Σώζοντας ένα γέλιο παιδικό.

Μέρες ανέμελες. Τα σχολεία ίσα που άνοιξαν. Μοιράσαμε την αγάπη του κόσμου σε όλα τα παιδιά. Τετράδια, μολύβια, τσάντες από δεύτερο χέρι που πιάνουν τόσο τόπο εδώ, παιχνίδια και ποδήλατα. Βέβαια, δεν υπολογίσαμε ότι πολλά από τα αντικείμενα είναι αγνώστου χρήσεως. Ή μάλλον ξέρουμε στο περίπου πώς δουλεύουν. Είδα παιδιά να προσπαθούν να γράψουν με τη γόμα του μολυβιού, άλλα να ρωτούν τι είναι η ξύστρα. Είδα παιδί να προσφέρει τη τσάντα του στη μητέρα του για να πηγαίνει στη δουλειά, όπως και έγινε.Είδα το μικρό Μάριο, να πέφτει στην πρώτη πεταλιά. Να ανοίγει τα γόνατα του καίγοντας. Τον είδα όμως και να γελά όταν ανεβήκαμε μαζί, όταν μαζί προσπαθούσαμε να κρατήσουμε ισορροπία, όταν πέσαμε μαζί, όταν μαζί ματώσαμε τις παλάμες. Αυτό το μαζί, τελικώς, κάνει τα δάκρυα χαρά.

Πηγή: https://anastasiosk.blogspot.com/2022/09/blog-post_507.html#more

Δεν σε αντέχω !

Κάποτε το φίδι κυνηγούσε την πυγολαμπίδα για να την φάει. Αυτή έτρεχε για μια δύο μέρες, ώσπου την τρίτη εξουθενωμένη σταμάτησε. Τότε η πυγολαμπίδα ρώτησε:
– Μπορώ να σου κάνω τρία ερωτήματα; 

– Αν και δεν συνηθίζω να απαντώ σε τέτοια ερωτήματα, θα σου απαντήσω, μια και σε λίγο θα σε καταβροχθίσω.

– Ανήκω στην τροφική σου αλυσίδα; ρώτησε η πυγολαμπίδα.

– Όχι απάντησε το φίδι.

– Σε έχω ενοχλήσει σε κάτι;

– Όχι είπε ξανά το φίδι.

– Τότε γιατί θέλεις να με σκοτώσεις;

– Γιατί δεν αντέχω να σε βλέπω να λάμπεις!

by Web

Πηγή: https://anastasiosk.blogspot.com