Θείες Λειτουργίες Και Ακολουθίες Μηνός Ιανουαρίου 2023

Advertisement

Γαλλία: Ηχηρό «όχι» στην ευθανασία – Το δώρο της ζωής έναντι του «δικαιώματος» στον θάνατο

Διχάζει την κοινωνία της Γαλλίας το ζήτημα της ενεργητικής ευθανασίας, καθώς από τις αρχές του Σεπτεμβρίου ξεκίνησε δημόσια διαβούλευση περί του θέματος.

Υπό την προεδρία του Μητροπολίτη Γαλλίας κ. Δημητρίου πραγματοποιήθηκε πριν λίγες μέρες η Συνέλευση των Ορθοδόξων Επισκόπων Γαλλίας (AEOF), κατά τη διάρκεια της οποίας οι ιεράρχες τάχθηκαν εναντίον νομοσχεδίου που ετοιμάζεται να φέρει η κυβέρνηση του Εμανουέλ Μακρόν, Προέδρου της Γαλλικής Δημοκρατίας, ο οποίος φαίνεται υποστηρικτής του «βελγικού μοντέλου», δηλαδή του «δικαιώματος» στον θάνατο υπό εξαιρετικές περιπτώσεις.

Της Σβετλάνα Λεβίτσκι

Η ευθανασία και η υποβοηθούμενη αυτοκτονία δεν επιτρέπονται από τη γαλλική νομοθεσία. Ωστόσο, από το 2005, ασθενείς που βρίσκονται στο τελικό στάδιο της ζωής τους αλλά και άτομα με αναπηρία, επιτρέπεται να αρνηθούν να δεχθούν θεραπεία. Ακόμη, με νόμο του 2016, επιτρέπεται η «βαθιά και συνεχή καταστολή έως ότου επέλθει ο θάνατος» για ασθενείς που είναι στο τελικό στάδιο της ζωής τους, των οποίων η ταλαιπωρία που υφίστανται είναι πολύ μεγάλη και για τους οποίους η πρόγνωση της ζωής τους είναι βραχυπρόθεσμη.

Το ζήτημα της επανεξέτασης της ευθανασίας στη Γαλλία, προέκυψε με τη δημοσίευση γνωμάτευσης της Εθνικής Συμβουλευτικής Επιτροπής Δεοντολογίας (CCNE), που εκδόθηκε στις 13 Σεπτεμβρίου 2022. Σύμφωνα με την Επιτροπή, «είναι δυνατή η νομιμοποίηση της ενεργητικής ευθανασίας υπό ‘αυστηρές’ συνθήκες».

Σύμφωνα με ξένα μέσα, το νέο νομοσχέδιο, που θα εκδοθεί στο τέλος του έτους, αναμένεται να μην έχει τη συναίνεση όλου του πολιτικού κόσμου κυρίως από βουλευτές της συντηρητικής δεξιάς. Ακόμα και οι ίδιοι οι φροντιστές και επαγγελματίες στον χώρο της υγείας εκφράζουν την ανησυχία τους για τις ηθικές και δεοντολογικές συνέπειες στα επαγγέλματά τους από μια πιθανή νομοθετική αλλαγή.

Η ανακοίνωση της Συνέλευσης των Ορθοδόξων Επισκόπων Γαλλίας

«Η συζήτηση περί ευθανασίας που άνοιξε ο Εμανουέλ Μακρόν, προκαλεί ανησυχία στους Ορθόδοξους Χριστιανούς που βλέπουν σε αυτό το ζήτημα όχι μόνο μια αλλαγή του νομικού καθεστώτος αλλά και του συστήματος αξιών», όπως αναφέρεται στην αρχή της ανακοίνωσης της Συνέλευσης των Ορθοδόξων Επισκόπων Γαλλίας.

«Η νομιμοποίηση της ευθανασίας θα άνοιγε το δρόμο στο ‘δικαίωμα στη δολοφονία’. Αυτή η σχετικοποίηση των αξιών μάς φαίνεται επικίνδυνη. Και οι ίδιοι οι γιατροί ανησυχούν για αυτή τη μετατόπιση της έμφασης από τη ζωή στο θάνατο, και τις ηθικές και πρακτικές συνέπειες που θα απορρέουν από αυτήν», όπως υπογραμμίζεται.

Οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί της Γαλλίας τονίζουν «ορισμένες θεμελιώδεις αρχές της χριστιανικής πίστης, όπως αυτή διδάσκεται και βιώνεται από την Ορθόδοξη Εκκλησία:

1. Ο θάνατος είναι μέρος της ανθρώπινης κατάστασης που επήλθε από την πτώση του Αδάμ, όμως η ζωή ενός ανθρώπου δεν μπορεί να περιοριστεί στον θάνατο. Η ανθρώπινη ζωή πρέπει πάντα να εξετάζεται υπό το πρίσμα του Αναστάντος Χριστού. Σύμφωνα με την Ορθόδοξη θεολογία, ο τελικός στόχος κάθε ζωής είναι η αιώνια κοινωνία με το Θεό, ανεξάρτητα από την ψυχική, σωματική ή άλλη κατάσταση της υγείας του ανθρώπου. Η ζωή είναι δώρο από τον Θεό, ενώ ο θάνατος παραμένει ο τελευταίος εχθρός, ο οποίος νικήθηκε με την ανάσταση του Χριστού. Έκτοτε, ο θάνατος μετατράπηκε σε ένα ‘πέρασμα’, που μας οδηγεί στην αιώνια ζωή.

2. Ο Θεός είναι ο Δημιουργός της ζωής και όλη η ζωή είναι έργο του Θεού. Επομένως, ούτε η ζωή ούτε ο θάνατος μας ανήκει. Από αυτή την άποψη, φαίνεται ξεκάθαρο ότι δεν πρέπει να προσπαθεί κανείς να παρατείνει τεχνητά τη ζωή μέσω ιατρικής θεραπείας, για να αποφύγει τον βιολογικό θάνατο, ούτε να συντομεύσει τον θάνατο για να αποφύγει την αγωνία που αυτός προκαλεί. Σύμφωνα με την χριστιανική ανθρωπολογία, ο πάσχων άνθρωπος παραμένει δημιούργημα «κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν» του Τριαδικού Θεού.

3. Οι εκκλησιαστικές κοινότητες πρέπει, λοιπόν, να δώσουν ιδιαίτερη προσοχή στους πάσχοντες και αρρώστους. Θα πρέπει να αναζητήσουν τρόπους παρηγορητικής φροντίδας είτε μέσα από τις υπάρχουσες πρακτικές είτε να δημιουργήσουν νέες. Επίσης θα πρέπει να συμβάλλουν στην πνευματική προετοιμασία για τον θάνατο, έτσι ώστε ο ασθενής να μπορεί να διατηρήσει όσο το δυνατόν περισσότερο μια συνειδητή και προσωπική σχέση με τον Θεό και με τον κόσμο γύρω του, να ομολογήσει την πίστη του και να κοινωνήσει μια τελευταία φορά. Έτσι θα νιώθει ότι συνοδεύεται από την παρουσία και την αγάπη του Θεού».

«Είτε είμαστε πιστοί είτε όχι, η ζωή παραμένει ένα μυστήριο για όλους. Οποιαδήποτε νομοθετική εξέλιξη που θα καταργούσε αυτή τη θεμελιώδη διάκριση μεταξύ του αφήνω (let-die) να πεθάνει και τον κάνω (make-die) να πεθάνει, θα αποτελούσε μια άβυσσο που θέτει υπό αμφισβήτηση τις πεποιθήσεις πολλών ανθρώπων. Οι Ορθόδοξοι Επίσκοποι της Γαλλίας υπενθυμίζουν αυτή τη θεμελιώδη πεποίθηση ότι ο Κύριος είναι ο Δημιουργός της Ζωής», καταλήγει η ανακοίνωση.

Η επόμενη συνεδρίαση έχει προγραμματιστεί για τις 23 Μαρτίου 2023.

Διαβάστε την ανακοίνωση στα γαλλικά ΕΔΩ

Η Εκκλησία τιμά τον επώδυνο θάνατο

Σύμφωνα με το βιβλίο «Χριστιανική Ηθική 2 – Άνθρωπος και Θεός. Άνθρωπος και Συνάνθρωπος. Υπαρξιακές και Βιοηθικές Θέσεις και Προοπτικές», του ομότιμου καθηγητή Χριστιανικής Ηθικής Γεωργίου Ι. Μαντζαρίδη, «η ευθανασία , ως καλός ή εύκολος θάνατος, δεν είναι μόνο αποδεκτή αλλά και ευκταία για την Εκκλησία. Η σταθερώς επαναλαμβανόμενη αίτησή της, «Χριστιανά τα τέλη της ζωής ημών, ανώδυνα, ανεπαίσχυντα, ειρηνικά», όπως και η σύνδεση του οσιακού θανάτου με τον έντιμο και ειρηνικό, βεβαιώνουν τη θέση αυτή. Παράλληλα, όμως η Εκκλησία τιμά τον επώδυνο θάνατο, όχι μόνο όταν γίνεται για την ομολογία του Χριστού, αλλά και όταν συνδέεται με ασθένειες ή οδυνηρές συγκυρίες, που υφίστανται ο άνθρωπος με υπομονή και ελπίδα στον Θεό. Εδώ ο καλός θάνατος δεν έγκειται στην απουσία του πόνου, αλλά στην αντιμετώπισή του με υπομονή και πίστη στον Χριστό».

Η θέση του Χριστιανισμού σε οποιαδήποτε μορφή ευθανασίας

Από Χριστιανική άποψη, σύμφωνα πάντα με τον καθηγητή, «η ευθανασία είναι απαράδεκτη α) ως σκόπιμη παρέμβαση για την απαλλαγή του ανθρώπου από ανίατη ασθένεια ή ανυπόφορους σωματικούς ή ψυχικούς πόνους, και β) ως διακοπή προσφοράς των μέσων επιβίωσης για τον ίδιο σκοπό. Η πρώτη μορφή ευθανασίας, που χαρακτηρίζεται και ως ενεργητική ευθανασία αποτελεί μορφή αυτοκτονίας ή υποβοηθούμενη αυτοκτονία, όταν γίνεται με τη θέληση του ασθενούς, ή φόνου, όταν γίνεται χωρίς τη θέλησή του. Η δεύτερη μορφή, που χαρακτηρίζεται και ως παθητική ευθανασία, δεν μπορεί να μη διαφοροποιείται από την πρώτη. Τέλος υπάρχει και η έμμεση ευθανασία, που επέρχεται ως μη επιδιωκόμενη παρενέργεια από τη χρήση φαρμάκων για την καταπολέμηση του αφόρητου πόνου».

Η στάση της Εκκλησίας

«Η Ορθόδοξη Εκκλησία θεωρεί ως απιστία προς την πρόνοια του Θεού κάθε θάνατο που προκαλείται από τη δειλία του ανθρώπου να αντιμετωπίσει τις δυσκολίες της ζωής. Αντίστοιχα αποδοκιμάζει ‘ως αντιδεοντολογική και προσβλητική του ιατρικού λειτουργήματος’ και κάθε ιατρική πράξη που δεν συντελεί στην παράταση της ζωής αλλά επισπεύδει τον θάνατο. Κατά τη διδασκαλία όμως της Εκκλησίας η ζωή και ο θάνατος του Χριστιανού δεν αφορούν μόνο τον εαυτό του, αλλά συνδέονται άμεσα με τους συνανθρώπους του και προπαντός με τον ίδιο τον Θεό. Έτσι η ζωή και ο θάνατος δεν τοποθετούνται κάτω από το ίδιο πρίσμα των ατομικών δικαιωμάτων αλλά στο πλαίσιο της κοινωνίας με τον Θεό και τον πλησίον», σύμφωνα με το βιβλίο του καθηγητή.

Η προειδοποίηση της Εθνικής Συμβουλευτικής Επιτροπής Δεοντολογίας της Γαλλίας

Η Εθνική Συμβουλευτική Επιτροπή Δεοντολογίας της Γαλλίας προειδοποιεί ότι μια αλλαγή στάσης στο ζήτημα της ευθανασίας, για την οποία παραπέμπει την ευθύνη στον νομοθέτη, μπορεί να γίνει μόνο υπό «αυστηρές» προϋποθέσεις.

Έτσι, σύμφωνα με την Επιτροπή, το αίτημα για ενεργητική βοήθεια στον θάνατο θα πρέπει να γίνεται με «ελεύθερο, συνειδητό και επαναλαμβανόμενο» τρόπο από το ενδιαφερόμενο άτομο, και στη συνέχεια να αξιολογηθεί στο πλαίσιο «συλλογικής διαδικασίας» για να προσδιοριστεί το μέγεθος της ταλαιπωρίας που υφίστανται ο ασθενής. Και, οι εμπλεκόμενοι φροντιστές πρέπει να μπορούν να επικαλούνται μια ρήτρα συνείδησης έτσι ώστε να μπορούν να αρνηθούν να βοηθήσουν τον ασθενή να πεθάνει.

Ακόμη, η Επιτροπή, όπως είχε κάνει στο παρελθόν, επιμένει στη σημασία της παρηγορητικής φροντίδας.

Σημειώνεται ότι η υποβοηθούμενη αυτοκτονία, με τη χορήγηση θανατηφόρας δόσης φαρμάκων, επιτρέπεται στην Ελβετία, στην Ολλανδία, στο Βέλγιο,  στο Λουξεμβούργο και στην Ισπανία υπό ορισμένες προϋποθέσεις.

Το «βελγικό μοντέλο» και η αύξηση των «νόμιμων» αυτοκτονιών

Το 2002 με την ψήφιση του Νόμου για την Ευθανασία, το Βέλγιο έγινε μία από τις λίγες χώρες παγκοσμίως που νομιμοποίησε την ευθανασία σε εξαιρετικές περιπτώσεις. Στα 21 χρόνια από την ψήφιση του νόμου, πολλά έχουν αλλάξει. Σύμφωνα με μελέτη του 2021 στο Journal of Medicine and Philosophy, στο Βέλγιο υπάρχει μια διεύρυνση της χρήσης της ευθανασίας κάτι που είναι ηθικά και νομικά προβληματικό. Αυτό οφείλεται στο ότι πολλές νομικές απαιτήσεις που προορίζονται να λειτουργήσουν ως «ασφαλιστικές δικλίδες», συχνά αποτυγχάνουν.

Σύμφωνα με δελτίο Τύπου, του Alliance VITA, συλλόγου για την υπεράσπιση της ζωής που ευαισθητοποιεί τους υπεύθυνους χάραξης πολικής για θέματα βιοηθικής, από τότε που το Βέλγιο αποποινικοποίησε την ευθανασία, ο αριθμός των επίσημα καταγεγραμμένων «νόμιμων» θανάτων έχει δεκαπλασιαστεί. Μόνο το 2021 έχουν γίνει 2699 παρεμβάσεις ευθανασίας, ή διαφορετικά ο ένας στους 40 θανάτους προέρχεται από ευθανασία.

Μάλιστα η παράνομη ευθανασία εξακολουθεί να υφίσταται, παρόλο που έχει αποποινικοποιηθεί. Στο Βέλγιο, όπου προέρχεται το 75% των αιτημάτων ευθανασίας, εκτιμάται ότι το 30% όλων των διαδικασιών εκτελούνται κρυφά. Η ίδια η Επιτροπή Ευθανασίας παραδέχεται ότι δεν διαθέτει κανένα μέσο για τον έλεγχο της αδήλωτης ευθανασίας.

Με βάση τις εκθέσεις που εξέδωσε, πολλοί επιλέγουν την ευθανασία επειδή αντιμετωπίζουν πολλές παθογένειες ή πάσχουν από ψυχικές ασθένειες, και δεύτερον υπάρχει μία χαλαρότητα στην αξιολόγηση των ανίατων ασθενειών και των αφόρητων βασάνων. Ως αποτέλεσμα, τα τελευταία 10 χρόνια, η ευθανασία έχει διπλασιαστεί για άτομα που δεν βρίσκονται στο τέλος της ζωής τους.

Για παράδειγμα, το 2021, το κίνητρο για 1 στις 5 περιπτώσεις ευθανασίας ήταν η συσσώρευση παθολογιών, καμία από τις οποίες δεν ήταν θανατηφόρα. Μάλιστα, κάθε χρόνο ασκείται ευθανασία σε πολλές δεκάδες άτομα για ψυχικές ασθένειες και άλλες διαταραχές, όπως κατάθλιψη, αυτισμός.

Οι ιατροί στα Βέλγιο διαμαρτυρήθηκαν ότι τα άτομα με ψυχικές διαταραχές δεν θα πρέπει να είναι επιλέξιμα για ευθανασία, καθώς αυτό υπονομεύει τις προσπάθειές τους στον τομέα της περίθαλψης, και έχει επιβλαβείς επιπτώσεις στην πρόληψη της αυτοκτονίας.

Ακόμη, παρά τη συμβουλή πολλών παιδιάτρων, ο νόμος επεκτάθηκε και στους ανηλίκους το 2014. Μέλη της Ομοσπονδιακής Επιτροπής Ελέγχου του Βελγίου υποστηρίζουν ότι η ευθανασία πρέπει να επεκταθεί ακόμη περισσότερο έτσι ώστε να συμπεριληφθούν και όσοι πάσχουν από νόσο Αλτσχάιμερ.

Συνεργός προς την σωτηρία του ανθρώπου

Επαναφέροντας συνοδική απόφαση της Εκκλησίας της Ελλάδος, που λήφθηκε στις 2 Οκτωβρίου 2003, υπό την Προεδρία του Μακαριστού Αρχιεπισκόπου Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κυρού Χριστοδούλου, «η ευθανασία, ενώ δικαιολογείται κοσμικώς ως «αξιοπρεπής θάνατος», στην πραγματικότητα αποτελεί υποβοηθούμενη αυτοκτονία, δηλαδή συνδυασμό φόνου και αυτοχειρίας».

Όπως επισημαίνεται, «ο πόνος στην ανθρώπινη ζωή, όπως και κάθε δοκιμασία, μπορεί να γίνει «συνεργός προς σωτηρίαν»».

Εξάλλου, όπως αναφέρεται, «οι άνθρωποι προσευχόμαστε, δεν αποφασίζουμε για την ζωή και τον θάνατο».

Πηγή: orthodoxianewsagency

Εκ των γραμμάτων γεννάται η προκοπή

Δημήτρης Νατσιός, δάσκαλος – Κιλκίς

«Τρία πράγματα εχάλασαν την Ρωμανίαν όλην, ο φθόνος, η φιλαργυρία και η κενή ελπίδα», έλεγε ένας παροιμιακός λόγος των χρόνων της Άλωσης της Πόλης. Ας προσέξουμε την «κενή ελπίδα», τα «λόγια τα παχιά», τα «λιθάρια στον τουρβά», όπως έλεγε ο Μακρυγιάννης. Το ζητούμενο σήμερα είναι ο απεγκλωβισμός, η απελευθέρωσή μας από το καταδιεφθαρμένο κομματικό κράτος, η καινή, και όχι η κενή, ελπίδα. Ελπίδα που δεν μπορεί να προσφέρει το χρεωκοπημένο καθεστώς της κομματοκρατίας, που νοσεί βαθύτατα από την νόσο της «ψευδοφάνειας».

Έτσι ονομάζει ο Οδυσσέας Ελύτης την έλλειψη γνησιότητας, μια συνεχής και αδιάκοπη πλαστογραφία σε καθετί ελληνικό. Και συνεχίζει ο τροπαιούχος νομπελίστας ποιητής σε μια από τις σπάνιες συνεντεύξεις που έδωσε στον κορυφαίο φιλόλογο Ρένο Αποστολίδη (εφ. Ελευθερία, 15-06-1958), πως μόνο η γνήσια ελληνική παιδεία μπορεί να προικίσει τις ηγεσίες να ενστερνιστούν και να αποδώσουν το ήθος του λαού. Και τούτο είναι σημαντικό, διότι, όπως τονίζει, «ο λαός στις ώρες του κινδύνου και στο πείσμα της συστηματικής ηττοπάθειας των αρχηγών του, αίρεται, χάρη σ΄ έναν αόρατο, ευλογημένο μηχανισμό, στα ύψη που απαιτεί το θαύμα»! Και το θαύμα δεν προέρχεται ούτε από συμμαχίες ούτε από πανάκριβους εξοπλισμούς ούτε από τις επικλήσεις του Διεθνούς Δικαίου. (Παραπέμπω σε εξαιρετικό άρθρο του κ. Γ. Μούρτου, με τίτλο «Εόρτιες σκέψεις-28η Οκτ 2021»).

Το θαύμα πάντοτε σε τούτο το ένδοξο αλωνάκι έρχεται από τον ουρανό.

Κάθε πρωί μπαίνω στην τάξη για παράδοση και έχω ενώπιόν μου παιδιά. Πρόσωπα φωτεινά, δροσερές ελπίδες, γέλια τραγανιστά, όλο φως η αίθουσα. (Μα και η λέξη αίθουσα, φως σημαίνει. Εκπληκτικά τα παιχνιδίσματα της γλώσσας μας. Το αρχαίο ρήμα αίθω, σημαίνω καίω, φωτίζω, ανάβω. Από το ρήμα αυτό παράγεται η αίθουσα).

Σκέφτομαι, μες στην τάξη, έχοντας μπροστά μου την αθωότητα του παραδείσου, τα παιδιά, ότι από εδώ, την τάξη, πρέπει να αρχίσει το ανέβασμα. Απαραίτητη προϋπόθεση η αίσθηση του Χρέους. Στην πατρίδα ανήκουμε, δεν μας ανήκει. Η ιθαγένεια είναι δάνειο, που όσο το υπηρετείς και το αποπληρώνεις, κάθε στιγμή της ζωή σου, συμβάλλεις στην «τεκνογονία της αρετής». Είναι «ζυγός χρηστός και φορτίον ελαφρόν» η διακονία της πατρίδας.

Έχω πάντα κατά νου ότι ζούμε, έχει ειπωθεί από τον Χατζηδάκι, μια νέα Τουρκοκρατία, ύπουλη και δολερή. Ο εξευρωπαϊσμός μας ήταν το καλλιτεχνικό όνομα της νέας δουλείας. Η παιδεία, η διδαχή ημών των δασκάλων, να λάβει την μορφή του «Κρυφού Σχολειού». Δεν είναι ώρα για πολλές γραμματικές, φλυαρίες των άχρηστων βιβλίων, ανούσιες παπαγαλίες. Ας πεταχτούν στην άκρη τα βιβλία και ας μιλήσει η καρδιά. Παλιά υπήρχε ένα μάθημα, που το έλεγαν «πατριδογνωσία». Αυτό δεν θέλουν σήμερα οι μαθητές μας; Να γνωρίσουν την πατρίδα τους. Αυτό που βλέπουμε και βλέπουν τα άγουρα μάτια σήμερα δεν είναι ο τόπος μας, «αλλά ένας εφιάλτης με ελάχιστα φωτεινά διαλείμματα, γεμάτα με μια πολύ βαριά νοσταλγία. Να νοσταλγείς τον τόπο σου, ζώντας στον τόπο σου τίποτε δεν είναι πιο πικρό», γράφει με πίκρα ανείπωτη ο Σεφέρης. Το μάθημα της «Πατριδογνωσίας», η νοσταλγία του τόπου, να γίνει νόστος («νόστιμο ήμαρ»), να γυρίσουμε πίσω, να επιστρέψουμε, «ελθόντες εις εαυτόν», στο ένδοξο καλυβάκι μας και να πιάσουμε το νήμα από την αρχή. Στο Δημοτικό σχολείο μπορεί να γίνει αυτό. Προλαβαίνουμε. Οι ψυχές των μικρών παιδιών δεν έχουν σακατευτεί από τα δηλητήρια του «λατινικού δόλου». Αφήσαμε τόσα χρόνια την παιδεία, την μόρφωση των Ελλήνων στα χέρια της ψευτοπροοδευτικής λέπρας, στους ποικιλώνυμους «διαφορετικούς» που αισθάνονται «δυσφορία», γιατί δεν ανήκουν στα δύο θεόσδοτα ανθρώπινα φύλα και έχασε η νεότητα το νεύρο της ψυχής της. Η λεγόμενη κρίση είναι συνέπεια μιας ορισμένης παιδείας. Εφ’ όσον αυτή η Παιδεία του χαβαλέ, της κατάληψης, του ασύλου, της μετριοκρατίας, του γραικυλισμού ευθύνεται για την φρίκη, οφείλουμε να την πετάξουμε εκεί που ανήκει: στον υπόνομο της ιστορίας.

Ξέρω, εκ πείρας, ότι το να διδάσκεις σήμερα, «ψυχή και Χριστό», εν μέσω της ιδεολογικής τρομοκρατίας, που ασκεί ο αριστερόστροφος φασισμός, είναι δύσκολο. Στοχοποιείσαι. Η συνταγή γνωστή: «Εξόντωση διά της γραφικότητας». Μα θέλει αρετή και τόλμη η ελεύθερη διδασκαλία. «Ουδείς καθεύδων έστησεν τρόπαιον» (Μ.Βασίλειος) Ας τσιρίζουν οι… παιδοκτόνοι. Παιδοκτόνους ονομάζει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος τους γονείς και διδασκάλους, που αμελούν την σωστή αγωγή των παιδιών. «Τούτους εγώ… και αυτών των παιδοκτόνων χείρους είναι φαίην αν». Και από παιδοκτόνους χειρότεροι… (ΕΠΕ 24, 468 «προς πιστόν πατέρα»).

Αυτή η παιδοκτονία, η μη ανατροφή και μόρφωση των παιδιών με τα «παλιά, δικά μας πλούτη» (Παλαμάς), πρέπει, εσχάτη ώρα εστί, πρέπει να σταματήσει. Η γνώμη του αγίου Χρυσοστόμου έχει μεγαλύτερη βαρύτητα από της κάθε ανθυπομετριότητας που τάχα και υπουργεί την εκπαίδευση.

Όσοι πιστοί, όσοι φιλότιμοι δάσκαλοι, να αφήσουν τα νερουλιαστά σχολικά βιβλία για μία ώρα την ημέρα στην άκρη. Διδάσκουμε στα παιδιά τι χάσαμε, τι έχουμε, τι μας πρέπει. Δεν φοβόμαστε !! «Ουκ έδωκεν ημίν ο Θεός πνεύμα δειλίας, αλλά δυνάμεως». (Τιμ. 1,7). Να πιάσουμε πάλι την διήγηση από την αρχή, να τους διδάξουμε, να παραδώσουμε στα παιδιά μας τα δύο ταυτόσημα ονόματα: Ελλάς και Ελευθερία. ». Οι δύο φτερούγες με τις οποίες θα πετάξουν ψηλά σαν θαλασσοπούλια, πάνω από την γαλανόλευκη Ρωμιοσύνη, είναι η πίστη στον Σωτήρα Χριστό και η φιλοπατρία.

Να αποστηθίσουν, ή καλύτερα, «να εσωστηθίσουν», όπως έλεγε ο άγιος Γέροντας Παϊσιος ο Αγιορείτης, αυτά τα δύο εθνικά «μαθήματα». Έτσι μόνο θα αντισταθούμε στην τουρκική βία…

*«Εκ των γραμμάτων γεννάται η προκοπή και λάμπουν τα ελεύθερα έθνη» Ρήγας Φεραίος

Πηγή: http://aktines.blogspot.com/2023/01/blog-post_23.html#more

Ο Μέγας Βασίλειος, ως κανονολόγος και ποινικολόγος

κ. Πέτρου Ρηγάτου,

Δικηγόρου παρ΄Αρείω Πάγω, Μ.Δ.Ε.

 Μεταξύ των πολλών ταλάντων με τα οποία ήταν προικισμένος άνωθεν εκ του πατρός των Φώτων ο Μέγας Πατήρ της Εκκλησίας μας ο Ιεράρχης Βασίλειος, συγκαταλέγεται η εις βάθος νομική κατάρτισις, η συμβολή του εις την διαμόρφωσιν του Κανονικού Δικαίου, αλλά και η σχετική προς τούτο αποδοχή του έργου Του, υπό της Πενθέκτης Οικουμενικής Συνόδου.

  Όπως είναι γνωστόν η Πενθέκτη Οικουμενική Σύνοδος, η οποία συνήλθεν το 691 μ.Χ. επί Ιουστινιανού Β’  του Ρινοτμήτου “εν τω κατά Κωνσταντινούπολιν Βασιλικώ και περιφανεί παλατίω τω λεγομένω Τρούλλω” αποτελεί τον Νομοθέτην της Εκκλησίας μας.Η Σύνοδος αυτή με τον Β΄ Κανόνα της καθώρισε τους τηρουμένους υπό της Εκκλησίας Κανόνες.Μεταξύ αυτών επεσφράγισεν, ενέκρινεν και εθεσμοθέτησεν ως Νομοθετικόν Όργανον της Εκκλησίας μας ενενήντα δύο (92) Κανόνες του Βασιλείου Αρχιεπισκόπου Καισαρείας της Καππαδοκίας.

  Ο Βασίλειος διετέλεσε δικηγόρος στην Καισάρεια και εδίδαξε την ρητορικήν.Ως εκ τούτου είχε μεγάλην εξοικείωσιν με την νομικήν επιστήμην.Εις το άρθρον μας αυτό ενδεικτικώς και μόνον αναφέρωμεν επιγραμματικώς ορισμένους Κανόνες Του.

  Εις τον Α΄ κανόνα Του με εξαίρετον λιτόν και περιεκτικόν ύφος δίνει τους ορισμούς των μεγάλων εκκλησιαστικών αδικημάτων των αιρέσεων, των σχισμάτων και των παρασυναγωγών.

  “Αιρέσεις μεν τους παντελώς απερρηγμένους και κατ΄αυτήν την πίστιν απηλλοτριωμένους.Σχίσματα δε τους δι΄ αιτίας τινάς εκκλησιαστικάς και ζητήματα ιάσιμα προς αλλήλους διενεχθέντας, Παρασυναγωγάς δε τας συνάξεις, τας παρά των ανυποτάκτων Πρεσβυτέρων ή Επισκόπων και παρά των απαιδεύτων λαών γινομένας”.Περαιτέρω ο Μέγας Πατήρ μετά τους ορισμούς των αδικημάτων ορίζει και τις συνέπειες.Κατ΄αυτόν τον τρόπον “το μεν των αιρετικών παντελώς αθετήσαι, το δε των αποσχισθέντων, ως έτι εκ της Εκκλησίας όντων, παραδέξασθαι, τους δε εν ταις παρασυναγωγαίς, μετανοία αξιολόγω και επιστροφή βελτιωθέντας, συνάπτεσθαι πάλιν τη Εκκλησία”.

  Εις τον 8ον κανόνα του προβαίνει εις επιστημονικήν διάκρισιν μεταξύ ακουσίου φόνου (δηλ. περί ανθρωποκτονίας εξ αμελείας) με την περαιτέρω ειδικωτέραν διάκρισιν του σημερινού εγκλήματος εκ του αποτελέσματος (άρθρον 29 Π.Κ.) και μάλιστα της θανατηφόρου σωματικής βλάβης (άρθρον 311 Π.Κ.) και εκουσίου φόνου (εκ προθέσεως, άμεσος δόλος α΄ βαθμού) με την ειδικωτέραν διάκρισιν του ενδεχομένου δόλου, ο οποίος τιμωρείται όπως και ο εκ προθέσεως.Παρατηρούμεν συνεπώς ότι ο Οικουμενικός Διδάσκαλος έχει θετικήν επίδρασιν και εις την διαμόρφωσιν του σύγχρονου Ποινικού Δικαίου.

   Εις τον Δ΄ κανόνα Του ο Μέγας Βασίλειος ασχολείται με τους διγάμους και τριγάμους.

  Εις τον Ζ΄ κανόνα αναφέρεται εις τις ακόλαστες και ασελγείς πράξεις (εγκλήματα κατά των ηθών).

  Εις τον Θ΄ κανόνα αναφέρει τους επιτρεπομένους λόγους διαζυγίου “περί του μη εξείναι γάμον εξίστασθαι παρεκτός λόγου πορνείας ή μοιχείας”.

 Εις τον ΙΔ΄ κανόνα αναφέρεται εις την αξιόποινον πράξιν της τοκογλυφίας όπου προβλέπει και λόγον εξαλείψεως του αξιοποίνου (άρθρον 404 & 6 Π.Κ.) “ο τοκογλύφος εάν μοιράσει το άδικον κέρδος εις τους πτωχούς και απαλλαγεί οριστικώς του νοσήματος της φιλοχρηματίας, γίνεται δεκτός εις την ιερωσύνην”.

  Ο Μέγας Βασίλειος, παρά το γεγονός ότι προσδιόρισε τις ποινές (επιτίμια) των αδικημάτων, προβλέπει ότι εναποτίθεται η περαιτέρω πλήρης ή μη εφαρμογή των ποινών αυτών εις τον Αρχιερέα (εις τον δικαστήν εν προκειμένω) ορίζοντα ότι εάν αυτός διαπιστώσει ότι οι τελέσαντες τα αμαρτήματα μετανοούν με μεγάλην προθυμίαν (το υπερβάλλον της εξομολογήσεως ορών του ημαρτηκότος) δεν θα είναι αξιοκατάκριτος εάν προβεί εις ελάττωσιν της ποινής (ΠΔ΄ κανόνας).Πρόκειται δηλαδή περί της σημερινής επιμετρήσεως της ποινής του άρθρου  84 Π.Κ.

  Μεγάλην σπουδαιότητα, ισόκυρον προς τα Ιερά Δόγματα και την έγγραφον διδασκαλίαν της Εκκλησίας, αποδίδει ο Οικουμενικός Διδάσκαλος εις την Ιεράν Παράδοσιν “Αποστολικόν δε οίμαι και το ταις αγράφοις παραδόσεσι παραμένειν” (Κανών ΥΒ΄) και κανών ΥΑ΄ “των εν τη Εκκλησία πεφυλαγμένων δογμάτων και  κηρυγμάτων, τα μεν εκ της εγγράφου διδασκαλίας έχομεν, τα δε εκ της των Αποστόλων παραδόσεως διαδοθέντα ημών, άπερ αμφότερα την αυτήν ισχύν έχειν και τούτοις ουδείς αντερεί”.

  Η δε κανονική συμβολή του Μ. Βασιλείου εις την οργάνωσιν του μοναχικού βίου απετέλεσε την βάσιν των τυπικών της μοναστικής πολιτείας.

 Από την ανωτέρω συνοπτικήν και επιδερμικήν αναφοράν μας, συνάγωμεν το αδιαμφισβήτητον συμπέρασμα ότι ο Μ. Βασίλειος υπήρξεν μέγας κανονολόγος της Εκκλησίας μας, αλλά παραλλήλως και έγκριτος νομοδιδάσκαλος και πρόδρομος των μεταγενεστέρων του μεγάλων ποινικολόγων, αφού υπήρξεν επιφανής Νομικός.Οι δε λύσεις Του, αποτελούν σύγχρονον Ποινικόν Δίκαιον.

  Εν κατακλείδι επισημαίνωμεν ότι οι 92 κανόνες του Μ. Βασιλείου έχουν συνταγματικήν ισχύν, αφού αυτοί ρητώς αναφέρονται εις τον Β΄κανόνα της Πενθέκτης Οικουμενικής Συνόδου, το δε ισχύον Σύνταγμά μας εις το άρθρον 3 & 1 εδ. 2 ορίζει ότι “η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ελλάδος κεφαλήν γνωρίζουσα τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν υπάρχει αναποσπάστως ηνωμένη δογματικώς μετά της εν Κωνσταντινουπόλει Μεγάλης και πάσης άλλης ομοδόξου του Χριστού Εκκλησίας, τηρούσα απαρασαλεύτως τους ιερούς αποστολικούς και  συνοδικούς κανόνες και τις ιερές  παραδόσεις.

Πηγή: https://anastasiosk.blogspot.com/2023/01/blog-post_416.html#more

Μετά τα Γαμοβαπτίσια θα καθιερωθούν και τα Πολιτικοτρισάγια;…

Η οικογένεια ενός κεκοιμημένου επιλέγει πολιτική κηδεία αλλά ανακοινώνει ότι στο πλαίσιο της τελετής θα τελεσθεί Τρισάγιο στο νεκροταφείο…

Αφού αρνούνται τις προσευχές της Εκκλησίας (κηδεία) το Τρισάγιο γιατί θα γίνει; Και με ποιό τρόπο το Τρισάγιο γίνεται μέρος της Πολιτικής Κηδείας;

Μετά τα Γαμοβαπτίσια θα καθιερωθούν και τα Πολιτικοτρισάγια;…

Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ Νεκτάριος

ΑΠΟ ΤΕΛΩΝΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ

π. Δημητρίου Μπόκου

Ο Χριστός είπε κάποτε, ότι είναι ευκολότερο να περάσει η καμήλα από την τρύπα της βελόνας, παρά να μπει ο πλούσιος στη Βασιλεία του Θεού. Συμπλήρωσε όμως, ότι και αυτά ακόμα που φαίνονται ανθρωπίνως αδύνατα, με τη χάρη του Θεού γίνονται κατορθωτά. (Λουκ. 18, 24-27). Έτσι ο ίδιος ο Χριστός βεβαιώνει μετά από λίγο ότι ο αρχιτελώνης Ζακχαίος, που είχε πλουτίσει από την αδικία, σώθηκε. «Σωτηρία τω οίκω τούτω εγένετο» (Κυριακή ΙΕ΄ Λουκά).

Μια ματιά, ένας λόγος του Χριστού έκανε τον μέχρι τότε εκμεταλλευτή και άδικο Ζακχαίο να καταλάβει, ότι ο αληθινός πλούτος, ο μεγαλύτερος θησαυρός, ο πολύτιμος μαργαρίτης, «το όντως εφετόν», είναι μόνο ο Χριστός. Και αμέσως μοίρασε τη μισή περιουσία του στους φτωχούς, με την άλλη μισή διόρθωσε τις αδικίες του αποδίδοντας τετραπλά σε όσους αδίκησε και εν συνεχεία έγινε και αυτός απόστολος του Χριστού. Η συνάντηση του Ζακχαίου με τον Χριστό ήταν καίριας σημασίας. Άλλαξε τη ζωή του εντελώς. Λένε όμως μερικοί: Τί μπορεί να είχαν καταλάβει για τον Χριστό οι απόστολοι από την πρώτη τους συνάντηση μαζί του, αφού τους βλέπουμε πολλές φορές αργότερα να είναι κατώτεροι των περιστάσεων; Να τον αρνούνται στον καιρό του πάθους του; Ή να επιζητούν αξιώματα, νομίζοντας επίγεια τη βασιλεία του;

Δεν ήξεραν άραγε τί τους γίνεται; Αντιθέτως! Ο Ζακχαίος και οι απόστολοι κατάλαβαν από την αρχή ότι βρήκαν τον Μεσσία, «ον έγραψε Μωυσής» (Ἰω. 1, 46). Ότι ακολουθούσαν όχι τυχοδιωκτικά έναν απλό περαστικό που βρέθηκε τυχαία στον δρόμο τους, αλλά τον Υιό «του Θεού του ζώντος» που τους επέλεξε προσεκτικά (Ματθ. 16, 16). Σε όλους όμως ανεξαιρέτως η αποκάλυψη δόθηκε σταδιακά. Η θεογνωσία και η πίστη τους αυξάνονταν προοδευτικά. Κύριε, «πρόσθες ημίν πίστιν», έλεγαν (Λουκ. 17, 5). Είχαν την καλή πρόθεση, αλλά δεν μπορούσαν τα πάντα εξ αρχής. «Το μεν πνεύμα πρόθυμον, η δε σαρξ ασθενής» (Ματθ. 26, 41). Τους έπαιρνε κι αυτούς η κάτω βόλτα. Είχαν και τις μαύρες τους. Πόσες φορές ο Χριστός τους «μάλωνε»! «Ούπω νοείτε ουδέ συνίετε»; (Μάρκ. 8, 17).

Η πνευματική ενηλικίωση έρχεται σιγά-σιγά. Με αγώνα. Με πτώσεις. Με αμφιβολίες. Με κόπο. Η σχέση με τον Θεό έχει τις παλινωδίες της. Φυσικό και κατανοητό, μια και είναι πορεία συνεχής από την ατέλεια προς την τελειότητα. Χωρίς τέλος. «Ατέλεστος τελειότης» (αγ. Ιωάννης της Κλίμακος). Πώς όμως να ξεκινήσει κάποιος μια τέτοια πορεία, αν δεν έχει καταλάβει καλά την αξία της;

Γράφει ο άγιος Σωφρόνιος: «Μέχρι να έρθει η χάρη είμαστε ασταθείς σε όλα. Παρατηρήστε τον Πέτρο: Ομολογεί τη Θεότητα του Χριστού με τέτοια, όπως φαινόταν, ασάλευτη βεβαιότητα· αξιώνεται της θεωρίας του Θαβωρίου Φωτός και ακούει τη φωνή του Πατρός, που μαρτυρούσε για τον αγαπητό Υιό· υπόσχεται αμετάθετη πίστη προς τον Χριστό ακόμη και μέχρι θανάτου και πολύ γρήγορα στη συνέχεια, κατά τη διάρκεια της Γεθσημάνιας νύκτας, αλλάζει μικρόψυχα. Αν έτσι συνέβη με τον Πέτρο-«πέτρα», τότε εγώ τρομάζω. Δεν με εγκαταλείπει η συνείδηση της αδυναμίας μου, ωσότου διαβώ με τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος τα τελευταία όρια· ωσότου μπω τελειωτικά στον χώρο του Φωτός, ξεφεύγοντας από το εξώτερο σκότος…

Ακόμη και στη Θεομήτορα η αποκάλυψη δόθηκε σταδιακά και όχι αμέσως, σε μία στιγμή. Αν πάρουμε ως αρχή την αποκάλυψη που Της δόθηκε κατά την ημέρα του Ευαγγελισμού, τότε το τέλος της πρέπει να το τοποθετήσουμε στην εμφάνιση του Χριστού σε Αυτήν μετά την Ανάσταση, την Ανάληψή Του, και έπειτα την Κάθοδο του Αγίου Πνεύματος. Επιπλέον, ίσως και την ώρα της Κοιμήσεώς Της, έλαβε και νέα προσθήκη σε αυτό που γνώρισε προηγουμένως, και τότε προσέλαβε το πλήρωμα της Θείας Ζωής στο προσωπικό Της είναι» (Αρχιμ. Σωφρονίου, Το μυστήριο της χριστιανικής ζωής, σ. 44-45 και 67).

Η Παναγία, οι απόστολοι, ο Ζακχαίος, είχαν τις δυσκολίες τους. Τις νίκησαν όμως, γιατί ήξεραν απ’ την αρχή ότι ακολουθούν τον μόνο αληθινό Θεό. Έστω κι αν δεν τον γνώριζαν τέλεια και σε βάθος εξ αρχής, έστω κι αν έβγαιναν εκ του βυθού της αγνοίας σταδιακά.

Καλή εβδομάδα!

«Αντιύλη». Ι. Ν. Αγ. Βασιλείου, Πρέβεζα