Το Λάθος μου

Κάνω ένα λάθος πάντα στη ζωή μου.
Στενοχωρήθηκε ποτέ κανείς επειδή τα κάστανα έχουν εξωτερικά βελόνες,
που τρυπούν;
Τα καρύδια πράσινη, χονδρή σάρκα,
που μαυρίζει τα χέρια;
Τα αμύγδαλα, τα φουντούκια, σκληρό περίβλημα;
Το σιτάρι βελόνες;
Τα φραγκόσυκα αγκάθια;
Κανείς. Ποτέ.
Απλά και ειρηνικά τα παραμερίζουν όλα τούτα
και παίρνουν και γεύονται τον ωραίο θρεπτικό καρπό τους.
Εγώ όμως στέκομαι μόνο σ’ αυτά τα εξωτερικά των συνανθρώπων μου,
των οικείων μου, των αδελφών μου.
Στη λίγη σκληράδα στον τρόπο.
Στο λίγο τσίμπημα στην ψυχή.
Στα λίγα αγκαθάκια στη συνεργασία.
Και στενοχωρούμαι.
Δεν τα παραμερίζω να πάω στον καρπό της ψυχής των άλλων.
Και έτσι, μένω νηστικός.
Κάνω το λάθος που δεν κάνει κανείς για τους καρπούς.
Και το κάνω για τις αδελφές ψυχές:
Τι κρίμα!…

Ιωσήφ Δ. Αγαπητός

Πηγή: https://anastasiosk.blogspot.com

ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΗΡΩΑΣ;

π. Δημητρίου Μπόκου

Η συγγραφέας Μαργαρίτα Καραπάνου έζησε μικρή στη Γαλλία και, λόγω της μητέρας της, γνώρισε τους μεγάλους συγγραφείς και καλλιτέχνες του 20ου αιώνα, Σάρτρ, Καμί, Μποβουάρ, Πικάσο. Σε μια συνέντευξη ρωτήθηκε:

–  Αυτοί οι άνθρωποι που γνωρίσατε στη Γαλλία, σας φαίνονταν ευτυχισμένοι;

Και απαντά:

–  Ευτυχισμένος, είναι μία λέξη που δεν την ξέρω. Ήταν άνθρωποι που είχαν κάνει αυτό που ήθελαν. Οι περισσότεροι από αυτούς που θαυμάζουμε είχαν φερθεί άσχημα στα παιδιά τους. Ο Καμί, ας πούμε, φέρθηκε άσχημα στο γιο του. Ο Πικάσο έλεγε στη μαμά μου: «Γιατί έχεις την κόρη σου μαζί σου; Εγώ έχω μία κόρη που ζει είκοσι λεπτά από εδώ και δεν την έχω δει ποτέ»! Ήταν οι ήρωες του κόσμου, δεν τους ένοιαζε τίποτα πέραν του εαυτού τους… Δεν θα ήθελα να είχα τη ζωή τους (Στ. Θεοδωράκη, Οι άνθρωποί μου, σελ. 56-57).

Νὰ λοιπόν τί «υψηλές» φιλοσοφίες ακολουθούσαν αυτά τα μεγάλα πνεύματα της εποχής μας. Δεν τους ένοιαζε τίποτα πέραν του εαυτού τους. Θεός τους ήταν ο εαυτός τους.

Οι άλλοι, όπως έλεγε ο Σάρτρ, ήταν η κόλασή τους. Και επειδή όλοι σήμερα επιδιώκουν αυτό ακριβώς, την απόλυτη ικανοποίηση του εαυτού τους, γι’ αυτό τέτοιοι άνθρωποι αποτελούν τους ήρωες του καιρού μας.

Όμως τί σόι ήρωες μπορεί να είναι όσοι ζουν υποταγμένοι στις εγωκεντρικές απαιτήσεις της φύσης τους; Λένε οι άγιοι, ότι τέτοιοι άνθρωποι ζουν ακόμα στο φυσικό επίπεδο. Σωστό, καλό και φυσικό θεωρούν ό,τι υπαγορεύει η φύση τους. Ποιά φύση όμως; Όχι αυτή βέβαια που βγήκε «καλή λίαν» από τα χέρια του Δημιουργού, αλλ’ αυ­τή που προέκυψε από την παρακοή των Πρωτοπλάστων. Μετά την πτώση στην αμαρτία. Μια φύση γεμάτη πάθη και επιθυμίες πονηρές, εγκλωβισμένη στον εμπαθή εγωκεντρισμό. Αυτά πλέον θεωρεί ως καλό ο άνθρωπος, αφού είναι φυσικά πράγματα κατά τη γνώμη του.

Έτσι λοιπόν δεν κατανοεί τί νόημα π.χ. έχει να αγαπά, όταν δεν έχει να κερδίσει κάτι. Όλα περνούν μέσα απ’ το κόσκινο του ωφελιμισμού και της χρησιμοθηρίας. Γι’ αυτὸ και ως κατ’ εξοχήν αμαρτία λογίζεται ο εγωκεντρισμός. Που οδηγεί τον άνθρωπο σιγά-σιγά σε απανθρωπία. Συνήθως τον παρομοιάζουμε τότε με ζώο, θεωρούμε κτηνωδία αυτή τη στάση ζωής. Και ξεχνάμε ότι τα ζώα έχουν κάποιες συμπεριφορές που υπερέχουν σε ασύγκριτο βαθμό από τις δικές μας.

Σε ένα απ’ τὰ εγκώμια του Επιταφίου (Β΄ Στάση) ψάλλομε το εξής αξιοθαύμαστο: «Ώσπερ πελεκάν τετρωμένος την πλευράν σου, Λόγε, σους θανόντας παίδας εζώωσας, επιστάξας ζωτικούς αυτοίς κρουνούς». Δηλαδή: «Πληγωμένος στην πλευρά σου Λόγε (=Χριστέ), όπως ο πελεκάνος, εζωοποίησες τα νεκρά σου τέκνα, στάζοντας πάνω τους ζωτικούς κρουνούς (= το αίμα Σου)».

Τί κάνει δηλαδή ο πελεκάνος; Τρυπάει με το ράμφος την πλευρά του και με το αίμα του δίνει ζωή στα μικρά του, όταν τα δαγκώσει δηλητηριώδες φίδι. Και αυτή του η ενέργεια παραβάλλεται, ούτε λίγο ούτε πολύ, με τη σταυρική θυσία του Χριστού μας.

Όταν ο ιοβόλος δράκοντας με το θανατηφόρο δηλητήριο της αμαρτίας επέφερε και σε μας τον θάνατο, ο Χριστός τρύπησε την άχραντη πλευρά του και έσταξε πάνω μας το ζωογόνο αίμα του. Η πληγωμένη πλευρά του μεταβλήθηκε σε ζωτικό κρουνό, σε πηγή ζωής που εξουδετέρωσε τον ιό της αμαρτίας. Ο πελεκάνος λοιπόν, με την αξιοζήλευτη αγάπη του για τα παιδιά του, γίνεται εικόνα της ανείπωτης αγάπης του Θεού για το πλάσμα του.

Μπροστά σε τέτοιον ηρωισμό και αυτοθυσία που δείχνουν, διδαγμένα απ’ τον Δημιουργό τους, τα ζώα, έχουμε το θράσος εμείς με τις εγωκεντρικές μας συμπεριφορές να λεγόμαστε ήρωες;

Πηγή: https://anastasiosk.blogspot.com

Τις δικές μας αμαρτίες πρέπει να προσέχουμε και όχι του πλησίον μας.

Ανοίξτε ένα τάφο και θα δείτε τι ακαθαρσίες υπάρχουν μέσα του και τι δυσοσμία. Η ίδια δυσοσμία, πνευματική δυσοσμία βγαίνει από το στόμα μας, όταν κατακρίνουμε τον πλησίον. Αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να δαμάσουμε τη γλώσσα μας. Τις δικές μας αμαρτίες πρέπει να προσέχουμε και όχι του πλησίον μας.

 Αγίου Λουκά, Επισκόπου Κριμαίας

Πηγή: https://anastasiosk.blogspot.com

«Ο πλεονάζων λόγων, βδελυχθήσεται»

Εσύ που μιλάς στον ναό, σε κάποια παρέα ανθρώπων, μην απλώνεσαι σε μακρές συνομιλίες με εκείνον που σε ακούει με κακή όρεξη, για να μην τον αηδιάσεις και τον κάνεις να σε σιχαθεί, διότι έχει γραφεί: 

«Ο πλεονάζων λόγων, βδελυχθήσεται»  (Σειράχ,κεφ.7).

Πηγή: http://anastasiosk.blogspot.com

 «Δεν υπάρχει απελπισία μέσα στην Εκκλησία»

Εκείνο που έλεγε (ο Άγιος Πορφύριος), κυρίως, ήτανε για τη σημασία της εξομολογήσεως. Έλεγε:
«Δεν υπάρχει απελπισία όταν είσαι μέσα στην Εκκλησία, ό,τι και να έχεις κάνει, ό,τι και να έχεις υποστεί. Δεν υπάρχει απελπισία. Στενοχώρια μπορεί να έχεις, αλλά απελπισία όχι. Ο Θεός, μέσα από την εξομολόγηση –τόνιζε πάρα πολύ τη σημασία του Ιερέα, το χέρι του παπά… ήταν σαν να έβγαινε από εκεί η Θεία Χάρη- σε βοηθά και ξεπερνάς αυτά τα οποία μπορεί να σε οδηγήσουν στα έσχατα όρια της απελπισίας».

«Εκεί που απελπίζεσαι…»

«Έχει ο Θεός. Εκεί που απελπίζεσαι, σου στέλνει κάτι που δεν το περιμένεις… αρκεί να Τον πιστεύεις και να Τον αγαπάς. Όπως και Εκείνος μας αγαπά και φροντίζει για εμάς, όπως ο κάθε πατέρας για τα παιδιά του. Και όλοι μας είμαστε παιδιά Του Θεού. Και ό,τι καλό έχουμε, το έχουμε από Τον Θεό. Είναι δικό Του το δώρο. Δεν έχεις ακούσει στην Εκκλησία ότι: “Πάσα δόσις αγαθή και πάν δώρημα τέλειον άνωθεν έστι κατά βαίνον, εκ σου του Πατρός των φώτων;” [Κ 111]

Λόγοι Αγίου Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου

Πηγή: http://anastasiosk.blogspot.com