Ανάποδος κόσμος: Το Ιράν προσπαθεί να γίνει «Ευρώπη» και η Ευρώπη επιδιώκει να γίνει «Ιράν»!

Γράφει ο Ελευθέριος Ανδρώνης

Οι γυναίκες του Ιράν μάχονται για να αποτινάξουν την σκλαβιά της μαντήλας, αλλά η Ευρώπη προ πολλού έχει ανοίξει την αγκαλιά της στον σκοταδισμό.

Η επανάσταση των γυναικών στο Ιράν για την οποία μιλά πλέον όλος ο δυτικός κόσμος, αποτελεί μια πραγματική γροθιά στο στομάχι της δυτικής υποκρισίας και όλων των κέντρων σκέψης που εμπορεύονται την κουλτούρα του ισλαμικού σκοταδισμού για να εξυπηρετούν την διεθνιστική προπαγάνδα τους.

Να πως ένα ένδυμα, η μουσουλμανική μαντήλα, μπορεί να είναι σύμβολο «ενότητας» για τους υποκριτές και ταυτόχρονα να θεωρείται σύμβολο μίσους για τους πραγματικούς επαναστάτες που διεκδικούν αληθινή ενότητα και κοινωνική ισότητα. Αυτό που στην Ευρώπη παρουσιάζεται ως «ελευθερία», για τις γυναίκες του Ιράν θεωρείται σκλαβιά, υποδούλωση και εξευτελισμός του γυναικείου φύλου.

Έτσι ορίζει ο αναποδογυρισμένος κόσμος στον οποίο ζούμε. Για άλλους το έθιμο είναι κατάρα και για άλλους «εργαλείο» πολυπολιτισμικής προπαγάνδας. Σε αυτόν τον αναποδογυρισμένο κόσμο η Ευρώπη προθυμοποιείται να γίνεται Ισλάμ και μια χώρα της μέσης Ανατολής μάχεται για να αποκτήσει «ευρωπαϊκές» ελευθερίες.

Ο επικεφαλής της ευρωπαϊκής διπλωματίας Ζοζέπ Μπορέλ ήταν μεταξύ εκείνων που καταδίκασαν τον θάνατο της νεαρής Μαχσά Αμινί που συνελήφθη από την θρησκευτική αστυνομία του Ιράν, επειδή κάποιες τούφες από τα μαλλιά της είχαν ξεπροβάλλει από τη μαντήλα, με αποτέλεσμα να υποστεί βάναυση κακοποίηση από τα αστυνομικά όργανα και να καταλήξει, ένα 24ωρο αργότερα.

Ασφαλώς οι διπρόσωποι αξιωματούχοι των Βρυξελλών, δεν έχουν δικαίωμα να καταδικάζουν τίποτε άλλο, παρά την ίδια την πολιτική εξισλαμισμού της Ευρώπης, που εφαρμόζουν εδώ και χρόνια.

Δεν έχει περάσει ούτε ένας χρόνος από τότε που το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο διοργάνωσε καμπάνια για τον εορτασμό της «διαφορετικότητας», όπου παρουσιάστηκε ως προοδευτισμός το να αγκαλιάσει η Ευρώπη το αναχρονιστικό σκοτάδι της μαντήλας. «Η ομορφιά είναι στη διαφορετικότητα, αφού η ελευθερία βρίσκεται… στο χιτζάμπ» ήταν το σλόγκαν της συγκεκριμένης καμπάνιας.

Ρίξτε μια ματιά τώρα στο Ιράν, να δείτε που οδήγησε η «ελευθερία» της μαντήλας, και πείτε μας ποια «διαφορετικότητα» πρεσβεύουν τα φλεγόμενα χιτζάμπ που ανεμίζονται στους δρόμους της Τεχεράνης. Ποιος γνωρίζει καλύτερα την κουλτούρα της μαντήλας, οι χαρτογιακάδες των Βρυξελλών που την χρησιμοποιούν ως νεοταξικό μπαϊράκι ή οι ίδιες οι γυναίκες του Ιράν που δολοφονούνται για λίγες ακάλυπτες τούφες και για το «έγκλημα» να έχουν γυμνούς… αστραγάλους;

Αυτοί που μεθοδεύουν τον αφανισμό της ευρωπαϊκής ταυτότητας και ισοπεδώνουν τον πολιτισμικό χαρακτήρα κάθε ευρωπαϊκής χώρας προκειμένου να διευκολύνουν τα σχέδια μουσουλμανικού εποικισμού, δεν μπορούν σήμερα να προσποιούνται τους «ανθρωπιστές». Είναι αυτοί οι ίδιοι που εισήγαγαν στην Ευρώπη την μπούργκα, τη Σαρία, την ισλαμική αστυνομία, τις κλειτοριδεκτομές και άλλα φρικτά απότοκα της ισλαμικής «κληρονομιάς». Αυτοί οι ίδιοι διαμορφώνουν πλαίσια ώστε να επιτευχθεί η αντικατάσταση των ευρωπαϊκών πληθυσμών, η εισαγωγή σύγχρονων σκλαβεργατών που θα καταστήσουν την Ευρωπαϊκή Ένωση ένα πολυπολιτισμικό «εργοστάσιο» δούλων της Νέας Τάξης.

Επιλεκτική ευαισθησία και στην Ελλάδα…

Ενώ γινόμαστε μάρτυρες μιας επανάστασης που τείνει να γίνει ιστορικός σταθμός στην διεκδίκηση των δικαιωμάτων της γυναίκας, στην Ελλάδα ξαφνικά «έκοψαν λάσπη» ΜΚΟ, ανθρωπιστικές οργανώσεις, και λοιπές «προοδευτικές» δυνάμεις. Επικρατεί αμηχανία και αφωνία, σε όσους υποστήριζαν φανατικά την τυραννία του Ισλάμ ως «δικαίωμα».

Περιέργως, οι φεμινιστικές οργανώσεις έως σήμερα δεν κάνουν τον κόπο να περάσουν ούτε για… καφέ έξω από την πρεσβεία του Ιράν, άλλα την ίδια στιγμή – πριν μερικές μέρες – φρόντισαν να δώσουν βροντερό παρόν έξω από την Μητρόπολη Αθηνών, για να φωνάξουν δυνατά πως έχουν δικαίωμα στην δολοφονία αγέννητων παιδιών. Φαίνεται πως για κάποιους, η σεξουαλική τους ασυδοσία εις βάρος ανθρώπινων ζωών, είναι πιο σημαντική αιτία διαμαρτυρίας από το να αγωνιστούν για εκατομμύρια γυναίκες που το δέρμα τους δεν επιτρέπεται να έρθει ούτε σε επαφή με το φως του ήλιου.

Βέβαια έχουμε και μια μερίδα «αγωνιστών» και εμπόρων «δικαιωμάτων» που όψιμα εμφανίζονται ως υπερασπιστές του αγώνα των γυναικών του Ιράν. Πανηγυρίζουν για τα γεγονότα στην χώρα της μέσης Ανατολής για να «καπελώσουν» τους αγώνες επικοινωνιακά, άλλα για τα χιτζάμπ και τα παράνομα τζαμιά που «πλημμυρίζουν» την Ελλάδα με γοργούς ρυθμούς, όχι μόνο δεν καταθέτουν ανησυχίες, άλλα είναι και έτοιμοι να υπερασπιστούν τα «δικαιώματα», φανατικότερα και από τον… Χαμεϊνί του Ιράν…

sportime,23 Σεπτεμβρίου 2022

Ιράν, μαντίλα και υποκρισία

Το ψέμα βασιλεύει στη Δύση και η υποκρισία κυβερνά τις ψυχές των εξουσιαστών της. Αυτό μπορεί να συμπεράνει οποιοσδήποτε εξετάσει με αντικειμενικό τρόπο τις αντιδράσεις δυτικών δημοσιογράφων, πολιτικών, δημοσιολογούντων και άλλων θεσμικών παραγόντων στις ταραχές που σημειώνονται στο Ιράν.

Σ’ αυτή τη χώρα όπου κυριαρχεί η σιιτική εκδοχή του Ισλάμ πολλές γυναίκες συμμετέχουν σε διαδηλώσεις διαμαρτυρίας, καίνε ή πετούν στον δρόμο τις μαντίλες τους και εκδηλώνουν την αντίθεσή τους στην αυστηρή θρησκευτική νομοθεσία, που περιορίζει τις ελευθερίες τους. Η αφορμή των ταραχών είναι ο θάνατος της 22χρονης Μαχσά Αμινί, η οποία συνελήφθη από τη θρησκευτική αστυνομία επειδή δεν φορούσε σωστά τη μαντίλα της. Η νεαρή κοπέλα πέθανε στο αστυνομικό τμήμα όπου κρατείτο για λόγους που δεν έχουν ακόμα εξηγηθεί με σαφήνεια.

Τα περισσότερα κόμματα, ΜΜΕ και οργανώσεις που καθορίζουν αυτό που αποκαλείται «κυρίαρχη άποψη» στη Δύση πήραν θέση υπέρ των διαδηλώσεων των Ιρανών γυναικών και κατά της ισλαμικής μαντίλας. Ωστόσο, οι ίδιοι φορείς θεωρούν τη μαντίλα «επιλογή» των μουσουλμάνων γυναικών στην Ευρώπη και πληρώνουν μάλιστα καμπάνιες για να τη διαφημίσουν ως δείγμα… ελευθερίας! Κι εδώ έχουμε την απόλυτη ένδειξη παραφροσύνης.

Το δυτικό κατεστημένο δεν θέλει την ισλαμική μαντίλα στην Τεχεράνη αλλά την επιδιώκει στο Λονδίνο, στο Παρίσι, στο Βερολίνο, στην Αθήνα, στην Κοπεγχάγη, στο Οσλο, στην Στοκχόλμη. Από τη μια, οι πολιτικοί και οι διανοούμενοι που τους έχει δοθεί η ισχύς να ορίζουν τι είναι σωστό και τι λάθος πανηγυρίζουν για το κάψιμο της ισλαμικής μαντίλας στο Ιράν και, από την άλλη, φρίττουν στην ιδέα να απαγορευτεί στην Ε.Ε. το νικάμπ, η μπούρκα και η χιτζάμπ.

Το ερώτημα είναι απλό: Ταιριάζουν το Ισλάμ, τα ήθη, τα έθιμα, οι ενδυματολογικοί κώδικες και η περί κοινωνίας αντίληψή του με τη Δύση ή όχι; Αν θεωρούμε αδιανόητη την εφαρμογή του ισλαμικού νόμου στο Ιράν, γιατί την ανεχόμαστε στις χώρες της Ε.Ε. και την επιδιώκει η πολιτική τάξη μέσω του μαζικού εποικισμού από μουσουλμάνους;

dimokratia, 23|09|2022

Περιμένοντας τον γιο της

 – Καλημέρα, κυρία Μαρία!

– Καλημέρα.

– Τι κάνεις εδώ που κάθεσαι; Θα παγώσεις..

– Περιμένω τον γιο μου. Πήγε για ψώνια πριν από λίγο, αλλά φαίνεται να καθυστερεί, πρόσθεσε η ηλικιωμένη γυναίκα, κοιτάζοντας το ρολόι της.

– Μην ανησυχείς, δεν θα πάρει πολύ. Σε πειράζει να σου κάνω παρέα;

– Ευχαριστώ, μην ασχολείσαι. Σίγουρα έχεις καλύτερα πράγματα να κάνεις από το να συντροφεύεις μια ηλικιωμένη κυρία σαν εμένα. Κάποια τυχερή γυναίκα θα σε περιμένει…

– Δεν μ’ ενοχλεί, σας διαβεβαιώ. Θα κάτσουμε σε αυτό το παγκάκι και θα τον περιμένουμε μαζί.

Και ο Μάρκος, όπως κάθε πρωί, κάθισε δίπλα στην ηλικιωμένη μητέρα του, περιμένοντας έναν γιο που δεν ήταν ποτέ τόσο πολύ κοντά της. . .

21 Σεπτεμβρίου, Παγκόσμια Ημέρα Αλτσχάιμερ

Πηγή: https://anastasiosk.blogspot.com/2022/09/blog-post_763.html#more

Πως γινόμαστε συχνά ανόητοι!

Συχνά γινόμαστε ανόητοι, γιατί πιστεύουμε ότι ο χρόνος είναι στη διάθεση και την κατοχή μας. Πετάμε στα σύννεφα χωρίς να βλέπουμε την πραγματικότητα της ζωής: ο θάνατος παραμονεύει στο κάθε βήμα μας!  Εκεί που λέμε «ζω», εκεί ήδη έχουμε φύγει! Είναι τυχαίο που ο  ίδιος ο Κύριος χαρακτήρισε με τον ίδιο τρόπο τον πλούσιο που πίστευε ότι θα ζήσει αιώνια; «Άφρων!», ανόητε!

Μα γινόμαστε ανόητοι και για άλλον λόγο: πιστεύουμε ότι ο επόμενος χρόνος θα αναπληρώσει τον χαμένο και σπαταλημένο χρόνο μας. Αλλά πρέπει να είμαστε σε τέτοια εγρήγορση προκειμένου να τηρούμε το θέλημα του Θεού, ώστε η κάθε στιγμή γίνεται στιγμή κρίσης αν δεν αξιοποιείται. Η κάθε στιγμή δηλαδή είναι μοναδική και ανεπανάληπτη! Όπως το σημειώνει με στοργική αυστηρότητα ο μέγας Ιωάννης της Κλίμακος: ««Μην απατάσαι, ανόητε εργάτη, ότι με τον επόμενο χρόνο θα αναπληρώσεις τον χρόνο που έχασες. Διότι και της κάθε ημέρας ο χρόνος δεν επαρκεί ώστε να εκπληρώσουμε όπως πρέπει τις καθημερινές μας υποχρεώσεις προς τον Δεσπότη (Χριστό)» (λόγ. στ΄ 25).

Τι κρύβεται πίσω από τον αφυπνιστικό λόγο του αγίου; Αφενός η εντολή του Κυρίου περί της αγάπης προς τον Θεό «εξ όλης της ψυχής, εξ όλης της καρδίας, εξ όλης της διανοίας και εξ όλης της ισχύος» – δεν έχουμε περιθώρια… χρόνου αφού ο Θεός μάς  ζητάει το εκατό τοις εκατό της ενέργειάς μας, αφετέρου ότι ο χρόνος συνιστά δωρεά Εκείνου στον άνθρωπο προς αξιοποίησή του, δηλαδή προς τήρηση ακριβώς των αγίων Του εντολών. «Δίνω χρόνο για μετάνοια» (πρβλ. Αποκ. 3, 23), επισημαίνει ο λόγος του Θεού.  Αναξιοποίητος χρόνος λοιπόν δεν είναι περιφρόνηση του δώρου αυτού; Πετάμε αυτό που μας δίνει ο Δημιουργός μας.

Η εξαπάτηση και η ανοησία βεβαίως επαυξάνεται, όταν ληφθεί υπόψη και ένας ψυχολογικός παράγων: η βαριεστημάρα που καραδοκεί πάντοτε στα λεγόμενα πνευματικά. Είναι αξίωμα πια: ό,τι αναβάλλουμε να κάνουμε σήμερα, δύσκολα γίνεται αύριο. «Η αναβολή οδηγεί στη χώρα του ποτέ»!

Πηγή: π. Γεώργιος Δορμπαράκης– Ακολουθείν

Χιλιάδες τόνοι τροφίμων στὰ σκουπίδια!

Δὲν εἶναι ἡ πρώτη φορὰ ποὺ ἔρχεται στὴ δημοσιότητα ἀπὸ τὴν ἐφημερίδα «Καθημερινὴ» ἕνα σύγχρονο κοινω­νικὸ πρόβλημα μὲ δυσάρεστες συν­έπει­ες στὸν ἑλληνικὸ χῶρο: «Πάνω ἀπὸ 300.000 τόνοι τρο­φί­μων, τρόφιμα ποὺ θὰ μποροῦσαν νὰ θρέψουν 200.000 ἀνθρώπους ἐτησίως, (…) καταλήγουν κά­θε χρόνο στὰ σκουπίδια. Στὸ συμπέρασμα αὐτὸ καταλήγει δειγματοληπτικὴ ἔρευνα γνώμης τοῦ Ἰνστιτούτου Ἔρευνας Λιανεμπορίου Καταναλωτικῶν Ἀ­γα­θῶν (ΙΕΛΚΑ). (…) Τὸ παραπάνω εἶναι ἡ ἐκτίμηση τῶν ἴδιων τῶν καταναλωτῶν, ἡ ὁποία (…) εἶ­ναι κατὰ κανόνα χαμηλότερη τῆς πραγματικῆς σπατάλης. Ὑ­πεν­θυμίζεται ὅτι πρόσφατη μελέτη, τὴν ὁποία πραγματοποίησε ἡ ἁλυσί­δα “ΑΒ Βασιλόπουλος” σὲ συνεργασία μὲ τὸ Χα­ροκόπειο Πανεπιστήμιο, κατέληξε στὸ συμπέρασμα ὅτι κάθε χρόνο τὰ νοικοκυριὰ στὴν Ἑλλάδα πετοῦν πάνω ἀπὸ 1 ἑκατ. τόνους τροφίμων, τὰ μισὰ ἐκ τῶν ὁποίων θὰ μποροῦσαν νὰ καταναλωθοῦν μὲ ἀσφάλεια καὶ ὄχι νὰ πεταχτοῦν στὰ σκουπίδια».

Στὴ σημερινὴ ἐποχή, ποὺ ἡ ἀνέχεια ἔχει πλήξει μεγάλο ποσοστὸ τῶν ἑλ­λη­νι­­κῶν νοικοκυριῶν, ποὺ οἱ ἄστεγοι στὶς μεγάλες πόλεις συνεχῶς αὐ­ξά­νον­ται, ποὺ μερικοὶ συμπατριῶτες μας ἀ­να­ζητοῦν σὲ κάδους σκουπιδιῶν κάτι φαγώ­σιμο, εἶναι τὸ λιγότερο προκλητι­κὴ συμπεριφορὰ ἡ ἀνεύθυνη ­σπατάλη τῶν τροφίμων. Ἐπιπλέον ὅμως εἶναι σα­φὴς παραβίαση τοῦ γράμματος καὶ τοῦ πνεύματος τῆς Ἁγίας Γραφῆς, ὅπως π.χ. τονίζει ὁ ἀπόστολος Παῦλος: «ὃς μὲν πεινᾷ, ὃς δὲ μεθύει» (Α΄ Κορ. ια΄ 21). Τὸ ἀντίθετο συμβαίνει μὲ τὸν δίκαιο, τὸν ἄνθρωπο τῆς ἀγάπης καὶ φιλανθρωπίας: «Ἐσκόρπισεν, ἔδωκε τοῖς πένησιν· ἡ δικαιοσύνη αὐτοῦ μένει εἰς τὸν αἰῶνα τοῦ αἰῶνος» (Ψαλ. ρια΄ [111] 9).

Πηγή: https://www.osotir.org