Ίδε ο δάσκαλος

Δημήτρη Λιαντίνη

5 Οκτωβρίου, ημέρα των εκπαιδευτικών

O δάσκαλος είναι ο ποιητής του ανθρώπου. Με την ίδια κυριότητα που ο ποιητής του κόσμου είναι ο Θεός. Χωρίς το δάσκαλο το πνεύμα που πνέει θα παραπόμενε άψυχος άνεμος. Γαρμπής, δηλαδή, πουνέντες σοροκάδα και παγωμένος Σκίρωνας. Και θα φυσούσε μάταια στις άκριες των βουνών στις φυλλωσιές, στα συστήματα των υδάτων.

Αν έλειπαν οι δάσκαλοι, η γη μας θά ‘ταν τυφλή. Και το σύμπαν ανυπόστατο.

Έτσι ορίζεται ο λόγος και η τιμή του δάσκαλου. Το τιμολόγιο όμως με το οποίο κοστολογούν το έργο του οι εξουσίες και οι αρχές πρώτα και ύστερα το άκριτο πλήθος είναι αλλιώτικο. Αλίμονο! Άχρηστο για τις εφορίες.

Περιγράφω το σημείο που κράτησε η ακηδία, η παραχάραξη, η στρέβλωση, η τυποποίηση, ο ευτελισμός. Και κάμανε το κακό.

Έτσι, ενώ η δουλειά του δάσκαλου είναι να τεχνουργεί ανθρώπους• ενώ αναλώνεται τίμια να ετοιμάζει πλάσματα που θα ζήσουν όχι στη φύση αλλά στον πολιτισμό, όχι στη ζούγκλα αλλά στην πόλη• ενώ όλοι οι άνθρωποι που πλάθει ο δάσκαλος κάνουν ο καθείς το δικό του επάγγελμα, και είναι ο καθείς μία ψηφίδα στο ενιαίο ψηφιδωτό της οικονομίας της αγοράς της πολιτείας, εμείς με τον καιρό εχάσαμε τον ιδρυτικό χαρακτήρα της λειτουργίας του δάσκαλου. Και τη δουλειά του την επήραμε σα μία από τις πολλές δουλειές των ανθρώπων. Ένα επάγγελμα ρουτίνας. Μια μονάδα εργασίας όμοια με τις άλλες βλέπουμε και στο δάσκαλο.

Εξεχάσαμε, δηλαδή, ότι στο ψηφιδωτό των επαγγελμάτων ο δάσκαλος δεν είναι η μια ψηφίδα ανάμεσα στις άλλες. Αλλά είναι ο καλλιτέχνης νους ο κοσμητικός και ο επόπτης που φιλοτεχνεί ολόκληρο το ψηφιδωτό.

Δημιουργεί, δηλαδή, ανθρώπους κατά την έννοια ότι τους αποσπά από τη δικαιοδοσία του φυτού και του ζώου. Και τους υψώνει στην οντολογική μοναδικότητα του νοήμονος πλάσματος.

Γιατί αυτή είναι η δουλειά του δάσκαλου. Να δουλεύει το μυαλό, όπως ο καλαντζής δουλεύει το καλάι. Και να παράγει ανθρώπους όπως ο χαλκιάς κατασκευάζει χαλκώματα. Ενώ όλοι οι άλλοι χρησιμοποιούν το μυαλό τους σαν όργανο και παράγουν προϊόντα. Όλα δευτερογενή, και για του βίου τη μηχανή. Βιομηχανία, πες.

Σήμερα φτάσαμε στην αμμοποίηση των βουνών. Δάσκαλος πια ημπορεί να γίνεται ο καθένας, όμοια όπως ο καθένας ημπορεί να γίνεται αρβυλοποιός, αιγογαλακτοπώλης, λεμβούχος, χατζής, μελισσοκόμος, μαγειροϋπάλληλος, αεριτζής, εντεροπώλης, λουλουδάς ή πετροκόπος.

Ξεχάσαμε, δηλαδή, ότι ο δάσκαλος από την άποψη της σπουδαιότητας και της ευθύνης είναι ένας εργάτης στο επίπεδο του νομοθέτη, του φύλακα στρατηγού, του κυβερνήτη, του γιατρού σωτήρα.

Ακριβέστερα είναι ένα σκαλί πάνω από όλους αυτούς. Γιατί ο δάσκαλος είναι ο πυρφόρος της γνωστικής συνείδησης. Η λειτουργία που τελεί είναι θεία.

Πηγή: «Ίδε ο δάσκαλος», στο Δ. Λιαντίνης, Τα Ελληνικά, εκδ. Βιβλιογονία, σ. 13

Πηγή: https://anastasiosk.blogspot.com/2022/10/blog-post_77.html#more

Advertisement

Είπε ο γάιδαρος τον πετεινό κεφάλα

Απόστολος Νικολαΐδης

Ομ. Καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών, Πρόεδρος Ινστιτούτου «Άγιος Μάξιμος ο Γραικός»

Κανείς φυσιολογικός άνθρωπος δεν ισχυρίζεται ότι είναι τέλειος, χωρίς ελαττώματα, λάθη, παραλείψεις και αμαρτήματα. Το πρόβλημα έγκειται κυρίως στο ότι σχεδόν όλοι αποφεύγουν να δουν τα δικά τους ελαττώματα και ασχολούνται αποκλειστικά με τα ελαττώματα των άλλων. Οι λόγοι ποικίλλουν. Ο Αίσωπος επινοήθηκε ένα δικό του τρόπο για να δικαιολογήσει την εν λόγω συνήθεια: Όταν ο Προμηθέας έπλασε τους ανθρώπους κρέμασε στον καθένα δύο άδεια σακούλια. Το ένα για να γεμίζει με τα ατομικά ελαττώματα και το άλλο με τα ελαττώματα των άλλων. Το πρώτο το έβαλε στην πλάτη τους ενώ το δεύτερο στο λαιμό και μπροστά τους. Έτσι εξηγείται γιατί όλοι βλέπουν τα ελαττώματα των άλλων και ποτέ τα δικά τους.

Ο αληθινός δημιουργός των ανθρώπων Θεός δεν τους έπλασε βέβαια με τα παραπάνω χαρακτηριστικά αλλά αυτεξούσιους και υπεύθυνους με μηχανισμούς όχι μόνο διασφάλισης και ταυτόχρονα δοκιμασίας της ελευθερίας τους αλλά και ανθρωπολογικούς μηχανισμούς αυτοκριτικής και αποκατάστασης των συνεπειών στην περίπτωση των ατυχών επιλογών τους. Το ότι αυτό δεν λειτούργησε στην περίπτωση της μεγάλης πτώσης, όταν Αδάμ και Εύα έστρεψαν αλλού ή στον άλλο την ευθύνη των επιλογών τους και όχι στους ίδιους τους εαυτούς τους, αυτό δεν οφείλεται στον Δημιουργό και τον τρόπο που δημιουργήθηκαν αλλά στην εκούσια αποφυγή της σωτήριας αυτοκριτικής. Εδώ ακριβώς εντοπίζεται και η τραγωδία: Μπορούσαν να αναλάβουν ο καθένας για τον εαυτό του την ευθύνη και να επιστρέψουν στην κανονικότητα της παραδείσιας ζωής, αλλά εκείνοι επέλεξαν αυτό που έκτοτε ακολουθούν όλοι σχεδόν οι άνθρωποι εξαιτίας της αμαρτητικής ροπής: Μόνιμη και σταθερή ενασχόληση με τα αμαρτήματα των άλλων και μανιώδη αποφυγή της αυτοθέασης. Επομένως ο άνθρωπος δεν πλάστηκε έτσι αλλά κατάντησε έτσι κακοποιώντας το αυτεξούσιο με το οποίο τον προίκισε ο Δημιουργός του. Γιατί αυτό δεν εξαντλείται αποκλειστικά στη δυνατότητα επιλογών αλλά και στην δυνατότητα υπεύθυνης αντιμετώπισης των συνεπειών τους, κυρίως μέσω της μετάνοιας όταν οι επιλογές είναι λαθεμένες.

Ποια όμως είναι τα βαθύτερα αίτια αυτής της κακοδαιμονίας που μαστίζει διαχρονικά και ανεξάρτητα από γεωγραφικές, φυλετικές και άλλες ιδιαιτερότητες τους ανθρώπους;

H πρώτη και βασική αιτία εντοπίζεται στην παντελή έλλειψη αγάπης προς τους άλλους και την επίμονη εμμονή σε μια αρρωστημένη σχέση προς τον εαυτό μας. Όποιος αγαπά όχι μόνο δεν ασχολείται με τα ελαττώματα των άλλων αλλά τα σκεπάζει κιόλας. Αυτό μας δίδαξε ο Χριστός και το ίδιο ακολούθησε και σύμπασα η ορθόδοξη Παράδοσή μας. Αγάπη, κατά τον Μάξιμο τον Ομολογητή σημαίνει να σηκώνει κάποιος τα βάρη του άλλου και να σκεπάζει τα ελαττώματά του. Έτσι ανοίγει τόσο της υπομονής όσο και της συγχώρεσης. Το ίδιο συνήθιζε να κάνει και ένας θαυμάσιος και σεβάσμιος θείος μου. Όταν τη δεκαετία του ‘70 τον επισκέφτηκα στο νοσοκομείο και διεπίστωσα να μάχονται μεταξύ τους οι πέντε νύφες του για το ποια θα είναι περισσότερο χρόνο κοντά του, υπηρετώντας τον στο κρεβάτι του πόνου, προσπαθώντας ταυτόχρονα να ξεκουράσει τις άλλες, και τότε τον ρώτησα, πού οφείλεται αυτή η αγάπη και η υπέρμετρη φροντίδα στο πρόσωπό του, μου απάντησε: Ποτέ δεν ασχολήθηκα με τα ελαττώματά τους αλλά πάντοτε με τις έστω και ελάχιστες καλοσύνες τους. Εκμηδένιζα τα πρώτα και μεγιστοποιούσα τα δεύτερα. Είμαι δε σίγουρος ότι δεν το έκανε ωφελιμιστικά, για να υπάρχει οικιακή ειρήνη και να κερδίσει την αγάπη τους, όπως περίπου αστειευόμενος μου το δικαιολόγησε, αλλά γιατί έτσι συνήθιζε, και μάλιστα σε πολύ δύσκολους καιρούς, να βλέπει όχι μόνο τους μαθητές του, γιατί ήταν δάσκαλος, αλλά και όλους τους ανθρώπους.

Η δεύτερη εξίσου σημαντική αιτία βρίσκεται στην σθεναρή άμυνα κατά της αυτοκριτικής και του αυτοελέγχου που θα μας οδηγούσε πρώτα στη συναίσθηση της ελλειπτικότητας και στη συνέχεια στην αυτογνωσία και την αυτοδιόρθωση. Ο αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος Δημόκριτος ήδη από τον 4ο π.Χ. αιώνα είχε δηλώσει ότι είναι προτιμότερο να εξετάζεις τα δικά του λάθη και όχι τα λάθη των άλλων. Το ίδιο περίπου είχε πει και ο αρχαίος τραγικός ποιητής Ευριπίδης: Είμαστε όλοι σοφοί να συμβουλεύουμε τους άλλους αλλά όταν σφάλουμε οι ίδιοι είμαστε ανίκανοι να το καταλάβουμε.

Με την εισβολή της αμαρτίας όλη η προσπάθεια του ανθρώπου εξαντλείται στην ανάδειξη αφενός δικής του αναμαρτησίας και του αλάθητου και αφετέρου της αμαρτωλότητας και της αθλιότητας όλων των άλλων. Αυτό δεν θα συνέβαινε ποτέ αν ο άνθρωπος είχε επίγνωση της φύσης και της αποστολής του. Γιατί ούτε θεός μπορεί να είναι για να διεκδικεί την τελειότητα ούτε και τέλειο πλάσμα του για να φέρεται ως τέλειος. Έστω και αν δεν δίνει σημασία στο λόγο του Ψαλμωδού που βεβαιώνει ότι έστω και μια μέρα να ζήσει κάποιος και πάλι αμαρτάνει, θα μπορούσε να διδάσκεται από την δική του προβληματική καθημερινότητα, από την συνεχή ροή των λαθών, δηλαδή ως συνακόλουθο της ανθρώπινης πτώσης.

Το χειρότερο όλων είναι να γνωρίζει ποιος πραγματικά είναι και παρά ταύτα να υποκρίνεται τον εντελώς διαφορετικό. Η αυτογνωσία δεν επιτρέπει σε κανέναν να παραβλέπει το δικό του ελάττωμα και να ασχολείται με το αντίστοιχο ελάττωμα των άλλων. Εδώ ακριβώς διαπιστώνεται και η Τρίτη αιτία. Το ερώτημα του Χριστού είναι διαχρονικό: Πώς τολμάς να ασχολείσαι με το σκουπιδάκι στο μάτι του άλλου και όχι με το δοκάρι στο δικό σου; (Ματθ. 7, 1 εξ.). Ο παροιμιώδης λόγος το λέει κάπως διαφορετικά: Είπε ο γάιδαρος τον πετεινό κεφάλα.

Αυτός είναι και ένας από τους λόγους που δεν μας επιτρέπεται να κρίνουμε τους άλλους, με τον κυριότερο ότι ο μόνος που δικαιούται να κρίνει είναι ο Θεός και κανένας άλλος. Κανείς δεν μας ανήκει, όλοι ανήκουμε στο Δημιουργό και από εκείνον κρινόμαστε. Όποιος δεν το εφαρμόζει προβαίνει σε αντιποίηση αρχής και σφετερισμό δικαιωμάτων. Στο τέλος, βέβαια, ούτε και Εκείνος κρίνει τους ανθρώπους, αφού η κρίση ανήκει στους ίδιους, με την έννοια ότι ο καθένας κρίνεται και αυτοκατατάσσεται ανάλογα με τα έργα του. Έτσι κανείς δεν μπορεί να κατηγορεί το Θεό για αυθαίρετες και άδικες κρίσεις.

Θα πρέπει βέβαια να υπογραμμίσουμε με τη βοήθεια του ιερού Χρυσοστόμου τη διαφορά μεταξύ του ελέγχου και της εποικοδομητικής κριτικής από τη μια, και της κρίσης από την άλλη. Οι πρώτες είναι σωτήριες γιατί είναι καρπός της αγάπης, της στοργής, του ειλικρινούς ενδιαφέροντος και της φιλανθρωπίας, ενώ η δεύτερη του μίσους, της απόρριψης, της μείωσης και της εξουθένωση των άλλων. Το παράδειγμα του φαρισαίου της σχετικής Παραβολής είναι χαρακτηριστικό. Η απουσία του αυτοελέγχου, η έπαρση και η προσήλωση στα κατορθώματά του συνδυάστηκε με την εξουθένωση του τελώνη.

Μπορεί μετά την αμαρτία η κατάσταση να είναι αυτή που περιγράφει ο Αίσωπος, ωστόσο η Χάρη του Αγίου Πνεύματος με τη συνέργεια του ανθρώπου αλλάζει τη θέση των δύο σακουλιών: Ο άνθρωπος του Θεού έχει σταθερά το βλέμμα του στα δικά του λάθη και τα κατορθώματα των άλλων και έτσι δεν έχει καθόλου χρόνο να ασχοληθεί με τα δικά του κατορθώματα και τα λάθη των άλλων

Πηγή: Πεμπτουσία

Για όλα φταίνε οι Χριστιανοί: η εργαλειοποίηση ενός τραγικού θανάτου

Άννυ Λιγνού

Αρκετοί έχουν ξεκινήσει ένα βιολάκι στα social media που δεν μου αρέσει καθόλου.
Προσπαθoύν με κάθε τρόπο να συνδέσουν τα παγκόσμια πολιτικά προβλήματα, τα οποία μάλιστα άλλες χώρες και πολιτικές προξενούν, με την κάθε επερχόμενη χριστιανική γιορτή.
Στην προκειμένη περίπτωση, για το θλιβερό περιστατικό στον Έβρο[*] και τα υπόλοιπα στις γύρω θάλασσες και σύνορα, σάς φταίνε οι χριστιανοί.

Όχι η επιτακτική και ολοκληρωτική πολιτική των διαφόρων γειτόνων,
όχι οι ενορχηστρωμένοι πόλεμοι,
όχι η τεχνητή παγκόσμια οικονομική κρίση που κατευθύνεται από τις μεγάλες δυνάμεις
όχι ο φονταμενταλισμός και η μισαλλοδοξία,
όχι η δημιουργία και προώθηση προσφύγων,
όχι γενικά κανένας που φταίει πραγματικά.
Μην τυχόν και δείτε καμία γιαγιά, που έχει τάμα για τα εγγόνια της, μη δείτε κανέναν απελπισμένο γονιό να γονατίζει και να κλαίει στην Παναγία, όταν όλοι του έχουν κόψει κάθε ελπίδα, εκεί. Αυτόν να κοροϊδέψετε, αυτόν να πετροβολήσετε, αυτόν να γελοιοποιήσετε, ότι σέρνεται και στο τέλος αυτόν να κατηγορήσετε για τα δεινά της γης.
Γιατί πράγματι όλα τα ταξικά, πολιτικά και οικονομικά προβλήματα του πλανήτη μπορούν να τα λύσουν οι χριστιανοί της Ελλάδας. Οι οποίοι αν μέσα στις προσευχές τους συμπεριλαμβάνουν και αυτά, πάλι υφίστανται μπούλινγκ και πάλι λοιδορούνται. Από σας τους έξυπνους.
Ξέρετε όμως τι λέει μια ελληνική παροιμία; «Του κόσμου το περίγελο, τον κόσμο περιγελάει».
Και δεν με ενοχλεί η βλακεία σας, αλλά ο επιλεκτικός δικαιωματισμός σας και η τάχα μεγαλύτερη από των άλλων «ενσυναίσθηση» (μοντέρνα λέξη, κενή νοήματος) και ευαισθησία που πιστεύετε τους έχετε. Τσου ρε Λάκη…
Όταν θα κλαίτε για όλα τα παιδιά τους γης το ίδιο (και για τα ελληνόπουλα τους),
όταν θα μάθετε να σέβεστε τους μετανάστες του κόσμου (και τους Έλληνες τους),
κάθε ΑΜΕΑ κυρίως δε αυτά που η  αναπηρία τους δεν είναι άμεσα εμφανής,
κάθε άνθρωπο που σκέφτεται και δρα διαφορετικά από εσάς χωρίς να τους πειράζει ή να προσπαθεί να τους επιβληθεί (αυτό, τους είναι η πραγματική αποδοχή της διαφορετικότητας),
κάθε ηλικιωμένο, γιατί κι εσείς θα γεράσετε και όχι όμορφα έτσι που το πάτε,
όταν θα λυπάστε για κάθε παιδάκι που το δάγκωσε ο σκύλος περισσότερο από τον σκύλο που του πέταξε η γιαγιά το μπαστούνι γιατί φοβήθηκε να περάσει,
όταν θα αποβάλλετε τον ιδεολογικό σας φανατισμό και θα σέβεστε την θρησκεία, την ιστορία και την κουλτούρα όλων (και των Ελλήνων),
όταν θα νοιάζεστε πραγματικά για κάθε άνθρωπο κι όχι μόνο για αυτούς που ταιριάζουν με τα κομματικά, ιδεολογικά και κοινωνικά σας πρότυπα,
τότε κάτι μπορεί να γίνει.
Τέλος, όταν θα κόψετε τη μούφα «ενσυναίσθηση» και θα νοιώσετε πραγματική συμπόνοια (αυτή είναι η σωστή λέξη) για όλους,
όταν θα μάθετε τρόπους και θα δείχνετε σεβασμό για τα πάντα και τους πάντες,
όχι μόνο σ΄ αυτούς που σας βολεύει
κι όταν θα έχετε τα κότσια να υψώσετε ανάστημα στους πραγματικούς υπεύθυνους,
κι όχι να κάνετε τσαμπουκάδες σ΄ αυτούς που ξέρετε ότι δεν θα ανταποδώσουν,
τότε και μόνο τότε, θα μπορείτε να λογίζεστε ως επαναστάτες.
Ως τότε είστε όχι απλώς υποκριτές αλλά και επικίνδυνοι για το πούσι που επικρατεί στο στενό μυαλό τους.

Άννυ Λιγνού

____________________

[*] Σημείωση ιστολογίου
Η Μαρία, ένα πεντάχρονο κοριτσάκι πρόσφυγας από τη Συρία, εγκλωβίστηκε από τις 14 Ιουλίου μαζί με άλλους μετανάστες σε μια νησίδα στα ελληνοτουρκικά σύνορα.
Το βράδυ της Δευτέρας 8 Αυγούστου ένας σκορπιός τσίμπησε τη Μαρία και την 9χρονη αδελφή της, με αποτέλεσμα να βρει τραγικό θάνατο η Μαρία και η αδελφή της να είναι σε κρίσιμη κατάσταση.
Χθες, 13/8 μια εφημερίδα αποκάλυψε πως το λείψανο του παιδιού -που παραμένει άταφο για 5 μέρες- έβαλε η μάνα του στο ποτάμι, ώστε να επιβραδύνει τη σήψη.
Όλες αυτές τις μέρες έχει ξεκινήσει ένας ανελέητος πόλεμος ανακοινώσεων και μια εργαλειοποίηση του τραγικού περιστατικού. Βουλευτές της αντιπολίτευσης κατηγορούν την κυβέρνηση για ολιγωρία. Η ΕΛΑΣ ανακοίνωσε πως η νησίδα ανήκει σε τουρκικό έδαφος. Οργανώσεις, όπως το Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες και η HumanRights360 έχουν ήδη ενημερώσει το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και την Εισαγγελία Ορεστιάδας, χωρίς ωστόσο να δοθεί τέλος στην σύγχρονη αυτή τραγωδία.

Επιμέλεια: v.

Πηγή: https://anastasiosk.blogspot.com

Πρωτότυπη πρόταση γάμου!

μακαριστής Πορφυρίας Μοναχής.

Κάποιο απόγευμα, μπήκε στο ταξί ένα παλληκάρι πού ήταν αλεξιπτωτιστής. Με λίγα λόγια μού είπε πώς έκανε πρόταση γάμου στην αγαπημένη του:
-Ήμασταν καλεσμένοι σε κάποιο γεύμα. Κάποια στιγμή η κοπέλα μου σκύβει στο αυτί και μου λέει:
«Σ’ αγαπώ!»
«-Απόδειξε το», της απάντησα.
«-Τι θέλεις, δηλαδή, να κάνω;»
«-Δεν ξέρω! Ό,τι νομίζεις».
«-Για σένα μπορώ να πέσω από τα δέκα χιλιάδες πόδια».
«-Πολύ ωραία, θα πέσεις!» της λέω γελώντας.

Εκείνη νόμιζε ότι αστειευόμουν. Σε λίγες μέρες, όμως, της είπα ότι ήταν η ώρα για την απόδειξη.
«Πάμε», μου απάντησε γελώντας.

Ανεβήκαμε στο αεροπλάνο, ετοιμάστηκα και την έδεσα επάνω μου. Μόλις φτάσαμε στα δέκα χιλιάδες πόδια, έκανα το σταυρό μου, είπα: Θεέ μου, προστάτεψε με και σ’αυτή την πτήση- και πέσαμε. Εκείνη ούρλιαζε από τον φόβο της… Εγώ γελούσα και τη ρωτούσα:
«-Πόσο μ’ αγαπάς; »
«-Πολύ!!!»
«-Θα με παντρευτείς;»
«-Ναι!»
«-Πότε;»
«-Μόλις πατήσουμε στη γη!»

-Και τελικά, παντρευτήκατε;
-Ε, κάτσε! Είναι δέκα πέντε μέρες, περάσαμε βέρες και ετοιμαζόμαστε για τον γάμο.
-Τέτοια πρόταση γάμου πρώτη φορά ακούω στη ζωή μου. Να είστε ευτυχισμένοι και ευλογημένοι από τον Θεό.
-Ευχαριστούμε! μου απάντησε και κατέβηκε.

Από το βιβλίο: «Ταξιδεύοντας στα τείχη της πόλης», της Μακαριστής μοναχής Πορφυρίας.
ΑΘΗΝΑ 2010
Κεντρική διάθεση Νεκτάριος Δ. Παναγόπουλος.

Πηγή: http://www.orp.gr/

Τίποτε δεν συμβαίνει …. τυχαία…

Airplane view

Ο Δρ Ahmed, ένας πολύ γνωστός ειδικός στον καρκίνο, ταξίδευε σε μια άλλη πόλη για ένα σημαντικό συνέδριο όπου επρόκειτο να τιμηθεί με ένα βραβείο στον τομέα της ιατρικής έρευνας….. Ήταν πολύ ενθουσιασμένος, βέβαια, να παρευρεθεί στο συνέδριο και ήθελε να φτάσει όσο το δυνατόν πιο γρήγορα…. Είχε δουλέψει πάρα πολύ σκληρά στην έρευνά του και θεωρούσε ότι οι προσπάθειές του άξιζαν το βραβείο….

Ωστόσο, μετά την απογείωση του αεροσκάφους, και μετά από δύο ώρες πτήση, το αεροπλάνο έκανε αναγκαστική προσγείωση στο πλησιέστερο αεροδρόμιο λόγω τεχνικής βλάβης και όπως ήταν φυσιολογικό ο Δρ Ahmed άρχισε να ανησυχεί ότι θα χάσει το συνέδριο….. Έτσι, πήγε αμέσως στις πληροφορίες του αεροδρομίου για να διερευνήσει αν υπήρχε άλλη πτήση για τον προορισμό του…. Η κοπέλα στις πληροφορίες τον ενημέρωσε ότι η επόμενη πτήση θα ήταν μετά από δέκα ώρες, κι έτσι θα ήταν πολύ αργά για το συνέδριο…. Τον συμβούλευσε μάλιστα ότι αυτό που θα μπορούσε να κάνει θα ήταν να ενοικιάσει αυτοκίνητο και να οδηγήσει μόνος του μέχρι το συνέδριο, κάτι που θα τού έπαιρνε λιγότερο από τέσσερις ώρες…. Μη έχοντας άλλη επιλογή, και παρόλο που δεν του άρεσε να οδηγεί σε μεγάλες αποστάσεις, ακολούθησε τη συμβουλή……

Ο Δρ Ahmed λοιπόν ενοικίασε ένα αυτοκίνητο και άρχισε το ταξίδι του…. Ωστόσο, σύντομα, μόλις έφυγε από το αεροδρόμιο, ο καιρός ξαφνικά άλλαξε και άρχισε μια δυνατή καταιγίδα…. Η δυνατή βροχή δυσκόλευε σημαντικά την ορατότητα κι έτσι σε μια διασταύρωση δεν πρόσεξε τις πινακίδες και πήρε άλλο δρόμο από εκείνο που έπρεπε να πάρει….

Μετά από δυο ώρες οδήγησης, κάτω από πολύ άσχημες καιρικές συνθήκες ήταν πια βέβαιος ότι χάθηκε…. Οδηγώντας κάτω από έντονη βροχή και δύσκολη ορατότητα, σε ένα έρημο δρόμο, και αισθανόμενος πολύ κουρασμένος και πεινασμένος άρχισε να ψάχνει για οποιοδήποτε σημάδι ζωής….

Μετά από λίγο, όταν η καταιγίδα κόπασε κάπως, βρήκε τελικά ένα μικρό παλιό σπίτι, στην ερημιά…. Κάτω από μεγάλη απελπισία, και μη έχοντας άλλη επιλογή, βγήκε από το αυτοκίνητο και χτύπησε την πόρτα…. Μια όμορφη κυρία άνοιξε την πόρτα…. Της εξήγησε τι του είχε συμβεί και την ρώτησε αν μπορούσε να χρησιμοποιήσει το τηλέφωνό της…. Η κυρία, πολύ στενοχωρημένη, του απάντησε ότι δεν έχει τηλεφωνική σύνδεση, αλλά είπε στον γιατρό ότι θα μπορούσε να έρθει μέσα μέχρι να βελτιωθεί ο καιρός…. Πλήρως εξαντλημένος και πεινασμένος δέχτηκε την ευγενική της πρόσκλησή και μπήκε μέσα… Η κυρία του έδωσε ζεστό τσάι και παξιμάδι για να φάει….

Στη συνέχεια η κυρία του είπε ότι προσευχόταν, όταν της κτύπησε την πόρτα, και ότι σκόπευε να συνεχίσει την προσευχή της…. Τον προσκάλεσε μάλιστα, αν ήθελε, να προσευχηθεί κι εκείνος μαζί της…. Ο Δρ Ahmed χαμογέλασε και της είπε ότι δεν πίστευε στις προσευχές ούτε στο Θεό φυσικά, αλλά εκείνη θα μπορούσε να συνεχίσει την προσευχή της……

Καθισμένος στο τραπέζι και πίνοντας το τσάι του, ο Δρ Ahmed παρακολούθησε τη γυναίκα σε μια σκοτεινή γωνιά του δωματίου, κάτω από το φως των κεριών, που προσευχόταν για κάποιον, έχοντας δίπλα της ένα μικρό παιδικό κρεβατάκι….

Αυτό κράτησε για αρκετή ώρας, καθώς η κυρία κάθε φορά που τελείωνε μια προσευχή, άρχιζε μια άλλη…. Θεωρώντας ότι η γυναίκα θα μπορούσε να χρειάζεται κάτι, ο γιατρός εκμεταλλεύτηκε ένα μικρό διάλειμμα στις προσευχές της και την ρώτησε τι ακριβώς ζητούσε από το Θεό κι αν ο Θεός είχε εισακούσει, μέχρι τώρα κάποιαν από τις προσευχές της…….

Η κυρία χαμογέλασε μελαγχολικά και του είπε ότι το παιδί στο κρεβατάκι είναι ο γιος της ο οποίος πάσχει από ένα σπάνιο τύπο καρκίνου και υπάρχει μόνο ένας γιατρός, ο Δρ Ahmed που μπορεί να τον θεραπεύσει αλλά δεν έχει χρήματα για να πληρώσει για την εγχείρηση και επιπλέον ο Δρ Ahmed ζει σε μια πολύ μακρινή πόλη….

Του είπε επίσης, ότι ο Θεός δεν ανταποκρίθηκε μέχρι στιγμής στις προσευχές της, αλλά αυτό δεν ήταν λόγος να σταματήσει να προσεύχεται…. Πρόσθεσε επίσης, ότι δεν θα επέτρεπε στους φόβους της να ξεπεράσουν την πίστη της…… και ότι ο Θεός κάποια μέρα θα ανταποκρινόταν……

Ξαφνιασμένος ….. και άφωνος ….. ο Δρ Ahmed ….. ένοιωσε δάκρυα να πλημμυρίζουν τα μάτια του….. και ψελλίζοντας …. με δυσκολία….. «ο Θεός είναι μεγάλος»….. έφερε στο μυαλό του τη σειρά των γεγονότων στο ταξίδι του, μέχρι το σημείο αυτό….. τη βλάβη στο αεροπλάνο…. την καταναγκαστική προσγείωση…. την καταιγίδα….. το χάσιμο του δρόμου….. Κατάλαβε ακόμα ότι όλα αυτά δεν ήταν τυχαία αλλά συνέβησαν με μια προκαθορισμένη ακολουθία… τόσο για να ανταποκριθεί ο Θεός στις προσευχές της γυναίκας….. αλλά και για να δώσει στον ίδιο την ευκαιρία να βγει από τον υλιστικό κόσμο που ζούσε και να προσφέρει βοήθεια στους φτωχούς ανθρώπους που ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΤΙΠΟΤΕ ΑΛΛΟ ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΡΟΣΕΥΧΕΣ ΤΟΥΣ ……… και…. ότι συμβαίνει….. συμβαίνει για κάτι καλύτερο…….

Σκεπτόμενος αυτά…..πλησίασε προς το παιδί….. κι ένοιωσε μια ….. απέραντη γαλήνη….. να πλημμυρίζει την ψυχή του…..

Πηγή: Το μέγα Γεροντικόν – Δημοσιεύσεις | Facebook