Ο κίνδυνος των εξαιρέσεων στην εφαρμογή των δημόσιων πολιτικών

Τα θρησκευτικά και η διδασκαλία τους δεν προσβάλλουν την όποια θρησκευτική συνείδηση των μαθητών.

Χρήστος Φασλής, Αρθρογράφος, Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω – Διαμεσολαβητής

Όταν μεσούσης της πανδημίας του κορωνοϊού ξεκινήσανε οι πρώτοι εμβολιασμοί και ορισμένοι συμπολίτες μας επέλεξαν να μην εμβολιαστούν, είχε ακουστεί η άποψη ότι όσοι δεν έχουν εμβολιαστεί δεν πρέπει να γίνονται δεκτοί στα νοσοκομεία, εάν και όταν νοσήσουν από τον νέο κορονωϊό, δήθεν για να μην επιβαρύνεται το σύστημα υγείας από τους αρνητές του εμβολιασμού και της επιστήμης…

Η άποψη αυτή προφανώς και δεν προχώρησε, καθότι θα εδημιουργείτο ένα πολύ κακό προηγούμενο για το σύστημα υγείας, αλλά και για τη σχέση κράτους-πολίτη, αλλά και διότι καταφανώς αντίκειτο στο συνταγματικά κατοχυρωμένο κοινωνικό δικαίωμα προστασίας της υγείας για όλους τους πολίτες, εφόσον το δικαιούνται στο πλαίσιο της κοινωνικής τους ασφάλισης.

Αν ίσχυε κάτι τέτοιο π.χ. γιατί να μην απαγορευθεί μελλοντικά και η πρόσβαση των καπνιστών στις πνευμονολογικές κλινικές, ή γιατί να μην αποκλειστούν δυνητικά όλοι όσοι είναι παχύσαρκοι ή απλά υπέρβαροι (!) από τις δημόσιες δομές υγείας της χώρας…

Είναι προφανής η αντινομία, το απαράδεκτο, αλλά και εν τέλει το φαιδρό τέτοιων συλλογισμών… Και ετούτο διότι το κράτος δεν μπορεί να λειτουργεί ούτε τιμωρητικά, αλλά ούτε με τη λογική των εξαιρέσεων όταν παρέχει τα κοινωνικά δικαιώματα στους πολίτες του.

Ένα άλλο κοινωνικό δικαίωμα είναι αυτό της παιδείας.

Το τελευταίο διάστημα επανήλθε στο προσκήνιο το ζήτημα της απαλλαγής από το μάθημα των θρησκευτικών.

Αλήθεια για ποιον λόγο κάποιος να απαλλαγεί από τη διδασκαλία των θρησκευτικών στο σχολείο; Έγινε κάποιος εξ ημών χριστιανός ορθόδοξος επειδή εδιδάχθη θρησκευτικά στο σχολείο; Προφανώς και όχι. Η θρησκευτική πίστη και η δημιουργία θρησκευτικής συνείδησης είναι ένα πολύ βαθύ ζήτημα που ανάγεται στη σφαίρα του εσωτερικού κυρίως κόσμου του ατόμου και εδράζεται στη στάση προς τη θρησκεία της οικογένειας από την οποία προέρχεται το άτομο, αλλά και σε διάφορα προσωπικά βιώματα.

Όχι στη διδασκαλία των θρησκευτικών στο σχολείο. Εάν ένα παιδί είναι μελετηρό ή ένας θεολόγος είναι παθιασμένος με το λειτούργημά του μπορεί απλά να κάνει έναν ορθόδοξο χριστιανό σαφώς καλύτερο γνώστη της θρησκείας του και της ιστορίας αυτής. Σε καμία περίπτωση ωστόσο τα θρησκευτικά δεν επιτελούν προσηλυτιστική λειτουργία.

Άρα γιατί να απαλλαγεί ένας μαθητής έστω και εάν δεν είναι χριστιανός ορθόδοξος;

Η μόνη εξαίρεση που είναι κατανοητή για το ελληνικό κράτος είναι τα μειονοτικά σχολεία της Θράκης, στα οποία φοιτούν οι αδελφοί μας Συνέλληνες μουσουλμάνοι της εκεί θρησκευτικής μειονότητας. Εξαίρεση βασισμένη στη Συνθήκη της Λωζάννης.

Οποιαδήποτε άλλη εξαίρεση ανοίγει τον ασκό του Αιόλου για τη χώρα, την εθνική της πολιτική, συνιστώντας ακραία περίπτωση έλλειψης εθνοκρατικού αυτοσεβασμού.

Φανταστείτε μια πρωία να υπάρξει μαθητής ο οποίος να δηλώσει ότι δεν θεωρεί τον Μέγα Αλέξανδρο Έλληνα αλλά Σλάβο (κατά τη γελοία θεωρία των Σκοπιανών), το Αιγαίο τουρκικό (κατά την ανιστόρητη θεωρία των Τούρκων) και αυθωρεί και παραχρήμα να δηλώσει αρνητής της ελληνικής ιστορίας και να αιτηθεί απαλλαγής από το μάθημα της ελληνικής ιστορίας!

Η έτι περαιτέρω σκεφθείτε ένας αρνητής της επιστήμης π.χ. οπαδός της θεωρίας της επίπεδης γης… να αιτηθεί απαλλαγής από το μάθημα της γεωγραφίας!

Και ων ουκ εστί ο αριθμός από παραδείγματα αρνήσεων και δυνητικών απαλλαγών…

Προφανές το αδιέξοδο…

Όλα τα ανωτέρω αποδεικνύουν του λόγου το ασφαλές.

Ότι δηλαδή η εθνική εγκύκλιος παιδεία δεν μπορεί να μπει σε μια κοπτοραπτική και σε μία λογική εξαιρέσεων και απαλλαγών. Τα θρησκευτικά και η διδασκαλία τους δεν προσβάλλουν την όποια θρησκευτική συνείδηση των μαθητών. Ως εκ τούτου η εθνική εγκύκλιος παιδεία πρέπει να υπηρετεί το κεντρικό αφήγημα του κράτους και την εθνική του ταυτότητα.

Μια δε εκ των βασικών συνιστωσών αυτής της ταυτότητας είναι και η ορθοδοξία. Συνεπώς κομμάτι της θρησκευτικής εκπαίδευσης πρέπει να είναι η ορθόδοξη παιδεία εφόσον μάλιστα είναι και η συνταγματικώς κατοχυρωμένη (άρθρο 3 του Συντάγματος 1975/86/01/08/19) επικρατούσα θρησκεία.

*Ο Χρήστος Φασλής είναι Δικηγόρος παρ’ Αρείω Πάγω, Διαμεσολαβητής CEDR, PON Harvard Alumnus

huffingtonpost.gr

Ανάποδος κόσμος: Το Ιράν προσπαθεί να γίνει «Ευρώπη» και η Ευρώπη επιδιώκει να γίνει «Ιράν»!

Γράφει ο Ελευθέριος Ανδρώνης

Οι γυναίκες του Ιράν μάχονται για να αποτινάξουν την σκλαβιά της μαντήλας, αλλά η Ευρώπη προ πολλού έχει ανοίξει την αγκαλιά της στον σκοταδισμό.

Η επανάσταση των γυναικών στο Ιράν για την οποία μιλά πλέον όλος ο δυτικός κόσμος, αποτελεί μια πραγματική γροθιά στο στομάχι της δυτικής υποκρισίας και όλων των κέντρων σκέψης που εμπορεύονται την κουλτούρα του ισλαμικού σκοταδισμού για να εξυπηρετούν την διεθνιστική προπαγάνδα τους.

Να πως ένα ένδυμα, η μουσουλμανική μαντήλα, μπορεί να είναι σύμβολο «ενότητας» για τους υποκριτές και ταυτόχρονα να θεωρείται σύμβολο μίσους για τους πραγματικούς επαναστάτες που διεκδικούν αληθινή ενότητα και κοινωνική ισότητα. Αυτό που στην Ευρώπη παρουσιάζεται ως «ελευθερία», για τις γυναίκες του Ιράν θεωρείται σκλαβιά, υποδούλωση και εξευτελισμός του γυναικείου φύλου.

Έτσι ορίζει ο αναποδογυρισμένος κόσμος στον οποίο ζούμε. Για άλλους το έθιμο είναι κατάρα και για άλλους «εργαλείο» πολυπολιτισμικής προπαγάνδας. Σε αυτόν τον αναποδογυρισμένο κόσμο η Ευρώπη προθυμοποιείται να γίνεται Ισλάμ και μια χώρα της μέσης Ανατολής μάχεται για να αποκτήσει «ευρωπαϊκές» ελευθερίες.

Ο επικεφαλής της ευρωπαϊκής διπλωματίας Ζοζέπ Μπορέλ ήταν μεταξύ εκείνων που καταδίκασαν τον θάνατο της νεαρής Μαχσά Αμινί που συνελήφθη από την θρησκευτική αστυνομία του Ιράν, επειδή κάποιες τούφες από τα μαλλιά της είχαν ξεπροβάλλει από τη μαντήλα, με αποτέλεσμα να υποστεί βάναυση κακοποίηση από τα αστυνομικά όργανα και να καταλήξει, ένα 24ωρο αργότερα.

Ασφαλώς οι διπρόσωποι αξιωματούχοι των Βρυξελλών, δεν έχουν δικαίωμα να καταδικάζουν τίποτε άλλο, παρά την ίδια την πολιτική εξισλαμισμού της Ευρώπης, που εφαρμόζουν εδώ και χρόνια.

Δεν έχει περάσει ούτε ένας χρόνος από τότε που το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο διοργάνωσε καμπάνια για τον εορτασμό της «διαφορετικότητας», όπου παρουσιάστηκε ως προοδευτισμός το να αγκαλιάσει η Ευρώπη το αναχρονιστικό σκοτάδι της μαντήλας. «Η ομορφιά είναι στη διαφορετικότητα, αφού η ελευθερία βρίσκεται… στο χιτζάμπ» ήταν το σλόγκαν της συγκεκριμένης καμπάνιας.

Ρίξτε μια ματιά τώρα στο Ιράν, να δείτε που οδήγησε η «ελευθερία» της μαντήλας, και πείτε μας ποια «διαφορετικότητα» πρεσβεύουν τα φλεγόμενα χιτζάμπ που ανεμίζονται στους δρόμους της Τεχεράνης. Ποιος γνωρίζει καλύτερα την κουλτούρα της μαντήλας, οι χαρτογιακάδες των Βρυξελλών που την χρησιμοποιούν ως νεοταξικό μπαϊράκι ή οι ίδιες οι γυναίκες του Ιράν που δολοφονούνται για λίγες ακάλυπτες τούφες και για το «έγκλημα» να έχουν γυμνούς… αστραγάλους;

Αυτοί που μεθοδεύουν τον αφανισμό της ευρωπαϊκής ταυτότητας και ισοπεδώνουν τον πολιτισμικό χαρακτήρα κάθε ευρωπαϊκής χώρας προκειμένου να διευκολύνουν τα σχέδια μουσουλμανικού εποικισμού, δεν μπορούν σήμερα να προσποιούνται τους «ανθρωπιστές». Είναι αυτοί οι ίδιοι που εισήγαγαν στην Ευρώπη την μπούργκα, τη Σαρία, την ισλαμική αστυνομία, τις κλειτοριδεκτομές και άλλα φρικτά απότοκα της ισλαμικής «κληρονομιάς». Αυτοί οι ίδιοι διαμορφώνουν πλαίσια ώστε να επιτευχθεί η αντικατάσταση των ευρωπαϊκών πληθυσμών, η εισαγωγή σύγχρονων σκλαβεργατών που θα καταστήσουν την Ευρωπαϊκή Ένωση ένα πολυπολιτισμικό «εργοστάσιο» δούλων της Νέας Τάξης.

Επιλεκτική ευαισθησία και στην Ελλάδα…

Ενώ γινόμαστε μάρτυρες μιας επανάστασης που τείνει να γίνει ιστορικός σταθμός στην διεκδίκηση των δικαιωμάτων της γυναίκας, στην Ελλάδα ξαφνικά «έκοψαν λάσπη» ΜΚΟ, ανθρωπιστικές οργανώσεις, και λοιπές «προοδευτικές» δυνάμεις. Επικρατεί αμηχανία και αφωνία, σε όσους υποστήριζαν φανατικά την τυραννία του Ισλάμ ως «δικαίωμα».

Περιέργως, οι φεμινιστικές οργανώσεις έως σήμερα δεν κάνουν τον κόπο να περάσουν ούτε για… καφέ έξω από την πρεσβεία του Ιράν, άλλα την ίδια στιγμή – πριν μερικές μέρες – φρόντισαν να δώσουν βροντερό παρόν έξω από την Μητρόπολη Αθηνών, για να φωνάξουν δυνατά πως έχουν δικαίωμα στην δολοφονία αγέννητων παιδιών. Φαίνεται πως για κάποιους, η σεξουαλική τους ασυδοσία εις βάρος ανθρώπινων ζωών, είναι πιο σημαντική αιτία διαμαρτυρίας από το να αγωνιστούν για εκατομμύρια γυναίκες που το δέρμα τους δεν επιτρέπεται να έρθει ούτε σε επαφή με το φως του ήλιου.

Βέβαια έχουμε και μια μερίδα «αγωνιστών» και εμπόρων «δικαιωμάτων» που όψιμα εμφανίζονται ως υπερασπιστές του αγώνα των γυναικών του Ιράν. Πανηγυρίζουν για τα γεγονότα στην χώρα της μέσης Ανατολής για να «καπελώσουν» τους αγώνες επικοινωνιακά, άλλα για τα χιτζάμπ και τα παράνομα τζαμιά που «πλημμυρίζουν» την Ελλάδα με γοργούς ρυθμούς, όχι μόνο δεν καταθέτουν ανησυχίες, άλλα είναι και έτοιμοι να υπερασπιστούν τα «δικαιώματα», φανατικότερα και από τον… Χαμεϊνί του Ιράν…

sportime,23 Σεπτεμβρίου 2022

Ιράν, μαντίλα και υποκρισία

Το ψέμα βασιλεύει στη Δύση και η υποκρισία κυβερνά τις ψυχές των εξουσιαστών της. Αυτό μπορεί να συμπεράνει οποιοσδήποτε εξετάσει με αντικειμενικό τρόπο τις αντιδράσεις δυτικών δημοσιογράφων, πολιτικών, δημοσιολογούντων και άλλων θεσμικών παραγόντων στις ταραχές που σημειώνονται στο Ιράν.

Σ’ αυτή τη χώρα όπου κυριαρχεί η σιιτική εκδοχή του Ισλάμ πολλές γυναίκες συμμετέχουν σε διαδηλώσεις διαμαρτυρίας, καίνε ή πετούν στον δρόμο τις μαντίλες τους και εκδηλώνουν την αντίθεσή τους στην αυστηρή θρησκευτική νομοθεσία, που περιορίζει τις ελευθερίες τους. Η αφορμή των ταραχών είναι ο θάνατος της 22χρονης Μαχσά Αμινί, η οποία συνελήφθη από τη θρησκευτική αστυνομία επειδή δεν φορούσε σωστά τη μαντίλα της. Η νεαρή κοπέλα πέθανε στο αστυνομικό τμήμα όπου κρατείτο για λόγους που δεν έχουν ακόμα εξηγηθεί με σαφήνεια.

Τα περισσότερα κόμματα, ΜΜΕ και οργανώσεις που καθορίζουν αυτό που αποκαλείται «κυρίαρχη άποψη» στη Δύση πήραν θέση υπέρ των διαδηλώσεων των Ιρανών γυναικών και κατά της ισλαμικής μαντίλας. Ωστόσο, οι ίδιοι φορείς θεωρούν τη μαντίλα «επιλογή» των μουσουλμάνων γυναικών στην Ευρώπη και πληρώνουν μάλιστα καμπάνιες για να τη διαφημίσουν ως δείγμα… ελευθερίας! Κι εδώ έχουμε την απόλυτη ένδειξη παραφροσύνης.

Το δυτικό κατεστημένο δεν θέλει την ισλαμική μαντίλα στην Τεχεράνη αλλά την επιδιώκει στο Λονδίνο, στο Παρίσι, στο Βερολίνο, στην Αθήνα, στην Κοπεγχάγη, στο Οσλο, στην Στοκχόλμη. Από τη μια, οι πολιτικοί και οι διανοούμενοι που τους έχει δοθεί η ισχύς να ορίζουν τι είναι σωστό και τι λάθος πανηγυρίζουν για το κάψιμο της ισλαμικής μαντίλας στο Ιράν και, από την άλλη, φρίττουν στην ιδέα να απαγορευτεί στην Ε.Ε. το νικάμπ, η μπούρκα και η χιτζάμπ.

Το ερώτημα είναι απλό: Ταιριάζουν το Ισλάμ, τα ήθη, τα έθιμα, οι ενδυματολογικοί κώδικες και η περί κοινωνίας αντίληψή του με τη Δύση ή όχι; Αν θεωρούμε αδιανόητη την εφαρμογή του ισλαμικού νόμου στο Ιράν, γιατί την ανεχόμαστε στις χώρες της Ε.Ε. και την επιδιώκει η πολιτική τάξη μέσω του μαζικού εποικισμού από μουσουλμάνους;

dimokratia, 23|09|2022

Δεν θέλουμε ζωντανή Εκκλησία!

π. Βασίλειος Θερμός

Μετά από τα δύο πρόσφατα κείμενα του καλού μας π. Θεοδοσίου Μαρτζούχου αισθάνθηκα την ανάγκη να ανταποκριθώ με ένα δικό μου. Αγαπητοί αναγνώστες και αναγνώστριες, ας τό δήτε ως καταστάλαγμα 36 χρόνων ιερωσύνης, διανθισμένης με πλήθος εμπειριών από ολόκληρη την Ελλάδα (και όχι μόνο).

Ο π. Θεοδόσιος δεν είναι απλώς ένας πρωτοπόρος υπέρ της χρήσης της νεοελληνικής γλώσσας στη Λατρεία. Αποτελεί ουσιαστικά μια φωνή που μάχεται για να ξαναγίνει η Λατρεία προσευχή. Διότι τώρα δεν είναι και μόνο οι εθελοτυφλούντες δεν τό βλέπουν.

Ανεξάρτητα από το πόσο προσεύχεται νοερά και ιδιωτικά ένας πιστός την ώρα της ακολουθίας, η Λατρεία καθεαυτή έπαψε προ πολλού να εκπληρώνει τις δύο προϋποθέσεις που τήν καθιστούν αληθινή Λατρεία: την προσευχή και την κοινότητα. Δεν είναι πρόσφατη αυτή η συμφορά, δεν ευθύνονται κάποιοι επώνυμοι των τελευταίων δεκαετιών ή αιώνων. Είναι παλιά, έρχεται από τα μεσοβυζαντινά χρόνια και εδραιώθηκε κατά τα υστεροβυζαντινά.

Για να μην κουράσω εδώ με περισσότερα, παραπέμπω στο βιβλίο μου ‘Ιερουργείν τον λόγον της αληθείας σου’. Θα ήθελα μόνο να προσθέσω ότι έχουμε υποστή τόσο βαθειά αλλοτρίωση ώστε ακούς κάποιους να ισχυρίζονται πως η Λατρεία μας έχει φτάσει στο ύψιστο σημείο της ποιότητάς της, σε αντίθεση με τους πρώτες αιώνες όπου ήταν ασχημάτιστη και φτωχότερη! Φυσικά έχουν στο νου τους την υμνολογία αλλά τούς διαφεύγει ότι Λατρεία σημαίνει βιωμένη εκκλησιολογία. Έτσι λοιπόν η Λατρεία των πρώτων αιώνων αντανακλούσε την αληθινή εκκλησιολογία, η οποία κατόπιν εξέλιπε και διδάσκεται μόνο στα βιβλία. Δυστυχώς η λειτουργική μας συνείδηση έχει εκπέσει βαρύτατα. Με ανθρώπους τέτοιας νοοτροπίας είναι ανέφικτη οποιαδήποτε συζήτηση…

Βεβαίως υπάρχουν και κάποιοι ελάχιστοι, κληρικοί και λαϊκοί, οι οποίοι συμμερίζονται την ίδια θλίψη και διαπνέονται από το ίδιο όραμα. Αλλά οι περισσότεροι δεν γράφουν και δεν εμφανίζονται στον δημόσιο χώρο, με αποτέλεσμα ο π. Θεοδόσιος να βιώνει μοναχικότητα, τόσο γνώριμη και σε μένα.

Και αν δεν είναι Λατρεία ό,τι επιτελούμε με επιτραχήλιο, τότε τι είναι; Τελετουργία. Η απόσταση Λατρείας και τελετουργίας είναι όσο απέχει η μαγεία από τον Χριστιανισμό. Όσοι αγνοούν την διαφορά αυτή υπονομεύουν την πίστη τους. Και αν είναι κληρικοί, κακώς χειροτονήθηκαν!

Αν νομίζετε ότι άρχισα να γίνομαι σκληρός, ας καθίσετε πιο στέρεα διότι ακόμη δεν είδατε τίποτε. Και σίγουρα δεν θα έχετε δει τα βίντεο που μού έστειλαν πρόσφατα. Στο ένα γίνεται βάπτιση μέσα σε πισίνα, σε ένα κοσμικό περιβάλλον όπου ο παπάς μοιάζει με κομπάρσο σε ‘τσίρκο’ ευπόρων. Στο άλλο δύο ιερείς που ηγούνται του ‘χορού του Ησαΐα’ σε υπαίθριο γάμο μερακλώνονται και αρχίζουν να τόν χορεύουν με αυτοσχέδιο ρυθμό, υπό τα χάχανα της ομηγύρεως…

 Όποιος νομίζει ότι ξεμπερδεύει καταδικάζοντας αυτές τις ‘ακρότητες’, για να επιστρέψει ήσυχος στη συνηθισμένη του Λατρεία (συγγνώμη, τελετουργία), αυταπατάται οικτρά. Μια από τις τραγωδίες της σύγχρονης ελλαδικής Εκκλησίας είναι ο μιθριδατισμός: εξοικειώθηκε τόσο βαθιά από την σταδιακή επί αιώνες έκθεση στο δηλητήριο της τελετουργίας, ώστε αδυνατεί να διακρίνει πως οι ακρότητες αποτελούν φυσική συνέπειά του. Δεν έχουμε πάρει είδηση ότι τώρα θερίζουμε ό,τι ανεχθήκαμε. Ο ύπνος (της λατρεύουσας συνείδησης) γεννά τέρατα!

Δεν φταίει κανείς, λοιπόν, από τους σύγχρονους γι’ αυτή την άρρωστη κατάσταση. Έχουμε όλοι βαρύτατη ευθύνη, όμως, διότι δεν τήν αναγνωρίζουμε διότι αρνούμαστε να ασχοληθούμε μαζί της, διότι καταπίνουμε αμάσητα όσα κληρονομήσαμε. Και ξέρετε γιατί συμβαίνουν αυτά; Διότι προτιμούμε την τελετουργία και δεν θέλουμε την Λατρεία!

Ναι, μην σάς κάνει εντύπωση. Δεν θέλουμε ο κόσμος να καταλαβαίνει τα ψαλλόμενα διότι κατόπιν θα αρχίζουν να μάς ρωτάνε γιατί αυτό και πώς εκείνο και τι θέλει να πει ο ποιητής. Η κατανόηση θα απαιτήσει κατόπιν εμβάθυνση. Και εμείς δεν θα ξέρουμε να απαντήσουμε, διότι αποτελεί σπανιότατο είδος να συναντήσεις έναν κληρικό ή έναν ψάλτη ικανών να καταλάβουν το νόημα των λόγων που είναι υποχρεωμένοι να προφέρουν.

 Δεν ενδιαφερόμαστε για την κατανόηση διότι μάς τρομάζει το νόημα, όπως έγραφε και ο προφητικός Σμέμαν. Και γι’ αυτό δεν θα βρεις κανέναν επίσκοπο να συγκαλεί σε τακτικές συνάξεις τους ψάλτες του και να τούς διδάσκει τους Αποστόλους τους οποίους διαβάζουν ή κάποια σημαντικά ιδιόμελα.

Δεν θέλουμε να αλλάξει τίποτε στον τρόπο με τον οποίο τελείται η Λατρεία μας, κατά τον οποίο η τέχνη επισκιάζει την ουσία. Επιμελούμαστε τα δίγοργα και τις υφέσεις αλλά αδιαφορούμε για το τι θέλει να μάς μεταδώσει το τροπάριο. Οι μητροπόλεις συναγωνίζονται να φτιάξουν σχολές βυζαντινής μουσικής αλλά για να καταλαβαίνουμε τι λέμε και τι ακούμε ούτε φωνή ούτε ακρόαση! Αυτό αντανακλά την επιλογή μας: τέχνη θέλουμε, κύριοι, όχι προσευχή, μη μάς σκοτίζετε!

Δεν επιθυμούμε να σπουδάσουμε την Αγία Γραφή, γι’ αυτό είναι ουσιαστικά ανύπαρκτες οι ομάδες μελέτης σε ενορίες. (Ένας πρώην Προτεστάντης που επέστρεψε στην Ορθοδοξία μού ζήτησε να συμμετέχει σε ομάδα Αγίας Γραφής και ντράπηκα αφού δεν ήξερα πού να τόν στείλω). Αλλά και στις ελάχιστες που υπάρχουν, τι στ’ αλήθεια ακούγεται εκεί; Ποια θεολογία; ποιες απόψεις; Ο αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος είχε την αφέλεια να πιστεύει ότι θα δημιουργούσε πυρήνες μελέτης Αγίας Γραφής με μια εγκύκλιο, κάτι που φυσικά ξέμεινε στον δρόμο από καύσιμα. Αλλά ποιοι θα προετοιμάσουν τους κατάλληλους κληρικούς για κάτι τέτοιο αφού οι κληρικοί μας δεν διαβάζουν;

Δεν ενδιαφέρει τους επισκόπους μας η αθλιότητα του σύγχρονου κηρύγματος. Δεν έχουν καν αντιληφθή πως η ανεπάρκεια των κηρύκων δεν οφείλεται τόσο στην δοκησισοφία (ισχύει και αυτό) αλλά κυρίως στην απόστασή τους από τον σύγχρονο άνθρωπο. Δεν έχουν πάρει είδηση πως η θλίψη και η οργή τις οποίες γεννά το κήρυγμα της εποχής μας συνδέονται άρρηκτα με την ποιότητα των ιερατικών κλίσεων!Αυτά όλα θα έπρεπε να είναι ακριβώς το αντικείμενο της Αποστολικής Διακονίας: όπως εργάζεται με συνέπεια στην Κατήχηση όφειλε να φροντίζει τις ανάγκες των κληρικών γύρω από το κήρυγμα ή να δημιουργήσει με κατάλληλες εκδόσεις μια ουσιαστική ποιμαντική βιβλιοθήκη. Αλλά δεν αρκεί η κεντρική δράση, απαιτείται σκληρή δουλειά ανά μητρόπολη.

 Ούτε και το πυρηνικό ζήτημα των ιερατικών κλίσεων ενδιαφέρει τους αρμόδιους, δηλαδή επισκόπους και πνευματικούς. Αν τούς έκαιγε θα έβρισκαν χρόνο να διαβάσουν σχετικά, να συγκροτήσουν επιτροπές από έμπειρους πνευματικούς και πιστούς ψυχιάτρους για να ελέγχουν τους υποψηφίους, να εξετάσουν γιατί κάποιοι κληρικοί φθείρονται ψυχοσωματικά, να νοιαστούν για τους γάμους τους, να αλληλοενημερώνονται για τους ακατάλληλους υποψηφίους, να μελετήσουν το παρελθόν των κληρικών που καταλήγουν σε σκάνδαλα ή και στα εκκλησιαστικά δικαστήρια ώστε να βγάλουν συμπεράσματα για τα λάθη που έγιναν στη  διαδρομή. Ήμουν νιός και γέρασα και βλέπω τα κριτήρια χειροτονιών να παραμένουν στον ίδιο βαθμό επιπόλαια. Σε μια εποχή όπου το παραμικρό φάλτσο τυγχάνει προσοχής και τα σχετικά βίντεο ανεβαίνουν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης…

Πρόσφατα έμαθα για την χειροτονία κάποιου με ψυχιατρικά θέματα τον οποίο έτυχε να γνωρίζω και για τον οποίο αγωνίστηκα για να μην γίνει κληρικός. Αλλά στην Ελλάδα όποιος θέλει να γίνει παπάς γίνεται. Και κατόπιν θλιβόμαστε μόνο όταν ξεσπάσει κοινωνική κατακραυγή, αλλά δεν δίνουμε δεκάρα για όσα θλιβερά εκ μέρους του διαδραματίζονται εντός των τειχών. Απλώς τού αλλάζουμε ενορία ή μητρόπολη.

Η λέξη-κλειδί είναι αδιαφορία. Δεν έχουμε καμία δικαιολογία, δεν ζούμε στο 1960. Πλήρης αναισθησία για την εικόνα που παρουσιάζει η Εκκλησία στους εκτός, απόλυτη άγνοια για το τι σημαίνει νεωτερικός και μεταμοντέρνος άνθρωπος τον οποίο συνεχίζουμε να βαφτίζουμε και να νυμφεύουμε και να κηδεύουμε, τυφλότητα ως προς τις συνέπειες των επιλογών μας σε έμψυχο υλικό, ανικανότητα να διδαχθούμε από τα λάθη μας. Ε, σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση ατόμου με αυτά τα χαρακτηριστικά στην ιδιωτική του ζωή, απλώς θα καταλήγαμε στο συμπέρασμα ή ότι είναι ηλίθιος ή ότι δεν θέλει να βγει από το σύμπαν στο οποίο μόνος του κλείστηκε.

Όμως η έλλειψη ευφυΐας δεν είναι το εκκλησιαστικό μας πρόβλημα. Οι περισσότεροι κληρικοί μας έχουν τελειώσει πανεπιστήμιο, ενώ αρκετοί (μεταξύ αυτών και επίσκοποι) διαθέτουν μεταπτυχιακό ή διδακτορικό. Αυτό που απουσιάζει είναι η συναισθηματική νοημοσύνη, όχι κατ’ ανάγκην εγγενώς, αλλά μάλλον επίκτητα. Δεν θέλουμε να καταλάβουμε!

   Για να μην υπάρξουν παρανοήσεις, δεν εννοώ εδώ πως η πλειονότητα των κληρικών μας συνειδητά αντιστέκεται στο καλό και στην πνευματική πρόοδο των ανθρώπων – αυτό θα ισοδυναμούσε με έργο αντίχριστου. Αυτό που υπονοώ είναι μια πραγματικότητα που περιγράφεται στην προς Ρωμαίους 7: 15. Οι άνθρωποι κινούμαστε με αυτοματισμούς, κάνουμε στην πράξη αυτό που συνειδητά υπό άλλες συνθήκες θα καταδικάζαμε, ‘κατεργαζόμαστε’ (έτσι τό λέει ο Παύλος!) εκείνο που μάς καταστρέφει.

Η ψυχανάλυση μάς βοήθησε να εξερευνήσουμε το ασυνείδητο, ή τουλάχιστον να τό υποψιαζόμαστε. Πολλοί κοσμικοί άνθρωποι είναι πιο έντιμοι αφού αποκτούν επίγνωση με την ενδοσκόπησή τους και ομολογούν: «Ναι, αν κατά βάθος τό ήθελα θα τό είχα κάνει, άρα μάλλον δεν τό θέλω αρκετά». Εμείς είμαστε πολύ πίσω σε σύγκριση με τους ‘υιούς του αιώνος τούτου’.

Αν κάποτε αλλάξει η Εκκλησία μας, ο ιστορικός και ο ψυχολόγος του μέλλοντος θα έχουν να πουν πολλά γι’ αυτή την αυτοκαταστροφική πορεία. Βρισκόμαστε σε ενδοψυχικό εμφύλιο πόλεμο, βαδίζουμε προς την πλήρη απαξίωση με γοργά βήματα και μόνο όταν η πολιτεία μάς ζορίζει τότε για λίγο ξυπνάμε από τον λήθαργο μόνο για να επικρίνουμε το αντιεκκλησιαστικό κράτος!

Αυτές τις μέρες, μετά από τους σχολικούς αγιασμούς, κυκλοφόρησε μια ανάρτηση μαμάς την οποία ρώτησε η μικρή της κόρη: «Αυτός με το καπέλο ποιος ήταν; Ο μάγος;»…

Την ίδια ώρα που συμβαίνουν αυτά κάποιοι εμμονικοί αγωνίζονται λυσσαλέα να μην ακουστή κάτι στα νέα ελληνικά εν ώρα ακολουθίας, οι περισσότεροι ψάλτες κολλούν στο μικρόφωνο με το μακρόσυρτο ‘Άγιος, άγιος…’ για να σκεπάσουν την δεύτερη ευχή της Αναφοράς του Μ. Βασιλείου, άλλοι ψάχνουν ‘ένα καλό παιδί’ για να γίνει παπάς και ‘μια καλή κοπέλα’ για να τού προξενέψουν, ενώ όλοι παραδίδουμε νεοφώτιστα βρέφη σε αναδόχους που μυρίζουν αλκοόλ ή συλλαβίζουν το ‘Πιστεύω’.

Με την τελετουργία είμαστε όλοι διαστροφικά ευχαριστημένοι: δεν χρειάζεται να έλθουμε κατά πρόσωπο με άβολες αλήθειες, ενώ ταυτόχρονα δημιουργούμε και ένα προστατευτικό στρώμα ανάμεσα σε εμάς και στους υπόλοιπους πιστούς. Έτσι δεν χρειάζεται να μπούμε σε σχέση ούτε με τα κείμενα ούτε με τα πρόσωπα. Και υλοποιούμε, φυσικά, το νόημα της μαγείας: αρκεί να γίνουν οι κατάλληλες χειρονομίες και να ειπωθούν τα κατάλληλα λόγια, και τότε η ανώτερη δύναμη είναι υποχρεωμένη να πράξει αυτά που αναμένουμε…

«Μια ζωή είναι, κουτσά στραβά θα τήν περάσουμε.

Αφού δεν μπορείς να βγεις απ’ τον Θεό

κοίταξε να τόν κατοικήσεις όσο γίνεται βολικότερα»

(Μάριος Μαρκίδης).

*π. Βασίλειος Θερμός

Ψυχίατρος παιδιών καί εφήβων. Δρ. Θεολογικής Σχολής του Παν/μιου Αθηνών.

Αναπληρωτής καθηγητής στην Ανωτάτη Εκκλησιαστική Ακαδημία Αθηνών

Πηγή: https://anastasiosk.blogspot.com/2022/09/blog-post_616.html#more

Οἱ νέες ἠλεκτρονικές ταυτότητες καί ἡ ὑλοποίηση τοῦ ἐφιάλτη.

ΕΣΤΙΑ ΠΑΤΕΡΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ
ΑΣΤΙΚΗ ΜΗ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ
Β. ΗΠΕΙΡΟΥ 47 ΜΑΡΟΥΣΙ
ΤΗΛ. 210 8025211
estiapm@gmail.com

Ἡ πρόσφατη ἀνακοίνωση τοῦ Ὑπουργοῦ Ψηφιακῆς Διακυβέρνησης Κυριάκου Πιερρακάκη, περί λειτουργίας τῆς νέας ἐφαρμογῆς στά ἔξυπνα κινητά ἐγκαθιδρύει τό ἀρχικό σχέδιο τῆς Κάρτας τοῦ Πολίτη τοῦ Γεωργίου Παπανδρέου ὡς πρωθυπουργοῦ τό 2010, στήν Διεθνῆ Ἔκθεση Θεσσαλονίκης, πρίν ἀπό τίς Μνημονιακές συμβάσεις.

Έτσι ἀπό 27/7/22 θά τεθεῖ σέ λειτουργία ἡ ἠλεκτρονική ἐφαρμογή πού θά δίνει τήν δυνατότητα στούς πολίτες νά ἔχουν στό κινητό τους τηλέφωνο τήν ὑπάρχουσα ταυτότητα καί τό δίπλωμα ὁδηγήσεως, ἐνῶ ταυτόχρονα οἱ διαδικασίες τοῦ διαγωνισμοῦ τῆς νέας ἠλεκτρονικῆς ταυτότητας εἶναι σέ ἐξέλιξη.

Θὰ ἔχει ὡς βάση τήν ἐφαρμογή πού χρησιμοποιήθηκε γιά τό ψηφιακό πιστοποιητικό COVID. Δέν θά εἶναι ἡ τελική ταυτότητα καί δέν θά εἶναι ὑποχρεωτική, ἀλλά ἀποτελεῖ τό πρῶτο βῆμα πρός τήν κατεύθυνση τῆς ὑποχρεωτικῆς «ἠλεκτρονικῆς» ταυτότητας, ὁ διαγωνισμός τῆς ὁποίας εἶναι σέ ἐξέλιξη.

Ἀνακοινώθηκε, ὅμως, καί ὁ λεγόμενος προσωπικός ἀριθμός τοῦ Πολίτη, ὁ ὁποῖος – ὅπως συνεπάγεται καί ἀπό τήν ὀνομασία του – θά εἶναι μοναδικός καί θά ἀντικαταστήσει ὅλους τους ἄλλους, ΑΔΤ, ΑΦΜ, ΑΜΚΑ κλπ. Ὁλοκληρώνεται, δηλαδή, ἡ ἀριθμοποίηση τοῦ προσώπου καί ἐνδεχομένως καταλήγουμε στήν προειδοποίηση τοῦ Ἁγίου Παϊσίου καί τήν ἀνησυχία του, «ὅταν θά γίνουν ὅλα ἕνα».

Ἡ Ἑστία Πατερικῶν Μελετῶν καί ὁ ἱδρυτής της μακαριστός Ἀρχιμ. Σαράντης Σαράντος, εὐαισθητοποιήθηκαν ἰδιαίτερα γύρω ἀπό τήν Ἠλεκτρονική Διακυβέρνηση καί τήν Ἀχρήματη Κοινωνία. Τό τραῖνο χωρίς Ἐπιστροφή, τόν Ἀπόλυτο Ἐφιάλτη τῆς ἀνθρωπότητας, τό τέλος τῆς Ἐλευθερίας τοῦ προσώπου καί τήν πορεία πρός τόν Ὁλοκληρωτισμό.

Σέ πρόσφατη ἐκπομπή τοῦ Διαδικτυακοῦ καναλιοῦ τῆς Ἑστίας «Ὑπέρ Βωμῶν καί Ἑστιῶν»[1], ἔγινε μία προσπάθεια σύνοψης τοῦ μεγάλου αὐτοῦ σχεδίου τῶν ἀδήλων κέντρων τοῦ παγκοσμίου ἐλέγχου, παρεμβάλλοντας ἀποσπάσματα ὁμιλητῶν ἀπό ὅλες τίς σχετικές ἡμερίδες πού πραγματοποιήθηκαν καὶ ἀντιπαραθέτοντας στοιχεῖα ἀπό τίς σημερινές ἐξελίξεις ποὺ εὔκολα ἐπαληθεύουν  τοῦ λόγου τό ἀληθές.

Οἱ πρόσφατες ἐξελίξεις ὄχι μόνο δέν μᾶς ἐκπλήσσουν, ἀλλά εἶχαν προβλεφθεῖ. Τό πιό σημαντικό ὅλων ὅμως εἶναι ἡ ἐσχατολογική διάσταση τῶν γενομένων ἰδιαιτέρως βάσει τῆς γραπτῆς χειρόγραφης παρακαταθήκης τοῦ Ἁγίου Παϊσίου, «Σημεῖα τῶν Καιρῶν», ὅπου μᾶς προτρέπει νά μήν παραλάβουμε τήν νέα Ἠλεκτρονική Ταυτότητα.

Ἡ Ἑστία Πατερικῶν Μελετῶν, θά ἐπανέλθει σέ αὐτό τό ὑψίστης σημασίας ζήτημα πού ἀφορᾶ ὄχι μόνον τούς Ὀρθοδόξους Χριστιανούς ἀλλά καί ὅλη τήν ἀνθρωπότητα, κρατώντας τούς ἀναγνῶστες σέ ἐγρήγορση καί στήν «καλή ἀνησυχία». Γνωρίζουμε, ὅτι «μετά  τήν μπόρα τήν δαιμονική θά ἔλθει ἡ λιακάδα ἡ θεϊκή».

[1] https://www.youtube.com/watch?v=JrUsYNA8EuQ