ΚΥΡΙΑΚΗ Γ΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

Της Σταυροπροσκυνήσεως. [1]

(Μαρ.8:34-38.9:1 & Ματ.16:24-28, Λουκ.9:23-27)

Ζώντας μέ μοιχαλίδα

ὑπό ἀρχιμ. Βασιλείου Μπακογιάννη

Ὁ Κύριος ἀποκάλεσε τή γενεά τῆς ἐποχῆς Του «μοιχαλίδα». (Μαρ. 8:38). Καί τοῦτο, γιατί ὁ Ἰουδαϊκός λαός ἦταν ὁ ἐκλεκτός, ὁ περιούσιος λαός Του, τόν ὁποῖον «συζεύθηκε». Αὐτός ἦταν ὁ Νυμφίος, ὁ λαός ἦταν ἡ Νύμφη. Καί ἐπειδή δέν Τόν «ἀναγνώριζαν» σάν Νυμφίο, ἀποκάλεσε τήν γενεά Του μοιχαλίδα. («Ἐπόρνευσας ἀπό τοῦ Θεοῦ σου» (Ὡσηέ 1:1) ἔλεγε ὁ προφήτης στούς Ἰσραηλίτες, ὅταν ἀρνοῦντο τόν ἀληθινό Θεό. «Μοιχοί καί μοιχαλίδες» (Ἰακ. 4:4) ἀποκαλεῖ τούς ἀπίστους καί τίς ἄπιστες ὁ ἀδελφόθεος Ἰάκωβος).

Παράλληλα ὁ Νυμφίος Ἰησοῦς ἀπαιτοῦσε ἀπό τούς πιστούς Του πού ζοῦσαν σέ αὐτή μοιχαλίδα γενεά, νά μήν παρασυρθοῦν ἀπό τό κακό παράδειγμα της, ἀλλά νά μείνουν σταθεροί, ἀφοσιωμένοι, πιστοί στόν Νυμφίο Χριστό. Νά νιώθουν τιμή καί δόξα πού ἔχουν «συζευχθεῖ» ἕναν τόσο ἀγαθό Νυμφίο. Ἀλλά καί νά ἔχουν τό θάρρος καί τήν τόλμη νά Τόν ὁμολογοῦν μέ καμάρι! Διαφορετικά, ὅταν ἔρθει μέ ὅλη Του τήν δόξα, δέν θά τούς ἀναγνωρίζει πιά σάν δικούς Του! Εἶπε: «Ὅποιος ζώντας μέσα σ’αὐτή τή γενεά τήν μοιχαλίδα καί ἁμαρτωλή, ντραπεῖ γιά μένα καί γιά τή διδασκαλία Μου, θά ντραπεῖ γι’αὐτόν καί ὁ Υἱός τοῦ ἀνθρώπου, ὅταν ἔρθει μέ ὅλη τή λαμπρότητα τοῦ Πατέρα του μαζί μέ τούς ἁγίους ἀγγέλους» (Μαρ. 8:38).[2]

Ὁ λόγος αὐτός τοῦ Χριστοῦ ἔχει διαχρονική ἰσχύ. Ἰσχύει γιά ὅλους τούς χριστιανούς ὅλων τῶν αἰώνων. Εἶναι δηλαδή μόνιμη ἐπιθυμία Του, ὅσοι Τόν πιστεύουν σάν Κύριο καί Θεό τους, νά νιώθουν γι’ αὐτό τιμή καί δόξα. Νά μήν ντρέπονται ἐπειδή Τόν ἀκολουθοῦν, ἀλλά νά ντρέπονται, ὅταν δέν Τόν ἀκολουθοῦν!

Καί ἄν χρειασθεῖ, ζώντας μέσα σέ αὐτή τή μοιχαλίδα γενεά (Μαρ. 8:38) νά Τόν «ὑπερασπισθοῦν» ἤ νά Τόν ὁμολογήσουν σέ ἀνθρώπους πού Τόν ἐχθρεύονται, νά τό κάνουν μέ λεβεντιά, μέ παρρησία, μέ χαρά, μέ καμάρι, μέ πραότητα, μέ ἀγάπη στόν πλησίον (μέ τόν ἴδιο τρόπο πού καί ὁ Ἴδιος ὑπερασπίσθηκε τόν ἑαυτόν Του στούς ἐχθρούς Του). Καί ὄχι φοβισμένα ἤ κομπλεξικά, ἤ μέ θυμό καί μῖσος πρός τόν «ἀντίπαλό» μας! «Καλύτερα νά πολεμεῖς τήν πίστη σου, παρά νά τήν ὑπερασπίζεις, ξευτελίζοντάς την!», ἔλεγε ἡ Τατιάνα Γκορίτσεβα. (Περισσότερα: Στήν «Κυριακή τῶν Ἁγίων Πάντων»).

Ὁ Μ. Ἀλέξανδρος εἶδε σέ μιά μάχη ἕναν στρατιώτη πού φοβόταν. «Πῶς σέ λένε;», τόν ρώτησε ὁ Μ. Ἀλέξανδρος. «Ἀλέξανδρο!». «Ἤ θά ἀλλάξεις τό ὄνομά σου, ἤ τή ζωή σου», τοῦ ἀπάντησε ὁ Μ. Ἀλέξανδρος. (Καί ὁ νοῶν, νοείτω!). «Πῶς σέ λένε;», ρωτοῦσαν οἱ διῶκτες τοῦ Χριστοῦ τούς χριστιανούς στήν ἐποχή τῶν διωγμῶν. «Χριστιανός!», ἀπαντοῦσαν. «Ἀπό ποῦ εἶσαι;». «Χριστιανός!». «Ποῦ μένεις;». «Χριστιανός!». Δέν λογάριαζαν τίποτε, γιατί τό μόνο πού τούς ἔνοιαζε ἦταν ὁ Χριστός! «Ἄνθρωπος πού δέν ὁμολογεῖ Ἰησοῦν Χριστόν, γιά μένα εἶναι κάτι σάν ταφόπλακα,ἐπάνω στήν ὁποία εἶναι γραμμένα μόνο ὀνόματα πεθαμένων» (Ἅγιος Ἰγνάτιος ὁ Θεοφόρος Πρός Φιλαδελφεῖς, ΣΤ΄, P.G.5:705). Ἐμεῖς σέ ποιά κατηγορία ἀνήκουμε; Στούς ζωντανούς ἤ στούς νεκρούς;

Ὁ κόσμος μας (λέει ὁ Ἀββᾶς Ἰσαάκ ὁ Σύρος) μοιάζει σάν μιά ὄμορφη πόρνη, πού μέ τίς προκλήσεις της παρασύρει καί ἐξουσιάζει ὅλους ἀνεξαιρέτως τούς ἀνθρώπους. Ἀκόμα καί αὐτούς πού τόν ἀποκήρυξαν κι ἔπιασαν τίς ἐρημιές! Τούς ξεγυμνώνει! Καί ἔτσι (γυμνούς) τούς βγάζει ἀπό τό σπίτι τους στήν ὥρα τοῦ θανάτου τους! Ἔ! Τότε θά καταλάβουμε ἅπαντες, ὅτι ὁ κόσμος τοῦτος ἦταν πραγματικά ἕνας πλάνος καί ἀπατεώνας! (Λόγος 85ος, ἐλεύθερη ἀπόδοση). Σοκαριστικό! Ἀκόμα καί τούς ἐρημῖτες μπορεῖ νά ἐπηρεάσει αὐτή ἡ μοιχαλίδα! Πόσο μᾶλλον μπορεῖ νά ἐπηρεάσει ἐμᾶς πού συζοῦμε στό ἴδιο σπίτι καί κοιμούμαστε μέ αὐτή τή μοιχαλίδα! Πόσο ὕπουλα καί εὔκολα μποροεῖ νά μᾶς ξεγελάσει, καί νά μᾶς ξεγυμνώσει. Καί νά μᾶς κάνει ἀκόμα νά ξεχάσουμε τόν Νυμφίο Χριστό.

Κάποτε (λέει ἕνας μύθος τοῦ Αἰσώπου) μιά γάτα ἀποφάσισε νά παντρευθεῖ. Καθώς λοιπόν μέσα στή μεγάλη αἴθουσα ἦταν ντυμένη μέ τό νυφικό, καί στεκόταν δίπλα ἀπό τόν νυμφίο της, εἶδε σέ μιά γωνιά ἕνα ποντίκι! Ἀναστατώθηκε! Ὅλη της ἡ προσοχή «κόλλησε» στό ποντίκι! Ἄφησε τόν νυμφίο της, καί ἔτρεχε ἀπό γωνία σέ γωνία κυνηγώντας τό ποντίκι…! Κάπως ἔτσι συμπεριφερόμαστε καί ἐμεῖς. Πόσες φορές ἀφήνουμε στήν ἄκρη τόν Νυμφίο καί κυνηγᾶμε τά «ποντίκια», τήν ἱκανοποίηση τῶν παθῶν μας! Μακρυά λοιπόν ἀπό «ποντίκια!».

[1] Τέτοιες περίπου μέρες ἡ Ἁγία Ἑλένη βρῆκε τόν Τ. Σταυρό ( συναξάριον 6ης Μαρτίου), καί γι’αὐτό προβάλλεται σήμερα πρός προσκύνηση ὁ Τ. Σταυρός. Στή συνέχεια ἡ Ἁγία Ἑλένη ἔκτισε στόν Γολγοθᾶ τον Ναό τῆς Ἀναστάσεως. Στίς 13 Σεπτεμβρίου 335 ἔγιναν τά Ἐγκαίνια, ὅπου γιορτάζονταν κάθε χρόνο. Ὅμως οἱ πιστοί πού ἐρχόνταν γιά τήν γιορτή τῶν Ἐγκαινίων, παρέμεναν καί τήν ἑπομένη, 14 Σεπτεμβρίου γιά νά προσκυνήσουν τόν Τ. Σταυρό. Ἀπό τότε (335) ἡ 14 Σεπτεμβρίου καθιερώθηκε σάν μέρα προσκυνήσεως τοῦ Τ. Σταυροῦ. Οἱ Πέρσες μπαίνουν στά Ἱεροσόλυμα (615) καί ἁρπάζουν τόν Τ. Σταυρό. Ὁ Βασιλιάς Ἡράκλειος (610-636) ἐκστρατεύει κατά τῶν Περσῶν καί φέρνει τόν Τ. Σταυρό στά Ἱεροσόλυμα (14 Σεπτεμβρίου 629). Καθώς ὁ Βασιλιάς Τόν παρουσίαζε στά πλήθη, σηκώνοντάς Τον ψηλά (ἐξ οὗ καί Ὕψωση τοῦ Σταυροῦ), τά πλήθη τόν χειροκροτοῦσαν, ψέλνοντας ταυτόχονα τό «Σῶσον Κύριε τόν λαόν Σου», πού ἦταν καί ὁ Ἐθνικός Ὕμνος τοῦ «Βυζαντίου». Τό γεγονός αὐτό γιορτάζεται στήν Ἐκκλησία μας στίς 14 Σεπτεμβρίου.

[2] Πρόσθεσε: «Σᾶς βεβαιώνω, πώς ὑπάρχουν μερικοί ἀνάμεσα σ’αὐτούς πού βρίσκονται ἐδῶ, οἱ ὁποῖοι δέν θά γευθοῦν τό θάνατο, πρίν δοῦν νά ἔρχεται δυναμικά ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ» (Μαρ. 9:1). Τήν εἶδαν! Ὅταν ὁ Τίτος κυρίευσε τήν Ἱερουσαλήμ (70 μ.Χ). Τότε ὅσοι ἦσαν «μοιχοί καί μοιχαλίδες» (Ἰακ. 4:4) κατεσφάγησαν! Ἡ ἁγία πόλη γέμισε μέ ἀνθρώπινα αἵματα καί πτώματα καί στήν συνέχεια ἰσοπεδώθηκε! Ὁ Κύριος πῆρε τήν «ἐκδίκησή Του!». (Λουκ. 21:22). Καί ἀπό τότε ἡ Βασιλεία Του ἄρχισε νά ἁπλώνεται σέ ὁλόκληρη τήν οἰκουμένη καί νά τήν κυριεύει !

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s