Ο πατήρ Ιωάννης Ρωμανίδης για τα Ιερατικά συνέδρια

«…Δεν πηγαίνω ποτέ σε Ιερατικά συνέδρια ως ομιλητής. Διαπίστωσα ότι οι εκασταχού Μητροπολίτες πλην ενίων εξαιρέσεων, με βλοσυρότητα Σουλτάνων προσπαθούν να κατατρομοκρατήσουν τους Ιερείς, κυρίως αυτούς που σέβονται την Ορθόδοξη Πίστη και Παράδοση και να επιβάλλουν την αθεολόγητη ιδεοληψία τους, τον αδογμάτιστο κοινωνισμό τους ή ακόμη και τα πάθη της ατιμίας τους… Με τέχνη και τρομοκρατία προσπαθούν να τα επιβάλλουν και αυτά…
 
Οι γαστρίμαργοι λένε: <Δεν βλάπτουν τα φαγητά και τα ποτά! Τα εξερχόμενα βλάπτουν>. Φανερή η Δεσποτική σοφιστεία στην παρερμηνεία του Ευαγγελίου. Σε όλο το μεγαλείο της!


Οι ηθικιστές λένε: <Δράση θέλει ο Χριστός>. Εννοείται ποιμαντική δράση, χωρίς αγώνα εσωτερικής κατάστασης. Δράση, δράση…Βράση, βράση… Και στο τέλος εξατμίζονται όλα και μένει άδεια η κατσαρόλα.
Οι αμοραλιστές, εκεί να ακούσετε φωνές…<Δεν ασχολείται ο Θεός με το πώς λειτουργούν οι γενετήσιες ορμές μας αλλά με την καρδιά μας>. <Καλά, είπα σε κάποιον, ακρωτηριασμένοι θα μπούμε στη Βασιλεία του Θεού; Τα γεννητικά όργανα, δεν συντονίζονται λειτουργικά με την καρδιά; Αν είναι καθαρή η καρδιά, όλος ο άνθρωπος έχει την άκτιστη Χάρη του Θεού διότι δεν εκφεύγει λειτουργικά από την αρχή και το ατέλεστον τέλος της υποστάσεως, δηλαδή το κατ’ εικόνα και το καθ’ ομοίωσιν του Αρχετύπου Συνανάρχου Λόγου. Στα ευαίσθητα σημεία του σώματος δεν πηγαίνει η Θεία Κοινωνία; Δεν θεούται όλος ο άνθρωπος; Υπάρχουν σημεία που επικρατεί ο Χριστός και άλλα που διαφεντεύει ο διάβολος; Τί είδους πίστη έχετε; Τί δυαλισμό εισάγετε στην Εκκλησία;>
 
– <Μα εσείς, απάντησε με κομμένη ανάσα, είστε ενάντια στην ηθική. Πώς τα λέτε αυτά;>
– <Στη στείρα ηθική της επιφάνειας του εξήγησα. Όχι στην ψυχοσωματική ηθική του βάθους που στην ορθόδοξη γλώσσα λέγεται Ασκητική>.
Κατάπιε την γλώσσα του ο τυραννίσκος…
 
Άλλος με κόλλημα στα λεφτά: <θέλω λεφτά για να κάνω έργο>. Βαρέθηκαν οι παπάδες του να ακούνε για λεφτά, επιχειρήσεις, επενδύσεις, ιδρύματα, οικονομικά προγράμματα… Αυτά τα βαπτίζει <έργο>, <διαποίμανση>! Χρειάζονται και αυτά σε ένα βαθμό αλλά δεν είναι αυτά το ποιμαντικό έργο… Άλλος βρίζει τους Αγίους. Είπε κάποιος: <επιβάλλω να οικοδομούν Ναούς επ’ ονόματι των Αγίων των πρωτοχριστιανικών χρόνων. Τους νεώτερους δεν τους εμπιστεύομαι>. Δεν ήθελε την Οσία Ειρήνη Χρυσοβαλάντου και τον Άγιο Νεκτάριο. Και ποιος είσαι εσύ που νομίζεις πως το εγκόλπιό σου λειτουργεί σωστά, όταν δεν έχεις εγκολπωθεί με νοερά προσευχή το φρόνημα των θεουμένων μέσα στην καρδιά; Τότε μπορείς να ξεχωρίζεις απλανώς. Τώρα συγχύζεις… Τί το φοράς αυτό το στρογγυλό στο στήθος πάνω στην καρδιά; Δεν έμαθες ποτέ ότι ο «έσω άνθρωπος τοις έξωθεν σχήμασι διατυπούται;» Εσύ τί νομίζεις άσχετε; Το εγκόλπιό σου, πρέπει να ξέρεις, που το λανσάρεις επιδεικτικά ως έμβλημα εξουσίας, έχει μία συνάρτηση με το βαθύτερο φρόνημά σου. Με το ήθος της καρδιάς σου. Γι’ αυτό το φοράς στο στήθος σου. Αντανακλά προς τα έξω «τον φερόμενον εν τη καρδία». Αν δεν το ξέρεις και το φοράς για να λιτανεύεις μια Κολωνακιώτικη εκκλησιαστική αριστοκρατία ως δείγμα ποικίλης υπεροχής, είσαι ένας μασκαρεμένος απατεωνίσκος, που εκμεταλλεύεσαι την Αποστολική εξουσία αλλά μισείς την Αποστολική αξία… Τελείς μυστήρια αλλά δεν θεραπεύεις ψυχές. Απεναντίας διαφθείρεις περισσότερο τις ήδη πάσχουσες και αρρωσταίνεις και τα υγιή μέλη της Εκκλησίας. Είσαι επικίνδυνος. Έπρεπε να είσαι στις τάξεις των κατηχουμένων. Το εγκόλπιο στο στήθος σημαίνει: «Ζῶ δὲ οὐκέτι ἐγὼ, ζῇ δὲ ἐν ἐμοὶ Χριστός». Βέβαια, αν και είναι ανούσια τα εξωτερικά δείγματα χωρίς καρδιακή συνάρτηση, υποστηρίζω ακράδαντα, ότι πρέπει να διατηρηθεί το ορθόδοξο σχήμα περιβολής των κληρικών στην Ελλάδα. Είναι το μόνο που απομένει να θυμίζει ότι είναι θεραπευτές και φοράνε και ειδική ιατρική ποδιά που μαρτυρεί την ιδιότητά τους αυτή… 

Δεν θα παύσω να λέω ότι ο διάβολος σήμερα πήγε διακοπές γιατί το έργο του το συνεχίζουν οι Επίσκοποι. Τρομοκράτες των αγωνιζομένων και εκπαιδευτές των αλλοτριωμένων…Τα έχω ζήσει…Είπα κάποτε στον Αμερικής Μιχαήλ που μου είπε ότι είμαι ανεξέλεγκτος αντάρτης: «Άλλο υπάκουος και άλλο δουλοπρεπής».
 
Το μεγαλύτερο σημερινό πρόβλημα είναι οι Αρχιερείς. Τί πίστη έχουν… Έχει υποχρέωση ο Επίσκοπος να διδάσκει με έμπνευση τον κλήρο πρωτίστως και το λαό έπειτα, αλλά όχι με όσα εκφράζουν και βολεύουν τον ίδιο. Κάποτε, στη χειροτονία του, μπήκε ανοιχτό το Ευαγγέλιο πάνω από το κεφάλι του… Δεν είναι λοιπόν αυτόβουλος. Δεν έχει ίδιον θέλημα. Είναι φερέφωνο του Χριστού. Θα μου πεις πώς να είναι τέτοιος αφού δεν έχει καρδιακά γευθεί την Χάρη και τον πνίγουν τα πάθη που τρέφονται σαν γιγαντιαία παράσιτα μέσα στην καρδιά του; Τότε να έχει τον ανδρισμό να ακολουθεί αυτούς για τους οποίους ορκίσθηκε ότι θα έχει οδηγούς, λίγο πριν την χειροτονία του. Πάνω στο Ευαγγέλιο ορκίσθηκε. Και Ευαγγέλιο σημαίνει όλη την παράδοση των θεουμένων. Δεν χωρίζουν αυτά.
 
Ένας σε μία συνάντηση μου είπε: «Πουθενά στο Ευαγγέλιο δεν μίλησε για σαρκικά και αρσενοκοίτες ο Χριστός. Για αγάπη μίλησε, τους πλούσιους ήλεγξε». «Αυτό δείχνει την πονηριά σου, απάντησα, την ασχετοσύνη σου. Ποιος σου είπε ότι ο ευαγγελικός λόγος έκλεισε; Και αν χαθούν όλα τα αγιογραφικά κείμενα, όσο υπάρχει η δύναμη της Πεντηκοστής ενεργουμένη στις καρδιές των θεουμένων, πάλι το Άγιο Πνεύμα θα τα υπαγορεύσει… Στόμα Χριστού ήταν και ο Παύλος και καθένας που μετέχει εμπειρικά στο θεμελιακό αυτό γεγονός που συνιστά <πάσαν την αλήθειαν>». Ποια είναι η <πάσα αλήθεια;>
 
Ότι η Εκκλησία είναι Σώμα Χριστού και ομιλεί επομένως ο Χριστός μέσω Αυτής; Μέσω ποίων όμως; Των υγιών μελών του σώματος, των τεθεραπευμένων. Σε σκότος μπορεί να είσαι εσύ του είπα, ο διαχειριστής της Χάριτος και να σου βάλλει τα γυαλιά μια απλή γιαγιούλα ή ένας τσομπάνος από τα Άγραφα… Έπειτα, επειδή λες ότι ο Χριστός στο Ευαγγέλιο δεν τα καυτηριάζει αυτά, μάλλον δεν ξέρεις να το διαβάζεις σωστά. Δεν έχεις ερμηνευτικά κλειδιά. Δεν αναφέρει ο Χριστός «ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἀνεκτότερον ἔσται γῇ Σοδόμων καὶ Γομόρρας ἐν ἡμέρᾳ κρίσεως ἢ τῇ πόλει ἐκείνῃ». Τί σημαίνει το «ἀνεκτότερον ἔσται»; Ότι η σοδομιτική αμαρτία ήταν μέτρο σύγκρισης και αξιολόγησης για κάθε άλλη πνευματική ασθένεια! «Των Σοδομιτών η θεήλατος κόλασις φοβερωτέρα πάσης εδόκει πάσιν…» ερμηνεύουν οι Άγιοι Πατέρες. Τι ήταν αυτό; Ότι «ὀπίσω σαρκὸς ἑτέρας» (Ιούδα 7) ασελγούσαν άνδρες μεταξύ τους, επέκτειναν την ανώμαλη λύσσα και στις γυναίκες τους και έκαναν και με αυτές την ίδια παρά φύση σιχαμερότητα, και το φοβερότερο, ακόμη και τα παιδιά μόλυναν με αυτές τις ορέξεις κατά τον Άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο. Αυτή η φοβερή αμαρτία, ασθένεια της ψυχής, επιφέρει καυστικότερη την Άκτιστη ενέργεια του Θεού πάνω τους. Αυτό είναι η κόλασις. Ακαθαρσία, αρρώστια νοός, πληγή βαθιά που επεκτείνεται στον όλο άνθρωπο. Και η παρουσία του Θεού βιώνεται ως αφόρητη καύσις…Καίγεται ο άρρωστος νούς και κατά προέκταση όλος ο άνθρωπος που συντονίζεται απ΄ αυτόν. Το Άκτιστο Φως γίνεται <πύρ καταναλίσκον>.
 
Άρα ο υποκτηνώδης σοδομισμός είναι μέτρο σύγκρισης για όλες τις άλλες πνευματικές ασθένειες. Μόνο που το κακό αρχίζει μέσα από την καρδιά, γι’ αυτό όλα τα τοποθέτησε στην αρχή, στη γένεση του κακού. «ἔσωθεν γὰρ ἐκ τῆς καρδίας τῶν ἀνθρώπων οἱ διαλογισμοὶ οἱ κακοὶ ἐκπορεύονται, μοιχεῖαι, πορνεῖαι, φόνοι, κλοπαί, πλεονεξίαι, πονηρίαι, δόλος, ἀσέλγεια, ὀφθαλμὸς πονηρός, βλασφημία, ὑπερηφανία, ἀφροσύνη· πάντα ταῦτα τὰ πονηρὰ ἔσωθεν ἐκπορεύεται καὶ κοινοῖ τὸν ἄνθρωπον» και το πράγμα δεν συμμαζεύεται… 


Γι’ αυτό πηγαίνω μόνο στα συνέδρια του Μητροπολίτη Πρεβέζης Μελετίου… Εκεί δεν επικρατεί δεσποτική συμπεριφορά. Δεσποτική ξενία, οικοδομή και παράκληση γεύεσαι… Τον ευχαριστώ που μου θυμίζει ότι λειτουργεί ακόμη η Αρχιερωσύνη ως ήθος Χριστού…Όποιος είναι σίγουρος για τον εαυτό του διαλέγεται ειρηνικά και εμπνέει… Ο φοβικός και ανασφαλής, μοιάζει με την κουρούνα που είναι πιασμένη σε παγίδα. Βγάζει απεγνωσμένες κραυγές μπας και φοβίσει κάποιους και γλυτώσει έστω την υστάτη…».

Από ιδιόχειρη επιστολή του π. Ιωάννη Ρωμανίδη στον αείμνηστο αγωνιστή και ομολογητή Θεολόγο Διονύσιο Μπατιστάτο, πρωτανεψιό του Οσίου Ιωσήφ του Ησυχαστού. 
Eπιμέλεια: Μοναχός Βρυένιος

Πηγή: Μητρόπολη Μόρφου

Advertisement

Γιατί; Γιατί; Γιατί;

Αρχιμ. π. Δανιήλ Αεράκη

Γιατί τόν Λουκᾶ δέν τόν γνωρίζουμε ὡς συνεργάτη καί συνέκδημο τοῦ ἀποστόλου Παύλου, ὅπως ἱστορικές μαρτυρίες τόν παρουσιάζουν, καί τόν πιστεύουμε ὡς… ζωγράφο, ἄποψι στηριγμένη σέ ἀνύπαρκτη παράδοσι; Γιατί ἐπιμένουμε νά περιφρονοῦμε τό ἅγιο Εὐαγγέλιό του καί νά μή γνωρίζουμε οὔτε πόσα κεφάλαια ἔχει, καί χάσκουμε μπροστά σέ φανταστικές ἱστορίες; Γιατί δέν ἀσχολούμεθα μέ τά τρία μεγάλα χαρακτηριστικά τοῦ Λουκᾶ, μέ τό ὅτι εἷναι ὁ εὐαγγελιστής πού μᾶς «ζωγραφίζει» ὅλες τίς παραβολές τοῦ Κυρίου; Γιατί δέν μᾶς ἐντυπωσιάζει ὅτι εἷναι ὁ εὐαγγελιστής τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου καί ὁ ἀποτυπώσας τόν ὑπέροχο ὕμνο τῆς Παναγίας, τό «Μεγαλύνει ἡ ψυχή μου τόν Κύριον…»; Γιατί δέν θαυμάζουμε, ὅτι οὐσιαστικά εἶναι ὁ εὐαγγελιστής τῶν Χριστουγέννων, ἀφοῦ αὐτός ζωγραφίζει τούς ποιμένες καί τούς ἀγγέλους τοῦ «Δόξα ἐν ὑψίστοις»; Γιατί δέν μᾶς συγκινεῖ ἡ ἀγάπη τοῦ Λουκᾶ στόν Ἀπόστολο τῶν ἐθνῶν Παῦλο καί ἡ ἀφοσίωσίς του μέχρι τῆς ἡμέρας τοῦ ἀποκεφαλισμοῦ του;

Γιατί τίποτε ἀπό ὅλα αὐτά, τά Καινοδιαθηκικά, τά θεόπνευστα, τά σωτηριώδη, μέ παρουσιαστή τόν Λουκᾶ δέν μᾶς εντυπωσιάζουν, καί τό μόνο πού πιπιλίζουμε εἶναι τό ἀπίθανο;

Ποιά μαρτυρία ἔχουμε, ὅτι ὁ Λουκᾶς ἦταν ζωγράφος; Ἄν κάτι τέτοιο ἦταν γεγονός καί ἄν ὄντως ζωγράφισε εἰκόνες τῆς Θεοτόκου, κανείς ἀπό τούς Πατέρες τῶν ἑπτά πρώτων αἰώνων δέν θά τό ἤξερε καί δέν θά τό σημείωνε; Καί λέμε τῶν ἑπτά πρώτων αἰώνων, διότι ἡ ἐμφάνισις καί ἡ ἱστορία καί ἡ διαμάχη γιά τήν εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ πρωτίστως καί γιά τίς εἰκόνες τῶν ἁγίων καί τῆς Θεοτόκου δευτερευόντως ἔχουν τήν ἀρχή τούς τόν 7ο αἰῶνα.

Γιατί, σώνει καί καλά, τόν ἰατρό τῆς Καινῆς Διαθήκης νά τόν κάναμε ἁγιογράφο κάποιας φανταστικῆς διηγήσεως; Γιατί ἀπό γραφίδα τοῦ βάλαμε στό χέρι πινέλο; Γιατί προκειμένου νά υπερεκτιμήσουμε μία εἰκόνα τήν παραπέμπουμε ἀνιστόρητα σέ ἀνύπαρκτο ἁγιογραφεῖο τοῦ 1ου αἰῶνα; Γιά νά λάβη τό σφράγισμα τῆς κυκλοφορίας καί ἐμπορευματικότητας; Γιατί τέτοιες παραχαράξεις τῆς Ἀληθείας;

Γιατί μία ἤ δύο ἤ καί… ἑβδομήντα εἰκόνες τῆς Παναγίας τίς θεωροῦμε ὡς κατασκευασμένες στό ἀνύπαρκτο βέβαια ἀτελιέ τοῦ Λουκά, πού ήταν μόνο ὅσα τό Ἅγιο Πνεῦμα δωρήματα τοῦ χάρισε, δηλαδή, ἀπόστολος, εὐαγγελιστής, συνέκδημος τοῦ Παύλου, ἰατρός, παρουσιαστής τοῦ Εὐαγγελισμοῦ, λογοτέχνης τῶν θείων Παραβολῶν;

Γιατί τό πρωτεῦον καί θεόπνευστο τό περιφρονοῦμε, δηλαδή τό κατά Λουκᾶν Εὐαγγέλιο, καί πιστεύουμε μυθώδεις φαντασίες; Δέν μᾶς ἀρκεῖ, λοιπόν, τό Εὐαγγέλιο; Δέν μᾶς ἀρκεῖ ὁ Χριστός τοῦ Εὐαγγελίου; Δέν μᾷς ἀρκοῦν οἱ ἅγιοι Πατέρες, πού ἐξηγούν τό Ευαγγέλιο; Δέν μᾶς ἀρκεῖ ἡ Ἐκκλησία, πού δέν ἔχει στίς ἱστορικές της παραδόσεις λαϊκά παραμύθια;

Γιατί τό μυστήριο τῆς σαρκώσεως τοῦ Θεοῦ Λόγου, ὅπως ὁ Θεολόγος καί Εὐαγγελιστής Ἰωάννης παρουσιάζει στό πρῶτο κυρίως κεφάλαιο τοῦ Εὐαγγελίου του καί ὁ Παῦλος ἐξυμνεῖ στήν πρός Κολοσσαεῖς κυρίως ἐπιστολή, γιατί αὐτό τό ὑπερφυέστατο μυστήριο τῆς σωτηρίας μας δέν μᾶς συγκλονίζει, ἀλλά ζητᾶμε δείγματα στά ἄχυρα τῆς φάτνης;

Γιατί ἡ προσκύνησις τῶν Μάγων ἐξ Ἀνατολῶν δέν μᾶς εντυπωσιάζει, καί τό μόνο σχετικό πού προσέχουμε καί προστρέχουμε εἶναι τά κατάλοιπα τῶν δώρων τῶν Μάγων. Μᾶς μαγεύουν τά ὑλικά δῶρα, πού σᾶν μαῦρα κομματάκια, λένε ὅτι ὑπάρχουν, καί δέν μᾶς συγκινεῖ ὁ Μεγάλος Δωρητής τῆς Ἀγάπης, ὁ Δωρητής τοῦ Αἵματος τῆς σωτηρίας, Ἐκεῖνος πού «ἐδωρήσατο ἡμῖν ζωήν τήν αἰώνιον»;

Γιατί; Γιατί, σώνει καί καλά, πρέπει ν’ ἀναποδογυρίζουμε τήν πραγματικότητα; Γιατί, ἐνῶ ξέρουμε ὅτι Τίμια Δῶρα ὀνομάζονται μόνο τό Ἄχραντο Σῶμα καί τό Τίμιο Αἷμα τοῦ Σωτῆρος μας Χριστοῦ, ἐμεῖς τρέχουμε καί προσκυνοῦμε ὡς «τίμια δῶρα» κάτι μαῦρα μικρά ἀντικείμενα, πού κρατοῦν γιά φυλακτό σέ κάποιο μοναστήρι καί πού τά παραχωροῦν σ’ ὅποια Μητρόπολι ἤ ἐνορία τά πρωτοζητήση, πρός ποικίλη κατανάλωσι; Γιατί αὐτή ἡ ἀσεβής ἀντικατάστασις: Γιατί ἡ φράσις «τίμια δῶρα» νά ἀφαιρῆται ἀπό τό μυστήριο τῆς θείας Κοινωνίας καί νά ἐπενδύη περιφερόμενα δῆθεν κατάλοιπα χρυσοῦ, λιβανιοῦ καί σμύρνας; Γιατί; Γιατί; Γιατί; Ἀπό τόν Οὐρανό κατεβάζουμε τήν πίστι μας σέ μαγικές λιτανεύσεις καί ἀνόητες προσκυνήσεις; Γιατί;

Γιατί δέν μᾶς συναρπάζει τό ὑπερφυέστατο μυστήριο τῆς Θεοτόκου, καί τό μόνο πού μᾶς ενδιαφέρει εἶναι κάποιο κομμάτι ἐνδύματος τῆς Μαρίας τῆς Παρθένου; Δέν μᾶς ἀρκεῖ ἡ ἀόρατη προστασία καί μεσιτεία της; Δέν μᾶς ἀρκεῖ τό «Κεχαριτωμένη» τοῦ μοναδικοῦ προσώπου της; Δέν μᾶς ἀρκοῦν τά ὑπέροχα θεολογικά λόγια τῶν Θεοτοκίων, τῶν ὕμνων τῆς Ἐκκλησίας πού ἐξυμνοῦν τήν οὐράνιο Κλίμακα, «δι᾽ ἧς κατέβη ὁ Θεός»;

Γιατί πρέπει, σώνει καί καλά, νά κατεβάζουμε ἀπό τόν Ἄθωνα καί ἀπό ἄλλα μέρη χάρτινα ἀντίγραφα εἰκόνων τῆς Παναγίας; Δέν ἔχουν ὅλοι οἱ Ναοί μας τήν εἰκόνα τῆς Παναγίας στό εἰκονοστάσι τους, δηλαδή, στό τέμπλο τους; Γιατί πρέπει νά προσκυνοῦμε (τιμητικά βέβαια, καί ὄχι λατρευτικά) τήν εἰκόνα τῆς Παναγίας, ὅταν εἷναι 100% καλυμμένη ἀπό σκουλαρίκια, βραχιόλια, δακτυλίδια, πανάκριβα ρολόγια, κολιέδες καί ὅλα τά «ἀξεσουάρ» τῶν γυναικών, πού ὅταν τά θυμόταν στό κήρυγμά του ὁ ἱερός Χρυσόστομος ἀναφωνοῦσε: «Ὦ τῆς βλακείας τῶν γυναικών»; Γιατί νά ἐξαπατῶνται ἑκατοντάδες χιλιάδες πιστοῦ λαοῦ, ὅτι πρέπει ν’ άνάψουν λαμπάδες «σάν τό μπόι τους» μπροστά στό προσκυνητάρι τοῦ πιό πανάκριβου κοσμηματοπωλείου;

Γιατί ἀντί νά μετανοήσουμε καί νά εξομολογηθοῦμε εἰλικρινά, προκειμένου νά λάβουμε τήν θεία Κοινωνία, τρέχουμε σέ λιτανεύσεις τῶν ἀναριθμήτων πολυωνύμων εἰκόνων τῆς Παναγίας; Στ’ἀλήθεια, τήν ρωτήσαμε, ἄν τά θέλη ὅλα αὐτά; Μήπως ἀντί γιά ἀντίγραφα τῆς Παναγίας τό σωστότερο εἶναι νά κάνουμε τή ζωή μας ἀντίγραφο τῆς ζωῆς της, καί μάλιστα στην ταπείνωσι, στήν ὑπακοή, στή σεμνότητα, στήν ἱκεσία;

Γιατί δέν μᾶς ἀρκεῖ ἡ χάρις τῶν Μυστηρίων καί προσφεύγουμε σέ μαγικούς τρόπους καί τύπους ἀμφισβητούμενης θρησκευτικότητας;

Γιατί; Γιατί; Γιατί;

Κύριε, ἐλέησε μας. Ἐλέησε τούς «ὀρθοδόξους» νά γίνουμε χριστιανοί«αἰνοῦντες καί εὐλογοῦντες τόν λησμονημένον Χριστόν, στόν Ὁποῖον ἁρμόζει ἡ δόξα καί τό κράτος εἰς τούς αἰῶνες τῶν αἰώνων. Ἀμήν».

Πηγή: http://aktines.blogspot.com

Γενικευμένη κοινωνικὴ σήψη

Φρίκη, ἀποτροπιασμὸ καὶ ­βδελυγμία προκαλοῦν τὰ περιστατικὰ εἰδεχθῶν ἐγ­κλη­μάτων ποὺ ἔχουν τὸν τελευταῖο καιρὸ ­κατακλύσει τὴ χώρα μας. Ἐγκλήματα, μὲ θύτες ἄτομα πολλὲς φορὲς στενῆς οἰκογε­νειακῆς συγγένειας πρὸς τὰ θύματά τους, ἄνδρες πρὸς τὶς συζύγους τους, παιδιὰ πρὸς τοὺς γονεῖς τους ἤ – φρικτὸ ἀκόμα καὶ στὸ ἄκουσμα – γονεῖς καὶ παπποῦδες πρὸς τὰ παιδιὰ καὶ ἐγγόνια. Θύματα συνήθως ἀνυπεράσπιστες γυναῖκες, ἀνήμποροι ἡλικιωμένοι καὶ τρυφερὰ παιδάκια. Θύματα ποὺ εἴτε χάνουν τελικὰ τὴ ζωή τους ἀπὸ στυγερὸ χέρι ἀδίστακτου ­δολοφόνου, εἴτε περιπίπτουν – ἀδύναμα νὰ ­προβάλουν τὴν ὁποιαδήποτε ἀντίδραση – στὶς ἀκόλαστες διαθέσεις τῶν διεφθαρμένων ἐκμαυλιστῶν τους.

Τέτοια ἐγκλήματα, ποὺ τελευταῖα ἀκοῦ­με καθημερινὰ ἢ διαβάζουμε στὶς εἰδήσεις καὶ ἀποστρέφουμε τὸ πρόσωπο μὲ βδελυ­γμία, δὲν ἀκούγονταν στὴ χώρα μας παλαιότερα, τουλάχιστον σὲ τέτοιο βαθμὸ καὶ ἔκταση. Βέβαια ὅλοι τώρα ἀσχολοῦνται μὲ τὴν ἀπόδοση εὐθυνῶν, προσπαθώντας ὁ ἕνας νὰ τὶς ρίξει στὸν ἄλλον. Ὁπωσδήποτε εἶναι μεγάλη ἡ εὐθύνη τῆς Πολιτείας, ἡ ὁποία χρησιμοποιεῖ νομοθετικὲς ρυθμίσεις ἀδικαιολόγητα ἐπιεικεῖς πρὸς τοὺς στυγεροὺς αὐτοὺς ἐγκληματίες, ποὺ ἰσοδυναμοῦν οὐσιαστικὰ μὲ ἀτιμωρησία.

Ὅμως δὲν πρέπει ἐκεῖ νὰ ἀναζητηθεῖ ἡ πρωταρχικὴ αἰτία τοῦ κακοῦ. Δυστυχῶς ἡ ὅλη κατάσταση ἔχει πολὺ βαθύτερες ρίζες· ἡ σημερινὴ ἑλληνικὴ πραγματικότητα ὄζει ἀπὸ τὰ θεμέλιά της. Τὶς τελευταῖες δηλαδὴ δεκαετίες ἐξαπολύθηκε ἕνας ἄδηλος, μαζὶ καὶ ἄγριος διωγμὸς ἐνάντια στὶς ρίζες τοῦ κοινωνικοῦ ἱστοῦ: τὶς ἀξίες καὶ παραδόσεις αὐτοῦ τοῦ τόπου, τὴν ἑλληνορθόδοξη παράδοση, τὴν Ἐκκλησία καὶ τὰ ἠθικὰ ἐρείσματα τῆς κοινωνίας. Ὁ θεσμὸς τῆς οἰκογένειας, τοῦ πρωταρχικοῦ αὐτοῦ κοινωνικοῦ κυττάρου, συνεχῶς ἐξαρθρώνεται, μάλιστα τελευταῖα μὲ νομοθετικὲς ρυθμίσεις ποὺ ἀποδομοῦν τὴν παραδοσιακὴ ἀντίληψή της, εἰσάγοντας διαστροφικὲς ἐναλλακτικὲς δομές. Ἡ Παιδεία ἀπὸ τὴν ἄλλη κυριολεκτικὰ παραπαίει σὲ μιὰ ἀπαξιωτικὴ στάση ἀπέναντι στὸν νόμο τοῦ Εὐαγγελίου καὶ τὶς ἠθικὲς ἀξίες αὐτοῦ τοῦ τόπου, εἰσάγον­τας νέα ἀντίληψη ἑνὸς ἄκρατου δικαιωματισμοῦ, κατὰ τὸν ὁποῖο ὁ καθένας μπορεῖ νὰ ὁρίζει τὴν ταυτότητά του ὅπως θέλει, χωρὶς φραγμοὺς ἠθικούς. Ἡ δὲ τηλεόραση καὶ τὸ διαδίκτυο γίνονται οἱ δάσκαλοι τοῦ ἐκμαυλισμοῦ τῆς νεολαίας, προβάλλοντας ὅ,τι πιὸ σάπιο ὑπάρχει, ἀρκεῖ νὰ θωπεύει τὰ κατώτερα ἀνθρώπινα ἔνστικτα. Καὶ αὐτὴ ἡ τέχνη ὁδεύει συχνὰ σὲ κανάλια ξέφρενης ἀσυδοσίας στὸ ὄνομα τῆς ἐλευθερίας.

«Χωρὶς Θεὸ ὅλα ἐπιτρέπονται», σημειώνει ὁ μεγάλος Φιοντὸρ Ντοστογιέφσκι. Ἐπίχειρα ὅλης αὐτῆς τῆς ἀποστασίας μας ἀπὸ τὸν Θεὸ εἶναι τελικὰ ὅλα ὅσα δρέπουμε τώρα μὲ αὐτὴ τὴ φοβερὴ διαφθορὰ καὶ γενικευμένη κοινωνικὴ σήψη. Καιρὸς λοιπὸν νὰ ἀνανήψουμε, νὰ ἀναστηθοῦμε ἀπὸ τὴ φθορὰ καὶ νὰ ζητήσουμε γιὰ τὴν πατρίδα μας καὶ τὴ νέα γενιὰ τὴν ἐπιστροφὴ στὶς ἐντολὲς τοῦ Χριστοῦ, στὶς ἀξίες καὶ τὰ ἱερὰ θέσμια τῆς ἑλληνορθόδοξης παραδόσεώς μας. Μόνον ἔτσι θὰ μπορέσουμε νὰ ἀνακάμψουμε.

Ορθόδοξο Περιοδικό “Ο ΣΩΤΗΡ”

Ἡ μεταλλαγμένη θρησκευτικότητα

   Μητροπολίτου Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος Νικοδήμου

Ἡ μεταλλαγμένη θρησκευτικότητα

Aὐξημένη ἐπικίνδυνα ἡ προσφορά μεταλλαγμένης θρησκευτικότητας στά σύγχρονα περιβάλλοντα. Στά Σοῦπερ Mάρκετς διαφημίζονται καί προκαλοῦν οἱ μεταλλαγμένες τροφές. Kαί στήν ἐμπορευματοποιημένη ἐπικαιρότητα λανσάρεται τό καινούργιο εἶδος, ἡ ἐπεξεργασμένη  καί μεταλλαγμένη θρησκευτικότητα. Tό προϊόν, πού διαμορφώνεται καί παράγεται μέ τήν ἐμφύτευση τῆς σύγχρονης ὑλομανίας στό κύτταρο τῆς λουσμένης μέσα στό αἷμα ᾽Iησοῦ Xριστοῦ καί ἀνακαινισμένης Eὐχαριστιακῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινότητάς μας.

Ἡ τραγική ἐμπειρία πού ἔχουμε ἀπό τήν κατανάλωσι τῶν μεταλλαγμένων τροφῶν μᾶς φέρνει στό χεῖλος τῆς ἀπόγνωσης. Ἡ ἀλόγιστη ἐπέμβαση  στό κύτταρο, στήν πρωτογενῆ  καί ἀνόθευτη μορφή τῆς ζωῆς, δέ βελτιώνει τό εἶδος καί δέν παράγει ἀνώτερη ποιότητα. Πετυχαίνει τή διαστολή τοῦ ὄγκου, τήν  αὔξηση  τοῦ  βάρους καί τό ρετουσάρισμα τῆς ἐμφάνισης. Tαυτόχρονα, ὅμως, μεταποιεῖ τόν καρπό, τόν προωρισμένο νά συντηρήσει καί νά αὐξήσει τή ζωή, σέ γέννημα πονηρίας καί σέ αἰτία θανάτου. Ἀνύποπτοι ἤ καί γοητευμένοι ἀπό τή στιλπνή λάμψη  τοῦ μεταλλαγμένου προϊόντος, τό περνοῦμε στήν προσωπική μας κατανάλωση, τό κάνουμε συστατικό τῆς τροφῆς μας καί τῆς ἀνάπτυξής μας. Kαί, ἀργά ἤ γρήγορα ἀνακαλύπτουμε, ὅτι προδώσαμε τή ζωή καί ὅτι καταβροχθίσαμε αὐτούσιο τό θάνατο.

Ἀντίστοιχη ἡ διαδικασία καί τά ἀποτελέσματα ἀπό τή χρήση τῆς μεταλλαγμένης θρησκευτικότητας. Ἡ πολιτικοποίηση καί ἡ ἐμπορευματοποίηση τῶν θησαυρῶν τῆς παράδοσης, ἡ συνθηματολογία τῶν διοργανωτῶν τῆς ἐκτρωματικῆς παγκοσμιοποίησης καί ἡ μανιακή τάση προσαρμογῆς τοῦ σημερινοῦ ἀνθρώπου πρός τίς ἀπαιτήσεις τοῦ σκηνοθετημένου μοντερνισμοῦ ἔφεραν στήν κατανάλωση τή μεταλλαγμένη καί νοθευμένη θρησκευτικότητα. Tό κράμα τῶν ντόπιων καί τῶν ξένων συνηθειῶν. Tόν ἀποπροσανατολισμό ἀπό τήν Eὐαγγελική ἀλήθεια καί τή μείξη  τῆς ἐμπειρίας τῶν ἁγίων μέ τά τεχνάσματα τῆς κοσμικῆς εὑρηματικότητας. Tή φυγή ἀπό τό πνεῦμα καί τήν πρακτική τῆς θυσίας καί τήν ἀναζήτηση τῆς ἄνεσης πού προσφέρει ἡ καταναλωτική δομή τῆς σημερινῆς κοινωνίας. Tή νοθεία τοῦ βιώματος τῆς ἀγάπης καί τόν εὐτελισμό του μέσα στό βάλτο τῆς σαρκολατρείας καί τοῦ ἄκρατου ἀτομισμοῦ.

Ὅλες αὐτές οἱ εἰσβολές τῶν κοσμικῶν σχημάτων καί τῶν ὑλιστικῶν λυμάτων ἔχουν  μεταλλάξει τή  θρησκευτική μας ἐμπειρία καί τήν ἔχουν καταστήσει χλιαρή καί ἀνούσια καί ἀναποτελεσματική σύνδεση μέ μιά ἀποχρωματισμένη παράδοση. Ἕνα ὑποκατάστατο θρησκευτικοῦ βιώματος, πού δέν προσφέρει τίποτα στήν ὕπαρξη. Kανένα φῶς καί καμμιά δύναμη στήν περιπλάνηση τοῦ βίου.

Ἡ ἀποφυγή τῆς μεταλλαγμένης θρησκευτικότητας δέν εἶναι ἔμμονη προσκόλληση στό παρελθόν καί περιφρόνηση τῶν δυνατοτήτων τῆς σύγχρονης ἐποχῆς. Eἶναι προσφυγή στή γνησιότητα καί στήν καθαρότητα. Στό ἕνα, «οὗ ἐστι χρεία» (Λουκ. ι΄ 42). Στήν ἀλήθεια πού ἐλευθερώνει. Kαί στόν ἀνόθευτο ἄρτο πού τρέφει τήν ὕπαρξη.

Πηγή: Μ. Α&Μ Ν.

Γιατί δεν μας ακούει ο Θεός – μπαλώνει την κόλασή μας στη γη

Κώστας Γανωτής | Σοφία Χατζή
Ο Θεός δεν απαντά, είναι σιωπηλός, δεν εμφανίζεται.
Ο Θεός ρυθμίζει τα πάντα.
«Τας ιγνύας στήριξον οστέοις άμα» διαβάζουμε στην ακολουθία της Θείας Μετάληψης.
Φανταστείτε πόσα ανθρώπινα γόνατα και πόδια στηρίζει ο Θεός για να περπατούν.
Ζητάμε διάφορα, αλλά κολυμπάμε σε τόσα άλλα που μας χαρίζει ο Θεός.
Το παράπονό μας εκφράζεται έτσι γιατί ζητάμε πολλά πράγματα που περιμένουμε ανταπόκριση, όπως τα θέλουμε εμείς.
Ο παράλυτος ζητά να πάει στο καρναβάλι στην Πάτρα.
Η απάντηση ήταν με τη χαριτωμένη κοπέλα που δεν έκανε πάρτι γενεθλίων, αλλά πήρε τον παράλυτο και τον πήγε στο σινεμά.
Οπότε, εμείς λέμε ότι σιωπά ο Θεός.

Ποιά είναι όμως η απάντηση στον πόνο, στην αρρώστια, στην απώλεια ;
Τρεις μητέρες με άρρωστα παιδιά στο νοσοκομείο, μια Εβραία, μια Χριστιανή και μια Μουσουλμάνα ενώνονται με τον πόνο, ενώ έξω οι τρεις αντίπαλοι αλληλοεξοντώνονται.
Είμαστε όλοι οι άνθρωποι που έχουμε αποφασίσει να αποτραβήξουμε από τη ζωή μας τον Δημιουργό μας.
Απομακρυνθήκαμε από την πηγή της θερμότητας και ξεπαγιάζουμε. Δεν μας εκδικείται η θερμότητα.
Είναι βαρύτατο έργο να προσευχηθούμε, να πούμε ένα Κύριε Ελέησον.
Παρόλα αυτά ο Χριστός έρχεται να μας βοηθήσει να μπαλώσουμε αυτή τη ζωή, με όλα τα δώρα που μας δίνει. Για να αντέξουμε, όχι για να μείνουμε σε αυτή την κόλαση.
Έρχεται να μας ελευθερώσει κι εμείς προτιμούμε να είμαστε ερωτευμένοι με την παραμονή μας στην κόλαση της δυστυχίας μας.
Διαμαρτυρόμαστε στον Θεό να μας δώσει δυνατότητες και μικροβελτιώσεις για να απολαμβάνουμε αυτά που έχουμε προσκολληθεί.
Ο Κύριος λέει ζητείτε πρώτα την Βασιλεία του Θεού και ταύτα πάντα προστεθήσονται.

Εμείς ξεχνάμε και πάλι γκρινιάζουμε.
Ο θησαυρός θέλει προσοχή και φύλαξη. Αν δεν τον προσέχουμε σημαίνει πως δεν νιώθουμε ότι είναι θησαυρός.
Εμείς αγαπήσαμε την εξορία μας. Θέλουμε να συνεχίσουμε την άσωτη ζωή μας.
Δείτε που στον Τρωικό πόλεμο ο Έκτορας, πηγαίνοντας προς τη θανατηφόρα μάχη, εύχεται ο γιός του να ζήσει για να νικήσει και να εκδικηθεί.
Εξακολουθούμε λέμε ότι θέλουμε «να ζήσουμε λίγο…», δηλαδή να πάμε στις ταβέρνες μας, στα μπάνια μας, στις διασκεδάσεις μας.
Μια στάση ζωής μόνο για να ρουφάμε τις ηδονές.
Φαίνεται ότι δεν μας ακούει ο Θεός γιατί Του ζητάμε λάθος αιτήματα.
Δεν ζητάμε «ίνα πταισμάτων άφεσιν παράσχει ταις ψυχαίς ημών». Επιθυμούμε και ζητάμε όσο μεγαλύτερη άνεση.
Οι άγιοι αρνήθηκαν όλα αυτά που συνιστούν την κατά κόσμον ευτυχία.

Παραδείγματα γονέων που ζητούσαν από τον Θεό.
Η Αγία Σοφία ζητούσε να αγιάσουν τα παιδιά της. Ο Απόστολος Πέτρος είχε μαζί του την κόρη του Πετρωνία.
Ήταν μαζί του μέχρι τη Μεγάλη Βρετανία και δεν σκέφτηκε ποτέ αυτό που θα λέγαμε «να την αποκαταστήσει».
Έγινε μεγάλη ιεραπόστολος.

Τι μπορούμε να κάνουμε για να μας ακούει ο Θεός ;
Πρώτα Κύριε χάρισέ μας την Βασιλεία Σου.
Να ζητούμε την απελευθέρωση της καρδιάς μας από τον έρωτα της αμαρτίας -τον ζοφώδη και ασέληνο-, όπως έγραψε η Κασσιανή.
Ύστερα όλα τα υπόλοιπα για να αντέχουμε, όπως χάριζε στα χρόνια της επίγειας ζωής ο Κύριος γιατρεύοντας τυφλούς, λεπρούς, κωφούς.
___

Ραδιοπαραμυθία 12.10.2022- Καθημερινή εκπομπή στο ραδιόφωνο της Πειραϊκής Εκκλησίας, 91.2 FM
Επιμέλεια – παραγωγή: Σοφία Χατζή

δείτε περισσότερες εκπομπές στο Youtube, στο playlist:
ΡΑΔΙΟΠΑΡΑΜΥΘΙΑ Σοφία Χατζή
https://youtube.com/playlist?list=PLVOw7e45N8AfBDlBujCCViMyx36BQGksz

Spotify (podcast): https://open.spotify.com/show/5X318QLNpY9Og41FIVelGS

δημιουργία βίντεο: kkaratz@gmail.com