ΚΥΡΙΑΚΗ Β΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ (2ο). Ἡ Κλήση τῶν μαθητῶν

(Ματ. 4:18-23)

«Οἱ δέ εὐθέως ἀφέντες τά δίκτυα» (Ματ. 4:22)

ὑπό Ἀρχιμ. Βασιλείου Μπακογιάννη

Ἡ λίμνη τῆς Γεννησαρέτ ἦταν, θά λέγαμε «ψαρομάνα», γιατί ἔβγαζε πολλά καί καλά ψάρια. Γι’ αὐτό καί στήθηκαν στήν Καπερναούμ ἐπιχειρήσεις, πού ἀσχολοῦντο μέ τό ἐμπόριο ψαριῶν. Μιά τέτοια ἐπιχείρηση εἶχαν στήσει τά ἀδέρφια Ἀνδρέας καί Πέτρος μαζί μέ τά ἄλλα ἀδέρφια Ἰάκωβο καί Ἰωάννη. (Αὐτό ἐννοεῖ ὁ εὐαγγελιστής Λουκᾶς, ὅταν λέει: «Μέ νεύματα εἰδοποίησαν (ὁ Πέτρος καί Ἀνδρέας) τούς συνεταίρους τους, (Ἰάκωβο καί Ἰωάννη) πού ἦταν στό ἄλλο πλοῖο, νά τούς βοηθήσουν» (Λκ. 5:7). Δηλαδή, οἱ ψαράδες Ἀνδρέας καί Πέτρος, Ἰωάννης καί Ἰάκωβος μπορεῖ νά ἦταν ἀγράμματοι ἀλλά ὄχι πτωχοί. Ἦταν ἐπιχειρηματίες!

 «Ἀκολουθεῖστε Με», εἶπε ὁ Χριστός στά ἀδέρφια Ἀνδρέα καί Πέτρο. «Οἱ δέ εὐθέως ἀφέντες τά δίκτυα ἠκολούθησαν αὐτῷ» (Μτ. 4: 20). Τό ἴδιο ἔκαναν καί τά ἄλλα δύο ἀδέρφια, Ἰάκωβος καίἸωάννης, «εὐθέως ἀφέντες τό πλοῖον καί τόν πατέρα αὐτῶν ἠκολούθησαν αὐτῷ». (Μτ. 4:22). Αὐτό, τό «εὐθέως» εἶναι τό κοινό σημεῖο καί τῶν δυό αὐτῶν «ὁμάδων». Ἀποκόπηκαν, ἐκτινάχθηκαν, πετάχθηκαν σάν ἐλατήριο ἀπό τήν περιουσία τους καί «κόλλησαν» στό Χριστό! Μεγαλεῖο ψυχῆς ἀπό ἁπλοϊκούς, ἀγράμματους ψαράδες!

Ἄς κάνουμε τήν ἑξῆς ὑπόθεση: Ἄν δέν καταφρονοῦσαν τήν περιουσία τους, καί δέν ἀκολουθοῦσαν τό Χριστό, τί θά κέρδιζαν; Ἔ! Θά συνέχιζαν νά ἐργάζονται στήν ἐπιχείρησή τους· νά θρέφουν τόν κόσμο μέ ψάρια καί νά βγάζουν χρήματα πολλά. Ὅμως αὐτό δέν θά γινόταν αἰωνίως, γιατί στή ζωή αὐτή ὅλα ἔχουν ἕνα τέλος. Κάποτε, λοιπόν, θά σταματοῦσαν τή δουλειά τους. Καί μετά; Θά ζοῦσαν σάν συνταξιοῦχοι! Καί μετά; Θά πέθαιναν! Τήν περιουσία τους, πού οἱ ἴδιοι ἀπόκτησαν μέ ἀγωνία καί ἱδρῶτα, θά τήν κληρονομοῦσαν τά παιδιά τους, τά ἐγγόνια τους, ἐνῶ αὐτοι σάν ἄνθρωποι θά ἔσβηναν ἀπό τήν ἱστορία. Ὅμως, κάνοντας αὐτό πού ἔκαναν (χάρη τοῦ Χριστοῦ) ἔμειναν αἰώνια στήν ἱστορία, ἀφήνοντας πίσω τους μιά μεγάλη «περιουσία», ἀνεκτίμητη κληρονομιά: Τό κήρυγμά τους γιά τό Χριστό! Ἀπό τότε μέχρι σήμερα (2.000 χρόνια) θρέφονται γενεές-γενεῶν, καί θά θρέφονται μέχρι στό τέλος αὐτοῦ τοῦ κόσμου. Καί αὐτή ἡ τροφή πού προσφέρουν αἰωνίως στόν κόσμο εἶναι πολύ ἀνώτερη ἀπό τά ψάρια πού ἔδιναν τότε στόν κόσμο! Ἐνῶ αὐτοί ἐν οὐρανοῖς ἀπολαμβάνουν αἰώνια, ἀνεκτίμητα ἀγαθά (Μτ. 19:27-29) πού δέν ἔχουν καμία σχέση μέ τήν ἐπιχείρηση πού εἶχαν στήν Καπερναούμ καί μέ τά χρήματα πού ἔβγαζαν!

Ἐμεῖς δέν ὑποχρεούμαστε, νά κάνουμε αὐτό πού ἔκαναν αὐτοί οἱ ψαράδες, νά ἀφήσουμε δηλαδή τόν πατέρα μας, τή γυναίκα μας, τά παιδιά μας, τόν ἀδερφό μας, τήν περιουσία μας χάρη τοῦ Χριστοῦ, (γιατί ὁ Χριστός δέν μᾶς καλεῖ εὐθέως καί προσωπικά, ὅπως κάλεσε τούς ψαράδες), ὅμως ὑποχρεούμαστε νά ἀφήσουμε «πάντα τά πάθη μας», ὅλες μας τίς ἁμαρτίες, τίς ἀδυναμίες μας, πρός χάρη τοῦ Χριστοῦ! Δέν ὑποχρεούμαστε νά ἀφήσουμε τούς δικούς μας χάρη τοῦ Χριστοῦ, ὅμως ὑποχρεούμαστε νά συμπεριφερόμαστε στούς δικούς μας (καί ὄχι μόνο) μέ ἀγάπη, μέ καλωσύνη καί πάνω ἀπό ὅλα μέ ἐνδιαφέρον γιά τή σωτηρία τῆς ψυχῆς τους. Δέν ὑποχρεούμαστε νά ἀφήσουμε τήν περιουσία μας καί νά ἀκολουθήσουμε τό Χριστό, ἀλλά ὑποχρεούμαστε ἕνα μερίδιο ἀπό τήν περιουσία μας νά τό δίνουμε καί στό Χριστό (βοηθώντας δηλαδή τούς φτωχούς Του ἀδερφούς). Καί τότε ὁ Κύριος θά μᾶς ἀνταμείψει μέ τό παραπάνω!

Ἄς προσέξουμε τήν ἑξῆς σχετική καί διδακτική ἱστορία: Ἕνας ἔμπορος γύριζε μέσα στά Ἱεροσόλυμα, πουλώντας σιτάρι, φορτωμένο στο γαϊδουράκι του. «Ὡραῖο σιτάρι γιά ψωμί», φώναζε στό δρόμο. Ὅμως μιά μέρα δέν κατάφερε νά πουλήσει οὔτε μιά χούφτα σιτάρι. Στενοχωρημένος γύριζε στό σπίτι του. Στό δρόμο τόν σταμάτησε ἕνας πτωχός καί τόν παρακάλεσε: «Δέν ἔχω λεπτά! Δός μου δωρεάν σιτάρι! Τό ἔχω ἀνάγκη!». Ὁ ἔμπορος δέν ἤθελε. Ὁ φτωχός ἐπέμεινε. Τελικά τοῦ ἔδωσε μέ βαριά καρδιά μιά χούφτα σιτάρι καί ἔφθασε στό σπίτι του. Ξεφόρτωσε τό γαϊδούρι, καί ξαναέβαλε τό σιτάρι στήν ἀποθήκη του. Καί τί νά ἰδεῖ;! Ἀπό τό τσουβάλι πού ἔδωσε τό σιτάρι στόν φτωχό, εἶδε μιά χούφτα χρυσάφι! Κτυποῦσε τό κεφάλι του, γιατί νά μήν δώσει στόν φτωχό ὅλο τό σιτάρι! Αὐτός ὁ φτωχός ἦταν ὁ Χριστός!  Ἔτσι εἶναι! Ὅ,τι δίνουμε στό Χριστό, ὅσο καί ἀσήμαντο καί ἄν εἶναι αὐτό, θά μᾶς τό ἀνταποδώσει μέ χρυσάφι. Θά τό συνειδητοποιήσουμε στήν ὥρα τοῦ θανάτου μας! Ἄς εἴμαστε λοιπόν ἁπλοχέρηδες πρός χάρη τοῦ Χριστοῦ. Οὕτως ὥστε, ὅταν ἔρθει ἡ ὥρα νἀ φύγουμε ἀπό τόν κόσμο αὐτό, οἱ «ἀποσκευές» μας νά εἶναι γεμάτες μέ ἔργα ἀγαθά, γιά νά τίς «παραλάβει» μέ χαρά καί ἀγαλλίαση ὁ Κύριός μας καί νά μᾶς χαρίσει τήν αἰώνια Ζωή. «Ὅταν γεννιόσουν ἐσύ ἔκλαιγες, οἱ ἄλλοι χαιρόντουσαν. Φρόντισε ὅταν πεθάνεις, ἐσύ νά χαίρεσαι, οἱ ἄλλοι νά κλαῖνε».

ΚΥΡΙΑΚΗ Θ΄ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΣΧΑ. ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ (2ο)

ὑπό Ἀρχιμ. Βασιλείου Μπακογιάννη

Ὁ δικός μας «θεός»

 «Τό νά λές, ὅτι θά κάνεις αὐτό καί αὐτό, εἶναι σάν νά πετᾶς μιά μεγάλη πέτρα ἀπό ἕνα ψηλό καμπαναριό κάτω στή γῆ. Ὅμως τό νά κάνεις αὐτό πού λές, εἶναι σάν να βάζεις αὐτή τήν πέτρα στόν ὤμο σου καί νά τήν ξανανεβάζεις στό καμπαναριό!». (Ὅσιος Σεραφείμ τοῦ Σάρωφ). Γι’αὐτό ἡ Ἁγία Γραφή μᾶς συμβουλεύει: «Μήν καυχᾶσθε καί μήν λέτε μεγάλα λόγια» (Α΄Βασιλ. 2:3). Ἰδιαίτερα ὅταν μιλᾶμε γιά τή σχέση μας μέ τό Χριστό!

Ὁ Χριστός μᾶς εἶπε: «Ὅποιος ἀγαπάει πατέρα ἤ μητέρα περισ­σότερο ἀπό Ἐμένα δέν Μοῦ εἶναι ἄξιος. Καί ὅποιος ἀγαπάει υἱό ἤ θυγατέρα περισσότερο ἀπό Ἐμένα δέν Μοῦ εἶναι ἄξιος!» (Μτ.10:37). Ἄξιο παρατηρήσεως, ὅτι ὁ Χριστός δέν θέλει νά Τόν ἀγαπᾶμε, ὅπως ἀγαπᾶμε τόν πατέρα μας, τή μάνα μας, τό παιδί μας (πού ἀναμφίβολα τέτοια ἀγάπη γιά τό Χριστό εἶναι μεγάλο πρᾶγμα), ἀλλά θέλει νά Τόν ἀγαπᾶμε παραπάνω καί ἀπό αὐτά τά ἀγαπητά μας πρόσωπα! Διαφορετικά εἴμαστε ἀνάξιοί Του! (Μτ.10:37). Καί τοῦτο, ἐπειδή εἶναι ἀγαθός, θέλει τό ἐπίκεντρο τῆς ζωῆς μας νά εἶναι Αὐτός, (ὁ Θεός) καί ὄχι ὁ ἄνθρωπος. Θέλει νά κάνουμε τή ζωή μας θεοκεντρική καί ὄχι ἀνθρωποκεντρική, γιατί μόνο ἔτσι «μεταμορφώνεται» ἡ ζωή μας!

Ἔχουμε τήν ψευδαίσθηση, ὅτι ἀγαπᾶμε τόν Κύριο! Τόν ἀγαπᾶμε μέν, ἀλλά μέ τά λόγια μας, ὅπως Τόν ἀγαποῦσε καί Πέτρος (πρό τῆς Πεντηκοστῆς). Μέ τά λόγια ἦταν πρόθυμος νά δώσει ἀκόμα καί τή ζωή του· «ἀκόμη καί τήν ψυχή μου θά βάλω γιά σένα!» εἶπε στό Χριστό (Ἰω. 13: 37) ὅταν ὅμως στριμώχθηκε, Τόν ἀρνήθηκε τρεῖς φορές! (Μτ.26:69-75). Ὅμως τήν ἀγάπη μας στό Χριστό τήν δείχνουμε μέ τά ἔργα μας· τηρώντας τίς σωτήριες ἐντολές Του. «Ἐκεῖνος πού ἔχει μάθει τίς ἐντολές Μου καί τίς τηρεῖ, αὐτός εἶναι πού Μέ ἀγαπάει» (Ιω.14:21).

Ἐμεῖς ἔχουμε δικό μας «θεό», πού ἀγαπᾶμε μέ πάθος καί τηροῦμε μέ πάθος τίς ἐντολές του! Εἶναι τό θέλημα μας! Εἶναι «θεός» παντοδύναμος, ἀνίκητος, πού δέν φοβᾶται οὔτε τόν ἀληθινό Θεό! Αὐτόν τόν «θεό» λατρεύουμε καί προσκυνᾶμε μέρα νύχτα! Ἄς προσέξουμε τό ἀκόλουθο περιστατικό.

Ὁ Ἱερώνυμος Σαβαναρόλα ἦταν ἕνας διάσημος ἱεροκήρυκας. Ἔδρασε στή Φλωρε­ντία Ἰταλίας (15ος αἰ. μ.Χ.). Ἔλεγε, λοιπόν, στούς συμπολῖτες του ὅτι, ἄν θέλουν ἡ πόλη τους νά δεῖ μιά «ἄσπρη μέρα», θά πρέπει νά κυβερνηθεῖ μέ τούς νόμους τοῦ Χριστοῦ. Τό δέχθηκαν. Καί ὁ ἱεροκήρυκας κατέβηκε στίς τοπικές ἐκλογές ὡς «ἀντιπρόσωπος» τοῦ Χριστοῦ. Τόν ἐξέλεξαν παμψηφεί. Ξεκίνησε λοιπόν νά κυβερνήσει τήν πόλη μέ τούς νόμους τοῦ Χριστοῦ.

Ἔβγαλε τόν πρῶτο νόμο: «Ὁ Χριστός, πού ψηφίσατε γιά κυβερνήτη, ἀπαγορεύει τήν πορνεία. Δίνω ἐντολή στήν ἀστυνομία νά «σφραγίσει» ὅλα τά πορνεῖα. Καί ὅλες οἱ πόρνες νά ἐξαφανισθοῦν ἀπό τήν πόλη μας». «Ὤχ, ὤχ,ὤχ» φώναζαν ὅσοι εἶχαν τά πορνεῖα! Ἔβγαλε τό δεύτερο νόμο: «Ὁ Χριστός λέει, ὅποιος ἔχει δυό χιτώνες νά δίδει τόν ἕνα στόν ἄλλο, πού δέν ἔχει. Λοι­πόν, κάντε ἐλεημοσύνες! Βάλτε τό χέρι βαθιά στήν τσέπη σας! Βοηθῆστε τούς φτωχούς μας». «Ὤχ, ὤχ, ὤχ», διαμαρτυρήθηκαν τώρα οἱ τσιγ­γού­νηδες! Ἔβγαλε καί τρίτο νόμο: « Δέν ἐπιτρέπεται οἱ χριστι­ανοί νά τό ρίχνουν στά φαγοπότια καί στίς δι­ασκε­δάσεις, καί ὁ ἄλλος νά μήν ἔχει τί νά φάει. Θά τρῶτε λοιπόν ὅσο χρειάζεται γιά νά ζήσετε, καί θά ἀγοράζετε ὅσα πράγματα χρειάζεστε! Ἔτσι θά κάνετε οἰκονομία, θά σᾶς μένουν καί χρήματα, καί θά βοηθᾶτε τούς φτωχούς!». «Ὤχ, ὤχ, ὤχ» μουρμούριζαν οἱ καλο­φαγάδες! Κάθε φορά πού ἔβγαζε ἕνα καινούργιο, θεῖο νόμο, οἱ συμπολίτες του στρέφονταν ἐναντίον του. Ἄλλοι ἔλεγαν: «Καλή ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ἀλλά ὄχι καί ἔτσι!». Ἄλλοι: «Καλός εἶναι ὁ Χριστός, ἀλλά, ὄχι καί νά δίνουμε τά μισά ὑπάρχοντά μας στούς φτωχούς! Ἄς δουλέψουν καί αὐτοί, ὅπως δουλέψαμε καί ἐμεῖς». Ἄλλοι: «Εἴπαμε νά ἐκλέξουμε τό Χριστό ὡς κυβερνήτη, ἀλλά ὄχι καί νά φθάσουμε σ’ αὐτό τό χάλι!». Δέν ἄντεξαν! Τόν ἔβγαλαν τρελλό· τόν φυλάκισαν· τόν σάπισαν στό ξύλο καί στή συνέχεια τόν ἔκαψαν ζωντανό! (Ἀργότερα κατάλα­βαν τό λάθος τους, καί εἰς ἔνδειξη μεταμελείας τους τοῦ ἔστησαν στήν πόλη ἀνδριάντα).

Ἀγαποῦσαν τό Χριστό μέ τά λόγια τους. Ὅταν ὅμως ἦρθε ἡ ὥρα νά ἀποδείξουν τήν ἀγάπη τους μέ τά ἔργα (τηρώντας τίς ἐντολές Του) ἐπαναστάτησαν! Προτίμησαν τό δικό τους «θεό»! Ἐμεῖς τί θά κάναμε στή θέση τους; Θά θυσίαζαμε τά θελήματά μας χάρη τοῦ Κυρίου;

«Πάτερ μου, ἔχω πολλές φορές ἐξοργίσει τό Θεό! Ἀνησυχῶ! Γιά πές μου, πῶς πρέπει νά προσεύχομαι στό Θεό;» ρώτησε ἕνας μοναχός ἕναν Ὅσιο ἀσκητή. Καί τοῦ ἀπάντησε: «Ἐγώ παιδί μου, λέω στήν προσευχή μου: Κύριε, κάνε με νά τηρήσω τό θέλημά Σου, ὅπως τήρησα καί τό θέλημα τοῦ διαβόλου! Κάνε με Κύριε νά σέ ἀγαπήσω, ὅσο ἀγάπησα τήν ἁμαρτία!». Ἐμεῖς πού συνεχίζουμε νά ἀγαπᾶμε τήν ἁμαρτία, τί θά πρέπει νά λέμε στήν προσευχή μας; Καί πῶς θά πρέπει νά προσευχόμαστε; Θά πρέπει λοιπόν κάθε μέρα νά γονατίζουμε καί νά εὐχαριστοῦμε τόν Κύριο ἐκ καρδίας γιά τήν ἀπέραντη μακροθυμία πού μᾶς δείχνει, καί νά Τόν παρακαλέσουμε, νά μᾶς δώσει δύναμη, ὥστε νά τηροῦμε παντοῦ καί πάντοτε τό Ἅγιο θέλημά Του πρός σωτηρίαν τῶν ψυχῶν ἡμῶν.

Πεντηκοστή

ὑπό Ἀρχιμ. Βασιλείου Μπακογιάννη

«Ἐγώ θά σᾶς στείλω τό Ἅγιο Πνεῦμα» (Ἰω. 15: 16), εἶπε ὁ Χριστός στούς μαθητές Του. Καί δέν μποροῦσε τό Ἅγιο Πνεῦμα νά ἔλθει ἀπό μόνο Του; Βεβαίως, ὡς «αὐτοκέλευστον», μποροῦσε νά ἔρθει ἀπό μόνο Του, ἀλλά δέν ἦρθε.

Ἕνεκα τῶν ἁμαρτιῶν μας, ὁ δρόμος ἦταν κλειστός, κι΄ἔπρεπε νά ἀνοίξει. Ἄνοιξε μέ τή Σταύρωση, τήν Ταφή, τήν Ἀνάσταση καί τήν Ἀνάληψη τοῦ Κυρίου (Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος P.G. 50: 457). Λέγοντας λοιπόν ὁ Χριστός στούς Ἀποστόλους Του, ὅτι «Ἐγώ θά σᾶς στείλω τό Ἅγιο Πνεῦμα» (Ἰω. 15: 16), ἐννοοῦσε ὅτι θά πρέπει Ἐγώ νά σᾶς ἀνοίξω τόν δρόμο, γιά νά ἔρθει τό Ἅγιο Πνεῦμα, «προπαρασκευάσω ὑμᾶς πρός ὑποδοχήν». (Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, P.G. 59: 423).

«Σᾶς συμφέρει νά φύγω, γιά νά ἔρθει τό Ἅγιο Πνεῦμα» (Ἰω. 16:7), εἶπε ὁ Χριστός στούς μαθητές Του. «Ἐκεῖνος μαρτυρήσει περί ἐμοῦ» (Ἰω. 15: 26). Τό Ἅγιο Πνεῦμα θά σᾶς εἰπεῖ γιά τό ποιός ἀκριβῶς Εἶμαι Ἐγώ. Πρᾶγμα πού σημαίνει, πώς ἄν δέν ἐρχόταν τό Ἅγιο Πνεῦμα, ὁ Χριστός καί τό ἔργο Του θά ἔμπαινε «στό ἀρχεῖο».

Καί τοῦτο γιατί, οἱ ἄμεσοι συνεργάτες Του, οἱ μαθητές Του, ἦταν δειλοί (Μτ. 26:56) καί ἀγράμματοι. Ἄλλα τούς ἔλεγε ὁ Χριστός, ἄλλα καταλάβαιναν. «Ἡ καρδιά τους ἦταν πωρωμένη» (Μκ.6:52). Πῶς, λοιπόν, ὡς ἀγράμματοι, νά ἔκαναν κήρυγμα γιά τό Χριστό; Καί πῶς ἐπίσης ὡς δειλοί θά ἔμπαιναν μέσα στούς «λύκους» νά κηρύξουν Χριστό; Ἦρθε, λοιπόν, τό Ἅγιο Πνεῦμα καί τούς ἔδωσε τήν κατάλληλη σοφία, νά κατανοήσουν τό Χριστό, ἀλλά καί τήν κατάλληλη δύναμη γιά νά Τόν κηρύξουν.

Δηλαδή, ξαφνικά, χωρίς διδασκαλίες, χωρίς ἀσκήσεις, σέ κλάσματα δευτερολέπτων, ὅλοι τους ἀπό δειλοί, ἔγιναν λιοντάρια καί ἀπό ἀγράμματοι ἔγιναν σοφοί. Παράδειγμα, ὁ Πέτρος ὁ ὁποῖος ἀπό τό φόβο μιᾶς ὑπηρέτριας (!) ἀρνήθηκε τό Χριστό (Μτ.26: 70), τώρα βγῆκε στό μπαλκόνι, καί μίλησε θαρραλέως ἐνώπιον χιλιάδων Ἰουδαίων, πού πρίν λίγο σταύρωσαν τόν Κύριο. Καί τούς ἤλεγξε σκληρῶς γιά τό ἁμάρτημά τους. Ἐπί πλέον, αὐτός ὁ τόσο ἀγράμματος, πού ἄλλα ἔλεγε ὁ Χριστός, ἄλλα καταλάβαινε, ἔκανε τέτοιο χειρισμό τῆς Γραφῆς, καί τέτοια θεολογική ἀνάλυση, πού ἄφησε ἄφωνους τούς χιλιάδες τῶν Ἰουδαίων! (Πρ. 2:14-36). Οἱ πρώην σταυρωτές τοῦ Ἰησοῦ, ἔφθασαν στό σημεῖο νά ρωτήσουν τούς Ἀποστόλους «τί νά κάνουμε ἀδερφοί;» (Πρ.2:37). «Νά μετανιώσετε καί νά βαπτισθεῖτε στό ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ (!), γιά νά συγχωρηθοῦν οἱ ἁμαρτίες σας» (Πρ. 2: 38), τούς ἀπάντησε ὀ Πέτρος. Καί βαπτίσθηκαν στό ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ, πού οἱ ἴδιοι πρίν πενῆτα μέρες σταύρωσαν. «Δικαίως» ἀνήμερα τῆς Πεντηκοστῆς, στόν ἑσπερινό τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ψέλνουμε στήν Ἐκκλησία: «τίς Θεός μέγας ὡς ὁ Θεός ἡμῶν; Σύ εἶ ὁ Θεός ὁ ποιῶν θαυμάσια μόνος» (Ψλμ. 76:14-15).

Πηγή: https://anastasiosk.blogspot.com

ΚΥΡΙΑΚΗ Η΄ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΣΧΑ. ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ (2ο)

ὑπό Ἀρχιμ. Βασιλείου Μπακογιάννη

Περί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος

«Δέν εἶχαν Ἅγιο Πνεῦμα, ἐπειδή ὁ Ἰησοῦς ἀκόμα δέν εἶχε δοξασθεῖ» ἀκοῦμε στό Εὐαγγέλιο ἀνήμερα τῆς Πεντηκοστῆς (Ἰω. 7:39). Τό Ἅγιο Πνεῦμα εἶχε ἤδη «ἐκδιωχθεῖ» ἀπό τούς Ἰουδαίους, ἕνεκα τῶν ἁμαρτιῶν τους, καί προπαντός ἕνεκα τῆς ἀπιστίας τους! (Οἱ μαθητές ἔκαναν θαύματα μέ τήν «ἐξουσία» πού τούς ἔδωσε ὁ ἴδιος ὁ Χριστός (Μτ.10:1), καί ὄχι μέ τή χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος). Ἔπρεπε λοιπόν ὁ Χριστός νά σταυρωθεῖ καί νά ἀναστηθεῖ ἐκ νεκρῶν, νά συγχωρηθοῦν οἱ ἁμαρτίες μας, γιά νά ἔρθει πάλι τό Ἅγιο Πνεῦμα (Ἰω. 7:39).

Καί μόλις ὁ Χριστός ἀναστήθηκε ἐκ νεκρῶν, τό πρῶτο πού ἔκανε, συναντώντας τούς μαθητές Του, ἦταν νά τούς δώσει τό χάρισμα τῆς ἀφέσεως τῶν ἁμαρτιῶν «Ὅποιου συγχωρήσετε τίς ἁμαρτίες, θά τοῦ συγχωρηθοῦν· καί ὅποιου θά τίς κρατήσετε ἀσυγχώρητες, θά μένουν ἀσυγχώρητες» (Ἰω. 20:22). Γιατί αὐτές, οἱ ἁμαρτίες μας ἔγιναν αἰτία νά «ἐκδιωχθεῖ» τό Ἅγιο Πνεῦμα, ἀλλά καί γι’αὐτές σταυρώθηκε ὁ Χριστός. Ἀνήμερα τῆς Πεντηκοστῆς τούς ἔδωσε ἐπί πλέον σοφία καί δύναμη (Πράξ. 1:8), γι’αὐτό ἀπό δειλοί, ἔγιναν λιοντάρια καί ἀπό ἀγράμματοι ἔγιναν μεγάλοι θεολόγοι!

Ὁ Χριστός εἶπε στή Σαμαρείτιδα: «Ὅποιος πιεῖ ἀπό τό αὐτό (τό ὑλικό νερό) θά διψάσει πάλι· ἐνῶ ὅποιος πιεῖ ἀπό τό νερό, πού θά τοῦ δώσω Ἐγώ, θά γίνει μέσα του πηγή, πού θά ἀναβλύζει τήν αἰώνιο ζωή» (Ἰω. 4:13). Καί ὁ Χριστός στή γιορτή τῆς Σκηνοπηγίας φώναξε δυνατά καί εἶπε: «Ὅποιος διψάει, νά ἔλθει σέ Μένα, νά πιεῖ!» (Ἰω. 7:37). Καί συμπλήρωσε: «Ὅποιος πιστεύει σέ Μένα, ὅπως εἶπεν ἡ Γραφή, ἀπό τήν κοιλία του θά ρεύσουν ποταμοί ζωντανοῦ νεροῦ» (=τρεχούμενου νεροῦ) (Ἰω. 7:38). (Κοιλία ἐννοεῖται ἐδῶ ἡ καρδιά: «Καί τόν νόμον σου ἐν μέσῳ τῆς κοιλίας μου» (=στήν καρδία). (Ψλμ. 39:9). Οἱ ποταμοί ὕδατος ζῶντος ἐκπηγάζουν ἀπό τήν «κοιλία» (καρδία) τοῦ Χριστοῦ, γιατί Αὐτός εἶναι ἡ πηγή τῆς Ζωῆς. Καί ὅποιος πιστεύει σέ Αὐτόν, γίνεται καί ἡ δική του «κοιλία» (καρδία) πηγή «ὕδατος ζῶντος», γιατί τό Ἅγιο Πνεῦμα εἶναι «ζωῆς χορηγός». «Αὐτό τό εἶπε ὁ Ἰησοῦς ἐννοώντας τό Πνεῦμα πού θά ἔπαιρναν, ὅσοι θά πίστευαν σ’αὐτόν» (Ἰω. 7:39).

Ὅποιος πιστέψει σέ Μένα (εἶπε ὁ Κύριος) «ἀπό τήν κοιλία του θά ρεύσουν ποταμοί ζωντανοῦ νεροῦ» (Ἰω. 7:38). Δέν εἶπε ὅτι θά τρέχει νερό ἀπό τή βρύση ἤ θά τρέχει ἔστω ἕνα ρυάκι, οὔτε ἕνα ποτάμι, ἀλλά θά τρέχουν πολλά ποτάμια! Καί ξέρουμε πόσο ὠφέλιμο εἶναι γιά τήν ξηραμένη γῆ τά πολλά ποτάμια. Μπορεῖ νά ἀλλάξουν ὅλη τήν γύρω περιοχή, νά τήν κάνουν ἐπίγειο παράδεισο, μέ ὡραῖα φυτά, μέ καρποφόρα δένδρα, μέ λουλούδια καί ὅλα τά σχετικά.

Ἔτσι γίνεται καί ὁ χριστιανός πού πιστεύει καί παραδίδεται στό Χριστό. «Τρέχει», ρέει μέσα στό σῶμα τῆς κοινωνίας ἄφθονο, πνευματικό νερό, δροσίζοντας τίς διψασμένες ψυχές. Πρῶτοι στήν κατηγορία αὐτή εἶναι οἱ ἀρχιερεῖς καί οἱ ἱερεῖς καί μάλιστα οἱ καλοί ἀρχιερεῖς καί ἱερεῖς. Μέ τά χαρίσματα τῆς ἀρχιερωσύνης καί τῆς ἱερωσύνης διαμοιράζουν στίς ἀνθρώπινες ψυχές τήν χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ὅποιος λ.χ. χριστιανός ἀσπάζεται μέ ταπείνωση τό χέρι τοῦ ἀρχιερέα ἤ τοῦ ἱερέα μπαίνει στήν καρδιά του αὐτή ἡ χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, (γιατί τά σώματά τους εἶναι δοχεῖα καί πηγές τῶν χαρισμάτων τοῦ Ἁγίου Πνεύματος). Καί ὅποιος πάλι ἐξομολογεῖται μέ ταπείνωση τίς ἁμαρτίες, λαβαίνει καί αὐτός τήν χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

«Τό πνεῦμα ὅπου θέλει πνεῖ, καί τήν φωνήν αὐτοῦ ἀκούεις, ἀλλ’ οὐκ οἶδας πόθεν ἔρχεται καί ποῦ ὑπάγει», εἶπε ὁ Κύριος (Ἰω. 3: 8). Πνεῦμα εἶναι ὁ ἀέρας, πού πνέει, ὅπου θέλει. Δηλαδή περπατεῖ, εἰσέρχεται παντοῦ χωρίς κανείς νά τόν ἐμποδίζει. «Καί τήν φωνήν αὐτοῦ ἀκούεις». Ἀκοῦς τόν θόρυβο, τήν «βοή» του, ἀλλά δέν ξέρεις ἀπό ποῦ ἔρχεται καί ποῦ πηγαίνει. Πόσο μᾶλλον αὐτό ἰσχύει γιά τό Ἅγιο Πνεῦμα. Δουλεύει λοιπόν πολύ μυστικά, χωρίς νά ξέρεις «ἀπό ποῦ ἔρχεται καί ποῦ πηγαίνει». (Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, ΚΣΤ´ εἰς Ἰωάννην P.G. 59:155). Προσφέρει τίς πολύτιμες ὑπηρεσίες του χωρίς τυμπανοκρουσίες! Ἐργάζεται στόν ἄνθρωπο ἀθόρυβα καί σιωπηλά. Σώζει, φωτίζει καί ζωοποιεῖ «ἱεροκρυφίως». Οἱ Ἅγιοι Πατέρες (Μ. Ἀθανάσιος, Ἅγιος Κύριλλος Ἱεροσολύμων) παρομοιάζουν τίς ἐνέργεις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μέ τό νερό τῆς βροχῆς. Ἡ βροχή (λένε) εἶναι μία, ἀλλά οἱ ἐνέργειές της εἶναι πολλές. Ὅταν πέφτει στό ἀμπέλι γίνεται σταφύλι, στή συκιά σῦκο, στήν ἐλιά λάδι, κ.λπ. Ἔτσι, καί τό Ἅγιο Πνεῦμα εἶναι ἕνα, ἀλλ’ οἱ ἐνέργειές του (=δωρεές) εἶναι πολλές· «παράγει» πλῆθος ἀρετῶν. «Στόν ἕνα τό Πνεῦμα δίνει τό χάρισμα νά μιλάει μέ θεία σοφία, σ’ ἕναν ἄλλο τό ἴδιο Πνεῦμα δίνει τό χάρισμα νά μιλάει μέ θεία γνώση. Στόν ἄλλον τό ἴδιο Πνεῦμα δίνει ξεχωριστή δύναμη πίστεως, σ’ ἄλλον τό ἴδιο αὐτό Πνεῦμα δίνει τή δύναμη τῆς θεραπείας τῶν ἀσθενειῶν. Σέ ἄλλον τό Πνεῦμα δίνει τήν δύναμη νά κάνει θαύματα, σ’ ἕναν ἄλλο τό δῶρο νά μεταβιβάζει μηνύματα ἀπό τό Θεό. Σέ ἄλλον, τό δῶρο νά διακρίνει τά ψεύτικα πνεύματα ἀπό τό ἀληθινό Πνεῦμα. Σ’ ἄλλον τήν δυνατότητα νά λαλεῖ διάφορα εἴδη γλωσσῶν, καί σ’ ἄλλον τήν ἱκανότητα νά ἐξηγεῖ αὐτές τίς γλῶσσες» (Α´ Κορ. 12,8-10). Σ’ ἄλλο δίδει «Πνεῦμα δυνάμεως» (Ἡσ. 4:4). Καί «Πνεῦμα σοφίας» (Ἡσ. 11:2). (Τέτοιο χάρισμα ἔλαβαν οἱ ἀπόστολοι ἀνήμερα τῆς Πεντηκοστῆς). Σ’ ἄλλο « Πνεῦμα συνέσεως» (Ἡσ. 4:4) νά σκέφτεται δηλαδή συνετά. Σ’ ἄλλο «Πνεῦμα ἀληθείας « (Ἡσ. 4:4) νά λέει δηλαδή πάντα τήν ἀλήθεια, καί οὐδέποτε νά ψεύδεται. Σ’ ἄλλο «Πνεῦμα κρίσεων» (Ἡσ. 4:4) νά κρίνει δηλαδή δίκαια κατά τό θέλημα τοῦ Θεοῦ. «Πάντα χορηγεῖ τό Πνεῦμα τό Ἅγιον» (Ἑσπερινός Πεντηκοστῆς).

Ο συγγραφέας και ιεροκήρυκας Αρχιμανδρίτης Βασίλειος Μπακογιάννης στον «Ε.Κ.»

Του Θεοδώρου Καλμούκου

ΒΟΣΤΩΝΗ. Μία συζήτηση – συνέντευξη με τον σεβάσμιο Αρχιμανδρίτη Βασίλειο Μπακογιάννη ιεροκήρυκα και συγγραφέα πενήντα και πλέον βιβλίων, ήταν πραγματικά μια αποκάλυψη έπειτα από πολλές δεκαετίες από τη συνάντηση και μαθητεία μας στην Αμερική.

Γεννήθηκε στο χωριό Κυπάρισσος Αγρινίου. Χειροτονήθηκε Ιερέας το 1980. Είναι πτυχιούχος της Ανωτάτης Εκκλησιαστικής Ακαδημίας Αθηνών και της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Βελιγραδίου. Κάτοχος του Master of Theology από το Θεολογικό Σεμινάριο «Αγιος Βλαδίμηρος», USA, και του Ph.D. από το ΑΙU, USA. Ασχολείται με τη συγγραφή από τα φοιτητικά του χρόνια. Οι ελληνικές εκδόσεις «Θαβώρ» (www.ekdoseisthavor.blogspot.gr), ιδρύθηκαν με αποκλειστικό σκοπό την έκδοση των βιβλίων του. Πολλά από αυτά έχουν μεταφρασθεί στην αγγλική, τη ρουμανική, τη ρωσική, τη σουαχίλι και σε άλλες γλώσσες. Από το 1985 υπηρετεί στη Μητρόπολη Πατρών ως ιεροκήρυκας.

Στην ερώτηση τι νομίζει είναι εκείνο που ο κόσμος περιμένει από εκείνον, για να έρθει στην Εκκλησία, είπε: «Ακούστε. Το 2017 έγινε στη Θήβα μια εκδήλωση για τον Όσιο Εφραίμ τον Κατουνακιώτη. Σε μια κολόνα της πόλης κόλλησαν ως ‘διαφημιστικό’ μια φωτογραφία του (πέθανε το 1998).

Ενας νεαρός, καθώς περνούσε εκεί, σταμάτησε, κατέβηκε από τη μηχανή του, κοιτούσε και ξανακοιτούσε τη φωτογραφία του Γέροντα. Ήρθε και ο εφημέριος της ενορίας, π. Σπυρίδων. Ο νεαρός είπε στον Ιερέα. ‘Θέλω να δω αυτόν τον Γέροντα! Αυτό το μάτι του γαλήνεψε την ψυχή μου. Θέλω να τον δω’. Όταν ο Ιερέας του εξήγησε, ότι ο Γέροντας έχει πεθάνει, ο νεαρός ξέσπασε σε κλάματα. Όμως αυτό το μάτι ήταν αρκετό να του αλλάξει τη ζωή.

Ήταν βλέμμα αγίου. Απεικόνιζε την αγάπη του Χριστού. Ένα τέτοιο βλέμμα έχει ανάγκη ο κόσμος, για να έρθει στην Εκκλησία. Αγάπη ανυπόκριτη, γνησιότητα. Όμως, αυτό το βλέμμα δεν αποκτιέται με ασκήσεις, αλλά ζώντας συνειδητώς εν Χριστώ και για τον Χριστό Διαφορετικά, όπως θα έλεγε ο Έλιοτ, είμαστε ‘βαλσαμωμένοι χριστιανοί’».

Αναφορικά αν έχει γνώμη για το φαινόμενο των Γεροντάδων «γκουρού», οι οποίοι συμβουλεύουν τους ανθρώπους εναντίον του εμβολιασμού, είπε ότι «μία φοιτήτρια μου είπε στην εξομολόγηση: ‘Πάτερ μου, εμείς δεν θέλουμε από σας τους Ιερείς να μας λέτε για το εμβόλιο. Εμείς θέλουμε να ακούμε άλλα πράγματα, πράγματα του Θεού’. Λάθος; Σωστό; Κατ’ εμέ σωστό. Το εμβόλιο είναι θέμα ιατρικό, και όχι εκκλησιαστικό, επομένως δεν είναι δική μας αρμοδιότητα να λέμε στον κόσμο, κάνε το εμβόλιο ή μην το κάνεις. Είναι θέμα προσωπικό του καθενός».

Σχετικά με αυτούς τους Γέροντες οι οποίοι με πρόσχημα την εξομολόγηση θέλουν να κατευθύνουν τη ζωή των ανθρώπων ακόμα και στα πιο προσωπικά τους ζητήματα, είπε πως «εμείς οι Εξομολόγοι δεν έχουμε να κάνουμε με μοναχούς, οι οποίοι είναι υποχρεωμένοι να παίρνουν ευλογία από τον Γέροντά τους, ακόμα και για την παραμικρή λεπτομέρεια στη ζωή τους, προς εκκοπή του ιδίου θελήματος. Έχουμε να κάνουμε με χριστιανούς στον κόσμο, που εργάζονται, έχουν τις οικογένειές τους, κ.λπ., και έχουμε λόγο μόνο για την πνευματική τους καθοδήγηση. Ως προς τα άλλα, κοσμικά θέματα, αποφασίζουν από μόνοι τους, κι εμείς τους δίνουμε την ευλογία μας».

Ο π. Βασίλειος εξήγησε το λόγο που συγγράφει. Είπε πως «Ο κόσμος δεν αλλάζει με τα όπλα, αλλά με τα βιβλία’, είχε πει κάποτε ο νυν Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας Αναστάσιος. Τόσο μεγάλο πράγμα είναι η ανάγνωση ενός βιβλίου. Ο αοίδιμος Μητροπολίτης Νικοπόλεως Μελέτιος, όταν (1981) με χειροθέτησε ‘Πνευματικό’, μια από τις συμβουλές που μου έδωσε, ήταν, ‘να δίνεις βιβλία στα πνευματικά σου τέκνα, γιατί τα λόγια μας φεύγουν και ξεχνιούνται, τα γραπτά μένουν’. Από τότε μέχρι σήμερα προσπαθώ να τηρώ τη συμβουλή του. Να σας εξομολογηθώ, το θεωρώ αμέλεια, παράλειψη, αμάρτημα, όταν δεν το κάνω, γιατί στερώ την ωφέλεια που θα αποκόμιζε ο αδερφός από την ανάγνωση του βιβλίου. Ο λόγος τού προφήτη Ιερεμία, ‘επικατάρατος ο ποιών τα έργα Κυρίου αμελώς’, μου έχει γίνει ‘εφιάλτης’, με την καλή έννοια».

Στην ερώτηση «από τα βιβλία σας στην Αγγλική, ποιο θα συστήνατε προς μελέτη στην Ομογένειά μας;», είπε: «το βιβλίο ‘Τρία χρόνια στον Σταυρό’ στα ελληνικά, μεταφρασμένο στην Αγγλική (με περισσότερα στοιχεία) με τον τίτλο ‘Jesus: His Unknow Side’, το οποίο εκδόθηκε από τον έντιμο εκδότη Theodore Stephen Mills (www.archangelsbooks.com)».

Ο π. Βασίλειος αγαπά και τιμά πολύ την Ομογένεια για την οποία είπε πως «δεν νοείται Ομογένεια αποκομμένη από την Εκκλησία. Στο παρελθόν οι έννοιες Έλληνας και Ορθόδοξος χριστιανός ήταν ταυτόσημες. Ένα άρθρο του πρώτου Ελληνικού Συντάγματος, μετά την επανάσταση (1821), έγραφε: ‘Οσοι αυτόχθονες κάτοικοι της επικρατείας της Ελλάδος πιστεύουσιν εις Χριστόν εισίν Έλληνες’. Δηλαδή, για να έπαιρνες την ελληνική ιθαγένεια, θα έπρεπε να ήσουν χριστιανός.

Το βασικό γνώρισμα του Ελληνισμού είναι Χριστιανός Ορθόδοξος, αυτό είναι και το βασικό στοιχείο της Ομογένειάς μας στην Αμερική, και αυτό είναι για μας το καύχημά μας. Το ότι εκεί στα ξένα διατηρείτε την πίστη μας και τις παραδόσεις μας, αποτελείτε έλεγχο για όσους εδώ στην πατρίδα μας, τις καταφρονούν. Σας ευχαριστώ πολύ για τη φιλοξενία στην εφημερίδα σας και εύχομαι ολοψύχως ο Κύριος να σας ενδυναμώνει για να στηρίζετε την Ομογένειά μας».

Τα έντονα στοιχεία και οι υπογραμμίσεις του ιστολόγου

Πηγή: https://anastasiosk.blogspot.com