Ο θάνατος της κοινής λογικής

 «Σήμερα πενθούμε τον θάνατο μιας αγαπημένης παλιάς φίλης, της Κοινής Λογικής, η οποία μας συντρόφευε για πολλά χρόνια… Κανείς δεν γνωρίζει με βεβαιότητα την ηλικία της αφού το μητρώο γέννησής της έχει χαθεί εδώ και πολύ καιρό σε γραφειοκρατικές διατυπώσεις. Θα τη θυμόμαστε ως κάποια που μας δίδαξε πολύτιμα μαθήματα όπως αυτά:

  • Εχε την κοινή λογική να προστατεύεσαι.
  • Η ζωή δεν είναι πάντα δίκαιη, και…
  • Ισως ήταν δικό μου το φταίξιμο.

Η Κοινή Λογική έζησε σύμφωνα με απλές, συνετές οικονομικές πολιτικές, όπως:

Μην ξοδεύετε περισσότερα από αυτά που κερδίζετε, και με… αξιόπιστες στρατηγικές όπως: υπεύθυνοι είναι οι ενήλικοι και όχι τα παιδιά. Η υγεία της άρχισε να επιδεινώνεται ραγδαία όταν τέθηκαν σε ισχύ καλοπροαίρετοι αλλά αυταρχικοί κανονισμοί. Οπως δάσκαλοι που απολύθηκαν επειδή επέπληξαν έναν απείθαρχο μαθητή.

Η υγεία της επιδεινώθηκε ακόμη περισσότερο όταν τα σχολεία υποχρεώθηκαν να παίρνουν τη γονική συναίνεση για να βάλουν αντηλιακό ή να δώσουν μια ασπιρίνη σε ένα μαθητή, αλλά δεν μπορούσαν να ενημερώσουν τους γονείς όταν μια μαθήτρια έμενε έγκυος και ήθελε να κάνει έκτρωση.

Πριν από τον θάνατο της Κοινής Λογικής είχε προηγηθεί ο θάνατος των γονιών της. Της Αλήθειας και της Εμπιστοσύνης, της συζύγου Σύνεσης και των παιδιών της Ευθύνης και Λογικής.

Εχουν επιζήσει τα 4 ετεροθαλή αδέλφια της:

  • Ξέρω τα δικαιώματά μου.
  • Το θέλω τώρα.
  • Κάποιος άλλος φταίει.
  • Είμαι θύμα.

Στην κηδεία της δεν παρευρέθησαν πολλοί καθώς ελάχιστοι συνειδητοποίησαν ότι απεβίωσε».

Και ο αποστολέας του κειμένου επισημαίνει: «Η αυτοπαρατήρηση βοηθάει στην αυτεπίγνωση (δηλαδή, «να ξέρουμε τι μας γίνεται»). Αραγε, ξέρουμε τι μας γίνεται;

jmarinos@tovima.gr

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ  «ΤΟ ΒΗΜΑ»

https://anastasiosk.blogspot.com

Advertisement

Ο γάιδαρος, ο Χότζας και ο γείτονας

 Δημήτρης Νατσιός, δάσκαλος-Κιλκίς

«Βοσκοί, στη μάντρα της Πολιτείας, οι λύκοι! Οι λύκοι!

Στα όπλα ακρίτες!» (Παλαμάς)

Ερανίζομαι μια διδακτική μυθιστορία από τον «εθνικό ήρωα» των Αγαρηνών, τον Νασρεντίν Χότζα.

«Ένας γείτονας του Χότζα πήγε και του ζήτησε να του δανείσει τον γάιδαρό του, επειδή ο δικός του ήταν ανήμπορος και άρρωστος.

-Ο γάιδαρός μου δεν είναι εδώ, αποκρίθηκε ο Χότζας, παρ’ όλο που είχε πολλές υποχρεώσεις και οφειλές στον γείτονά του.

Όμως για κακή του τύχη, την στιγμή εκείνη ακούστηκε το γκάρισμα του συμπαθούς τετραπόδου από τον σταύλο.

-Χότζα, φώναξε αγανακτισμένος ο γείτονας, δεν ντρέπεσαι να μου λες ψέματα; Ο γάιδαρός σου είναι εδώ, τον ακούω.

-Κι εσύ δεν ντρέπεσαι να πιστεύεις πιο πολύ τον γάιδαρο, παρά εμένα, κοτζάμ Χότζα;».

Κάθε μύθος έχει και το επιμύθιό του, το δίδαγμά του. Γείτονας είναι ο λαός. Χότζας η κυβέρνηση, η κραταιά, των αρίστων. Παρένθεση: Από την κυβέρνηση των «αριστερών» πέσαμε και ξεπέσαμε στην κυβέρνηση των «αρίστων». Ίδια, κοινή η καταγωγή των λέξεων. Είναι μάλιστα ο υπερθετικός βαθμός του «καλός» και του «αγαθός». Τώρα πώς γίνεται να μας κυβερνά τα τελευταία χρόνια ο υπερθετικός βαθμός της καλοσύνης και της αγαθοσύνης, ο… α(ιθ)έρας του τόπου, και να μετεωριζόμαστε στο φρύδι του γκρεμού και της καταστροφής, αυτό υπερβαίνει, ερμηνευτικώς, τις διανοητικές μας ικανότητες.

 Για να επανέλθουμε. Γάιδαρος είναι η αλήθεια των πραγμάτων. Βοά, κραυγάζει, αποκαλύπτει το ψεύδος, την υποτίμηση της λογικής μας.

Κομπορρημονεί «ο κυβερνητικός χότζας» ότι έχουμε χαμηλό πληθωρισμό σε σχέση με άλλες ευρωπαϊκές, μεγάλες οικονομίες. Είμαστε όμως πρώτοι, αριστεύουμε στην ακρίβεια. Η ακριβότερη, για παράδειγμα, βενζίνη της Ευρώπης. Όπως  έλεγε και ο μακαρίτης Χάρυ Κλυν, τα καταστήματα τροφίμων, θυμίζουν ναούς. Μπαίνουν οι άνθρωποι, οι καταναλωτές, όπως αρέσκεται να μας αποκαλεί, το «κεντρικό δελτίο ειδήσεων», στα κρεοπωλεία, στα σούπερ μάρκετ, και κάνουν τον σταυρό τους βλέποντας τις τιμές των προϊόντων. Αντιλέγει η κυβέρνηση πως μοιράζονται αφειδώς επιδόματα. Όταν ήθελε ο σφαγέας να οδηγήσει τα γουρούνια στο σφαγείο, κρατούσε έναν «τουρβά» με βελανίδια. Βάδιζε μπροστά, ρίχνοντας βελανίδια. Οι καημένοι οι χοίροι τον ακολουθούσαν, απολαμβάνοντας το πρόσκαιρο γεύμα. Χωρίς να το καταλάβουν κατέληγαν στο λεπίδι του σφάχτη. Την ίδια τακτική υιοθετεί και η νεοδημοκρατική αριστεία. Μέχρι τις εκλογές θα μοιράζει αφθονοπαρόχως βελανίδια…

Βαυκαλιζόταν τις προάλλες, 18 Νοεμβρίου, η κ. Κεραμέως, πηδαλιούχος της κατ’ ευφημισμόν λεγόμενης Παιδείας- το «Υπουργείο Κρατικού Παιδομαζώματος»- για τις απαράμιλλες επιδόσεις στον τομέα ευθύνης της. «Τα ψηφιακά εργαλεία, το ολοήμερο μέχρι στις 5:30, η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση, τα πειραματικά σχολεία. Υλοποιήθηκαν όλοι οι στόχοι των προεκλογικών δεσμεύσεων». Όλη, δηλαδή, η τέφρα του πολιτικαντισμού…

Για την ύπουλη πανδημία των νέων, που λέγεται ψηφιακή εξάρτηση, για την παραβατικότητα, για τις συμμορίες ανηλίκων, για τα φροντιστήρια εκχυδαϊσμού και προτροπής μέσω των τρισάθλιων στίχων των τράπερ, για τα επικίνδυνα, βλάσφημα και ανθελληνικά σχολικά βιβλία, για τα πανεπιστήμια, που τα μετατρέπουν, οι «εθνικοί μπογιατζήδες», (η φράση υπάρχει σε βιβλίο Γλώσσας της Β’ Γυμνασίου και χαρακτηρίζει τους μαθητές που ετοιμάζουν και στολίζουν μια αίθουσα για εθνική εορτή), σε αχούρια, εκ του ελληνικού «αχυρών» η λέξη, ούτε λέξη η υπουργός. Ο γάιδαρος γκαρίζει την αλήθεια, αλλά δεν δαγκώνει, είναι άκακος.

Επαίρεται ο «Χότζας της Εξωτερικής Πολιτικής», καυχάται για την σκληρή και αταλάντευτη στάση μας κατά των «τουρκικών προκλήσεων», έτσι χαζοχαρούμενα ονομάζουν την πολεμική στάση του Ερντογάν. Βγαίνουν οι υπερφίαλοι όνοι της Άγκυρας και χρεμετίζουν ασυστόλως. Θα έρθουμε βράδυ, θα σας καταποντίσουμε στην «γαλάζια πατρίδα», θα επαναληφθεί η Σμύρνη του ’22, θα σας πνίξουμε στο αίμα, μας ανήκει το μισό Αιγαίο, δεν έχετε δικαίωμα να κάνετε γεωτρήσεις ούτε στην Καρδίτσα. Και τι σκληροτράχαλα απαντά ο ημέτερος γίγας της διπλωματίας ; Οι διεθνείς συνθήκες μας προστατεύουν, ο ΟΗΕ, η Ευρωπαϊκή Ένωση, η Γαλλία, η Αίγυπτος θα πολεμήσουν για μας. Η Αμερική του Μπάιντεν, ο οποίος κάνει χειραψίες με τους τοίχους, φωνάζει «αέρα»…

Μα, ο λαός θέλει απαντήσεις, όχι για να τους ανισόρροπους Τούρκους, αλλά για να αναθαρρήσει ο ίδιος. «Ερχόμαστε από μακριά», λέει ο ποιητής. Οι δηλώσεις των ιθυνόντων να γίνονται προς τους Έλληνες πολίτες και όχι για τους ολοζωής του έθνους μας αιμοσταγείς εχθρούς. «Ο Τούρκος γεφύρι να γίνει, μην διαβείς από πάνω του», καταθέτει η ευθύβολη λαϊκή θυμοσοφία. Ο πρόλογος ενός γράμματος του Οδυσσέα Ανδρούτσου, στην αρχή της «αγιασμένης Επανάστασης», είναι μια ωραία υπενθύμιση για το χρέος της Πονεμένης Ρωμιοσύνης. Μια μυρίπνοη απάντηση:

«Αγαπητοί Γαλαξιδιώτες. Ήτανε βέβαια από το Θεό γραμμένο να δράξουμε τα άρματα μια μέρα και να χυθούμε κατεπάνω στους τυράννους μας, που τόσα χρόνια μας τυραννεύουν. Τι την θέλουμε, βρε αδέρφια, τούτη τη πολυπικραμένη ζωή, να ζούμε από κάτω στη σκλαβιά και το σπαθί των Τούρκων ν’ ακονιέται εις τα κεφάλια μας; Δεν τηράτε που τίποτα δεν μας απόμεινε; Οι εκκλησιές μας γενήκανε τζαμιά και αχούρια των Τούρκων. Κανένας δεν μπορεί να πει πως τάχα έχει τίποτε ιδικό του, γιατί το ταχύ βρίσκεται φτωχός σαν διακονιάρης στη στράτα. Οι φαμίλιες μας και τα παιδιά μας είναι στα χέρια και στη διάκριση των Τούρκων. Τίποτα αδέρφια δεν μας έμεινε. Δεν είναι πρέπον να σταυρώσουμε τα χέρια και να τηράμε τον ουρανό». Με σταυρωμένα τα χέρια, πεθαίνεις, με τον σταυρό στο χέρι και με αγώνες εθνικούς, ανασταίνεσαι.

Όταν γίναμε κράτος, όταν η Οικονομία του Θεού το επέτρεψε – η οικονομία των σημερινών «Χαλασοχώρηδων» πάει να ακυρώσει το ’21 – οι ελευθερωτές Πατέρες μας αποφάνθηκαν, στην Γ’ Εθνοσυνέλευση της Τροιζήνας: «Κάλλιον να μην υπάρχει Έλλην εις τον κόσμον, παρά να ατιμάζει το κατ’ εικόνα Θεού και ομοίωσιν, υπάρχων ανδράποδο του αναισθήτου Τούρκου, ενώ επλάσθη από τον Θεόν ελεύθερος». Αυτό να μην το λησμονούμε, «βρε αδέλφια»: Αναίσθητος ο Τούρκος, ελεύθερος ο Έλλην…

Πηγή: http://aktines.blogspot.com

ΝΑ ΒΑΛΩ ΣΕΙΡΑ 

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Μία από τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι γονείς, καθώς μεγαλώνουν τα παιδιά τους, είναι και να τα βάλουν σε σειρά. Να τα καθοδηγήσουν δηλαδή με τέτοιον τρόπο, ώστε να έχουν ένα πρόγραμμα στην ζωή τους, τόσον όσο αφορά στο σχολείο και στο διάβασμα, όσο και σε ό,τι αφορά στην συμμετοχή τους στην ζωή του σπιτιού, στην τακτοποίηση των παιχνιδιών τους, των προσωπικών τους ειδών, του δωματίου τους. Συχνά η αταξία γίνεται αιτία για να μαλώνουν οι γονείς μεταξύ τους. Ο ένας θεωρεί τον άλλο καταπιεστικό, περισσότερο από όσο χρειάζεται. «Παιδιά είναι, τι να κάνουμε» είναι η μόνιμη επωδός που ακούγεται και μεταφέρεται στην συμπεριφορά των νεώτερων στο σχολείο και σε άλλες ευκαιρίες και συναναστροφές. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα μία, εμφανή ή αφανή, άρνηση ανάληψης ευθύνης για την ζωή από τους νεώτερους, καθώς ο άνθρωπος που δεν έχει κάποια, σχετική έστω, σειρά και τάξη στην ζωή του, δεν μπορεί ούτε τον εαυτό του να κουμαντάρει, ούτε τις σκέψεις του, ούτε να εργαστεί για συγκεκριμένους στόχους με επιμέλεια.

Οι παλαιότεροι μάς μιλούσαν γι’  αυτό ακριβώς, για την επιμέλεια. Θεωρούσαμε ότι είμαστε καλοί μαθητές, εάν ήμασταν επιμελείς. Σήμερα πολλά από τα παιδιά δεν είναι σε θέση να οργανώσουν την σχολική τους πραγματικότητα, να βάλουν στην τσάντα τους τα βιβλία για τα μαθήματα που έχουν την επόμενη ημέρα, να διαβάσουν και να κάνουν τις ασκήσεις που έχουν για το σπίτι, καθώς ζούνε σε έναν κόσμο «χύμα», όπου θριαμβεύει η προχειρότητα και η ανοργανωσιά. Η αμέλεια όμως ολοένα και περισσότερο δεν ενοχλεί. Θεωρείται φυσιολογική κατάσταση. Υπάρχουν παιδιά που έρχονται στο σχολείο ατημέλητα, αχτένιστα, απεριποίητα. Θα αναρωτηθεί κάποιος αν είναι υποχρέωση των γονέων να μεριμνήσουν. Η απάντηση είναι καταφατική. Είναι υποχρέωση των γονέων να εμφυσήσουν στα παιδιά μία προσωπική καλαισθησία,  που περνά από την αξιοπρέπεια στην εμφάνιση και περνά στην σειρά σε ό,τι κάνουν. Προφανώς και χρειάζεται και η χαλάρωση. Ένα παιδί, όπως και ένας άνθρωπος που βρίσκεται συνεχώς στην «πρίζα», γίνεται εύκολα αγχωτικό και εμμονικό. Όμως είναι θέμα σεβασμού στους γύρω, ο καθένας μας να έχει μία αξιοπρέπεια στην συμπεριφορά, στην εμφάνιση, στον τρόπο που εκφράζει το «συν-υπάρχειν».

Κατάλοιπα μιας «αντιστασιακής» διάθεσης, ενός Μάη του ‘ 68, μιας αντιδικτατορικής θεώρησης στην Ελλάδα του «πνεύμα και ηθική», του «Ελλάς Ελλήνων χριστιανών», οι επιδείξεις αταξίας, αμέλειας,  αφροντισιάς, απουσίας προγράμματος θεωρούνται σημάδια ανθρώπου που θέλει να είναι ελεύθερος, αντισυστημικός, προοδευτικός. Η σειρά θεωρείται συντηρητισμός. Η εποχή μας, με την unisex αντίληψη, κάποτε και την α-φυλική, ενισχύει αυτό το πνεύμα. Δεν είναι όμως, στην πραγματικότητα, ελευθερία η ακαλαισθησία. Δεν είναι θέμα γούστου για το οποίο ο καθένας έχει την άποψή του. Είναι θέμα διαμόρφωσης του εσωτερικού μας κόσμου.

Κι αυτό φαίνεται και στην πνευματική μας ζωή, όταν μέσα μας θριαμβεύουν οι λογισμοί, όταν δεν μπορούμε να βάλουμε αρχή μετανοίας, όταν δεν μπορούμε να κάνουμε την προσευχή μας καθόλου, όταν αφήνουμε πάθη, όπως η ραθυμία ή η ακηδία, να μας κυριεύουν και αναζητούμε δικαιολογίες. Η πειθάρχηση του εαυτού μας σε έναν κανόνα, όπως ζούνε στα μοναστήρια, μας βοηθά να οργανώσουμε και την υπόλοιπη ζωή μας. Αυτό ας το έχουμε υπόψιν αναφορικά με τα παιδιά μας. Η τάξη, χωρίς να γίνεται εμμονικό κατάσταση, θα τα βοηθήσει να αγχώνονται λιγότερο και να εκτιμούν τα διαλείμματα περισσότερο. Το χρειάζονται!

Δημοσιεύθηκε στην «Ορθόδοξη Αλήθεια» στο φύλλο της Τετάρτης 16 Νοεμβρίου 2022

Πηγή: ΒΗΜΑΤΑ

Αὐτὸ εἶναι τὸ μυστικὸ κάθε νίκης…

Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος

Ξεκινήσαμε, καλοί μου φίλοι! Μὲ στόχους καὶ σκέψεις πολλὲς γιὰ τὴν κατάκτηση τῶν ὀνείρων μας. Γιὰ νὰ δοῦμε νὰ γίνονται πράξη τὰ ὁράματά μας. Τούτη ἡ χρονιά μας θέλουμε νὰ εἶναι ὁπωσδήποτε ἐπιτυχημένη. Πλούσια σὲ καρποφορία. Ἀποτελεσματική.

Ἐφοδιασμένοι μὲ τὸν ἐνθουσιασμὸ καὶ τὴν ἀποφασιστικότητά μας, εἴμασθε ἕτοιμοι γιὰ τὶς μάχες, θέλουμε σαφῶς νὰ κερδίσουμε. Καὶ πόσο σημαντικὰ εἶναι αὐτὰ γιὰ τὸν ἀγώνα!

Ὡστόσο ἀπαιτεῖται καὶ κάτι ἄλλο, ἐπίσης σημαντικότατο. Ἡ ὀργάνωση τῆς δράσης μας. Χωρὶς ὀργάνωση, στρατηγικὴ καὶ προγραμματισμό, ἄδικα κοπιάζουμε.

Δροῦμε, ἀλλὰ καὶ χανόμαστε ἐδῶ κι ἐκεῖ!

Δροῦμε, ἀλλὰ κάποτε καὶ μὲ ἀπώλειες μεγάλες τῶν δυνάμεών μας!

Δροῦμε, ἀλλὰ χωρὶς τὴν ἀπαιτούμενη ἀποτελεσματικότητα.

Ὁπότε, ἡ ὀργάνωση αὐτῆς τῆς δράσης μας, τὸ σαφέστατο πρόγραμμά μας, ὅπως καὶ νὰ τὸ κάνουμε εἶναι ἀνάγκη ἐπιτακτική. Εἶπαν πολὺ ὡραῖα: «Τίποτα νὰ μὴ κάνεις χωρὶς πρόγραμμα καὶ σκοπό».

Τὸ πρόγραμμα βέβαια τὰ περιλαμβάνει ὅλα…

Καὶ τὸ διάβασμά μας, ὅπως καὶ τὴ χαλάρωσή μας!

Καὶ τὴν ἔνταση, ὅπως καὶ τὴν ἀνάπαυση!

Καὶ τὴ σωστὴ διατροφή, ὅπως καὶ τὸν πνευματικὸ ἀνεφοδιασμό!

Γιατί μόνον ἔτσι εἶναι δυνατὸ νὰ ἐπιτευχθεῖ τὸ μέγιστο τῆς ἀπόδοσής μας.

* * *

Καὶ τί παράξενο! Αὐτὴ ἀκριβῶς ἡ ὀργάνωση τῆς δράσης μας, μᾶς ὁδηγεῖ ἀμέσως καὶ στὴν ὀργάνωση τῆς… ἀπόδρασής μας! Ὅπως στὴ φυσική, δράση σημαίνει ἀντίδραση, ἔτσι καὶ στὴν περίπτωσή μας, ἀλλὰ καὶ στὴν ζωή μας τὴν ἴδια, σωστὴ δράση σημαίνει ἀπόδραση καὶ μάλιστα ἀπόδραση ἐπιτακτική!

Νὰ τί θέλουμε νὰ ποῦμε…

Γιὰ νὰ ἔχει κανεὶς ὑγιεινὸ σῶμα, πρέπει προηγουμένως νὰ ἀποδράσει ἀπ’ ὅλες ἐκεῖνες τὶς γνωστὲς κακὲς συνήθειες (κακῆς διατροφῆς, ἀκίνητης ζωῆς, κακῶν συνηθειῶν, ὅπως τὸ κάπνισμα καὶ τὸ ἀλκοὸλ κ.λπ.)…

Γιὰ νὰ ἔχει κανεὶς τὴν τόσο ἀπαραίτητη γιὰ τὴν ὕπαρξή μας ψυχαγωγία, πρέπει προηγουμένως νὰ ἀποδράσει ἀπ’ ὅλες τὶς διασκεδάσεις, ἐκεῖνες ἀκριβῶς ποὺ τοῦ διασκορπίζουν τὴν προσωπικότητα, τὴν ἠθικὴ ἀκεραιότητα καὶ τὸν διαλύουν σωματικά, πνευματικὰ καὶ ψυχικά…

Γιὰ νὰ ἔχει κανεὶς ἀνώτερη ζωή, πρέπει προηγουμένως νὰ ἀποδράσει ἀπ’ τοὺς κακοὺς φίλους καὶ τὶς παρακατιανὲς παρέες, τὰ ἁμαρτωλὰ θεάματα, τὰ ἀναγνώσματα καὶ τὰ ἀκούσματα, κι ὅλα ἐκεῖνα ποὺ τὸν θέλουν κολλημένο σ’ αὐτά, ὅπως τὰ βιντεοπαιχνίδια γιὰ παράδειγμα.

Λοιπόν, στὴν πνευματικὴ ζωή αὐτὸ λέγεται μετάνοια. Δηλαδὴ ἀπόδραση ἀπ’ τὴν χαμοζωή, τὸν κακό μας ἑαυτό, τὶς κακές μας συνήθειες, ἀπ’ ὅ,τι μᾶς κρατᾶ δεμένους καὶ ὑποχείριους, ἐν τέλει ἀπόδραση ἀπὸ τὴν ἁμαρτία.

Κι ἐπειδὴ ἡ πνευματικὴ ζωή, ἀρχίζει ἀπ’ τὴν μετάνοια, τὴν ἐγκατάλειψη δηλαδὴ ὁποιουδήποτε κάναμε καὶ δὲν ἦταν σύμφωνο μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, ἄρα ἀπ’ τὴν ἀπόδραση, τὸ ἴδιο πρέπει νὰ κάνουμε κι ἐδῶ.

Ν’ ἀποδράσουμε δηλαδή…

• ἀπ’ τὶς ἀρνητικὲς σκέψεις τοῦ «δὲν θὰ πετύχω, δὲν θὰ πετύχω…»

• ἀπ’ τὶς ἥσσονες (δηλαδὴ τὶς ἐλάχιστες) προσ­πάθειες…

• ἀπ’ ὅ,τι ὥς τώρα μᾶς ἔκανε λιγότερο ἀποτελεσματικούς.

* *

Τελικά, τί βλέπουμε καλοί μου φίλοι; Ὅτι προηγεῖται ἡ ὀργάνωση τῆς ἀπόδρασή μας κι ὕστερα ἡ ὀργάνωση τῆς δράσης μας.

Ἡ ὀργάνωση τῆς ἀπόδρασή μας δὲν εἶναι τίποτ’ ἄλλο, παρὰ μία καταγραφὴ καὶ ταξινόμηση αὐτῶν τῶν ὁποίων θέλουμε ν’ ἀποφύγουμε, ἐκείνων ἀπ’ τὰ ὁποῖα θέλουμε νὰ ξεφύγουμε, ἐκείνων ποὺ εἶναι ἀνάγκη ἐπιτακτικὴ νὰ ὑπερβοῦμε.

Ἡ ὀργάνωση τῆς δράσης μας κι αὐτὴ τὸ ἴδιο ἀκριβῶς θέλει. Δηλαδὴ τὴν καταγραφὴ καὶ τὴν ἱεράρχηση τῶν πραγμάτων, μὲ ἄλλα λόγια τὴν κατάρτιση τῆς στρατηγικῆς καὶ τοῦ προγράμματός μας.

Καὶ τὰ δύο ἀπαιτοῦν βέβαια τὴ θέληση καὶ τὴν ἀποφασιστικότητά μας. Διαφορετικὰ τίποτα δὲν μπορεῖ νὰ γίνει. Ὅσο καὶ νὰ μᾶς τὸ λένε ὅλοι. Γονεῖς, ἀδέλφια, καθηγητές, φίλοι…

Καὶ κάτι ἀκόμη. Ὅποιος προχώρησε στὴν ὀργάνωση τῆς ἀπόδρασης, πολὺ γρήγορα ἔφτασε καὶ στὴν ὀργάνωση τῆς δράσης, κι ὕστερα ἀκόμη πιὸ εὔκολα στὴν ἐπιτυχία τοῦ σκοποῦ.

Εἶπαν πολὺ σωστά: «Τὸ μυστικὸ κάθε νίκης βρίσκεται στὴν ὀργάνωση». Στὴν ὀργάνωση ὄχι μόνο τῆς δράσης, ἀλλὰ καὶ τῆς ἀπόδρασης, ἡ ὁποία πρέπει καὶ νὰ προηγεῖται. Ναί!

* *

Χαρτὶ καὶ μολύβι, λοιπόν, γιὰ τὴν ὀργάνωση καὶ τῆς ἀπόδρασης καὶ τῆς δράσης μας. Καὶ δὲν λέω τίποτα γιὰ τὴν προαίρεση καὶ τὴν ἀποφασιστικότητά μας, γιατί τὰ θεωρῶ σαφῶς δεδομένα…

Ορθόδοξος Τύπος

Νέα προσπάθεια απαξίωσης του μαθήματος των Θρησκευτικών

Εὐδοξία Αὐγουστίνου, Φιλόλογος – Θεολόγος 

Ἀπρόκλητα, λίγο πρίν τήν ἔναρξη τῆς νέας σχολικῆς χρονιᾶς, μᾶς αἰφνιδίασε ἡ Ἀρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικοῦ Χαρακτήρα μέ τό ἐνδιαφέρον της καί τή σπουδή της γιά τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν, ἀνακοινώνοντας ὅτι λό­γοι πού θά μποροῦσαν νά δικαιολογήσουν τήν ἐξαίρεση ἀπό τά Θρησκευτικά δέν εἶναι μόνον ὅσοι ἀναφέρονται στή θρησκευτική συνείδηση τῶν παιδιῶν καί τῶν γονέων ἤ κηδεμόνων τους, ἀλλά ὁ­ποιοσδήποτε λό­γος πού ἀνάγεται σέ γενικότερες (κοσμοθεωρητικές) ἀντιλήψεις. Μέ λίγα λόγια καταβάλλεται προσπάθεια τό μάθημα νά ὑποβαθμισθεῖ καί νά εὐτελισθεῖ στή συνείδηση μαθητῶν καί γονέ­ων, ἀφοῦ δίνει τό δικαίωμα τῆς ἀπαλλαγῆς καί στούς ὀρθόδοξους μαθητές.

Ἡ κίνηση αὐτή ἐγείρει πολλά ἐρωτήματα: Βεβαίως, δέν τίθεται θέμα γιά τούς ἀλλόδοξους καί ἀλλόθρησκους· κανείς δέν τούς ἀρνεῖται τό δικαίωμα νά ἀπαλλάσσονται ἀπό τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν. Ἕνας ὀρθόδοξος χριστιανός ὅ­μως γιά ποιούς λόγους μπορεῖ νά «ἐπιθυμεῖ» τήν ἀπαλλαγή ἀπό τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν;

Ἡ ἀπόφαση τῆς ΑΠΔΠΧ ἔρχεται σέ εὐθεία ἀντιπαράθεση μέ τό Σύνταγμα, τό ὁποῖο στό ἄρ­θρο 16.2 ὁρίζει: «Ἡ παιδεία… ἔχει σκοπό… τήν ἀνάπτυξη τῆς ἐθνι­κῆς καί θρησκευτικῆς συνείδησης». Μέ τό θέμα αὐτό, ἐπίσης, ἔχει ἀσχοληθεῖ τό Συμβούλιο Ἐπικρατείας, τό ἀνώτατο δη­λαδή διοικητικό δικαστήριο τῆς χώ­ρας, καί ἔχει ἐκδώσει τέσσερις ἀποφάσεις, μέ τίς ὁποῖες ἀποφάνθηκε ὅτι τό μάθημα εἶναι ὑποχρεωτικό γιά τούς χριστιανούς ὀρθοδόξους, γι᾽ αὐτό καί θέτει ὡς προϋπόθεση ἐξαίρεσης λόγους θρησκευτικῆς συνείδησης, συμπληρώνοντας μάλιστα ὅτι ἡ πολιτεία ὀφείλει νά συμμορφωθεῖ μέ τό ἀνώτατο δικαστήριο τῆς χώ­ρας. Ἀντιβαίνει λοιπόν ἡ ΑΠΔΠΧ πρός τίς ἀποφάσεις τοῦ ΣτΕ, καθώς ἔρχεται νά ἀπαξιώσει τό μάθημα, μεταλλάσσοντάς το σέ προαιρετικό.

Εὔλογη ἡ ἀπορία: Ἡ ΑΠΔΠΧ, πού στελεχώνεται ἀπό λίγα πρόσωπα (14) -τῶν ὁποίων ἀγνοοῦμε τή βιοθεωρία- μπορεῖ νά ὑποσκελίσει τό Σύνταγμα καί τίς ἀποφάσεις τοῦ ΣτΕ, νά διαγράψει τήν ἱστορία καί τήν παράδοσή μας; Κανένας, σύμφω­να καί μέ τίς ἀκλόνητες ἀποφάσεις τοῦ ΣτΕ, δέν δικαιοῦται νά ἀλλάξει ἤ νά παρερμηνεύσει ὅ,τι ἔχει θεσπιστεῖ βάσει τοῦ Συντάγματος τῆς χώρας μας.

Ἀλλά, ἐπιπλέον, ποιός προκάλεσε τήν παρέμβαση τῆς συγκεκριμένης Ἀρ­χῆς; Ποιός ἐνοχλήθηκε ἀπό τήν παρακολούθηση τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευ­τικῶν, τό ὀποῖο στίς μέρες μας -εἶναι γνωστό- ἔχει ἀπολέσει τόν χριστοκεντρικό χαρακτήρα καί ρέπει πρός τή διαθρησκειακή καί πολυθρησκειακή ἰδεολο­γία; Δυστυχῶς, ἡ νεοταξική λαίλαπα ὑ­πο­νόμευσε τόν καθαρά ὁμολογιακό χαρακτήρα τῶν Θρη­σκευ­τικῶν καί τό με­τάλλαξε σέ χλιαρό καί ἄνευρο μάθημα.

Ἡ γνωμοδότηση τῆς ΑΠΔΠΧ προφα­νῶς στοχεύει στό νά ἀποστασιοποιηθοῦν οἱ ὀρθόδοξοι μαθητές ἀπό τόν ἑλληνορθόδοξο πολιτισμό, ἀπό τίς ἀρετές καί τίς ἀξίες του, οἱ ὁποῖες στήριξαν καί στηρίζουν διαχρονικά τό ἔθνος μας καί ὅσο πο­τέ εἶναι ἀπαραίτητες σήμερα σέ ἕναν διαρκῶς μεταβαλλόμενο κόσμο.

Γιατί παραβλέπει ἡ Ἀρχή καί τό ἄλλο ἄρθρο τοῦ Συντάγματος, πού διαλαμβάνει: «Ἐπικρατοῦσα θρησκεία στήν Ἑλλά­δα εἶναι ἡ θρησκεία τῆς Ἀνατολικῆς Ὀρ­θόδοξης Ἐκκλησίας τοῦ Xρι­στοῦ» (ἄρθρο 3.1); Ἀπό τό πρῶτο Σύνταγμα τῆς Ἐπιδαύρου τοῦ 1822 μέχρι τό ἰ­σχῦ­ον, ἡ ἐπίκληση τῆς Ἁγίας Τριάδος στό προοίμιο δηλώνει τόν προσανατολισμό τοῦ ἔ­θνους μας, χωρίς νά παρεμποδίζει τήν ἔκφρα­ση ἄλλων πεποιθήσεων, πού προστατεύ­ονται ἀπό τό ἄρθρο 13. Ἀ­ναμφισβήτητα, εἴτε ἀρέσει σέ κάποιους εἴτε ὄχι, ἡ Ὀρθοδοξία ἀποτελεῖ θεμελι­ῶδες στοιχεῖο τοῦ πολιτισμοῦ, τῆς ἱ­στο­ρίας καί τῆς παράδοσής μας κι ἑπομέ­νως συνιστᾶ ζήτημα ὑ­παρ­ξιακό γιά τό ἔθνος μας, ἀφοῦ συνδέεται ἄρρηκτα μέ τούς ἀγῶνες του. Ὅ­ποιος παραβλέπει αὐ­τές τίς παραμέτρους εἶναι σάν νά συνεπικουρεῖ στήν κατάλυση τοῦ ἔθνους, τοῦ συ­ντάγματος καί τῆς ἱστορίας μας. Μήπως παραφρονήσαμε;

Γνωρίζει ἡ ἐν λόγῳ Ἀρχή ὅτι ἀνοίγει τόν ἀσκό τοῦ Αἰόλου; Ἄν αὔριο οἱ μαθητές διαφωνήσουν μέ τό περιεχόμενο τοῦ μαθήματος τῶν Νέων Ἑλληνικῶν, τῆς Ἱ­στορίας ἤ τῶν Ἀρχαίων Ἑλληνικῶν, εἶναι σωστό, μέ δεδομένη τήν ἐν λόγῳ γνωμοδότηση, νά ἀπαλλάσσονται ἀπό τήν παρακολούθηση αὐτῶν τῶν μαθημάτων;

Καί μία ἄλλη παράμετρος εἶναι βοηθητική γιά τούς συνειρμούς μας: Τά τε­λευ­ταῖα χρόνια ἐντάχθηκε ὡς ὑποχρε­ω­τικό μάθημα στό ὡρολόγιο πρόγραμμα τῆς ἐκπαίδευσης τό Ἐργαστήριο Δεξιοτήτων, στό πλαίσιο τοῦ ὁποίου περιλαμβάνεται καί ἡ ἑνότητα τῆς σεξουαλικῆς διαπαιδαγώγησης. Γιά νά γνωρίσουν ἀ­κόμα καί τά παιδιά τοῦ Δημοτικοῦ τόν… θαυμαστό κό­σμο τῆς «σεξουαλικῆς ποικιλομορφίας», τό Ὑπουργεῖο δέν διστάζει νά «τσαλακώσει» τήν παιδική ἀ­θω­ό­τητα, ἀλλά καί νά ἀδιαφορήσει γιά τή διαφωνία κάποιου γο­νέα γιά τό μάθημα. Γιά τήν ὀρθό­δο­ξη ἀγωγή ὅμως, γιατί νά ἐμ­φα­νιστεῖ ἡ Πολι­τεία ἄκρως «δημο­­κρατική» καί πρόθυμη νά ἀφο­ρίσει κά­θε εἴ­δους ὑπο­χρεω­τι­κό­­τητα; Τό νά μαθαίνει ὁ μαθητής ὅτι δέν ὑ­πάρ­χει μόνο βιολογικό φῦ­λο εἶναι ὑπο­χρεωτι­κό. Τό νά μαθαί­νει γιά τόν Χριστό καί τήν Ὀρθοδοξία εἶναι πά­ρ­ερ­γο καί περιττό.

Φυσικά, ἀναφύονται κι ἄλλα προ­βλήματα ἐνδοσχολικά, τά ὁ­ποῖα ἡ Ἀρχή δέν ἔλαβε ὑπ’ ὄψιν της. Ἄν 3-4 μαθητές ἀπό κάθε τμῆ­­μα ζητήσουν ἀπαλλαγή ἀπό τό μά­θημα τῶν Θρησκευτικῶν, τί θά γί­νεται μέ αὐ­τούς; Θά περιφέρο­νται ἀσκόπως στούς διαδρόμους τοῦ σχολείου καί θά παρενοχλοῦν τή διεξαγωγή τοῦ μαθήματος; Ποιός θά ἀναλάβει τήν ἐπιτήρησή τους, γιά νά ἀποτραποῦν δυ­σά­­­ρε­στα γιά τή σχολική ζωή φαινόμενα;

Δόξα τῷ Θεῷ, πρός τό πα­ρόν ἡ παροῦσα γνωμοδότηση δέν βρῆ­κε ἀνταπόκριση ἀπό τό Ὑ­πουργεῖο Παι­δείας. Τό θέμα ὅμως ἀνα­­δει­κνύ­­ει τήν εὐ­θύ­νη ὅλων μας. Ἡ ἀπαλλαγή ἀπό τό μάθημα τῶν Θρη­­σκευτικῶν δέν εἶναι μόνο θέ­μα τῶν Θεολόγων, εἶναι ὑπόθεση ὅ­­λων. Νά τό πάρουμε ἀπόφαση: Κα­­λού­μαστε νά παλεύουμε μέ τίς δυ­νά­μεις τοῦ σκότους, «ὅκωσπερ τεί­­χεος» (=ὅ­πως ἀ­κριβῶς γιά τά τεί­χη τῆς πό­λης), ὅπως θά ἔλεγε ὁ Ἡ­­ρά­κλει­τος. Ἐπιβάλλεται συλλο­γι­κ­ή ἀ­ντίδραση. Καλούμαστε «ὅσοι πι­­στοί» νά δί­νουμε τή μαρτυρία καί τήν ὁμολογία μας. «Στῶμεν κα­λῶς»!

Πηγή: http://aktines.blogspot.com/2022/10/blog-post_56.html#more