· ου καθώς ο κόσμος δίδωσιν, εγώ δίδωμι υμίν» (Ιω. 14,27) λέγει ο Κύριος. Δεν υπάρχει χρεία επεξήγησης.  Αρκεί ο λόγος του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού με αυτό που προσθέτει, με το «ου καθώς ο κόσμος δίδωσιν, εγώ δίδωμι υμίν» (Ιω. 14,27).  

Περί ποιου σεβασμού της ανθρώπινης προσωπικότητας μπορούν να ομιλούν ως «κοινής αξίας»;  Και μόνο στη κορανική στάση απέναντι στη γυναίκα να σταθούν, είναι αρκετό για να δειχθεί το είδος του σεβασμού της ανθρώπινης προσωπικότητας. 

Ας μην τοποθετούν αξίες της χριστιανικής πίστης, το κάλλος των οποίων κατέγραψε ο ίδιος ο Κύριος, ως δήθεν «κοινές αξίες» με τη μωαμεθανική πλάνη  η οποία πολεμά την πίστη στον αληθινό Τριαδικό Θεό.   Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τα περί «κοινών αξιών» με τη αντιτριαδική μωαμεθανική θρησκεία, προσδίδουν σε αξίες της χριστιανικής πίστης, το κάλλος των οποίων κατέγραψε ο ίδιος ο Κύριος, διαφορετικό εννοιολογικό επίπεδο.   Ο λόγος του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, «ου καθώς ο κόσμος δίδωσιν, εγώ δίδωμι υμίν» (Ιω. 14,27) είναι σαφέστατος.

Πηγή: http://aktines.blogspot.com

ΕΛΛΗΝΟΠΟΥΛΟ ΑΝΑΤΡΕΠΕΙ ΤΟΝ ΑΘΕΪΣΜΟ ΤΟΥ ΣΤΙΒΕΝ ΧΟΚΙΝΓΚ!

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 20η Ιουνίου 2022

ΕΛΛΗΝΟΠΟΥΛΟ ΑΝΑΤΡΕΠΕΙ ΤΟΝ ΑΘΕΪΣΜΟ ΤΟΥ ΣΤΙΒΕΝ ΧΟΚΙΝΓΚ!

Έχουμε ασχοληθεί πολλές φορές στο παρελθόν με πάμπολλες ανακοινώσεις μας γύρω από το φαινόμενο της αθεΐας, όταν κληθήκαμε να σχολιάσουμε κείμενα αθεϊστών συγγραφέων και αποδείξαμε επαρκώς, ότι ο αθεϊσμός είναι παραλογισμός! 

Και τούτο, διότι ενώ απορρίπτει κάθε είδους θρησκευτική πίστη, κατ’ ουσίαν  επαγγέλλεται μια άλλου είδους, μια «μεταφυσική» πίστη, η οποία όμως δεν μπορεί, εδώ και τριακόσια χρόνια να αποδείξει την….πίστη της! Και επειδή δεν μπορεί να αποδείξει τη δική της πίστη, δηλαδή την δήθεν ανυπαρξία του Θεού, προσπαθεί να καταρρίψει την πίστη, όσων έχουν διαφορετική πίστη και πιστεύουν στην ύπαρξη του Θεού! Περισσότερο από κάθε άλλη θρησκευτική πίστη η Ορθόδοξη Εκκλησία μας πολεμήθηκε και πολεμείται, από της ιδρύσεώς της μέχρι σήμερα με ένα πρωτοφανές μίσος και μανία από τα ποικίλα συστήματα της αθεΐας, είτε αυτά εμφανίστηκαν υπό την μορφή του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού, είτε του άθεου Ουμανισμού, είτε του Διαλεκτικού Υλισμού και Μαρξισμού, είτε υπό άλλες μορφές και προσωπεία, πίσω από τα οποία, βέβαια, κρύβεται ο εμπνευστής των, ο πατέρας του ψεύδους, ο διάβολος. Μεταξύ Χριστού και Αντιχρίστου, πίστεως και απιστίας, αληθείας και ψεύδους, διεξάγεται ένας αδιάλειπτος και τιτάνιος αγώνας, ο οποίος θα συνεχίζεται μέχρι συντελείας των αιώνων. Στον αγώνα αυτόν η απιστία και ο αθεϊσμός ανέκαθεν στρατολόγησε όλα τα μέσα που έχει στη διάθεσή του. Με ένα ιδιαίτερο τρόπο στράφηκε προς την επιστήμη, στην οποία αναζήτησε στηρίγματα, για να δικαιωθεί. Ένα δε από τα σπουδαιότερα επιχειρήματα, τα οποία προέβαλε, ήταν ότι η επιστήμη είναι ο μεγάλος πολέμιος του Χριστιανισμού και ότι οι μεγάλοι επιστήμονες της ανθρωπότητος με τις επιστημονικές τους ανακαλύψεις έρχονται δήθεν σε αντίθεση με τη χριστιανική πίστη και καταρρίπτουν τον «μύθο περί του Χριστιανισμού».

Την «παντιέρα» του αθεϊσμού την κρατούν σήμερα κάποιοι ελάχιστοι επιστήμονες, οι οποίοι διαποτισμένοι από τα σύγχρονα αθεϊστικά, ιδεολογικά ρεύματα, χρησιμοποιούν τις επιστημονικές τους γνώσεις, για να τις θέσουν στην υπηρεσία της αθεΐας.  Ένας από αυτούς υπήρξε και ο γνωστός Άγγλος φυσικός Στίβεν Χόκινγκ. Ασφαλώς ως επιστήμων υπήρξε μια ιδιοφυΐα και  η συμβολή του στον χώρο της αστροφυσικής και στη μελέτη του Σύμπαντος είναι αναμφισβήτητη. Ωστόσο αποδείχθηκε φοβερά ανεπαρκής εις ό,τι αφορά τις μεταφυσικές αντιλήψεις του και κυρίως στις δοξασίες του περί Θεού. Παρά το γεγονός ότι πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του, υποφέροντας από μία σπάνια μυϊκή ασθένεια, δεν μπόρεσε να συνειδητοποιήσει την μικρότητα του, την ανεπάρκειά του. Κυριεύτηκε από ένα απίστευτο εγωισμό, πίστευσε ότι έγινε πάνσοφος και νόμισε ότι εφόσον κατανόησε ορισμένα «μυστήρια» του αισθητού κόσμου, (π.χ. μαύρες τρύπες του διαστήματος), θα μπορούσε να κατανοήσει και τον άπειρο και ακατανόητο από το ανθρώπινο μυαλό, Θεό! Και επειδή δεν κατόρθωσε να τον κατανοήσει, (φυσικό ήταν), τον αρνήθηκε με τον  πλέον αφελή τρόπο, ο οποίος δεν ταίριαζε σε καμιά περίπτωση στην κατά τα άλλα επιστημονική του αξία!

Μετά το θάνατό του κυκλοφόρησε ένα βιβλίο, με τίτλο: «Σύντομες απαντήσεις σε μεγάλα ερωτήματα»στο οποίο αναπτύσσει τις μεταφυσικές ιδέες του. Σ’ αυτό προσπαθεί, με τρόπο πραγματικά παιδαριώδη, να «αποδείξει» την ανυπαρξία του Θεού!  Ιδού τι έγραψε για την πίστη στο Θεό:  Αρχίζει με το ερώτημα: «αν υπάρχει Θεός» και δίνει την εξής απάντηση«Νομίζω», λέει, «ότι το σύμπαν δημιουργήθηκε αυθόρμητα εκ του μηδενός, σύμφωνα με τους νόμους της επιστήμης. Αν αποδέχεστε, όπως εγώ, ότι οι νόμοι της φύσης είναι καθορισμένοι, τότε δεν χρειάζεται πολύ για να ρωτήσετε: ποιός ρόλος απομένει για το Θεό;….Αν θέλετε, μπορείτε να πείτε ότι οι νόμοι αυτοί είναι έργο του Θεού, αλλά αυτό είναι μάλλον ένας ορισμός του Θεού, παρά μια απόδειξη για την ύπαρξή του», (Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ)! Για τον Χόκινγκ οι νόμοι της βαρύτητας, της σχετικότητας, της κβαντομηχανικής κ.α. είναι αρκετοί για να εξηγήσουν τα πάντα στο σύμπαν!  Κατά την ταπεινή μας γνώμη οι νόμοι της φύσεως μπορούν ασφαλώς να μας εξηγήσουν πολλά γύρω από τη λειτουργία του σύμπαντος, όχι όμως τα πάντα, δεδομένου ότι  ακόμη και μέχρι σήμερα πολλά φυσικά φαινόμενα δεν έχουν μελετηθεί επαρκώς και η επιστήμη δεν μπορεί προς το παρόν να μας δώσει σαφείς και πλήρεις απαντήσεις γι’ αυτά. Σίγουρα όμως δεν  μπορούν να μας απαντήσουν στα ερωτήματα: Πως δημιουργήθηκαν, ή  ποιος δημιούργησε τους φυσικούς νόμους και γιατί αυτοί λειτουργούν, με τον τρόπο που λειτουργούν και όχι διαφορετικά; Επίσης όταν δεχόμαστε ότι οι νόμοι της φύσεως είναι έργο του Θεού, αυτό δεν σημαίνει ότι φτάνουμε σε ένα ορισμό του Θεού, όπως αφελώς νομίζει ο Χόκινγκ, διότι ο Θεός είναι στη φύση του άπειρος και ακατάληπτος, ενώ οι νόμοι της φύσεως μπορούν να ερευνηθούν και να γίνουν καταληπτοί. Επίσης χρησιμοποιώντας τη λέξη «νομίζω», στον ισχυρισμό του «ότι το σύμπαν δημιουργήθηκε αυθόρμητα εκ του μηδενός», εκφράζει κατ’ ουσίαν μια πίστη, την οποία όμως δεν μπορεί να αποδείξει με επιστημονικά επιχειρήματα.

Παρά κάτω γράφει: «Μήπως όμως ένα θεϊκό χέρι δημιούργησε τον ‘αυτόματο πιλότο’ των φυσικών νόμων που διέπουν το σύμπαν; Αυτή είναι η βασική πεποίθηση των θρησκευόμενων επιστημόνων, (περίπου ένας στους τρεις επιστήμονες πιστεύει στο Θεό, σύμφωνα με έρευνες) και των απλών ανθρώπων…. Μήπως ο Θεός δημιούργησε τους κβαντικούς νόμους, που επέτρεψαν στην Μεγάλη Έκρηξη, (Μπιγκ Μπανγκ), να συμβεί; Δεν θέλω να προσβάλω οποιονδήποτε πιστό, αλλά νομίζω ότι η επιστήμη έχει πιο πειστική εξήγηση από έναν θεό δημιουργό»! Δεν μας εξηγεί, ποια είναι αυτή η «πιο πειστική εξήγηση» επειδή απλά δεν υπάρχει! Η θεωρία της «Μεγάλης Έκρηξης» δεν έχει αποδειχθεί επιστημονικά, αλλά παραμένει ως μια από τις πολλές θεωρίες περί της «αρχής του κόσμου», όχι καθολικά αποδεκτής και η οποία σε καμιά περίπτωση δεν αποκλείει τη δημιουργία του κόσμου από τον Θεό! Είναι φανερό ότι οι μεταφυσικές απόψεις του Χόκινγκ, δεν αποτελούν επιστημονικά πορίσματα, αλλά προσωπικές αντιλήψεις, αυθαίρετους δογματισμούς, στους οποίους καταφεύγει, προκειμένου να φθάσει στο συμπέρασμα που θέλει, στην «τυχαία» δημιουργία του Σύμπαντος! Γι’ αυτό και ελάχιστη απήχηση είχαν και έχουν στον επιστημονικό κόσμο. Δεν αποκλείεται να αποτελούν εξωτερικεύσεις και ξεσπάσματα της ταραγμένης ψυχικής του κατάστασης, εξαιτίας της χρόνιας αναπηρίας του.

Πρόσφατα εμφανίστηκε ένα 15χρονο παιδί ελληνικής καταγωγής, ένα παιδί- θαύμα, όπως θα φανεί στη συνέχεια, για να ταράξει τα νερά στο χώρο της «μαχητικής αθεΐας» και ιδιαίτερα στους θαυμαστές του Χόκινγκ. Ονομάζεται Ουίλιαμ (Βασίλειος) Μαΐλλης και είναι υιός ιερέως. Σύμφωνα με δημοσίευμα: «Πάνε σχεδόν έξι χρόνια από τότε που ο Ουίλιαμ (Βασίλειος) Μαΐλλης, μάγευε το κοινό στην τελετή αποφοίτησής του από το λύκειο Penn-Trafford στο Πίτσμπεργκ, απαγγέλλοντας στίχους από τη Βίβλο στα αρχαία Ελληνικά και εξηγώντας αποφθέγματα του Καρτέσιου. Τότε ήταν μόλις εννέα ετών. Πριν από τέσσερα χρόνια ο μικρός ομογενής -παιδί θαύμα τον χαρακτήρισαν από την ηλικία των πέντε ετών- αποφοίτησε από το κολλέγιο Saint Petersburg στη Φλόριντα και ετοιμαζόταν να συνεχίσει τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο της Νότιας Φλόριντα, όπως είπε σε τοπική εφημερίδα, σε συνέντευξη που παραχώρησε στον ελληνορθόδοξο Ιερό Ναό των Αγίων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης, την ενορία του ιερέα πατέρα του, π. Πέτρου Μαϊλλη, στην περιοχή Τάμπα Μπέι. […]  Τον Αύγουστο ο μικρός θα αρχίσει σπουδές Φυσικής, ώστε να κάνει αργότερα -στο όχι και τόσο μακρινό μέλλον – καριέρα στην Αστροφυσική και να εργαστεί στη NASA».

Πριν από δύο χρόνια η ιστοσελίδα upsocl.com δημοσίευσε ένα εκτεταμένο αφιέρωμα στον Ουίλιαμ, με τίτλο «13χρονος ιδιοφυΐα προσπαθεί να αποδείξει ότι ο Stephen Hawking έχει άδικο». Σύμφωνα με το δημοσίευμα ο Ουίλιαμ πιστεύει ότι «ο Θεός υπάρχει». Είπε: «Το πρώτο ποτό από το ποτήρι της φυσικής επιστήμης θα σε κάνει άθεο, αλλά στον πάτο του ποτηριού σε περιμένει ο Θεός.… Γιατί είναι πιο λογικό ότι κάτι δημιούργησε το σύμπαν παρά ότι το σύμπαν δημιούργησε τον εαυτό του» (Πηγή: in.gr)! Εμείς απλά να προσθέσουμε πως η «αυτοδημιουργία» του κόσμου είναι τόσο παράλογη πίστη, ώστε καταρρίπτεται από την στατιστική επιστήμη, σύμφωνα με την οποία τα 13.000.000.000 χρόνια υπάρξεως του κόσμου, είναι απίστευτα ανεπαρκή για να «δημιουργηθούν» κατά τύχην οι συνθήκες δημιουργίας και το σπουδαιότερο οι συνθήκες δημιουργίας της ζωής, (βλ. Α. Αντωνίου, δρ. Αστροφυσικής, «Η Ζωή στο Σύμπαν, μύθος και πραγματικότητα», 2009)!

Είναι γεγονός ότι οι αθεϊστικές μεγαλοστομίες, ντυμένες με το κάλυμμα της επιστήμης, δεν αποτελούν τίποτε περισσότερο από πίστεις και μάλιστα πίστεις πολύ πιο βαθιές από τις θρησκευτικές! Ο μεγάλος Έλληνας αστροφυσικός μακαριστός Δημήτριος Κωτσάκης, καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών στο περισπούδαστο έργο του με τίτλο: «Οι πρωτοπόροι της Επιστήμης και η γένεσις του κόσμου», («Κοσμολογικά θέματα», Αθήναι 1976, σελ. 134), διακηρύσσει με τον πλέον πανηγυρικό τρόπο την παρουσία του Θεού μέσα σ’ όλη την κτίση. Γράφει: «Διαβλέπει ο νους του ανθρώπου μέσα εις την δημιουργίαν τα ίχνη του Θεού και η καρδιά του διαισθάνεται ότι ζή μέσα εις μίαν θείαν ατμόσφαιραν. Πρέπει όμως να σταματήσει ο ανθρώπινος λόγος, ο ορθός λόγος, που συχνά είναι ξηρός, να ομιλήσει ο όλος άνθρωπος με όλας τας δυνάμεις της ψυχής του και του είναι του, διά να διαπιστώσει την παρουσίαν Εκείνου, ο οποίος ‘ην εν αρχή….πάντα δι’ αυτού εγένετο και χωρίς αυτού εγένετο ουδέ εν ό γέγονεν’», (Ιω. 1,2,3). Ουσιαστικά επαναλαμβάνει τον θεόπνευστο λόγο του ψαλμωδού: «Οι ουρανοί διηγούνται δόξαν Θεού, ποίησιν δε χειρών αυτού αναγγέλλει το στερέωμα», (Ψαλμ. 18,1).

Όπως έγραψε ο επίτιμος αρεοπαγίτης κ. Ευάγγελος Aνδριανός«Όσοι με τα υπάρχοντα μέσα της Eπιστήμης δεν μπορούν να αποδείξουν το αντίθετο και δεν περιορίζονται σε μια θεωρία, αλλά λένε ‘δεν πιστεύω’, κινούνται και αυτοί στον χώρο της μεταφυσικής, έξω από τα όρια της Eπιστήμης. Oταν ο κ. Xόκινγκ λέει ότι ‘δεν πιστεύει’ και ειρωνεύεται όσους πιστεύουν, έχει εξέλθει από τα όρια της επιστήμης του και κινείται και αυτός στον χώρο της μεταφυσικής»! Ο αρχ. π. Κύριλλος Κωστόπουλος, Δρ. Θεολογίας, παρατηρεί τα εξής για τον αθεϊστικό παραλογισμό: «Ο σημερινός άνθρωπος ξεπέρασε την αθεΐα του Διαφωτισμού και της λογικής υπεροχής και εισήλθε στον χώρο της αθεΐας του τρόμου και της απελπισίας. Με κάθε τι το οποίον σκέπτεται, εκφράζει και πράττει, αποδεικνύει ότι έχει φθάσει στον έσχατο παραλογισμό και την απογύμνωση από κάθε, έστω, προσωπείο….Η ορθόδοξος πορεία προς την αποδοχή της υπάρξεως του Θεού είναι πορεία – τρόπος ζωής και όχι σκέψεως και λογικής. Είναι βιωματική εν ταπεινώσει σχέση και αποδοχή και όχι εγωϊστική και ορθολογιστική κατανόηση. ‘Μακάριος ο πάσης ελπίδος των κατά τόν κόσμον τούτον εαυτόν αποστήσας, καί μόνην έχων εαυτού ελπίδα τόν Θεόν’» Θεολογικές και Φιλοσοφικές προσεγγίσεις», Πάτρα 2006, σ.σ. 17-21)!

Θεωρήσαμε χρέος μας να σχολιάσουμε την σημαντική αυτή είδηση, τιμώντας έναν νεαρό Έλληνα, του οποίου η προσφορά στον χώρο της επιστήμης προοιωνίζεται λαμπρά. Ελπίζουμε ότι το παιδί αυτό, προικισμένο από τον Θεό με φώτιση και φρόνηση, θα λαμπρύνει το χώρο της αληθινής επιστήμης και θα την αποκαθάρει από τις ανόητες ιδεοληψίες των αθεϊστών με τη γνωστή εχθρότητα προς την πίστη στο Θεό και μάς τους πιστούς! Παραπέμπομε και στο πόνημα του Μητροπολίτου μας Πειραιώς κ.κ. Σεραφείμ, που δωρεάν είναι ανηρτημένο στην ιστοσελίδα της Μητροπόλεώς μας, (imp.gr), με τίτλο: «Κόσμος: Εξέλιξις, ή δημιουργία; Τυχαιότης, ή απερινόητος σκοπιμότης; Φυσική επιλογή, ή πάνσοφος Θεία Πρόνοια;» Εκεί θα βρούμε εκπληκτικά στοιχεία, που θεμελιώνουν τον ταπεινό μας λόγο απολύτως!!!

Κλείνοντας, θέλουμε να εκφράσουμε τη χαρά μας γιατί ο φωτισμένος και ευφυέστατος αυτός νέος δίνει την μαρτυρία της πίστεως στην σύγχρονη ανθρωπότητα της πλήρους αποστασίας και ισοπεδώσεως των πάντων. Η θαυμαστή περίπτωσή του μας θυμίζει τον θεόπνευστο λόγο του αποστόλου Παύλου, ότι «τα μωρά του κόσμου εξελέξατο ο Θεός ίνα τους σοφούς καταισχύνη, και τα ασθενή του κόσμου εξελέξατο ο Θεός ίνα καταισχύνη τα ισχυρά, και τα αγενή του κόσμου και τα εξουθενημένα εξελέξατο ο Θεός, και τα μη όντα, ίνα τα όντα καταργήση», (Α΄Κορ.1,21-28)! Εν προκειμένου εξέλεξε ένα νεαρό παιδί, για να ντροπιάσει έναν υπερφίαλο «σοφό», τον διάσημο κατά κόσμο, Stephen Hawking και τους επίσης υπερφίαλους ομοίους του!

Εκ του Γραφείου επί των Αιρέσεων και των Παραθρησκειών

Πηγή: http://aktines.blogspot.com

Η μετάδοση τού θανάτου

Η σχέση τής γέννησης με τη μετάδοση τού προπατορικού αμαρτήματος ή τής αθανασίας

Π. Ι. Ρωμανίδης

Είδαμε ότι η κατάσταση των προ Χριστού δικαίων υπό την εξουσία της φθοράς και του θανάτου θεωρείται από τους Πατέρες και συγγραφείς της υπό εξέτασιν περιόδου, ως μία άδικη ή προσωρινή αιχμαλωσία από τον διάβολο, που επιτράπηκε από τον Θεό για λόγους ευσπλαχνίας, «για να μη γίνει αθάνατο το κακό» και για να δοκιμασθεί ο άνθρωπος και να μετανοήσει.

Από την αιχμαλωσία αυτή εξαιρέθηκε μόνο ο Κύριος, ο οποίος γεννήθηκε δια Πνεύματος Αγίου από την Παρθένο. Από αυτό φαίνεται σαφώς ότι οι προϋποθέσεις για την πτώση και τη σωτηρία των εν λόγω θεολόγων τείνουν ισχυρά προς την περί traducianismus θεωρία. Η αποδοχή της θεωρίας περί creationismus θα σήμαινε ότι ο Θεός είναι αίτιος της αιχμαλωσίας των ανθρώπων από τον θάνατο και τον διάβολο και δεν θα είχαν ισχύ οι λόγοι[1] που προαναφέρθηκαν σχετικά με τη γέννηση του Χριστού από την Παρθένο. Παρ’ όλα αυτά όμως δεν μπορεί κανείς να επιβάλει μία μονόπλευρη θεωρία περί traducianisinus στη σκέψη των εν λόγω θεολόγων.

Και οι δύο θεωρίες σχετικά με τον traducianismus και τον creationismus έχουν ως προϋπόθεση την άποψη, σύμφωνα με την οποία ο κόσμος είναι, ανεξάρτητος κάπως από τις άμεσες άκτιστες ενέργειες του Θεού επειδή κυβερνείται από κτιστούς φυσικούς νόμους, το οποίο δεν αποτελεί την άποψη των θεολόγων της υπό εξέταση περιόδου[2]. Σύμφωνα με τις θεωρίες αυτές δύο πράγματα μπορούν να συμβαίνουν: Ή δηλαδή η ψυχή γεννιέται με το σώμα ανεξάρτητα από οποιαδήποτε άμεση ενέργεια του Θεού, ή δημιουργείται άμεσα από τον Θεό και ενώνεται με το σώμα που προέρχεται ανεξάρτητο, από τους γονείς σύμφωνα με τους κτιστούς νόμους της φύσης.[3]

Εάν η θεία πρόνοια είναι πραγματικά άκτιστη ενέργεια του Θεού, η οποία συντηρεί και ζωοποιεί, όχι έμμεσα μέσω κτιστών νόμων της φύσης αλλ’ άμεσα, είναι αρκούντως φανερό, ότι όχι μόνο η ψυχή αλλά και το σώμα οφείλονται στην άμεση δημιουργική ενέργεια τού Θεού, σε συνεργασία μαζί με τους γονείς.[4] Ο Θεός «σε έφτιαξε από την ανυπαρξία στην ύπαρξη. Επειδή αν δεν υπήρχε ο πατέρας σου, ούτε η μητέρα σου, πολύ περισσότερο ούτε εσύ θα υπήρχες ποτέ. Και σε έπλασε από υγρή ουσία μικρής και ελάχιστης ρανίδας, η οποία κάποτε ούτε αυτή υπήρχε· και σε προήγαγε ο Θεός σε αυτή τη ζωή».[5]

Κατά γενικότερο τρόπο ο Θεόφιλος γράφει, ότι «το θέειν εστίν το τρέχειν και κινείν και ενεργείν και τρέφειν και προνοείν και κυβερνάν και ζωοποιείν τα πάντα».[6] Ο Θεός είναι «Αυτός που δίνει Πνεύμα που την τρέφει (τη γη), τού Οποίου η πνοή ζωογονεί το παν, ο Οποίος αν συγκρατήσει το Πνεύμα σ’ Αυτόν, θα εκλείψει το κάθε τι».[7] Γιατί λοιπόν η γέννηση του ανθρώπινου σώματος ν’ αποτελεί τη μόνη εξαίρεση της άμεσης δημιουργικής και ζωοποιού ενέργειας του Θεού; Η ένσταση ότι σε αυτή την περίπτωση ο Θεός θα ήταν αίτιος του κακού δεν ευσταθεί. Το σώμα δεν είναι κάτι κακό, ούτε η δύναμη του θανάτου και της αμαρτίας που κατοικεί σε αυτό είναι από τον Θεό. Επομένως η ένσταση αυτή ανάγεται στο γενικότερο πρόβλημα, στο πώς η θεία πρόνοια επιτρέπει γενικά να υπάρχει ο θάνατος ως κάποιο παράσιτο στην κατ’ αρχήν πολύ καλή δημιουργία. Είτε ο Θεός ενεργεί έμμεσα είτε άμεσα το πρόβλημα σχετικά με την ύπαρξη του κακού ως παράσιτου στον κόσμο παραμένει το ίδιο. Δεν λύνεται με απομάκρυνση του Θεού από τον κόσμο σε κάποιο μικρό βαθμό. Λύνεται μόνο εντός των πλαισίων της αγιογραφικής και ελληνικής πατερικής αντίληψης σχετικά με την ελευθερία, σχετικά με τον πραγματικό πόλεμο μεταξύ Θεού και σατανά και σχετικά με την αναγκαιότητα των πειρασμών για την τελείωση του ανθρώπου.

Όταν λάβουμε υπ’ όψιν το γεγονός ότι για τους Πατέρες και συγγραφείς της υπό εξέτασιν περιόδου οι πρωτόπλαστοι δεν δημιουργήθηκαν ούτε αθάνατοι ούτε θνητοί,[8] και ότι η αθανασία επιτυγχάνεται μόνο μέσω της ηθικής τελειοποίησης, τότε είναι φανερό ότι και σε περίπτωση αναμαρτησίας του Αδάμ, οι απόγονοί του δεν θα γεννιόντουσαν ούτε αθάνατοι ούτε κάτω από το κράτος του θανάτου, απλούστατα επειδή η αθανασία του καθενός δεν εξαρτάται από την ίδια του τη φύση, αλλά από την άσκησή του για την τελείωση και από τη θέληση και θεοποιό ενέργεια του Θεού.

Σύμφωνα με αυτά δεν υφίσταται πρόβλημα, περί του πώς μπορεί μία από τη φύση της αθάνατη ψυχή, να γεννηθεί με το σώμα. Ολόκληρος ο άνθρωπος, ψυχή και σώμα, μπορούσε να γεννηθεί από τους πρωτοπλάστους δεκτικός και της αθανασίας και του θανάτου. Στην περίπτωση που δεν αμάρταναν οι πρωτόπλαστοι, κανείς λόγος δεν θα γινόταν περί αποκλεισμού της συνεργασίας του Θεού και των γονέων στη γέννηση ολόκληρου του ανθρώπου κατά τη ψυχή και το σώμα, απλούστατα επειδή δεν θα υπήρχε κίνδυνος να νομισθεί ότι ο Θεός είναι ο αίτιος του κακού που κατοικεί στον άνθρωπο. Γιατί, λοιπόν, μετά την πτώση η μεταξύ Θεού και ανθρώπου συνεργασία ν’ αποκλείεται; Ακριβώς μετά την παρακοή «Αδάμ έγνω Εύαν τη γυναίκα αυτού και συλλαβούσα έτεκε τον Κάϊν και είπεν· Εκτησάμην άνθρωπον διά του Θεού».[9]

Το ότι ο άνθρωπος γεννιέται έχοντας ως παράσιτο μέσα του, τη δύναμη του θανάτου και της αμαρτίας, δεν οφείλεται στον Θεό, αλλά στην ενέργεια του σατανά και στην ασθένεια όλης της κτίσης και της ανθρώπινης φύσης, από την οποία δημιουργεί ο Θεός κάθε νέο άνθρωπο. Αφού ο άνθρωπος αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της φύσης, αδυνατεί να ξεφύγει από τη φθορά που βασιλεύει σ’ αυτήν. Η ύπαρξή του εξαρτάται από τη φύση, με την οποία συνεχώς ανταλλάσσει συστατικά. Πράγματι ο άνθρωπος είναι «γη».[10] Δεν πλάσθηκε ως ανεξάρτητο ον, αλλά μέλος και μέρος της όλης κτίσης και ανθρωπότητας. Κληρονομεί αρκετά καλά και κακά χαρακτηριστικά των γονέων και προγόνων του. Τόσο στενή είναι η αλληλεγγύη μεταξύ των ανθρώπων, ώστε και η ζωή κάποιου που κινδυνεύει να σώζεται με το αίμα άλλων ανθρώπων. Μεταξύ των κληρονομικών ασθενειών της ανθρωπότητας, ασφαλώς η βάση όλων των ασθενειών γενικά, είναι η φθορά και ο θάνατος,[11] μέσω των οποίων ο σατανάς και η αμαρτία βασιλεύουν.[12] Μόνο ο Χρίστος δια του Αγίου Πνεύματος και από την Παρθένο, γεννήθηκε έξω από την τυραννία του διαβόλου.


Σημειώσεις

[1] Δες παραπάνω, σελ. 80 και μετά.

[2] Δες παραπάνω, σελ. 52 και μετά.

[3] Σύμφωνα με τα φυσιολογικά δεδομένα η θεωρία περί Creationismus προϋποθέτει αναγκαστικά την τριχοτομία.

[4] Δες Χ. Ανδρούτσου, Δογματική, σελ. 136.

[5] Θεοφίλου, όπως παραπάνω, Α΄, 8. Παρομοίως ο Μέγας Αθανάσιος γράφει, ότι ο πρωτόπλαστος «επειδή από τη γη έγινε, όπως όλοι» και «το χέρι όμως που έπλασε τότε τον Αδάμ, Αυτό και τώρα και πάντα τους ανθρώπους μετά από εκείνον πάλι πλάθει και δημιουργεί». (Επιστολή, ότι η εν Νίκαια Σύνοδος εωρακυΐα την πανουργίαν των περί Ευσέβιον κτλ., κεφ. 9, Migne, P. G., 25, 429).

[6] Όπως παραπάνω, Α΄, 4.

[7] Στο ίδιο Α΄, 7.

[8] Σύμφωνα με άλλη εκδοχή δημιουργήθηκαν θνητοί χωρίς να υπόκεινται στην ανάγκη να πεθάνουν και επομένως χωρίς να είναι υπό την εξουσία του θανάτου. Ιουστίνου, Αμφιβαλλόμενον. Αποκρίσεις προς Ορθόδοξους, Ερώτηση λβ΄, ΒΕΠΕΣ, τόμ. 4, σελ. 88.

[9] Γεν. 4, 1.

[10] Γεν. 3, 19.

[11] «Ενεργούντος του θανάτου εξ αιτίας της ομοιότητας του Αδάμ σε όλο το γένος που προήλθε απ’ αυτόν, όπως σε ένα φυτό που έπαθε βλάβη στη ρίζα, αναγκαστικά θα μαραθούν και όλα τα κλωνάρια που φυτρώνουν απ’ αυτό». Κυρίλλου Αλεξανδρείας, Ερμηνεία στην προς Ρωμαίους Επιστολή, Migne, P. G., 74, 785.

[12] Χρυσοστόμου, Ομιλία Δ΄ στην προς Εβραίους Επιστολή δ΄, Migne, P. G., 63, 4142.

Πηγή: https://www.oodegr.com

Το σώμα κατά τον Πλάτωνα

Ομοιότητες και συγκρίσεις με τη Χριστιανική αντίληψη

Μαρία Σκαμπαρδώνη

Φοιτήτρια Θεολογίας και Δημοσιογράφος

Διόρθωση φιλοσοφικών σφαλμάτων και για την ψυχή

Ο Πλάτων και ο Σωκράτης είναι οι δύο φιλόσοφοι οι οποίοι εξέφρασαν την άποψή τους για την ψυχή και τη σχέση της με το σώμα.

Και οι δύο εγκαινίασαν μία άποψη τρομερά πρωτοποριακή για την εποχή τους: θεωρούσαν το μεν σώμα φθαρτό, ενώ την ψυχή αιώνια.

Ο δε Πλάτων, θεωρείται ένας διανοητής ο οποίος δοκίμασε να διεισδύσει στο μυστήριο που λέγεται Ψυχή, να το ερευνήσει και να το ανακαλύψει.

Ο ίδιος δε είχε καταλήξει στη θεώρηση πως η Ψυχή υπερέχει το σώματος και πρέπει η ίδια να θεωρείται αυτόνομη και ανώτερη του ίδιου.

Η ψυχή, για τον ίδιο, εγκλωβίζεται στο σώμα και η αιώνια και αθάνατη ψυχή απαλλάσσεται από αυτό με το βιολογικό τέλος, το οποίο στην πραγματικότητα την απελευθερώνει.

Χαρακτηριστικά, ο μεγάλος φιλόσοφος γράφει στον Φαίδων: «όταν η ψυχή προσπαθεί με το σώμα να εξετάσει κάτι, είναι φανερό ότι εξαπατάται τελείως από αυτό».

Η σύγκριση του Πλάτωνα με τη Χριστιανική διδασκαλία σχετικά με τις διδαχές του ίδιου για το σώμα, γειτνιάζουν σε ένα κομβικό σημείο: στο γεγονός πως υπάρχει η κοινή πίστη για την αθανασία της ψυχής, η πεποίθηση πως η ζωή δεν τελειώνει με το βιολογικό τέλος.

Η πλήρης αντίθεση έρχεται όμως στην αντίληψη γύρω από το σώμα: το σώμα θεωρείται κάτι μιαρό, κάτι κατώτερο για τον Πλάτωνα, με την ψυχή να θεωρείται φυλακισμένη μέσα σε αυτό.

Η Χριστιανική πεποίθηση θεωρεί το σώμα ιερό και το μέρος στο οποίο φυλάσσεται η ψυχή μέχρι το βιολογικό τέλος του θανάτου. Ωστόσο, ούτε ο θάνατος του σώματος θεωρείται μόνιμος, αλλά προσωρινός. Στη Χριστιανική πεποίθηση, το σώμα θα αναστηθεί και το ίδιο, ενώ η αθανασία δεν περιορίζεται μονάχα στην ψυχή του ανθρώπου. Το σώμα χαρακτηρίζεται «ναός του Αγίου Πνεύματος», κατέχει περίοπτη θέση στην αξία του ανθρώπου και η συνύπαρξή του με την ψυχή είναι αλληλένδετη.Συνεπώς, το σώμα μας αξίζει το σεβασμό, τη φροντίδα και την επιθυμία μας για την καλή του κατάσταση σε κάθε του έκφανση.

Όσο για την ψυχή, και αυτή κατά τη Χριστιανική πίστη, είναι όπως και το σώμα θνητή κατά τη φύση της, και επίσης όπως και το σώμα, αθάνατη μόνο κατά χάριν, επειδή ο Θεός θέλει να τη διατηρήσει. Και φυσικά ΔΕΝ προϋπάρχει τού σώματος, αλλά δημιουργείται ταυτόχρονα με το σώμα και αναπτύσσεται μαζί με αυτό.

Πηγή: https://www.oodegr.com

Ομοφυλοφιλία: Απελευθέρωση ή Δουλεία;

«Οὐαὶ οἱ τιθέντες τὸ σκότος φῶς,

οἱ τιθέντες τὸ πικρὸν γλυκύ,

Οὐαὶ οἱ συνετοὶ ἐν ἑαυτοῖς,

καὶ ἐνώπιον αὐτῶν ἐπιστήμονες»

Ἠσαΐας 5, 20-21

Ἐξ ἀφορμῆς τῶν θέσεων τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ν. Ἰωνίας κ. Γαβριὴλ ἐπὶ τῆς ὁμοφυλοφιλίας καὶ μὲ δεδομένο τὴν ἀπὸ ἐτῶν ἔκπτωση ἐκκλησιαστικῶν ἀνδρῶν στὸ μεῖζον αὐτὸ ζήτημα τῆς ἀνθρώπινης ὀντολογίας, γίνεται ἰδιαίτερα ἐπίκαιρο τὸ ἐρώτημα τῆς Σοφίας Σειράχ: «τὶ ἐστιν ἄνθρωπος;» καὶ «τὶς ἡ χρῆσις αὐτοῦ;» (Σοφ. Σειρ. 18,8)

Ὁ λόγος τοῦ Εὐαγγελίου χαρακτηρίζει τὴν ὁμοφυλοφιλία ὡς παρὰ φύσιν πάθος ἀτιμίας καὶ ἀσέλγειας, γι’ αὐτὸ καὶ ἡ ἁμαρτία αὐτὴ καθ’ἑαυτὴν ἐξεβίασε τὴ φωτιὰ τῆς γέενας νὰ φανεῖ ἐνωρίτερα κατὰ τὸν Ἱερὸν Χρυσόστομον. Παρὰ ταῦτα, ἄνθρωποι ποὺ ἐμπνέονται ἀπὸ τὸν φθηνό »ἀγαπισμό» τοῦ αἰῶνος τούτου, τοῦ ἀπαταιῶνος, μὲ περισσὸ θράσος ἐπιμένουν νὰ διαβρώνουν τὴν ποιμαντικὴ τῆς Ἐκκλησίας μὲ τὰ νοσηρὰ διανοήματά τους. Ἡ διδαχή ‘’ἑτέρου Εὐαγγελίου’’ παρ’ ὅ ἐδόθῃ ἡμῖν ἐκ τῶν ἁγίων Ἀποστόλων, καθιστᾶ αὐτομάτως τὸν ἑτεροδιδάσκαλον ἐκτὸς Ἐκκλησίας.

Στὶς ἄκρως ἐμετικὲς ἀποστροφές, τοῦ ὡς ἄνω Μητροπολίτου, μὲ τὴν προωθημένη ἡμιμάθειά του, ὅπως ἀπεδείχθῃ, τόσο σὲ θεολογικὸ ὅσο καὶ σὲ ἐπιστημονικὸ πεδίο, ἔχω νὰ ἐπισημάνω τὰ ἀκόλουθα ἐλάχιστα ἀλλὰ ἐνδεικτικά, ποὺ ἀποτελοῦν προδημοσίευση, ἀπὸ τὴν ὑπὸ ἔκδοση μονογραφία μου, Ἡ Αὐτονομία τοῦ ἔρωτα, Ὁμοφυλοφιλία: Ἀπελευθέρωση ἢ δουλεία. Πρόκειται γιὰ μελέτη στὶς ρίζες τῆς ζωῆς, στὴν ἔκπληξη τῆς δημιουργίας, μέσα ἀπὸ τὴν διαλεκτικὴ ἱεροῦ καὶ βεβήλου στὴν διαχρονία καὶ τὸ τώρα.

1. Ἁγία Γραφὴ καὶ Πατερικὴ διδασκαλία (ἀντιπροσωπευτικὰ χωρία)

α. Ἀπὸ τὴν κατ’ ἐξακολούθηση ἀμετεώριστη διδασκαλία τῆς Ἁγίας Γραφῆς ἐπιλέγω τὸν λόγο τοῦ ἁγίου Ἀποστόλου Ἰούδα περὶ ὁμοφυλοφιλίας: «Ὅπως τὰ Σοδομα καὶ τὰ Γόμορα καὶ οἱ τριγύρω τοὺς πόλεις, ποὺ κατὰ παρόμοιο τρόπο πρὸς τοὺς ἀσεβεῖς αὐτούς, γιὰ τοὺς ὁποίους μίλησα παραπάνω παρέδωκαν τοὺς ἑαυτούς τους στὴν πορνεία καὶ πῆγαν πίσω ἀπὸ ἄλλη σάρκα καὶ παρασύρθηκαν σὲ παρὰ φύσιν ἀσέλγειες εἶναι ἐνώπιον μας παράδειγμα ἁμαρτωλῶν, οἱ ὁποῖοι τιμωρήθηκαν μὲ τὴν ποινὴ τῆς φωτιᾶς ποὺ τοὺς ἔκαυσε ἀμετάκλητα καὶ γιὰ πάντα.» (στίχ. 7 κ. ἑ.)

β. Ἀπὸ τὴν Πατερικὴ διδασκαλία, συνοπτικώτατος, ὁ ἁγιος Κύριλλος Ἀλεξανδρείας κατηγορεῖ τοὺς ὁμοφυλοφίλους, ὅτι διαφθείρουν τὴν πλασθεῖσα ἀπὸ τὸν Θεὸ ἀνδροπρεπῆ μορφή (»θεόπλαστον ἀνδροπρεπῆ μορφήν») ἑκουσίως ἢ ἀναγκαζόμενοι καὶ ἔτσι γίνονται μολυσματικὴ θανατηφόρα νόσος (»λοιμοὶ τῆς φύσεως»), μίασμα τῆς πολιτείας (»σπίλοι πολιτείας») καὶ τῆς ζωῆς ὑβριστές (»ζωῆς ἐφύβριστοι»).

2. Ἑλληνική ἀρχαιότητα

Ὁ Λουκιανὸς ὁ Σαμοσατεὺς (120-192 μ.Χ.) συνοψίζει τὴν ἀντίληψη περὶ ὁμοφυλοφιλίας, ποὺ ἀπαντᾷ στὴν ὁμηρική, τὴν ἀρχαϊκή, τὴν κλασσική, τὴν ἑλληνιστικὴ καὶ τὴν ῥωμαϊκὴ περίδο. Τὴν χαρακτηρίζει ὡς «ἀμφίβολον αἴνιγμα διπλῆς φύσεως» ἢ «ἀσπόρων τεράστιον αἴνιγμα». Τὴν θεωρεῖ σαφῶς ὡς «νόσον» μὲ τὸ αἰτιολογικόν ὅτι «ἡ πάντα τολμῶσα τρυφὴ» παρενόμησε «θεσμὸν ἀνάγκης ὅσιον» παραβιάζουσα «τὰ ἀκίνητα τῆς προνοίας δόγματα». Ἀποτέλεσμα δὲ αὐτοῦ ἀποτελεῖ τὸ ἐνδεχόμενο, ὅπως «τελείως ἄσπερμον ἡμῶν φθαρῇ τὸ γένος».

3. Θεωρία τῆς ἐξέλιξης καὶ ὁμοφυλοφιλία

Ἡ ὁμοφυλοφιλία εἶναι ἀσύμβατη μὲ τὴν ἐξελικτικὴ θεωρία, ποὺ διέπει τοὺς ὅρους τῆς κληρονομικότητας. Ἀναδύεται, λοιπόν, τὸ ἐρώτημα˙ πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ διατηρεῖται ἕνας γονότυπος, ὁ ὁποῖος παράγει φαινότυπο, ποὺ ἀποκλείει τὴ ἀναπαραγωγὴ νέου γονότυπου; Ἐτσι φθάνουμε σὲ φαινοτυπικὸ ἀδιέξοδο.

Μὲ ἄλλα λόγια, ἀφοῦ οἱ ὁμοφυλόφιλοι, στὴ πλειονότητά τους, δὲν ἀποκτοῦν παιδί, θὰ ἔπρεπε μὲ τὴν πάροδο τοῦ χρόνου νὰ ἔχει ἐξαφανισθεῖ ἐκεῖνος ὁ γονότυπος, ποὺ προσδιορίζει τὴν ὁμοφυλοφιλία, ἐφ’ὅσον αὐτὸς ὑπάρχει. Τὸ γεγονός, ὅμως, ὅτι ἡ ὁμοφυλοφιλία ὑπάρχει στὶς ἀνθρώπινες κοινωνίες, ὠθεῖ τοὺς ἐρευνητὲς νὰ ὁμιλοῦν γιὰ »δαρβινικὸ παράδοξο». Αὐτὸ τό »παράδοξο», τῆς ἀνδρικῆς ὁμοφυλοφιλίας, προσπαθοῦν νὰ ἑρμηνεύσουν, μὲ διάφορες προσεγγίσεις ἐκ τῶν ὁποίων καμμιὰ δὲν ἔχει ἐπαληθευθεῖ.

4. Γενετικὴ καὶ ὁμοφυλοφιλία

Μὲ τὴν ἐξέλιξη τῆς γενετικῆς ὑπῆρξαν, ἀπὸ ἐτῶν, πολλὲς προσπάθειες, ποὺ εἶχαν ὡς στόχο νὰ ἀνιχνευθεῖ ἐνδεχόμενη γενετικὴ προδιάθεση γιὰ ὁμοφυλοφιλία. Μέχρι σήμερα δὲν ἔχει δοθεῖ ἀπάντηση, οἱ περισσότεροι δὲ τῶν ἐρευνητῶν θεωροῦν, ὅτι ἀποτελεῖ οὐτοπία νὰ ἀναζητεῖται ἡ ὁμοφυλοφιλικὴ τάση σὲ ἕναν καὶ μόνον παράγοντα. ‘’Ἡ προσδοκία, ὅτι κάθε ψυχικὴ διαταραχὴ θὰ ἐξηγεῖται βάσει κάποιου ἁπλοῦ γονιδίου, νευροδιαβιβαστὴ ἢ νευρωνικοῦ κυκλώματος, ἀποδείχθηκε ἀφελὴς καὶ ἀπατηλή ‘’, σύμφωνα μὲ τὴν ἔρευνα τῶν Jannini E.A., Blanchard R, κ.ἄ.

Τὸ 1993 ἀναφέρθηκε ἀπὸ τὸν Hamer καὶ συνεργάτες ἡ γενετικὴ σύνδεση τῆς ἀνδρικῆς ὁμοφυλοφιλίας μὲ τοὺς μικροδορυφορικοὺς δεῖκτες στὸ χρωμόσωμα Χ, καὶ μάλιστα τῆς περιοχῆς Xq28, μὲ βάση μοριακὲς προσεγγίσεις˙ ἀργότερα αὐτὸ ἐπιχειρήθηκε καὶ στὶς χρωμοσωμιακὲς περιοχὲς 7q36, 8p12 καὶ 10q26. Τὸ εὔρημα αὐτὸ δὲν ἐπιβεβαιώθηκε σὲ μετέπειτα μελέτες, ἀλλὰ καὶ νεώτερες ἔρευνες δὲν ὑποστηρίζουν τὴν ὕπαρξη ἑνὸς X-συνδεδεμένου γονιδίου, ποὺ μπορεῖ νὰ ὑποκρύπτει τὴν ἀρσενικὴ ὁμοφυλοφιλία˙ οἱ μελέτες σύνδεσης παράγουν μηδενικὰ ἀποτελέσματα.

Τὴν γενετικὴ ὑπόθεση τῆς ὁμοφυλοφιλίας δὲν εὐνοεῖ οὔτε ἡ σεξουαλικὴ συμπεριφορὰ τῶν ζώων. Σημαντικὴ μάλιστα εἶναι ἡ πειραματικὴ παρατήρηση, ὅτι τὰ ζῶα δὲν ἐκδηλώνουν ὁμοφυλοφιλικὲς τάσεις σὲ ἐλεύθερο χῶρο.

Ὁ κοινωνιοβιολόγος E.Wilson στηριζόμενος σὲ παρατηρήσεις τοῦ Calhoun (1992), ἐπισημαίνει ὡσαύτως, ὅτι σὲ πειραματικὰ συνωστισμένο πληθυσμὸ ἀρσενικῶν ἀρουραίων παρατηρήθηκε «ὑπερτεταμένη συμπεριφορά, ὡρισμένοι μάλιστα ἐξ αὐτῶν ἐπέδειξαν ὑπερσεξουαλικότητα καὶ ἐνεπλάκησαν σὲ κανιβαλισμό.» Ἀκόμη καὶ σὲ χαρακτηριζόμενες ὡς ὁμοφυλοφιλικὲς ἐνδείξεις στὴ συμπεριφορὰ κάποιων ζώων, ὅπως ἡ λόρδωση σὲ ποντίκια, ὑπάρχει ἀμφισβήτηση, διότι ἡ παρουσία τοῦ θηλυκοῦ τίς ἀκυρώνει.

Ὑπάρχει μιὰ ἄνευ προηγουμένου προσπάθεια νὰ ἐγκαταστήσουν τὴν ὁμοφυλοφιλία ὡς μιὰ ἄλλου εἴδους ἔκφραση τῆς σεξουαλικότητας ἐξ ἴσου φυσιολογικὴ μὲ τὴν ἑτεροφυλοφιλία. Καὶ γι’ αὐτὸ τὸ λόγο παραποιοῦνται τὰ πραγματικὰ δεδομένα, εἴτε ἀπὸ πρόθεση εἴτε ἀπὸ μεθοδολογικὲς ἀστοχίες ἑνὸς προβλήματος, ἰδιαίτερα πολύπλοκου, ἀπὸ ὁμοφυλόφιλους κλινικοὺς ἐρευνητές, οἱ ὁποῖοι ἁπλῶς ἐπιβεβαιώνουν, ὅτι ἡ συνείδηση τοῦ ἀνθρώπου ἀποστρέφεται τὸ παρὰ φύσιν, καὶ ἀναζητοῦν ἐρείσματα γιὰ τὴν δικαίωση τῆς ἐκτροπῆς τους. Ἀγνοοῦν ἢ ἀρνοῦνται ὅτι ἡ φύση οὐδὲν μάτην ποιεῖ, κατὰ τὸν Ἀριστοτέλη, γι’ αυτὸ καὶ ἀποστρέφεται τὸ κενό. Ἰσχυρὰ παραδείγματα ἀποτελοῦν ὁ Alfred C. Kinsey, ὁ Kallman καὶ οἱ Bailey JM Pillard RC.

Ἀλλωστε, τὸ μεγαλύτερο μέρος τῶν ἐρευνῶν γίνεται στὴν πολυπολιτισμικὴ ἐπικράτεια τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν, ὅπου τὰ πληθυσμιακὰ μεγέθη εἶναι μεγάλα, ἀλλὰ κινοῦνται πάνω σὲ κενὴ γῆ, χωρὶς ἱστορικὸ ὑπόβαθρο καὶ ἀξίες ζωῆς.

5. Ἐπιγενετικὴ καὶ ὁμοφυλοφιλία

Ἐπιγενετικὴ εἶναι ἡ μελέτη κληρονομήσιμων ἀλλαγῶν στὴν ἔκφραση των γονιδίων, οἱ ὁποῖες ὅμως ἀναστρέφονται, χωρὶς νὰ ἀλλάζει ἡ ἀλληλουχία τῶν γονιδίων. Ὡς ἐπιγενετικὲς ἀλλαγὲς θεωροῦνται οἱ ἀλλαγὲς στὰ χαρακτηριστικὰ τῶν κυττάρων, ἀνάλογα μὲ τὸ περιβάλλον καὶ γιὰ συγκεκριμένα χρονικὰ διαστήματα, καὶ γίνονται μέσα ἀπὸ τὴν μεθυλίωση τοῦ DNA, ἀκόμη καὶ στὴν ἐμβρυικὴ ζωή.

Μὲ τὴν ἐπιγενετικὴ ἀποδεικνύεται ὅτι τὸ DNA δὲν εἶναι τό ‘’πεπρωμένο’’ μας. Ἔτσι σπάζει ἡ νομοτέλεια τοῦ DNA καὶ ἀκυρώνεται ὁ γενετικὸς ντετερμινισμός.

Ἑπομένως, ἔχουμε κληρονομικότητα ὄχι μόνο ἀπὸ τὸ DNA, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὴν ἐπίδραση τοῦ περιβάλλοντος. Παράδειγμα ἡ ἐπίδραση φαρμάκων, ὅπου οἱ χημικὲς οὐσίες μπορεῖ νὰ προκαλέσουν ἀλλαγὲς στὴν ἔκφραση γονιδίων, ποὺ παραμένουν πολὺ καιρὸ μετὰ τὴ διακοπὴ τῆς ἔκθεσης. Αὐτὸ ὀνομάζεται Pharmacoepigenomics («φαρμακοεπιγονιδιωματική»).

Ἡ διαφορά, λοιπόν, μεταξὺ τῆς γενετικῆς κληρονομικότητας καὶ τῆς ἐπιγενετικῆς κληρονομικότητας ἔγκειται στὸ γεγονὸς ὅτι ἡ πρώτη δὲν εἶναι ἀναστρέψιμη ἡ δεύτερη, ὅμως, εἶναι καὶ διαρκεῖ γιὰ συγκεκριμένο καὶ μόνον χρονικὸ διάστημα.

Οἱ νέοι ὅσιοι τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, Πορφύριος ὁ Καυσοκαλυβίτης καὶ Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης, ἄμοιροι ἰατρικῆς καὶ ἐν γένει ἐπιστημονικῆς παιδείας, ἀλλὰ πλήρεις Ἁγίου Πνεύματος, ἐπεσήμαιναν τὴν ἀνάγκη τῆς κατὰ φύσιν εὐπρέπειας στὶς σχέσεις μεταξὺ τῶν συζύγων, διότι διαφορετικά, ὅπως τόνιζαν, εἶναι δυνατὸν νὰ ταλαιπωρήσουν τὰ παιδιὰ τους μὲ ἐπιγενετικὰ προβλήματα, ὅπως καὶ αὐτὸ τῆς ὁμοφυλοφιλίας.

6. Περιβαλλοντικοὶ παράγοντες καὶ ὁμοφυλοφιλία

Σήμερα παρατηρεῖται, ὅτι γίνεται προσπάθεια ἡ ὁμοφυλοφιλία νὰ ἀποτελέσει προϊὸν μάθησης, ἐφ’ὅσον οὔτε ἡ θεωρία τῆς ἐξέλιξης, οὔτε ἡ γενετικὴ μποροῦν νὰ τὴν αἰτιολογήσουν ὡς φυσιολογικὴ κατάσταση.

Ἡ Ἑλληνικὴ Παιδοψυχιατρικὴ Ἑταιρία σὲ πλήρη ταύτιση μὲ τίς θέσεις τοῦ ἀμερικανικοῦ Κολλεγίου Ψυχιάτρων, ἀποφαίνονται κατηγορηματικῶς, ὅτι «κανεὶς δὲν γεννιεται μ’ἕνα κοινωνικὸ φῦλο. Τὸ κοινωνικὸ φῦλο (gender) εἶναι μιὰ κοινωνικὴ καὶ ψυχολογικὴ ἀντίληψη καὶ ὄχι μιὰ ἀντικειμενικὰ βιολογική (sex)» καὶ ὅτι «ἡ πεποίθηση ἑνὸς ἀτόμου, ὅτι αὐτὸς ἢ αὐτὴ εἶναι κάτι ποὺ δὲν εἶναι, στὴν καλλίτερη περίπτωση εἶναι ἕνα σημάδι σύγχυσης», δηλαδὴ ψυχικῆς διαταραχῆς.

Κατὰ συνέπεια, ἡ ἄσκηση ἀγωγῆς καθὼς καὶ τὸ περιβάλλον παίζουν, καθοριστικὸ ρόλο στὴ διαμόρφωση ἀντιλήψεων καὶ τρόπου ζωῆς.

Συνεπῶς, τὰ ὑποστηριχθέντα ἀπὸ τὸν ὡς ἄνω Μητροπολίτη κ. Γαβριήλ, εἶναι ἀπολύτως ἀσύμβατα μὲ τὴν χριστιανικὴ πίστη καὶ τὰ ἐπιστημονικὰ δεδομένα. Τὸ πρόβλημα εἶναι σοβαρὸ καὶ οἱ τρεῖς Συνοδικὲς Ἐπιτροπές, ἐπὶ τῶν Δογματικῶν καὶ Νομοκανονικῶν Ζητημάτων, ἐπὶ τῆς Χριστιανικῆς ἀγωγῆς καὶ Νεότητος, ἐπὶ τῶν Αἱρέσεων, καὶ ἡ Εἰδικὴ Ἐπιτροπὴ Βιοηθικῆς δὲν μποροῦν πλέον νὰ προσποιοῦνται ἄγνοια ἢ, κατὰ τὸ κοινῶς λέγεσθαι, νὰ παριστάνουν τόν »κινέζο.»

Ἀντίθετα πρὸς τὴν ἄπόψη γνωστοῦ πρεσβυτέρου γιὰ τὶς ὁμοφυλοφιλικὲς θεωρίες του, ὅτι ὑπάρχουν ἀναπάντητα ἐρωτήματα ἐπὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ. Ἡ πίστη μας καὶ ἡ ἐμπειρία τῶν ἁγίων βεβαιώνει, ὅτι τὰ πάντα βρίσκουν τὴ λύση τους μέσα στὴν ὀρθοδοξη χριστιανικὴ διδασκαλία καὶ ζωή.

Οἱ Ἐπίσκοποι δὲν βρίσκονται στὸ ἀπυρόβλητο καὶ ἐπισκοπικὸ ἀλάθητο στὴν Ὀρθόδοξο Ἐκκλησία δὲν ἀπαντᾷ. Ἐπὶ τέλους, ἂς μὴ δυσχεραίνουν τὸ ἁγιαστικὸ ἔργο τῶν πρεσβυτέρων, οἱ ὁποῖοι εὐσυνειδήτως ἀγωνίζονται νὰ ἐπιτελέσουν τὸ πνευματικό τους καθῆκον ἀκινδύνως, διακονοῦντες τὸ μυστήριο τῆς μετανοίας, μέσα ἀπὸ τὸν χρυσοῦν ποιμαντικὸν κανόνα: Κατακρίνεται ἡ ἁμαρτία καὶ ὄχι ὁ ἁμαρτάνων.

Ἡ ὁμοφυλοφιλία εἶναι πάθος ἄτιμον, κατὰ τὸν Ἱερὸν Χρυσόστομον, καὶ ὁ Σωκράτης στὸν Φαῖδρο διαπιστώνει, ὅτι »ὡς λύκοι ἄρνας ἀγαπῶσ’ ὡς παῖδας φιλοῦσιν ἐρασταί» δηλαδὴ ὅπως οἱ λύκοι ἀγαπᾶνε τὸ ἀρνί, ἔτσι καὶ οἱ ὁμοφυλόφιλοι ἐρωτεύονται τὸν σύντροφό τους.

Ὁ Θεὸς δὲν δημιουργεῖ ἀρσενοκοῖτες. Ἄπαγε τῆς βλασφημίας! Αὐτὲς εἶναι διαβολικὲς ἐπινοήσεις καὶ πνευματικῶς νοσηρὰ ἐπιτεχνάσματα, τὰ ὁποῖα ἐνισχύει πολλαπλῶς ἡ παράνοια ἀναγώγων ἀνθρώπων, ξένων πρὸς τὸ χριστιανικὸν ἦθος καὶ συσχηματισμένων μὲ τὴν ἀπάτη τοῦ κόσμου τούτου.

Ἐμεῖς γνωρίζουμε, ὅτι, ‘’ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ ἔχει ἔλθει καὶ μᾶς ἔδωκε νοῦν γιὰ νὰ γνωρίζουμε Αὐτὸν ποὺ εἶναι ἀληθινός˙ καὶ εἴμεθα πραγματικὰ ἐν τῷ ἀληθινῷ, ἐν τῷ Υἱῷ Αὐτοῦ, Ἰησοῦ Χριστῷ. Αὐτὸς εἶναι ὁ ἀληθινὸς Θεὸς καὶ ἡ ζωὴ ἡ αἰώνιος. Παιδιά, φυλαχθεῖτε ἀπὸ τὰ εἴδωλα.’’ (Α’ Ἰωάν. 19-21)

π.Στυλιανός Εμμ. Καρπαθίου MD, MSc, PhD, Θεολόγος-Ψυχίατρος (Εὐρύτατη βιβλιογραφία ὑπάρχει στὴν ὑπὸ ἔκδοση μονογραφία)

Πηγή: http://aktines.blogspot.com